บทที่ 41 - ปากพวกเจ้ามันเหม็นเกินไปแล้ว

หวังเจี้ยนเฉียงเดิมทีตั้งใจว่า ระหว่างทางที่เดินทางไป เขาจะหาพวกตัวซวยสักสองสามคนเพื่อขอยืม 'โอสถสร้างรากฐาน' มาให้หวังอวี่เหยาใช้ทะลวงขั้นเสียหน่อย

แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคนอื่นๆ ล่วงหน้าไปยังเขตแก่นกลางกันหมดแล้ว หรือเป็นเพราะดวงของเขาซวยกันแน่

จนกระทั่งเดินทางมาถึงเขตแก่นกลาง พวกเขากลับไม่พบเงาของใครเลยแม้แต่คนเดียว

"ที่นี่คือสระเหมันต์งั้นรึ?"

ณ เขตแก่นกลาง

หวังเจี้ยนเฉียง หวังอวี่เหยา และเยี่ยชิงเสวี่ย ทั้งสามคนทอดสายตามองไปเบื้องหน้า

ห่างออกไปราวร้อยจั้ง มีสระน้ำที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณสามจั้งตั้งอยู่

น้ำในสระใสสะอาด ทว่ากลับมีหมอกควันลอยกรุ่นอยู่เบื้องบน

หมอกควันเหล่านี้ไม่ใช่ไอน้ำธรรมดา แต่มันก่อตัวขึ้นจากปราณความเย็นที่ควบแน่น

แม้จะยืนอยู่ห่างออกไปถึงร้อยจั้ง แต่ทั้งสามคนก็ยังรู้สึกหนาวเหน็บจนแทบจะทนไม่ไหว

"รับไปสิ"

หวังเจี้ยนเฉียงหยิบมุกเหมันต์ออกมาสามเม็ด เขาเก็บไว้เองหนึ่งเม็ด ส่วนอีกสองเม็ดส่งให้หวังอวี่เหยาและเยี่ยชิงเสวี่ย

ตลอดทางที่ผ่านมา พวกเขาได้สังหารสิ่งมีชีวิตพื้นถิ่นไปเป็นจำนวนมาก ทำให้มุกเหมันต์ทั้งสามเม็ดนี้ถูกหลอมรวมและอัปเกรดจนถึงระดับสูงสุดแล้ว

ทันทีที่กำมุกเหมันต์ไว้ในมือ ความรู้สึกหนาวเหน็บก็มลายหายไปจนสิ้น

หวังเจี้ยนเฉียงหันไปมองนกน้อยสีชิงที่เกาะอยู่บนไหล่ "เจ้าลูกเจี๊ยบ เจ้ารออยู่ข้างนอกนี่แหละ"

'ลูกเจี๊ยบ' คือชื่อที่เขาตั้งให้กับนกน้อยสีชิงตัวนี้

ตอนแรกเจ้าลูกเจี๊ยบก็ต่อต้านชื่อนี้สุดฤทธิ์ แต่มันก็ไม่อาจต้านทานอำนาจเผด็จการของหวังเจี้ยนเฉียงได้ ในที่สุดก็ต้องยอมจำนน

เมื่อหวังเจี้ยนเฉียงเอ่ยปากสั่ง

เจ้าลูกเจี๊ยบก็พยักหน้ารับอย่างรู้ความราวกับเป็นมนุษย์

อันที่จริง มันเกลียดกลิ่นอายของสระเหมันต์เป็นอย่างมาก

หากไม่ใช่เพราะหวังเจี้ยนเฉียงพามันมา มันคงไม่มีวันเฉียดกรายเข้ามาใกล้ที่นี่เด็ดขาด

เมื่อได้รับคำสั่งจากหวังเจี้ยนเฉียง มันก็ไม่รอช้า รีบกระพือปีกบินหนีไปเกาะอยู่ที่ภูเขาน้ำแข็งที่อยู่ห่างออกไปทันที

จากนั้น หวังเจี้ยนเฉียงและหญิงสาวทั้งสองก็เดินไปที่ริมสระเหมันต์ แล้วกระโดดลงไป

ทั้งสามคนดำดิ่งลึกลงไปเรื่อยๆ

สระเหมันต์แห่งนี้ราวกับก้นบึ้งที่ไร้จุดสิ้นสุด แม้จะดำดิ่งลงมานานกว่าครึ่งค่อนวันแล้ว แต่พวกเขาก็ยังไปไม่ถึงก้นสระเสียที

โชคดีที่มุกเหมันต์ไม่ได้มีดีแค่ช่วยต้านทานปราณความเย็นของสระเหมันต์ แต่มันยังช่วยให้พวกเขาสามารถหายใจใต้น้ำได้ตามปกติ ยิ่งไปกว่านั้น มันยังช่วยต้านทานแรงดันมหาศาลของน้ำในสระได้อีกด้วย

หากไม่มีมุกเหมันต์ล่ะก็ ต่อให้พวกเขาไม่ถูกแรงดันน้ำทับจนแบนแต๊ดแต๋ ก็คงขาดอากาศหายใจตายไปตั้งนานแล้ว

ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาก็ไม่สามารถกลั้นหายใจได้อย่างสมบูรณ์แบบเหมือนผู้บำเพ็ญเพียรขั้นแก่นทองคำ

ถึงแม้ผู้บำเพ็ญเพียรจะกลั้นหายใจได้นานกว่าคนปกติ แต่ก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะกลั้นหายใจติดต่อกันนานนับครึ่งค่อนวัน

ทั้งสามคนดำดิ่งลึกลงไปอีกหนึ่งวันเต็มๆ ในที่สุดก็มาถึงก้นสระเหมันต์

ลักษณะของสระเหมันต์แห่งนี้ คล้ายคลึงกับรูปทรงของแตร

ปากสระด้านบนนั้นแคบ แต่ยิ่งลึกลงไปก็ยิ่งกว้างขึ้นเรื่อยๆ

และเมื่อมาถึงก้นสระ มันก็กว้างใหญ่ไพศาลราวกับเป็นอีกโลกใบหนึ่งเลยทีเดียว

หวังเจี้ยนเฉียงกวาดสายตามองไปรอบๆ พลางรู้สึกปวดหัวตึบๆ

ตอนแรกเขาคิดว่าสระเหมันต์คงมีขนาดจำกัด การค้นหาสมุนไพรสำหรับปรุงโอสถสร้างรากฐานที่ก้นสระคงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร

ใครจะไปคิดล่ะว่า สถานที่แห่งนี้มันจะกว้างใหญ่ไพศาลถึงเพียงนี้

เขาหันไปมองหวังอวี่เหยาและเยี่ยชิงเสวี่ย "ข้าต้องการหาสมุนไพรบางอย่างเพื่อนำไปปรุงโอสถสร้างรากฐาน พวกเจ้าพอจะมีเบาะแสอะไรบ้างไหม?"

เยี่ยชิงเสวี่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ข้าสามารถหาให้ได้เจ้าค่ะ"

ดวงตาของหวังเจี้ยนเฉียงเป็นประกาย เขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยชม "เสวี่ยเอ๋อร์เก่งจริงๆ ไม่เพียงแต่ทำงานเก่ง แต่ยัง 'ทำ' เก่งด้วย"

ใบหน้าของเยี่ยชิงเสวี่ยแดงซ่าน นางแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดสองแง่สองง่ามนั้น ก่อนจะหยิบเข็มทิศขนาดเท่าฝ่ามือออกมาเพื่อตรวจดูทิศทาง

"ตามข้ามาเจ้าค่ะ"

พูดจบ นางก็เดินนำหน้าไปในทิศทางหนึ่งทันที

หวังเจี้ยนเฉียงและหวังอวี่เหยารีบเดินตามไปติดๆ

...

หลายวันต่อมา

เบื้องหน้าของพวกเขาปรากฏลานกว้างที่ปูด้วยหินสีชิง

พื้นหินชิงดูผุพังทรุดโทรม แผ่กลิ่นอายความเก่าแก่และโบราณกาลออกมา

ณ ใจกลางลานกว้าง มีแผ่นหินสีดำสนิทตั้งตระหง่านอยู่

และรอบๆ แผ่นหินนั้น ก็มีผู้บำเพ็ญเพียรหลายสิบคนกำลังต่อสู้ตะลุมบอนกันอย่างดุเดือด

"พวกเขากำลังแย่งชิงเบาะรองนั่งกันอยู่"

เยี่ยชิงเสวี่ยมองดูการต่อสู้กลางลานกว้างจากระยะไกล พร้อมกับเอ่ยขึ้นอย่างมั่นใจ

เบาะรองนั่งงั้นรึ?

หวังเจี้ยนเฉียงและหวังอวี่เหยากวาดสายตามองไปรอบๆ แผ่นหิน

และพวกเขาก็พบว่า รอบๆ แผ่นหินนั้น มีแท่นหินสูงถูกสร้างเอาไว้ถึงสิบแปดแท่น และบนแท่นหินบางแท่น ก็มีเบาะรองนั่งเก่าๆ วางอยู่

การต่อสู้บนลานกว้างแม้มองดูเผินๆ อาจจะดูวุ่นวายและไร้ระเบียบ

แต่แท้จริงแล้ว เป้าหมายของการต่อสู้ทั้งหมด ล้วนพุ่งเป้าไปที่แท่นหินซึ่งมีเบาะรองนั่งวางอยู่ทั้งสิ้น

"เบาะรองนั่งพวกนี้มีไว้ทำอะไรหรือ?" หวังเจี้ยนเฉียงหันไปถามเยี่ยชิงเสวี่ย

"เบาะรองนั่งคือกุญแจสำหรับใช้เข้าไปในสวนสมุนไพรเจ้าค่ะ เพียงแค่นั่งสมาธิลงบนเบาะ แล้วใช้พลังจิตสัมผัสสื่อสารกับแผ่นหิน ก็จะสามารถส่งตัวเข้าไปในสวนสมุนไพรได้" เยี่ยชิงเสวี่ยอธิบาย

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวังเจี้ยนเฉียงก็หูผึ่งทันที "สวนสมุนไพรคืออะไร?"

เยี่ยชิงเสวี่ยตอบ "สวนสมุนไพรคือมิติพิศวงแห่งหนึ่ง ที่ใช้สำหรับปลูกสมุนไพรวิเศษนานาชนิด เล่าลือกันว่ามันคือซากโบราณสถานที่ขุมกำลังในยุคบรรพกาลหลงเหลือเอาไว้"

"ในสวนสมุนไพรนั้น มีสมุนไพรสำหรับปรุงโอสถสร้างรากฐานด้วยหรือเปล่า?"

"มีเจ้าค่ะ และยังมีสมุนไพรล้ำค่าหายากชนิดอื่นๆ อีกมากมายด้วย" เยี่ยชิงเสวี่ยพยักหน้ายืนยัน

ดวงตาของหวังเจี้ยนเฉียงเปล่งประกาย แต่เขาก็ยังไม่ผลีผลามพุ่งตัวเข้าไปในลานกว้าง เขาเลือกที่จะสังเกตการณ์การต่อสู้บนลานกว้างอย่างละเอียดเสียก่อน

ผู้ที่กำลังต่อสู้กันอยู่ในลานกว้าง ล้วนเป็นศิษย์จากทั้งสี่ขุมกำลังมหาอำนาจ

ในบรรดาคนเหล่านี้ มีศิษย์ระดับท็อปเท็นอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกแปลกใจก็คือ... เขากลับไม่เห็นวี่แววของศิษย์อันดับหนึ่งและอันดับสองของทั้งสี่ขุมกำลังมหาอำนาจเลยแม้แต่คนเดียว

หรือว่าพวกเขาจะหาที่นี่ไม่เจอ?

เป็นไปไม่ได้มั้ง?

ถ้าแค่คนสองคนหาไม่เจอ ก็คงพอเข้าใจได้ แต่นี่หายหัวไปกันหมดเลย มันจะบังเอิญเกินไปหน่อยไหม?

เมื่อเห็นสีหน้างุนงงของหวังเจี้ยนเฉียง เยี่ยชิงเสวี่ยก็พอจะเดาความคิดของเขาออก "บนลานกว้างมีแท่นหินทั้งหมดสิบแปดแท่น ดังนั้น ก็น่าจะมีเบาะรองนั่งสิบแปดใบเช่นเดียวกัน"

"แต่ตอนนี้ กลับเหลือเบาะรองนั่งอยู่บนแท่นหินแค่แปดใบเท่านั้น"

"แสดงว่าเบาะรองนั่งอีกสิบใบที่เหลือ น่าจะถูกคนอื่นแย่งชิงไปแล้ว"

"เจ้าหมายความว่า บรรดาศิษย์ระดับหัวกะทิของสี่ขุมกำลัง ได้เข้าไปในสวนสมุนไพรกันหมดแล้วงั้นรึ?" หวังเจี้ยนเฉียงถึงบางอ้อทันที

มิน่าล่ะ ถึงไม่เห็นพวกตัวตึงอันดับหนึ่งอันดับสองเลย ที่แท้ก็เข้าไปในสวนสมุนไพรกันหมดแล้วนี่เอง

"ไปกันเถอะ พวกเราก็ไปแย่งที่นั่งมาสักสองสามที่บ้างดีกว่า"

หวังเจี้ยนเฉียงหันไปบอกหญิงสาวทั้งสอง ก่อนจะเดินนำหน้าพุ่งตรงไปยังแท่นหินแท่นหนึ่งบนลานกว้าง

ข้างๆ แท่นหินแท่นนั้น มีคนเจ็ดคนกำลังต่อสู้ตะลุมบอนกันอยู่

ตูม!

เสียงระเบิดดังสนั่น ร่างของชายคนหนึ่งถูกแรงอัดกระเด็นออกมาจากการต่อสู้

ในขณะที่เขากำลังหัวเสียและเตรียมจะพุ่งตัวกลับเข้าไปร่วมวงต่อสู้ เขาก็เหลือบไปเห็นร่างที่ดูแก่หง่อมและแผ่กลิ่นอายแห่งความเสื่อมโทรม กำลังเดินเข้ามาใกล้

"ไอ้แก่เอ๊ย อายุปูนนี้จนใกล้จะลงโลงอยู่แล้ว ยังจะสะเออะมาผจญภัยอีกรึไง?"

เขาแค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะพุ่งตัวเข้าใส่หวังเจี้ยนเฉียงด้วยจิตสังหารอันแรงกล้า

เขาเพิ่งจะโดนอัดจนกระเด็นออกมา กำลังหงุดหงิดได้ที่ พอเห็นตาเฒ่าคนนี้ดูท่าทางอ่อนแอและรังแกง่าย เขาก็เลยกะจะใช้ตาเฒ่านี่เป็นกระสอบทรายระบายอารมณ์เสียเลย

เมื่อเห็นว่ามีคนพุ่งเป้ามาโจมตีตน หวังเจี้ยนเฉียงก็ไม่ได้มีสีหน้าตื่นตระหนกตกใจเลยแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งเฉย ไม่คิดแม้แต่จะลงมือป้องกันตัวด้วยซ้ำ

"อวี่เหยา จัดการที"

สิ้นเสียงอันราบเรียบของเขา กระบี่บินที่ดูงดงามราวกับสลักเสลาขึ้นจากผลึกน้ำแข็ง ก็พุ่งทะยานมาจากด้านหลังของเขาด้วยความเร็วสูง

ฉัวะ!

ร่างของชายที่กำลังพุ่งเข้ามาโจมตีชะงักงัน หน้าอกของเขาถูกกระบี่น้ำแข็งแทงทะลุในพริบตา

เพล้ง~

เพล้ง~

...

ร่างของเขาถูกแช่แข็งในชั่วพริบตา ก่อนจะร่วงหล่นลงกระแทกพื้น และแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยนับสิบชิ้น

แม้การต่อสู้ในจุดนี้จะจบลงอย่างรวดเร็ว

แต่ปราณความเย็นที่แผ่ซ่านออกมาแล้วหดกลับไปในพริบตา ก็สามารถดึงดูดความสนใจของคนทั้งหกที่กำลังต่อสู้กันอยู่ข้างแท่นหินได้เป็นอย่างดี

ในบรรดาหกคนนั้น มีศิษย์จากสำนักเหอฮวนอยู่สองคน พอพวกเขาเห็นว่าเป็นหวังเจี้ยนเฉียง ก็ถึงกับแสดงสีหน้าประหลาดใจ

"นั่นมันไอ้สวะหวังนี่!"

"มันรอดเข้ามาในสระเหมันต์ แถมยังมาถึงที่นี่ได้ยังไงเนี่ย!"

แต่ไม่นาน พวกเขาก็เหลือบไปเห็นหวังอวี่เหยาที่ยืนอยู่ด้านหลังหวังเจี้ยนเฉียง

"หวังอวี่เหยานี่เอง มิน่าล่ะ มีหวังอวี่เหยาคอยคุ้มกะลานี่เอง..."

"ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าหวังอวี่เหยาคิดอะไรอยู่ ถึงได้หอบเอาตัวถ่วงพรรค์นี้มาด้วย"

แม้ในใจของพวกเขาจะคิดดูถูกดูแคลน แต่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ พวกเขาก็ไม่ได้แสดงออกทางสีหน้า แต่กลับหันไปพูดกับหวังอวี่เหยาแทน

"หวังอวี่เหยา มาร่วมมือกับพวกเราแย่งชิงเบาะรองนั่งตรงนี้ดีไหม?"

"แล้วพอเข้าไปในสวนสมุนไพร ค่อยแบ่งผลประโยชน์กัน"

ส่วนอีกสี่คนที่เหลือ สองคนมาจากสำนักหมื่นกระบี่ และอีกสองคนมาจากสำนักเจิ้งหยาง

เดิมที ขุมกำลังทั้งสามฝ่ายนี้มีกำลังคนและฝีมือสูสีกัน

แต่ถ้าสำนักเหอฮวนมีกำลังเสริมเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งคน ฝั่งสำนักเหอฮวนก็จะสามารถกดดันอีกสองฝ่ายที่เหลือได้อย่างแน่นอน

ดังนั้น เมื่อได้ยินคำพูดของศิษย์สำนักเหอฮวนทั้งสอง สีหน้าของคนจากสำนักหมื่นกระบี่และสำนักเจิ้งหยางก็แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

"ต้องขออภัยด้วย พวกเราไม่คิดจะร่วมมือกับใคร พวกเราต้องการฮุบไว้เองทั้งหมด" หวังเจี้ยนเฉียงฉีกยิ้มบางๆ

เมื่อได้ยินคำพูดของหวังเจี้ยนเฉียง ศิษย์สำนักเหอฮวนทั้งสองก็หน้าตึงทันที "ไอ้สวะหวัง แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่แกจะมีสิทธิ์สอดปาก!"

สิ้นเสียงของทั้งสอง เสียงอันเย็นเยียบก็ดังแทรกขึ้นมาทันที "การตัดสินใจของเขาก็คือความต้องการของข้า"

"อีกอย่าง ปากของพวกเจ้ามันเหม็นเกินไปแล้ว เดี๋ยวข้าจะช่วยฉีกปากพวกเจ้าให้เอง"

ปราณความเย็นยะเยือกเสียดแทงทะลุถึงกระดูกพลันระเบิดออก

สีหน้าของศิษย์สำนักเหอฮวนทั้งสองซีดเผือดลงในพริบตา

(จบแล้ว)