บทที่ 9 ตั้งตี้ร้านเน็ต

บทที่ 9 ตั้งตี้ร้านเน็ต

เก้าโมงครึ่งตอนเช้า เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

เหลือบมองสายเรียกเข้า: หลิวเฉิงลูกพ่อ

จ้าวเกานึกขึ้นได้ว่าหลังจากลางานกับหัวหน้างานเมื่อวาน ก็ได้นัดหมอนี่ไว้ตอนสิบโมงเพื่อไปร้านเน็ต เขารีบเด้งตัวลุกขึ้นนั่งแล้วพูดด้วยน้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำ "ฮัลโหล! หวัดดี! ฉันกำลังล้างหน้าแปรงฟันอยู่"

"หวัดดีกะผีสิ! นี่ยังไม่ตื่นใช่ไหมเนี่ย?"

"ตื่นแล้วเว้ย! ใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้ว ล้างหน้าเสร็จก็ออกจากบ้านได้เลย"

"เออๆ งั้นเดี๋ยวฉันไปรอที่ประตูหลังนะ"

"โอเค! สิบโมงนะ แกอย่าแม่งมาสายล่ะ!"

วางสายเสร็จ แสงแดดอุ่นๆ ภายนอกสาดส่องลอดช่องว่างของผ้าม่านเข้ามา จ้าวเกายืดเส้นยืดสายบิดขี้เกียจชุดใหญ่

ระบบ ตรวจสอบ!

[ไม่พบเป้าหมายการสังเกตการณ์]

โอเค! พี่ระบบยังอยู่!

เขาค่อยๆ คลานออกมาจากผ้าห่มผืนอุ่นอย่างอ้อยอิ่ง ทันทีที่เท้าทั้งสองข้างสัมผัสพื้น ความเย็นเยียบก็แล่นปลาบเข้ามาจนทำให้เขาอดสั่นสะท้านไม่ได้

บ้านเก่าซอมซ่อก็คือบ้านเก่าซอมซ่อ ในบ้านไม่มีระบบฮีตเตอร์ทำความร้อนที่พื้น ต้องอาศัยแค่ฮีตเตอร์สองแผ่นคอยให้ความอบอุ่นเท่านั้น

เขาสวมรองเท้าแตะเดินลากเท้าไปที่ห้องน้ำ

เปิดก๊อกน้ำ หยิบแปรงสีฟัน บีบยาสีฟัน แล้วเริ่มแปรงฟันอย่างตั้งใจ จากนั้นก็หยิบ 'สบู่ล้างหน้าสำหรับผู้ชาย' 3 ก้อน 9.9 หยวนที่ซื้อมาจากไลฟ์สดของ 'ครอบครัว' มาล้างหน้า ความรู้สึกสดชื่นตื่นตัวพลันบังเกิด

เขาเปิดแอปโต่วอินด้วยความเคยชิน แต่ที่ต่างไปจากเดิมคือ มีข้อความจากคนแปลกหน้า 99+ ค้างเติ่งอยู่ในช่องข้อความอย่างชัดเจน อันดับแรกสุดคือ กวนกวน ที่มีตัวเลข 26 สีแดงโชว์หราอยู่ หมายความว่ามีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านถึง 26 ข้อความ

เวรเอ๊ย ลืมอันฟอลโลว์เธอในโต่วอินไปเลย งั้นก็เมินไปเลยแล้วกัน

เขาค้นหา ทู่ทู่ กับ ซูซู ในกล่องข้อความคนแปลกหน้า กดติดตาม คัดลอกไอดีวีแชทที่พวกเธอส่งมาแล้วกดแอดไปทีละคน คราวนี้ไม่ได้รับแอดแบบวิถีพริบตา สงสัยคงยังไม่ตื่นกัน

เขาต้มไข่ไก่กินลวกๆ สองสามฟอง อุ่นโจ๊ก แล้วกินไปพลางสรุปข้อมูลไปพลาง

สถานะการเงินของเขาในตอนนี้:

ยอดเงินคงเหลือ: 9

ยอดเงินในไลฟ์: 0

เพชร: 0

วันที่ 15 เงินเดือนออก แต่วันที่ 15 เป็นวันครบกำหนดชำระบัตรเครดิตของธนาคารเจาชาง แถมตามมาติดๆ ด้วยวันที่ 20 ที่มีอีกหลายยอดรอให้จ่ายอยู่

ทำยังไงถึงจะให้สตรีมเมอร์คืนเงินกลับมาให้เขาได้บ้างนะ? ต่อให้เปย์ไปห้าหมื่นแล้วได้คืนมาห้าร้อยก็ยังดีดิวะ!

จ้าวเกาปอกไข่อีกใบ จิ้มน้ำตาลแล้วยัดเข้าปาก

เอาแบบนี้ดีไหม...

เขาเปิดวีแชท พิมพ์สเตตัสลงในโมเมนต์:

'ผมแต่งเข้าบ้านเมียที่ตงเป่ยมาสามปี ถูกด่าว่าเป็นไอ้กระจอกมาตลอดสามปี ต้องคอยล้างเท้าให้พ่อตาแม่ยายทุกวัน แถมยังโดนเมียทุบตีตบชี้หน้าด่า ตอนที่ลูกเกิดมาผมดีใจจนน้ำตาไหล แต่กลับได้รับใบหย่าแทน ความจริงคือลูกคนนี้เป็นลูกของเมียกับแฟนเก่า ผมทนกลืนเลือดมาสามปีแต่พวกเขากลับยิ่งได้ใจ ทนไม่ไหวก็ไม่ต้องทนอีกต่อไป! ตัวตนที่แท้จริงของผมกำลังจะถูกเปิดเผย โอนมา 500 กิน KFC Crazy Thursday แล้วผมจะเล่าแผนการล้างแค้นให้ฟัง'

ด้านล่างแนบรูปคิวอาร์โค้ดรับเงินไว้ด้วย

เห็นคนอื่นเขาโพสต์ขอแค่ 50 แต่กลุ่มเป้าหมายของเขาคือ ทู่ทู่ กับ ซูซู ที่กำลังจะรับแอด ยังไงก็ต้อง 500 สิฟะ! โกยเงินจากฉันไปตั้งเยอะ คงไม่ขี้เหนียวหรอกมั้ง?

ถึงจะขี้เหนียวก็ไม่เป็นไร แค่เปลี่ยนเป้าหมายไปหาคนอื่นก็พอ ตราบใดที่สเตตัสนี้ยังอยู่ ยังไงก็ต้องมีคนอีคิวสูงโผล่มาบ้างแหละน่า!

ซดโจ๊กคำสุดท้ายเข้าปาก ออกจากบ้าน ไปหาหลิวเฉิงที่ร้านเน็ตดีกว่า!

เมื่อวานเขาให้หัวหน้างานช่วยลางานให้แล้ว ส่วนหลิวเฉิงกำลังฝึกงานอยู่ที่โรงแรม วันนี้เข้ากะดึก ตอนกลางวันเลยว่าง

เขาใช้แอป โฉ่วถวน เรียกรถตรงทางแยก พอขึ้นรถปุ๊บ เสียงแจ้งเตือนวีแชทก็ดังขึ้น ทู่ทู่กดรับแอดวีแชทแล้ว

ทู่ทู่: [ขอบคุณพี่ฮ่วนฮ่วนที่สนับสนุนเมื่อวานนะคะ ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ! นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนทำให้ทู่ทู่ขนาดนี้! พี่สะดวกไหมคะ? หนูจะวิดีโอคอลไปหา! ถึงหนูจะเพิ่งตื่น ยังไม่ได้เปลี่ยนชุดนอนเลย แต่หนูตั้งใจไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วว่า ถ้าแอดพี่ติดปุ๊บ หนูจะโค้งคำนับขอบคุณพี่ทันทีเลยค่ะ!!]

ยังไม่ได้เปลี่ยนชุดนอน? แถมจะโค้งคำนับด้วย? เป็นผู้หญิงที่อีคิวสูงปรี๊ดจริงๆ! ถ้าเธอมีนิสัยชอบส่องโมเมนต์ด้วยก็จะยิ่งเพอร์เฟกต์เลย!

จ้าวเกาที่นั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับกำลังคุยจ้อกับคนขับรถอยู่ เหลือบมองคนขับที่กำลังเมามันกับการคุย แล้วส่งข้อความเสียงตอบกลับไป "ยังไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ เอาไว้ทีหลังนะ"

จะให้ปฏิเสธน่ะเหรอ ไม่มีทางหรอก เขาเชื่อว่าไม่ว่าจะวิดีโอคอลไปตอนไหน ทู่ทู่ก็ต้องอยู่ในสภาพ 'กำลังจะนอน เพิ่งเปลี่ยนชุดนอนเสร็จ' แน่นอน

เมื่อเห็นเขาส่งข้อความเสียงมา ทู่ทู่ก็เลิกพิมพ์ข้อความ เธอแอมคอเล็กน้อยแล้วตอบกลับด้วยเสียงหวานหยดย้อย "อ๊ะ! งั้นพี่ชายทำงานไปก่อนนะคะ ทู่ทู่จะรอพี่อยู่ตรงนี้ตลอดเลยน้า!"

จ้าวเกาเหลือบมองพี่คนขับรถที่กำลังโม้เหม็นถึงความเก๋าในอดีตของตัวเองอย่างเมามัน แอบเร่งเสียงมือถือให้ดังขึ้น แล้วส่งข้อความเสียง "อืม ได้สิ ทำตัวดีๆ นะ เดี๋ยวทำธุระเสร็จจะไปหา"

"อื้อ! หนูจะรอพี่ชายตลอดเลยน้า! จะทำตัวดีๆ ค่ะ! ถ้าพี่ชายไม่อนุญาต หนูจะไม่ไปไหนทั้งนั้นเลย!" ข้อความเสียงนี้เขาแปลงเป็นตัวหนังสือก่อนเพื่ออ่านผ่านๆ จากนั้นก็เปิดเสียงออกลำโพง

"เชี่ย น้องชายโคตรเจ๋ง!" คนขับได้ยินเสียงที่เปิดผ่านลำโพงจากมือถือของชายหนุ่มข้างๆ ก็ถึงกับอุทาน "ในเมืองเซิ่งเทียนของเรา คนที่มีอำนาจล้นฟ้าในบ้านแบบนี้มีไม่เยอะนะเนี่ย! แกนี่เกือบจะเทียบเท่าพี่แล้วนะ! นี่ไปหาแฟนเด็กคนใต้มาล่ะสิ?"

"อืม ใช่ครับ คนใต้" ความจริงเขาไม่รู้หรอกว่าทู่ทู่เป็นคนที่ไหน แต่ความรู้สึกบอกว่าไม่ใช่คนเหนือ

"พี่ว่าแล้วเชียว! ก่อนหน้านี้พี่ดูในคลิปสั้น เขาก็บอกกันว่าผู้หญิงแถวนั้นนิสัยดี น่าคบ พี่ล่ะแม่งขำกลิ้งเลย รีบๆ มาพากันไปให้หมดๆ เถอะ แล้วเปลี่ยนล็อตใหม่มาให้หนุ่มๆ แถวนี้บ้าง! ...จะบอกให้นะ ถ้าจะหาแฟนเด็ก ต้องเป็นสาวน้อยคนใต้เท่านั้น! ทั้งว่านอนสอนง่าย ทั้งน่ารักจิ้มลิ้ม!"

พี่คนขับรถกำลังคุยติดลม ปากขยับยิกๆ เหมือนเก็บกดมานาน

ระหว่างที่กำลังพูดอยู่ มือถือของคนขับก็สว่างขึ้น เขาหยิบขึ้นมารับสายด้วยความเคยชิน

"ฮัลโหล? ขับไปถึงไหนแล้ว? เที่ยงนี้จะกลับมากินข้าวไหม?"

"อ๋อ! กลับๆ น่าจะกลับไปกิน"

"จะกลับมาใช่ไหม? ซื้อเกลือมาถุงนึงด้วย อย่าโง่ซื้อผิดมาอีกนะ... ฮัลโหล? ได้ยินที่พูดไหม? ...ฮัลโหล?" เสียงดุดันทรงพลังดังทะลุออกมาจากลำโพงรถยนต์

"อื้อ! ...รู้แล้ว"

"วันๆ เอาแต่อ้ำๆ อึ้งๆ เอาไม้หน้าสามฟาดสักสามทียังไม่ยอมปริปากพูด พออยู่ข้างนอกล่ะเก่งนักนะเรื่องพ่นน้ำลายเนี่ย... ใกล้จะถึงบ้านแล้วก็โทรมาบอกด้วย ฉันจะได้ตั้งหม้อตุ๋นกับข้าวไว้รอ... ขับรถระวังๆ ด้วยล่ะ ขับช้าๆ หน่อย!"

"เออ! รู้แล้วๆ! เมียจ๋า แค่นี้ก่อนนะ มีผู้โดยสารอยู่!"

"กำลังวิ่งงานอยู่เหรอ? งั้นแค่นี้แหละๆ... ขับช้าๆ นะ! ทีหลังเวลาขับรถอยู่จะรับโทรศัพท์ทำไมเนี่ย!"

หลังจากวางสาย คนขับก็เหมือนจะหมดอารมณ์คุยไปดื้อๆ หน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย แล้วก็เงียบไปเลย

จ้าวเกาก็ไม่ได้มีอารมณ์จะแซวอะไร เขาเหลือบมองมุมปากของอีกฝ่ายที่แอบอมยิ้มอยู่

พี่ชาย อาการแบบนี้เขาเรียกว่ามีความสุขกับสิ่งที่เผชิญอยู่ไม่ใช่หรือไง?

.....

หลิวเฉิงนั่งยองๆ สูบบุหรี่ปุ๋ยๆ อยู่ที่ประตูหลังโรงแรมฮอลิเดย์ พลิกข้อมือดูเวลาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดก็เห็นจ้าวเกาลงจากรถอยู่ไม่ไกล เขารีบพุ่งเข้าไปล็อกคอแล้วแจกหมัดไปหนึ่งที

"ไอ้หลานเอ๊ย! แกนี่มันลูกอีช่างเลทจริงๆ! นัดกันสิบโมง ตอนนี้กี่โมงแล้ว? แกดูดิ! ตอนนี้มันกี่โมงแล้ว!" เขาโมโหจัด "ฉันแม่งแต่งตัวเสร็จลงมาตั้งแต่สิบโมงครึ่ง ยังต้องมารอแกอีกสิบนาที แกนี่มันสุดยอดจริงๆ!"

"โอ๊ย รถติดช่วงเช้าเว้ย รถแม่งติดบรรลัยเลย เลิกบ่นได้แล้ว รีบไปเถอะ วันนี้องค์ฉันประทับ องค์เทพสายแบกเข้าสิงแล้ว จะพาดันแรงค์เอง!"

"อย่างแกเนี่ยนะ? ดันแรงค์บ้าอะไรล่ะ!" หลิวเฉิงปล่อยมือ รู้สึกว่าสภาพของเพื่อนรักดูทะแม่งๆ เหมือนตัวเบาหวิว สบายตัวแปลกๆ "เมื่อคืนแกแอบไปเที่ยวอาบอบนวดมาเหรอวะ?"

"ฉันไปร้านสปามาเว้ย เบิ้ลเวลาไปยันเช้าเลย!"

"อย่างแกเนี่ยนะ? สามนาทีเสร็จต้องเบิ้ลเวลาด้วยเหรอวะ?"

ทั้งสองคนดูดบุหรี่ไปพลาง แขวะกันไปพลาง ขณะเดินไปที่อินเทอร์เน็ตคาเฟ่ลวี่อวิ๋นที่อยู่ไม่ไกล

ภายในร้านเน็ต โต๊ะคอมและเก้าอี้ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย บนกำแพงมีโปสเตอร์อีสปอร์ตแปะอยู่เต็มไปหมด แต่ก็ดูเก่าไปสักหน่อย รูปภาพ IG คว้าแชมป์ปี 18 ยังคงแขวนอยู่ตรงกลาง เผลอแป๊บเดียวก็ผ่านมา 7 ปีแล้ว

ร้านเน็ตแบ่งออกเป็นสองโซนเท่านั้น คือโซนทั่วไปและโซนอีสปอร์ต ไม่มีห้องส่วนตัว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงโซนตั้งตี้ โซนแบทเทิล หรือโซนเสื่อทาทามิอะไรพวกนั้นเลย

ยุคนี้มีร้านเน็ตคาเฟ่หรูๆ ผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด ตกแต่งอลังการงานสร้าง สเปกคอมแรงๆ แพงหูฉี่ แน่นอนว่าราคาก็แพงหูฉี่ตามไปด้วย เติม 100 แถม 30 โซนธรรมดาเล่นได้ 12 ชั่วโมง ตกชั่วโมงละ 8 หยวน

จ้าวเกาเงินเดือนเดือนละ 2200-2400 เข้างาน 8 โมงเช้า เลิก 6 โมงเย็น ค่าแรงต่อชั่วโมงยังไม่ถึง 8 หยวนเลยด้วยซ้ำ!

แน่นอนว่ายิ่งเติมเยอะก็ยิ่งได้แถมเยอะ เติม 1000 แถม 1000 แต่ต้องรวยขนาดไหนถึงจะควักเงินเติมค่าเน็ตทีละพันได้

ส่วนร้านลวี่อวิ๋น โซนทั่วไปชั่วโมงละ 4 หยวน โซนอีสปอร์ตชั่วโมงละ 6 หยวน เติม 100 แถม 100 คำนวณแล้วโซนอีสปอร์ตตกชั่วโมงละ 3 หยวน ถือว่าถูกมากๆ แล้ว

จ้าวเกากับหลิวเฉิงแบ่งหน้าที่กันชัดเจน หลิวเฉิงจ่ายค่าเน็ต จ้าวเกาจ่ายค่ากิน คำนวณดูแล้วก็ถือว่าแฟร์ดี

ขณะสแกนหน้าเปิดใช้งานที่เคาน์เตอร์ จู่ๆ ก็มีเสียงเรียกดังขึ้นในร้าน

"เชี่ย? จ้าวเกา วันนี้แกหยุดเหรอ? ฉันก็ว่าอยู่ว่าหลิวเฉิงไปนั่งยองๆ ทำอะไรอยู่ตรงประตูหลัง!"

ท่ามกลางเสียงจอแจในร้านเน็ต เด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับพวกเขาที่ยืนอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งยกมือโบกไปมา ท่าทางดูสบายๆ แต่ก็แฝงความร้อนรน เรียกให้จ้าวเกากับหลิวเฉิงที่เพิ่งเปิดเครื่องเสร็จให้เดินไปนั่งด้วยกัน

เขาคือ หลี่เสี่ยน เพื่อนร่วมชั้นที่ฝึกงานอยู่โรงแรมเดียวกัน

จ้าวเการีบเดินลัดเลาะผ่านแถวโต๊ะคอมไปหาเขา โยนโคล่าให้ขวดนึง "แกมาตั้งแต่กี่โมงวะเนี่ย? ฉันจำได้ว่าแกอยู่แผนกจัดเลี้ยงนี่หว่า? เที่ยงนี้หาอะไรอร่อยๆ ให้พวกฉันกระแทกปากหน่อยดิ?"

หลิวเฉิงเดินทอดน่องตามมาข้างหลัง ยังไม่ทันถึงที่ก็เห็นจ้าวเกาโยนโคล่าในมือซ้ายให้หลี่เสี่ยน แล้วเปิดขวดในมือขวากระดกอึกๆ มุมปากกระตุกยิกๆ ก่อนจะเดินกลับไปซื้ออีกขวดที่เคาน์เตอร์

เมื่อทั้งสองคนมาถึง หลี่เสี่ยนก็ชี้ไปที่เก้าอี้ว่างข้างๆ เป็นเชิงบอกให้นั่ง "อร่อยกะผีสิ ถ้าอยากกินต้องรอหลังเที่ยงคืน แกน่ะรอได้ แต่หลิวเฉิงรอไม่ได้หรอก วันนี้มันเข้ากะดึกไม่ใช่เหรอ?"

"ไอ้ไม่ได้เรื่อง! เรื่องแค่นี้ยังจัดการไม่ได้ เสียแรงที่ส่งแกไปอยู่แผนกจัดเลี้ยงจริงๆ! เอาล่ะ เลิกบ่นได้แล้ว เริ่มตี้กันเลย ฉันกำลังจะขึ้นไดมอนด์ 2 พวกแกอย่ามาแจกนะเว้ย" หลิวเฉิงล็อกอินเข้าเกม "ไม่ต้องพูดอะไรเยอะ วันนี้เอาให้ชนะรวด 5 ตาไปเลย!"

"วางใจได้เลยว่ะ จาร์วานอันดับหนึ่งเซิร์ฟหนึ่งอยู่นี่แล้ว!" จ้าวเกาพูดอย่างมั่นใจ

"ไม่กล้ารับๆ ทางนี้ก็เรเน็กตันอันดับหนึ่งเซิร์ฟจีนเหมือนกัน" หลี่เสี่ยนเกาหัว ยิ้มอย่างมั่นใจ

"บังเอิญจังเลยนะ? ทางนี้ก็อาหริอันดับหนึ่งของโลกเหมือนกัน" หลิวเฉิงฮึกเหิมเต็มที่ พกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยม!

ยี่สิบนาทีต่อมา...

[ฉันแม่ง********จริงๆ เลยว่ะ มิดเลนแจกยับขนาดนี้ฉันขอกินขี้โชว์เลย!] ไคสะเลนล่างโดนดักแก๊งที่แม่น้ำอีกแล้ว พิมพ์รัวๆ: [เลนล่างฉันทะลวงป้อมแตกไปแล้วเลยไม่ยอมสลับเลน อาหริ แกไม่รู้หรือไงว่าต้องปักวอร์ดที่แม่น้ำด้วย? แกมีประโยชน์อะไรบ้างวะ? ปล่อยจอยยืนนิ่งในป้อมยังดีกว่าเล่นแบบนี้อีก!]

[ไอ้หนุ่ม ปากให้มันสะอาดหน่อย! คนเรามันก็ต้องมีฟอร์มตกกันบ้างแหละน่า] จ้าวเกาทนดูไม่ไหว พิมพ์ช่วยหลี่เสี่ยนไปประโยคหนึ่ง

หลี่เสี่ยนมองดูสกอร์ 1-5-2 ของตัวเอง แล้วหันไปมองสกอร์ 0-4-1 ของเพื่อน รู้สึกซาบซึ้งใจมากที่เพื่อนออกมารับหน้าแทน

และแล้วก็เป็นไปตามคาด

[อ้อ ยังมีแกอีกคนใช่ไหม? เล่นป่าจาร์วานแต่ไม่เคยมาร่วมไฟต์ แกไปคลอดลูกอยู่ในพุ่มไม้หรือไง?]

[ป่าฟาร์มจนตัวแตกขนาดนี้ แกรู้ไหมว่าหมูในป่ามันน้อยใจแค่ไหน?]

[ไม่มาแก๊งก็ช่างเถอะ แต่ออกของไม่เป็นหรือไงวะ? เอาแต่ฟาร์มๆๆ? นี่กะจะเก็บเงินไปซื้อบ้านหรือไง?]

[แกเอาข้าวสารไปโรยบนคีย์บอร์ด ให้ไก่มันจิกเดินยังสเต็ปดีกว่าแกอีก! ชอบให้แอชยิงใส่ขนาดนี้ แกเป็นเกย์รึไง?]

จ้าวเกาถึงกับหน้าดำคร่ำเครียด นี่เขาเข้าเกมผิดไปอยู่เมืองซอนแทนบิลจ์วอเทอร์หรือเปล่าเนี่ย โดนด่าจนสมองตื้อไปหมดแล้ว

หลิวเฉิงมองดูสกอร์ 1-3-1 ของเรเน็กตันตัวเอง รู้สึกว่าก็ยังพอรับได้ พิมพ์ตอบไปว่า: [พอเถอะ ยังเล่นได้ ยังมีโอกาสชนะ]

[มีหอกอะไรล่ะ? อ้อ แกคิดว่าแกเก่งกว่าสองคนนั้น เลยมีสิทธิ์มาเถียงกับฉันงั้นสิ?]

[ฮีโร่ต้นเกมโหดขนาดนี้ แต่กลับไร้ประโยชน์สิ้นดี แกคงลืมไปใช่ไหมว่านี่ไม่ใช่โหมดฝึกซ้อม?]

[ให้แม่แกไปนอนตรงนั้นนิ่งๆ นะ แล้วให้จาร์วานเอาอัลติครอบ รัมเบิลจุดไฟเผา เอาแบบมีเดียมเวลไม่ใส่เกลือเลยดีไหม?]

[โชแกทฝั่งนู้นเดินโรมมิ่งไปบ้านแก แดกคนที่เห็นจนหมด ตอนเดินออกมาจะได้พาสซีฟเพิ่มสักสแตกไหม?]

[แกผูกพันอะไรกับนก F6 นักหนา? สู้ๆ นะ ฟาร์มอีกสักสองรอบ แม่แกก็ฟื้นคืนชีพแล้ว]

เอ่อ...

เอ่อ...

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนกดยอมแพ้คนแรก ทั้งสามคนมองหน้ากัน แล้วก็กดเห็นด้วยกันหมด

"เอ่อ... เปลี่ยนไปเล่นพับจีไหม?" จ้าวเกาลังเล

"เอาดิ!"

"เอาดิ!"

.....