บทที่ 23 - ซ้อนแผนเยี่ยหลิงอวิ๋น

ในยามคับขัน หวังอวี่เหยาไม่มีเวลามาใส่ใจกับบาดแผลของตัวเองอีกต่อไป

นางรีบเรียกตราประทับพันขุนเขาน้อยระดับสมบูรณ์แบบออกมา พร้อมกับดึงพลังจากแหวนวารีเร้นลับระดับสมบูรณ์แบบมาเสริมอานุภาพ

วินาทีต่อมา การโจมตีของเยี่ยหลิงอวิ๋นก็พุ่งเข้าปะทะ

ตู้ม!

เสียงระเบิดของมวลอากาศดังกึกก้องกัมปนาท

หวังอวี่เหยาส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ ร่างของนางปลิวว่อนราวกับหุ่นฟาง ลอยกระเด็นไปทางที่นั่งผู้ชม

และในจังหวะที่ร่างของนางกำลังจะร่วงลงกระแทกพื้น ก็มีเงาร่างหนึ่งพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูง และคว้าร่างของนางมากอดไว้ในอ้อมแขน

"ศิษย์พี่หวัง"

ดวงตาของหวังอวี่เหยาที่ใบหน้าซีดเผือด เปล่งประกายขึ้นมาทันที

หวังเจี้ยนเฉียงพยักหน้า ก่อนจะค่อยๆ ร่อนลงพื้นอย่างนุ่มนวล

"รักษาแผลก่อนเถอะ"

เขาคลายวงแขนที่โอบเอวของหวังอวี่เหยาออก

การโจมตีของเยี่ยหลิงอวิ๋นนั้นดุดันและรุนแรงมาก

แม้ว่าหวังอวี่เหยาจะดูสะบักสะบอม แต่ด้วยการคุ้มกันของกระโปรงวารีจันทราระดับสมบูรณ์แบบ อาการบาดเจ็บของนางจึงไม่ได้สาหัสอย่างที่เห็น

หวังอวี่เหยาพยักหน้า และทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิบนพื้นเพื่อเดินพลังรักษาตัวทันทีโดยไม่ลังเล

เมื่อเห็นว่าหวังอวี่เหยาเข้าสู่สมาธิแล้ว

หวังเจี้ยนเฉียงก็เงยหน้าขึ้นมองไปยังลานประลองหมายเลข 9

ในเวลานี้ เยี่ยหลิงอวิ๋นยืนอยู่ริมลานประลอง จ้องมองลงมาด้วยสายตาเย็นชา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและดูแคลน

ไอ้สวะนี่ กล้าดียังไงมาต่อกรกับข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลย

ถ้าไม่ติดว่านี่อยู่ในเขตของสำนัก ข้าคงทำให้ไอ้สวะนี่ต้องเสียใจไปตลอดชีวิตแน่

หวังเจี้ยนเฉียงสบตาเยี่ยหลิงอวิ๋นครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาขึ้นไปบนท้องฟ้า

"เรียนผู้อาวุโส หวังอวี่เหยากระโดดลงจากลานประลองแล้ว ซึ่งก็ชัดเจนว่าเป็นการยอมแพ้ แต่เยี่ยหลิงอวิ๋นกลับยังคงไล่ล่าหมายเอาชีวิตนาง แบบนี้ถือว่าผิดกฎการประลองหรือไม่ขอรับ?"

หยุนจงเชวี่ยมีสีหน้าเรียบเฉย เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ตราบใดที่ยังไม่แตะพื้น ก็ถือว่ายังไม่หลุดออกจากลานประลอง ในตอนที่เยี่ยหลิงอวิ๋นลงมือโจมตีครั้งสุดท้าย หวังอวี่เหยายังไม่ตกลงถึงพื้น ดังนั้น... จึงไม่ถือว่าผิดกฎ..."

ตามกฎของการประลอง เพียงแค่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งแสดงเจตนาจะยอมแพ้ ก็ถือว่าเป็นการสิ้นสุดการประลอง ฝ่ายตรงข้ามจะลงมือโจมตีซ้ำไม่ได้อีก

เห็นได้ชัดว่าหยุนจงเชวี่ยกำลังพูดจาเหลวไหลเพื่อเข้าข้างเยี่ยหลิงอวิ๋น

ทว่าหวังเจี้ยนเฉียงกลับไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยวใดๆ ออกมา เขาเพียงแค่ยิ้มอย่างไม่ยี่หระ แล้วประสานมือคารวะหยุนจงเชวี่ย "ศิษย์เข้าใจแล้วขอรับ ขอบพระคุณผู้อาวุโสที่ช่วยไขข้อข้องใจ"

เมื่อเห็นท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาวของหวังเจี้ยนเฉียง หยุนจงเชวี่ยก็ขมวดคิ้ว รู้สึกขัดใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เขาขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็นชาใส่หวังเจี้ยนเฉียง "การประลองมีกฎห้ามผู้ที่ไม่ได้เข้าร่วมเข้าไปสอดแทรกเด็ดขาด การกระทำของเจ้าเมื่อครู่ถือว่าละเมิดกฎ หากมีครั้งต่อไป จะต้องถูกลงโทษตามกฎของสำนัก"

ได้ยินเช่นนั้น หวังเจี้ยนเฉียงก็แค่นหัวเราะในใจ

เขายังไม่ได้ก้าวออกไปจากเขตผู้ชมเลยด้วยซ้ำ แค่รับตัวหวังอวี่เหยาเอาไว้ แบบนี้เรียกว่าเข้าไปสอดแทรกด้วยงั้นรึ?

ข้ออ้างนี้ฟังดูแถจนสีข้างถลอกไปหน่อยมั้ง

แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อต้องเผชิญหน้ากับยอดฝีมือขั้นแก่นทองคำ เขาก็ไม่กล้าปริปากเถียงอยู่ดี

นี่ไม่ใช่ปัญหาว่าปอดแหกหรือไม่ปอดแหก

แต่มันเป็นเรื่องของความโง่หรือความฉลาดต่างหาก

บนลานประลองหมายเลข 9 เมื่อเห็นหวังเจี้ยนเฉียงถูกตอกกลับ เยี่ยหลิงอวิ๋นก็ยิ่งยิ้มเยาะอย่างสะใจ

ไอ้สวะหวังเจี้ยนเฉียงนี่นอกจากจะไร้น้ำยาแล้ว สงสัยสมองคงจะมีปัญหาด้วย

ตอนนี้เขาคือศิษย์ที่เก่งกาจที่สุดในสายนอก

ส่วนซูอวี่ถงก็เป็นถึงอัจฉริยะเหนือล้ำ เข้าสำนักมาเพียงสามปีก็มีพลังฝีมือที่น่าทึ่งขนาดนี้

ในสายตาของผู้อาวุโสหยุนจงเชวี่ย หวังเจี้ยนเฉียงกับหวังอวี่เหยาเทียบชั้นกับพวกเขาไม่ได้แม้แต่น้อย

ไอ้สวะนี่ถึงกับคิดตื้นๆ หวังจะให้ผู้อาวุโสหยุนจงเชวี่ยมาทวงความยุติธรรมให้งั้นรึ?

ช่างโง่เง่าเต่าตุ่นเสียจริง

จากนั้นเขาก็หันไปมองหวังอวี่เหยาอีกครั้ง

"มีข้าอยู่ทั้งคน การประลองครั้งนี้เจ้าอย่าหวังเลยว่าจะติดหนึ่งในสิบได้"

คำพูดที่เต็มไปด้วยความโอหังดังกล่าวกระจายออกไปโดยไม่มีการปิดบังใดๆ

หวังอวี่เหยาลืมตาขึ้น ใบหน้าของนางฉายแววโกรธเคือง

"ไม่ต้องไปสนใจเขา รีบพักฟื้นพลังซะ"

หวังเจี้ยนเฉียงบอกนางด้วยความใจเย็น

หวังอวี่เหยาพยักหน้า ก่อนจะหลับตาลงเพื่อเดินพลังพักฟื้นต่อ

เยี่ยหลิงอวิ๋นเห็นดังนั้นก็แค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา ก่อนจะกวาดสายตามองไปยังผู้ท้าประลองที่อยู่ด้านล่างลานประลอง "ลานประลองหมายเลข 9 นี้เป็นของซูอวี่ถง ใครกล้าขึ้นมาแย่งชิง ก็เท่ากับตั้งตัวเป็นศัตรูกับข้า เยี่ยหลิงอวิ๋น"

พูดจบ เขาก็กลายร่างเป็นลำแสงสีทองพุ่งกลับไปที่ลานประลองหมายเลข 1

หลังจากเขาจากไป ลานประลองหมายเลข 9 ก็ว่างเปล่า

ด้านล่างลานประลอง บรรดาผู้เข้าร่วมที่ยังมีสิทธิ์ท้าประลองเหลืออยู่ต่างพากันมองไปที่ลานประลองหมายเลข 9 ด้วยสายตาที่เป็นประกาย

แต่ด้วยความหวาดกลัวต่อคำขู่ของเยี่ยหลิงอวิ๋น สุดท้ายก็ยังไม่มีใครกล้าก้าวขึ้นไปบนนั้นอยู่ดี

เวลาล่วงเลยไป

เมื่อการประลองดำเนินมาจนเกือบจะถึงช่วงสุดท้าย ในที่สุดหวังอวี่เหยาก็หยุดการพักฟื้น

"ฟื้นฟูพลังเป็นยังไงบ้าง?"

หวังเจี้ยนเฉียงเอ่ยถาม

"สะกดอาการบาดเจ็บเอาไว้ได้แล้วเจ้าค่ะ ส่วนพลังวิญญาณก็ฟื้นกลับมาได้ประมาณเจ็ดส่วน" หวังอวี่เหยาตอบ

หวังเจี้ยนเฉียงพยักหน้า "ขึ้นไปบนลานประลองเถอะ ไปที่หมายเลข 9"

หวังอวี่เหยาชะงักไปครู่หนึ่ง แต่นางไม่ได้เอ่ยปากถามเหตุผลแต่อย่างใด นางเพียงแค่ก้าวขึ้นไปบนลานประลองที่ว่างเปล่านั้นอย่างไม่ลังเล

คำประกาศกร้าวของเยี่ยหลิงอวิ๋นนางก็ได้ยินชัดเจน

แต่... แล้วยังไงล่ะ?

ในเมื่อศิษย์พี่หวังบอกให้นางขึ้นไป นางก็จะขึ้นไป

เมื่อเห็นหวังอวี่เหยากล้าก้าวขึ้นไปบนลานประลองหมายเลข 9 อีกครั้ง ผู้คนรอบข้างต่างก็หูตาสว่างขึ้นมาทันที

หวังอวี่เหยาคนนี้ช่างใจกล้าบ้าบิ่นเสียจริง ถึงขนาดยังกล้าท้าทายเยี่ยหลิงอวิ๋นอีก

นางไม่กลัวตายหรือไงกัน?

ในเวลาเดียวกันนั้น เยี่ยหลิงอวิ๋นที่นั่งขัดสมาธิอยู่กลางลานประลองหมายเลข 1 ก็มีสีหน้าดำทะมึนลงทันที

"รนหาที่ตายนักนะ!"

เขาแค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะกลายร่างเป็นลำแสงสีทอง พุ่งออกจากลานประลองหมายเลข 1 ด้วยความเร็วอันน่าทึ่ง

เมื่อเห็นเยี่ยหลิงอวิ๋นพุ่งเข้ามาอีกครั้ง

หวังอวี่เหยาก็มีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

ตราประทับพันขุนเขาน้อยระดับสมบูรณ์แบบปรากฏขึ้นและลอยหมุนวนอยู่เบื้องหน้าของนาง

และในขณะที่นางกำลังเตรียมจะเปิดฉากโจมตีก่อน จู่ๆ ก็มีเสียงถ่ายทอดปราณดังขึ้นในหัว

นางชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองหวังเจี้ยนเฉียงที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์

หวังเจี้ยนเฉียงไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเพียงแค่พยักหน้าให้นาง

หวังอวี่เหยาเห็นดังนั้นก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วหันกลับไปมองเยี่ยหลิงอวิ๋นอีกครั้ง

ในตอนนี้ อีกฝ่ายได้มาปรากฏตัวอยู่บนลานประลองหมายเลข 9 เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

หลังจากพุ่งขึ้นมาบนลานประลองหมายเลข 9 เขาไม่มีการหยุดพักใดๆ พุ่งเข้าใส่หวังอวี่เหยาอย่างดุดันราวกับลูกศรที่หลุดจากแล่ง

และในขณะที่ทุกคนคิดว่าการต่อสู้ครั้งใหญ่กำลังจะระเบิดขึ้นนั้น จู่ๆ หวังอวี่เหยาก็ทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด

นางหันหลังและกระโดดลงจากลานประลองไปดื้อๆ

"หนี... หนีไปแล้วงั้นรึ?"

ทุกคนถึงกับอ้าปากค้างด้วยความงุนงง

"นี่มันจะปอดแหกเกินไปหน่อยมั้ง?"

"ถ้าจะทำแบบนี้ สู้ซ่อนตัวอยู่ข้างล่างลานประลองไปเลยไม่ดีกว่ารึ? จะขึ้นไปให้ขายหน้าทำไม?"

...

"เดี๋ยวก่อน ดูเหมือนว่านางจะยังไม่ได้ใช้สิทธิ์ท้าประลองเลยนะ นางต้องการจะหลอกให้เยี่ยหลิงอวิ๋นใช้สิทธิ์ท้าประลองจนหมดต่างหาก!"

ทันทีที่มีคนพูดขึ้นมา เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นรอบทิศ

จริงด้วยสิ!

ผู้เข้าร่วมแต่ละคนมีสิทธิ์ท้าประลองได้แค่สองครั้งเท่านั้น

เยี่ยหลิงอวิ๋นใช้สิทธิ์ครั้งแรกไปแล้ว และการลงมาครั้งนี้ก็ถือว่าเป็นการท้าประลองครั้งที่สองของเขา

นั่นหมายความว่า เขาต้องติดแหง็กอยู่บนลานประลองหมายเลข 9 นี้แล้ว

ในทางกลับกัน หวังอวี่เหยายังเหลือสิทธิ์ท้าประลองอีกหนึ่งครั้ง ซึ่งนางสามารถนำสิทธิ์นั้นไปชิงลานประลองหมายเลข 1 กลับมาก็ย่อมได้

ช่างเป็นแผนการที่แยบยลจริงๆ!

เมื่อได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้าง

ใบหน้าของเยี่ยหลิงอวิ๋นก็เปลี่ยนสีไปทันที

ก่อนหน้านี้เขามัวแต่คิดจะระบายอารมณ์แทนซูอวี่ถง จนไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้เลย

จนกระทั่งตอนนี้ เขาถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองถูกหลอกเข้าให้แล้ว

"นังแพศยา ร้ายนักนะ!"

เขากัดฟันกรอด เดินไปที่ขอบลานประลองแล้วก้มมองลงไปด้านล่าง

จากนั้นเขาก็ต้องชะงัก

หวังอวี่เหยาหายไปไหนแล้วล่ะ?

ฟิ้ว~

ทันทีที่ใบหน้าของเขาฉายแววงุนงง จู่ๆ ก็มีกระบี่บินและตราประทับชิ้นหนึ่งพุ่งสวนขึ้นมาหาเขาอย่างรวดเร็ว

"ศาสตราเวทของนังแพศยานั่น!"

"หลงกลเข้าแล้ว!"

"นางไม่ได้คิดแค่จะผลาญสิทธิ์ท้าประลองของข้า แต่นางกะจะเขี่ยข้าตกรอบไปเลยต่างหาก!!"

สีหน้าของเยี่ยหลิงอวิ๋นเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยว "นังแพศยา ฝันไปเถอะ!"

"ระเบิด!"

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ก็มีเสียงตวาดแหลมของหญิงสาวดังขึ้น

กระบี่ประกายเย็นเมฆาวารีระดับสมบูรณ์แบบและตราประทับพันขุนเขาน้อยระดับสมบูรณ์แบบ ระเบิดขึ้นพร้อมกันอย่างรุนแรง!

(จบแล้ว)