ตอนที่6 เงื่อนไขสุดคุ้ม สองทางเลือก!

ตอนที่6 เงื่อนไขสุดคุ้ม สองทางเลือก!

“นี่คือเงื่อนไขสวัสดิการและผลตอบแทนที่เสนอให้ครับ เชิญท่านลองดู”

หวังหมิงประดับรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้า ก่อนจะยื่นเอกสารและเงื่อนไขที่เตรียมไว้อย่างดีส่งให้หลี่ลั่วอย่างนอบน้อม

“ตกลง”

หลี่ลั่วเอ่ยปากเบาๆ แล้วเอื้อมมือไปรับมา

และเปิดอ่านดูอย่างละเอียด

เงื่อนไขที่สภาผู้อาวุโสเสนอมานั้นถือว่าใจป้ำมาก โดยแบ่งออกเป็นสองรูปแบบด้วยกัน

รูปแบบแรก กลายเป็นปราชญ์ยุทธ์ในสังกัดตำแหน่งจริงของประเทศต้าเซี่ย สามารถเลือกรับตำแหน่งผู้พิทักษ์มณฑลซึ่งเป็นตำแหน่งสูงสุดของแต่ละมณฑลได้

หรือจะเลือกเข้ากองทัพเพื่อรับยศพลเอก จะได้รับงบทำกิจกรรมปีละสองหมื่นล้าน และได้รับสิทธิพิเศษอีกมากมาย

แต่จำเป็นต้องปฏิบัติตามคำสั่งและกฎระเบียบของสภาผู้อาวุโสอย่างเคร่งครัด มิฉะนั้นจะถูกลงโทษ

รูปแบบที่สอง กลายเป็นปราชญ์ยุทธ์นอกสังกัดของสภาผู้อาวุโสแห่งประเทศต้าเซี่ย จะได้รับยศพลเอกกิตติมศักดิ์ และได้รับสวัสดิการต่างๆเช่นเดียวกัน โดยมีงบทำกิจกรรมปีละหนึ่งหมื่นล้าน

ทว่าไม่มีข้อจำกัดเรื่องอิสรภาพส่วนตัว สามารถเลือกได้อย่างอิสระว่าจะรับคำสั่งจากสภาผู้อาวุโสหรือไม่

ทั้งสองรูปแบบล้วนต้องกลายเป็นหนึ่งในผู้อาวุโสของสภาผู้อาวุโส เพียงแต่มีระดับความเป็นอิสระที่แตกต่างกันก็เท่านั้น

ยอดฝีมือระดับจักรพรรดิยุทธ์บางคนที่ทะลวงเข้าสู่ระดับปราชญ์ยุทธ์แล้ว ไม่อยากถูกผูกมัดหรือถูกเรื่องจุกจิกกวนใจ

อยากจะบำเพ็ญเพียรเพื่อทะลวงสู่ระดับที่แข็งแกร่งขึ้นต่อไปเท่านั้น ก็จะเลือกรูปแบบที่สอง

ในทางกลับกันก็จะเลือกรูปแบบแรก กลายเป็นปราชญ์ยุทธ์ในสังกัดตำแหน่งจริงเพื่อรับใช้ชาติ

เพลิดเพลินกับอำนาจสูงสุด แต่ก็ต้องแบกรับความรับผิดชอบที่ตามมาด้วย

“นี่มัน... เลือกข้อไหนดีนะ?”

หลี่ลั่วมองดูตัวเลือกทั้งสองตรงหน้าแล้วก็รู้สึกลังเล แต่สุดท้ายเขาก็อยากจะเลือกข้อแรก คือการรับตำแหน่งผู้พิทักษ์มณฑลซึ่งเป็นตำแหน่งสูงสุดของมณฑล

เพราะหลังจากที่หลี่ลั่วได้อ่านกฎระเบียบต่างๆของสภาผู้อาวุโสแล้ว เขาก็รู้สึกว่ามันไม่ได้เข้มงวดอะไรมากมายนัก

ส่วนเรื่องคำสั่ง หากไม่ใช่สถานการณ์ฉุกเฉินจริงๆ ก็แทบจะไม่มีการสั่งการลงมาง่ายๆหรอก

ในเวลาปกติเรียกได้ว่าเป็น ‘ขุนนางใหญ่ครองเมือง’ หรือตัวตนระดับจักรพรรดิท้องถิ่นเลยทีเดียว!

การถูกควบคุมก็ยังน้อยกว่าการเข้าไปอยู่ในกองทัพด้วย

“ฉันเลือกข้อแรก”

หลี่ลั่วตัดสินใจหลังจากผ่านการคิดไตร่ตรองมาอย่างรอบคอบแล้ว

ภายในใจเตรียมพร้อมสำหรับการรับตำแหน่งผู้พิทักษ์มณฑลเอาไว้แล้ว

“ปราชญ์ยุทธ์หลี่ลั่ว ขอบคุณสำหรับตัวเลือกของท่านครับ” เมื่อได้ยินดังนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของหวังหมิงก็ยิ่งกว้างขึ้นกว่าเดิม

จำนวนผู้ฝึกยุทธ์ระดับปราชญ์ยุทธ์บนดาวเคราะห์สีน้ำเงินนั้นมีน้อยมาก รวมๆแล้วก็มีแค่สองร้อยกว่าคนเท่านั้น

ทุกประเทศต่างก็ขาดแคลนปราชญ์ยุทธ์กันทั้งนั้น!

โดยเฉพาะในช่วงหลายปีมานี้ สัตว์ร้ายเข้าโจมตีดินแดนของมนุษย์บ่อยครั้งขึ้น แถมในมหาสมุทรยังมีสัตว์ร้ายระดับลอร์ดขั้นกลางหลายตัวที่ทะลวงเข้าสู่ขั้นสูงได้สำเร็จอีก

จำนวนของพวกมันค่อยๆแซงหน้ายอดฝีมือระดับปราชญ์ยุทธ์ของฝั่งมนุษย์ไปแล้ว!

การพุ่งชนแนวป้องกันของมณฑลที่ติดทะเลในประเทศต้าเซี่ยก็ยิ่งบ่อยครั้งขึ้น ถึงขนาดมีหลายครั้งที่เกือบจะทะลวงแนวป้องกันเข้ามาได้

โชคดีที่ทุกครั้งผู้อาวุโสลำดับมักจะลงมือขับไล่พวกมันไปได้ทันเวลา แต่สถานการณ์ก็ไม่ได้ดูดีนัก

ในแต่ละปีทหารและผู้ฝึกยุทธ์อิสระที่ต้องสละชีวิตเพื่อต้านทานคลื่นสัตว์ร้ายรวมกันแล้วมีมากถึงหลายหมื่นคน ส่วนคนที่พิการนั้นมีมากกว่าเสียอีก!

สัตว์ร้ายบนบกยังพอทำเนา เพราะความเร็วในการทะลวงระดับไม่ได้รวดเร็วนัก

แนวป้องกันยังพอจะต้านทานพวกมันเอาไว้ที่นอกเขตมณฑลได้ชั่วคราว

แต่สัตว์ร้ายในมหาสมุทรกลับแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน โดยที่มนุษย์ไม่มีวิธีรับมือที่ดีเลย

ดังนั้นทุกครั้งที่แต่ละประเทศปรากฏปราชญ์ยุทธ์หรือเทพยุทธ์ขึ้นมาสักคน แนวป้องกันที่ใช้ต้านทานสัตว์ร้ายก็จะผ่อนคลายลงได้อย่างมีประสิทธิภาพ

โอกาสที่คลื่นสัตว์ร้ายจะทะลวงแนวป้องกันแล้วทะลักเข้าสู่เมืองก็จะลดน้อยลงไปหลายส่วน...

ดังนั้นหวังหมิงจึงรู้สึกขอบคุณการตัดสินใจของหลี่ลั่วเป็นอย่างมาก

พลังรบของปราชญ์ยุทธ์แต่ละคน สามารถเทียบได้กับทหารทั่วไปหรือผู้ฝึกยุทธ์นับหมื่นนับแสนคน

ต่อให้หลี่ลั่วจะอาศัยการกินหินผลึกพลังงานพิเศษเพื่อเร่งให้ทะลวงระดับขึ้นมา จนความแข็งแกร่งรั้งท้ายในบรรดาปราชญ์ยุทธ์ทั้งหมดก็ตามที

แต่ก็สามารถลดจำนวนนักรบชั้นยอดที่ต้องเสียชีวิตในการต่อสู้เพื่อต้านทานคลื่นสัตว์ร้ายลงได้อีกมาก!

“ปราชญ์ยุทธ์หลี่ลั่ว ไม่ทราบว่าท่านต้องการรับตำแหน่งผู้พิทักษ์มณฑล หรือว่าอยากจะเข้ากองทัพครับ?” หวังหมิงเอ่ยถามอย่างเจาะจง

“รับตำแหน่งผู้พิทักษ์มณฑล” หลี่ลั่วยกยิ้มมุมปากแล้วตอบกลับไป

การเข้าไปอยู่ในกองทัพจะไปสะใจเท่ากับการได้เป็นขุนนางใหญ่ครองเมืองได้ยังไงล่ะ?

“ได้ครับ ไม่มีปัญหา!”

หวังหมิงเอ่ยด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความยินดี

อันที่จริงในใจเขาอยากจะให้หลี่ลั่วเข้ากองทัพมากกว่า แต่การเป็นผู้พิทักษ์มณฑลก็ถือเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว

เพียงแต่ระดับความอันตรายมันต่างกันก็เท่านั้น

กองทัพที่ประจำการอยู่ตรงแนวป้องกันทางทะเล จะต้องเจอกับการรุกรานของสัตว์ร้ายอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

หรือบางทีอาจจะมีสัตว์ร้ายระดับราชันโผล่มาอย่างกะทันหัน ซึ่งต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับปราชญ์ยุทธ์ก็มีสิทธิ์ตายได้เหมือนกัน!

.......

ภายใต้บรรยากาศอันชื่นมื่น หลี่ลั่วก็เซ็นรับทราบกฎระเบียบที่สภาผู้อาวุโสเสนอมาจนเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว

ตำแหน่งผู้พิทักษ์มณฑลในสิบสามมณฑลของประเทศต้าเซี่ย เปิดให้หลี่ลั่วเลือกได้ตามใจชอบ

จำนวนผู้พิทักษ์มณฑลที่ประจำการอยู่ในแต่ละมณฑล จะแตกต่างกันไปตามระดับการรุกรานของคลื่นสัตว์ร้ายที่ต้องเผชิญ

มณฑลที่ติดทะเลจะมีผู้พิทักษ์มณฑลประจำการอยู่มากที่สุด

อย่างเช่นมณฑลเจียงหนิงที่ติดกับมหาสมุทร ก็มีผู้พิทักษ์มณฑลประจำการอยู่ที่นี่มากถึงสามคนด้วยกัน

ส่วนมณฑลจงหยวนและมณฑลจิ้นหยางที่อยู่ลึกเข้าไปในแผ่นดินใหญ่ แนวป้องกันจะรับศึกเบากว่าหน่อย จึงมีผู้พิทักษ์มณฑลประจำการอยู่แค่สองคน...

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลี่ลั่วก็เลือกที่จะรับตำแหน่งผู้พิทักษ์มณฑลเจียงหนิง

พลังยิ่งยิ่งใหญ่ ความรับผิดชอบก็ยิ่งใหญ่ตามไปด้วยนั่นแหละ

เขาเองก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าคลื่นสัตว์ร้ายตรงแนวป้องกันทางทะเลมันจะดุร้ายสักแค่ไหนกันเชียว?

“ปราชญ์ยุทธ์หลี่ลั่ว ตัวเลือกของท่านได้รับการอนุมัติแล้ว ขอแสดงความยินดีที่ได้เป็นผู้พิทักษ์มณฑลเจียงหนิงคนที่สี่ด้วยครับ!”

“ทางสภาผู้อาวุโสได้เตรียมวิลล่ามูลค่า1,000ล้านในใจกลางเมืองเอาไว้ให้ท่านแล้วครับ”

“นี่คือที่ตั้งของวิลล่าครับ ท่านสามารถย้ายเข้าไปอยู่ได้ทุกเมื่อ หากไม่ชอบก็ยังสามารถเปลี่ยนใหม่ได้ครับ”

“ส่วนงบทำกิจกรรมสองหมื่นล้าน รอสักครู่ก็จะโอนเข้าบัญชีของท่านครับ”

“หากท่านมีเวลา ก็สามารถเดินทางไปรับตำแหน่งที่จวนผู้พิทักษ์ได้ทุกเมื่อเลยครับ...”

หวังหมิงอธิบายให้หลี่ลั่วฟังด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

เพิ่งจะรายงานตัวเลือกของหลี่ลั่วกลับไป เขาก็ได้รับคำตอบจากสภาผู้อาวุโสทันที

เมื่อเทพยุทธ์ทั้งสามท่านได้ยินว่าหลี่ลั่วให้ความร่วมมือดีขนาดนี้ พวกเขาก็ล้มเลิกแผนสำรองที่เตรียมไว้

ตอนนี้ยังไม่คิดจะควบคุมตัวหลี่ลั่วเอาไว้เพื่อศึกษาความลับในตัวเขาอย่างละเอียดแล้ว

“ปราชญ์ยุทธ์หลี่ลั่ว ถ้าอย่างนั้นผมไม่รบกวนท่านแล้วครับ”

หลังจากที่หวังหมิงยืนยันเวลาเข้ารับตำแหน่งของหลี่ลั่ว และได้รับความยินยอมจากหลี่ลั่วในเรื่องที่เป็นส่วนตัวบางอย่างแล้ว เขาก็เตรียมตัวจะกลับ

ซึ่งก็คือเรื่องการประกาศป่าวประกาศครั้งใหญ่ ว่าประเทศต้าเซี่ยได้ต้อนรับยอดฝีมือระดับปราชญ์ยุทธ์อีกคนหนึ่งแล้ว เพื่อเป็นแรงบันดาลใจให้กับผู้ฝึกยุทธ์จำนวนมาก

ถึงตอนนั้นหลี่ลั่วก็ยังต้องออกหน้าด้วย...

“ได้ ลำบากประธานหวังแล้ว”

หลี่ลั่วลุกขึ้นยืนเพื่อส่งแขก ทันทีที่เขาสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายของหวังหมิงเพิ่งจะออกไปจากหมู่บ้านหลินอวี่

ติ๊ด~

ก็มีแจ้งเตือนเงินเข้าจากบัญชีในโทรศัพท์มือถือ งบทำกิจกรรมสองหมื่นล้านโอนเข้ามาแล้ว

“หน่วย สิบ ร้อย พัน หมื่น...”

หลี่ลั่วไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้มาก่อน เขาจึงนับยอดเงินคงเหลือในบัญชีด้วยความตื่นเต้น

สองหมื่นล้านถ้วน ไม่ขาดไม่เกินเลยแม้แต่แดงเดียว

“ตอนนี้ฉันก็เป็นคนรวยกับเขาแล้วสินะ”

หลี่ลั่วทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาด้วยความเบิกบานใจ แล้วเอ่ยขึ้นอย่างปลาบปลื้ม

ผู้ฝึกยุทธ์ระดับปราชญ์ยุทธ์ที่มีทรัพย์สินแค่สองหมื่นล้านนั้นถือว่าไม่เยอะเลย

ยอดฝีมือระดับนี้มีเงินเยอะไปก็เปล่าประโยชน์

เพราะมีทรัพยากรหายากมากมายที่ต่อให้มีเงินก็ซื้อไม่ได้ ต้องใช้ทรัพยากรที่มีมูลค่าเท่าเทียมกันมาแลกเปลี่ยนเท่านั้น

ก่อนไปหวังหมิงยังได้กำชับเขาเอาไว้อีกด้วยว่า

หลังจากเข้ารับตำแหน่งผู้พิทักษ์มณฑลแล้ว สภาผู้อาวุโสจะมอบทรัพยากรหายากที่มีประโยชน์อย่างมากต่อยอดฝีมือระดับปราชญ์ยุทธ์ให้หนึ่งชุด

ขอแค่ได้เป็นผู้อาวุโสก็จะได้รับทุกคน เพียงแต่ผู้อาวุโสนอกสังกัดจะได้รับในปริมาณที่น้อยกว่า

แถมยังสามารถศึกษาทักษะยุทธ์และวรยุทธ์ระดับสูงมากมายที่สภาผู้อาวุโสเก็บสะสมเอาไว้ได้ฟรีอีกด้วย

แต่ก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน ในวันข้างหน้าจะต้องคิดค้นวรยุทธ์หรือทักษะยุทธ์ของตัวเอง แล้วนำมามอบให้กับสภาผู้อาวุโสบ้าง...

“ไม่รู้ว่าจะให้ทรัพยากรแบบไหนมาบ้าง รีบย้ายบ้านก่อนดีกว่า”

นอกจากทรัพยากรแล้ว สภาผู้อาวุโสยังเตรียมวิลล่าขนาดใหญ่มูลค่า1,000ล้านในใจกลางเมืองเอาไว้ให้หลี่ลั่วอีกด้วย!

วิลล่าที่เขาอาศัยอยู่ในตอนนี้ ตอนที่ซื้อมาก็ราคาแค่ไม่กี่ล้าน ซึ่งนี่ก็เป็นราคาที่ลดให้เพราะเห็นแก่หน้าการเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับปรมาจารย์ยุทธ์ของเขาแล้ว

วิลล่าราคาไม่กี่ล้านยังหรูหราขนาดนี้ ไม่รู้เลยว่าวิลล่ามูลค่าพันล้านมันจะอลังการงานสร้างสักแค่ไหน