บทที่ 13: บุคคลปริศนา

บทที่ 13: บุคคลปริศนา

เช้าตรู่วันที่สอง ในเวลาและสถานที่เดียวกันกับเมื่อวาน

อุจิวะ มิโกโตะมองดูอุจิวะ นันที่กำลังนอนตื่นสายอีกแล้ว พลางส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

หลังจากได้รับบทเรียนในครั้งก่อน เธอจึงไม่เลือกที่จะดึงผ้าห่มของอุจิวะ นันออกอีกเพื่อเสี่ยงดวงดูว่าเขานอนเปลือยอยู่หรือไม่

เธอเปลี่ยนมาคุกเข่าลงบนเสื่อทาทามิ แล้วเอื้อมมือออกไปเพื่อจะหยิกหูของเขาแทน ทว่าในจังหวะที่มือเกือบจะถึงเป้าหมายนั้นเอง

อุจิวะ นันก็พลิกตัวและลุกขึ้นนั่งบนเตียง แสร้งทำเป็นเพิ่งตื่นนอน "พี่มิโกโตะ มาแล้วเหรอครับ"

อุจิวะ มิโกโตะทำเพียงแค่ถลึงตาใส่เขาด้วยใบหน้าบึ้งตึง ก่อนจะเดินออกไปยังห้องนั่งเล่น ตอนนี้เธอมั่นใจแล้วว่าเจ้าเด็กแสบคนนี้ต้องตื่นอยู่แล้วแน่ๆ ตั้งแต่เมื่อวาน

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของพี่มิโกโตะ อุจิวะ นันก็พอจะเดาออกว่าเกิดอะไรขึ้น เขาได้แต่เกาหัวแกรกๆ

ตัวเขาเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเหมือนกัน จะให้ออกไปบอกพี่มิโกโตะว่าเขาจะเป็นคนรับผิดชอบเธอตั้งแต่นี้ต่อไป มันก็คงไม่ได้

ต่อให้ไม่นึกถึงอุจิวะ ฟุงากุ เขาก็ต้องคอยเตือนตัวเองว่าตอนนี้เขาอายุแค่หกขวบเท่านั้น แม้จะอยู่ในโลกนินจาที่เด็กๆ เติบโตกันเร็วกว่าปกติ แต่วัยขนาดนี้มันก็ยังทำให้รู้สึกผิดบาปอยู่ดี

หลังจากจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ อุจิวะ นันก็เดินมายังห้องนั่งเล่น บนโต๊ะมีข้าวกล่องสีชมพูวางอยู่สองกล่อง

อุจิวะ มิโกโตะปรายตามองเขา "กล่องนึงเป็นมื้อเช้า ส่วนอีกกล่องเป็นมื้อเที่ยง อย่าลืมกินให้ตรงเวลาด้วยล่ะ"

โรงเรียนในโลกนินจานั้นค่อนข้างแตกต่างจากโลกในชาติก่อนของเขา

สถาบันนินจากำหนดให้นักเรียนต้องใช้เวลาทั้งวันอยู่ที่โรงเรียน พวกเขาไม่สามารถออกไปไหนได้ในตอนพักเที่ยง ดังนั้นนักเรียนจึงต้องเตรียมมื้อเที่ยงมาเอง

หลังจากกำชับเสร็จ อุจิวะ มิโกโตะก็ยืดเหยียดเรือนร่างอันสมส่วนและเตรียมตัวจะขอตัวกลับ

อุจิวะ นันยกมือขึ้นรั้งเธอไว้ เขาเดินเข้าไปหาแล้วกระตุกมือเรียวของพี่มิโกโตะเบาๆ เป็นเชิงบอกให้เธอย่อตัวลง

อุจิวะ มิโกโตะชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเด็กน้อยต้องการจะทำอะไร ถึงยังไงเรื่องแบบนี้มันก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยเกิดขึ้นเมื่อเช้าวานนี้เสียหน่อย

แต่เธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะกลอกตาใส่เด็กน้อย ก่อนจะยอมย่อตัวลงแต่โดยดี เธอเอียงคอเล็กน้อยพร้อมกับทำสีหน้าที่สื่อความหมายว่า 'รีบๆ ทำเข้าเถอะ'

ทว่า สิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็คือ อุจิวะ นันไม่ได้เลือกที่จะหอมแก้มเธอเหมือนอย่างเมื่อวาน

เขากลับทาบริมฝีปากของตนลงบนริมฝีปากสีชมพูระเรื่ออันอ่อนนุ่มของเธออย่างหนักแน่นแทน

"อื้อ"

ดวงตาของอุจิวะ มิโกโตะเบิกโพลงด้วยความตกตะลึง ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมนันคุงถึงได้กล้าจูบพี่สาวแบบนี้

ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะหาคำตอบได้ อุจิวะ นันก็ผละริมฝีปากออกไปเสียแล้ว

เขายังขยิบตาให้เธอ แลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากตัวเองอีกต่างหาก

"พี่มิโกโตะ นี่เป็นจูบแรกของผมเลยนะครับ"

อะไรนะ? สมองของอุจิวะ มิโกโตะขาวโพลนไปหมด

ก่อนที่อุจิวะ มิโกโตะจะตั้งสติกลับมาจากความเขินอายที่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น อุจิวะ นันก็คว้าข้าวกล่องสีชมพูบนโต๊ะ ผลักบานหน้าต่างออก

รีดเร้นจักระ แล้วกระโดดขึ้นไปบนหลังคาบ้านของเพื่อนบ้าน เขาหันกลับมามองอุจิวะ มิโกโตะที่ยังคงยืนเหม่อลอยอยู่แล้วตะโกนว่า

"พี่มิโกโตะ!"

เมื่ออุจิวะ มิโกโตะหันไปมอง เขาแลบลิ้นเลียริมฝีปากอีกครั้ง

"ข้าวกล่องรสชาติอร่อยมากเลยครับ"

แม้จะเป็นคนที่มีนิสัยอ่อนโยน แต่อุจิวะ มิโกโตะก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

เธอลุกขึ้นยืน มองดูเงาร่างของอุจิวะ นันที่กระโดดโลดเต้นไปตามหลังคาเรือน พลางพึมพำออกมาพร้อมรอยยิ้มถอนหายใจ

"เจ้าเด็กแสบ โตขึ้นเหมือนกันนะเนี่ย"

เมื่อพูดจบ ใบหน้าของเธอก็แดงซ่านขึ้นมาเล็กน้อยขณะยกมือขึ้นแตะริมฝีปากที่ถูกอุจิวะ นันจูบเมื่อครู่ เธอใช้เวลาอยู่นานกว่าจะดึงสติกลับมาได้

โดยที่ไม่รู้จะทำอย่างไรดี เธอปรายตามองสภาพบ้านที่รกเลอะเทอะของอุจิวะ นันแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

จากนั้น เธอก็ไปหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดมา และเริ่มลงมือปัดกวาดเช็ดถูบ้านของอุจิวะ นัน ดูราวกับภรรยาและแม่บ้านแม่เรือนผู้แสนดีไม่มีผิด

ในขณะเดียวกัน อุจิวะ นันก็เดินทางมาถึงบ้านของอุจิวะ โอบิโตะที่เขาได้รู้จักเมื่อวานนี้เรียบร้อยแล้ว

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเจ้านี่ชอบมาสายเป็นประจำทุกวัน เขาจึงตัดสินใจแสดงความมีน้ำใจเพื่อช่วยเหลืออีกฝ่าย เขารวบรวมจักระไว้ที่ลำคอ

"โอบิโตะ อุจิวะ โอบิโตะ นายกำลังจะสายแล้วนะ!"

"อ๊าก!"

อุจิวะ โอบิโตะที่ยังคงงัวเงียอยู่สะดุ้งสุดตัวจากการโจมตีด้วยคลื่นเสียงอันรุนแรง เขาเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาและตระหนักว่าตัวเองเกือบจะสายอีกแล้ว

เขารีบสวมเสื้อผ้าลวกๆ โดยไม่มีเวลาแม้แต่จะล้างหน้าล้างตา แล้ววิ่งตึงตังลงบันไดตรงดิ่งไปยังประตูหน้าบ้าน

เมื่อเห็นอุจิวะ นัน ผู้มีพระคุณที่อุตส่าห์มาปลุก เขาถึงกับซาบซึ้งจนน้ำตาไหลพราก

เขากางแขนออกกว้าง เตรียมจะเข้าไปสวมกอดด้วยความรัก "นัน ขอบใจนายมากเลยนะ!"

'พลั่ก'

อุจิวะ นันสวนกลับด้วยหมัดเสยปลายคาง ซัดไอ้โรคจิตที่พุ่งกระโจนเข้ามาจนล้มคว่ำลงไปกองกับพื้น

เขาพูดจาถากถางอย่างไร้ความปรานี "นายทั้งไม่หอมแล้วก็ไม่อ่อนนุ่ม เพราะงั้นอย่าเข้ามาใกล้นะเว้ย"

อุจิวะ โอบิโตะที่นอนแผ่หราอยู่บนพื้น ดื้อดึงยกนิ้วกลางขึ้นมาให้

อุจิวะ นันส่ายหน้าอย่างระอา แล้วหันหลังเดินมุ่งหน้าไปยังสถาบันนินจา

เมื่อเดินมาถึงตรอกแคบๆ ซึ่งเป็นเส้นทางเดียวที่จะไปยังสถาบันนินจา เขาก็เหลือบไปเห็นเงาสีม่วงที่คุ้นตา

"อรุณสวัสดิ์ ริน"

"อรุณสวัสดิ์จ้ะ นันคุง"

โนฮาระ รินแต่งตัวเหมือนเมื่อวานเป๊ะ ทว่าบนใบหน้าของเธอตอนนี้กลับประดับไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

จากนั้น โนฮาระ รินก็เอียงคอชะเง้อมองซ้ายทีขวาที ราวกับกำลังมองหาอะไรบางอย่าง

"นันคุง โอบิโตะคุงคนเมื่อวานไปไหนล่ะจ๊ะ? เขาไม่ได้มาด้วยกันเหรอ?"

อุจิวะ นันยกมือขึ้นแตะหน้าผาก แล้วเพ่งสายตามองไปไกลๆ ด้านหลัง แต่ก็ไร้วี่แววของเจ้านั่น

"หมอนั่นคงไม่ได้หลงทางบนถนนแห่งชีวิตอีกแล้วหรอกนะ?"

"เธอว่าไงนะ นันคุง?"

"อ๋อ เปล่าหรอก ช่างเขาเถอะ พวกเรารีบไปกันดีกว่า เดี๋ยวจะสายเอา"

เมื่อพวกเขาเดินใกล้จะถึงสุดปลายตรอก อุจิวะ นันก็เลิกคิ้วขึ้น

"น่าสนุกดีนี่"

"เธอพูดว่าอะไรนะ นันคุง?"

"ไม่มีอะไรหรอก"

ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินคุยกันอยู่นั้น เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน จากมุมอับสายตาที่ปลายตรอก

มีเงาสองร่างกระโจนออกมาจากทางซ้ายและขวา พุ่งตัวเข้าใส่อุจิวะ นันพร้อมกับตะโกนลั่น

"ไอ้หน้าหล่อ เตรียมตัวตายซะเถอะ!"

อุจิวะ นันดูเหมือนจะตกใจจนตัวแข็งทื่อจากการจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว เขายืนนิ่งโดยไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ

ผู้ลอบโจมตีทั้งสองดีใจเนื้อเต้นและพุ่งทะยานไปข้างหน้า พยายามจะรวบตัวอุจิวะ นันให้ล้มลงกับพื้น

แต่พวกเขาคงคาดไม่ถึงว่า ทันทีที่ร่างกายสัมผัสโดนตัวของอุจิวะ นัน

เสียง 'ปุ' ก็ดังขึ้น

ร่างที่ยืนอยู่ตรงนั้นกลับกลายร่างเป็นท่อนไม้แทน ด้วยความไม่ทันระวังตัว ทั้งสองจึงพุ่งเข้าชนกันเองอย่างจัง

"โอ๊ย!"

เมื่อนั้น อุจิวะ นันถึงได้เดินทอดน่องออกมาจากกลุ่มควันสีขาว มองดูไอ้เบื๊อกสองคนที่กำลังกุมหัวตัวเองร้องโอดโอย เขาจัดการเตะสั่งสอนไปคนละที แล้วรับรางวัลแห่งชัยชนะมาอย่างสบายใจ

ในขณะเดียวกัน โนฮาระ รินก็เบิกตากว้างจ้องมองอุจิวะ นันด้วยความทึ่ง

"คาถาสลับร่าง!"

ในฐานะนักเรียนของสถาบันนินจา เธอย่อมต้องรู้จักวิชาพื้นฐานหนึ่งในสามวิชานี้เป็นอย่างดี แต่นี่ไม่ใช่วิชาที่จะต้องทดสอบตอนเรียนจบจากสถาบันนินจาหรอกเหรอ?

ถ้านันคุงสามารถใช้มันได้อย่างเชี่ยวชาญตั้งแต่ตอนนี้ นั่นก็หมายความว่า...

เมื่อคิดได้เช่นนี้ โนฮาระ รินก็มองไปที่อุจิวะ นันด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม

แปะ แปะ แปะ แปะ

"สมกับที่หล่อเหลาเอาการไม่เบาเหมือนฉันเลยนะ! ถึงได้เชี่ยวชาญคาถาสลับร่างง่ายดายขนาดนี้ ไหนขอลองทดสอบฝีมือหน่อยซิ"

ชายหนุ่มผู้มีกลิ่นอายความเหนื่อยล้าแฝงอยู่ในท่าทีก้าวออกมาจากเงามืด เขาชักคุไนออกมาแล้วจ้องเขม็งไปที่อุจิวะ นัน

"ลุงเป็นใครน่ะ?" อุจิวะ นันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"หา?" บุคคลปริศนาที่อุตส่าห์เปิดตัวซะยิ่งใหญ่และเต็มไปด้วยแรงกดดัน ถึงกับยืนอึ้งไปเลยเมื่อได้ยินคำพูดของอุจิวะ นัน

อะไรคือ 'ลุงเป็นใคร' ฟะ? ตามหลักแล้ว มันต้องเป็นแบบนี้สิ: ฉันเปิดตัวอย่างสง่างาม

แกก็ตั้งท่ารับมือ พวกเราต่อสู้กันอย่างดุเดือดสักสามร้อยเพลง แล้วฉันค่อยรับแกมาเป็นลูกน้องไม่ใช่หรือไง?