บทที่ 21: หลู่หลี่ไอ้โจรเฒ่า ล็อกประตูบ้านไว้ให้ดีเถอะ!

'สตรีมเมอร์ ไปพักเถอะ ฉันกลัวเธอจะหัวใจวายตายไปซะก่อนจริงๆ'

'ฉันพยายามแทบตาย แต่ก็ขาดไปแค่นิดเดียวตลอด ใครจะเข้าใจความรู้สึกนี้บ้าง?'

'นึกว่าไต้เสี่ยวเม่ยจะใจเด็ดที่สุดแล้วนะ ไม่คิดว่าโม่จื่อจะใจสู้ยิ่งกว่าอีก นี่ภรรยาใครเนี่ย มารับกลับที?'

'เจอแบบนี้เข้าไป ต่อให้เป็นมนุษย์เหล็กก็ต้องระเหยกลายเป็นไอ!'

'ผู้สร้างเกม โผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้นะ ฉันจะแจกบัฟให้แกอีกสักที'

......

หลังจากโม่จื่อสติแตก ผู้ชมก็พากันพิมพ์ข้อความปลอบใจเธอ แต่ในเวลานี้ โม่จื่อไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนใจคอมเมนต์เหล่านั้นแล้ว

เธอยังคงระบายอารมณ์ ปุ่มคีย์บอร์ดกระเด็นหลุดกระจัดกระจายไปทั่ว แต่เธอก็ยังไม่ยอมหยุด

ผู้ชมหลายคนเห็นปฏิกิริยาของสตรีมเมอร์แล้วก็แอบดีใจอยู่ลึกๆ ที่พวกเขาเลือกจะดูคนอื่นสตรีมและถูกทรมานแทน

เส้นทางสังหารหมู่มันคือปีศาจร้ายชัดๆ!

ถ้าเล่นเอง ปฏิกิริยาของพวกเขาที่มีต่อปีศาจก็คงไม่แย่ไปกว่านี้สักเท่าไหร่หรอก

โม่จื่อระบายอารมณ์อยู่เต็มๆ สิบนาที จนกระทั่งคีย์บอร์ดพังยับเยินไม่มีชิ้นดี ในที่สุดเธอก็เริ่มได้สติ

"ทำไมกัน?!"

โม่จื่อที่พยายามรักษาสภาพจิตใจให้เป็นปกติมาตลอดทั้งคืน ท้ายที่สุดก็ทนไม่ไหวจนถึงตอนจบ น้ำตาไหลอาบสองแก้ม เธอร้องไห้โฮ "ฉันยอมทิ้งอะไรไปตั้งมากมาย ทิ้งแม้กระทั่งมโนธรรม แล้วก็ฝึกฝนอย่างเอาเป็นเอาตายขนาดนี้ ทำไมล่ะ?!"

"ทำไมฉันถึงผ่านไม่ได้สักที!!!"

'สงสารโม่จื่อจังเลย ใครเจอแบบนี้ก็ต้องสติแตกกันทั้งนั้นแหละ'

'สตรีมเมอร์แพ้เพราะเก่งเกินไปต่างหาก เอาจริงๆ มองย้อนกลับไป เธอก็แซงหน้าคนอื่นมาเยอะแล้วนะ ทำไมไม่รอสักสองสามวันแล้วรอดูว่าคนอื่นเขาผ่านกันยังไงล่ะ?'

'สมน้ำหน้า! เธอต้องชดใช้ให้กับทางเลือกของตัวเองสิ!!'

'พูดจาภาษาคนเป็นไหม? ถ้าไม่เป็นก็กลับไปเกิดใหม่ในท้องหมาไป!'

'ทุกคนมีสิทธิ์เลือกว่าจะเล่นเส้นทางสังหารหมู่หรือไม่ เส้นทางนี้มันเป็นส่วนหนึ่งของเกมที่แยกจากกันไม่ได้ ถ้าไม่มีรูทนี้ เธอจะได้เห็นสาวปลากับแซนส์ในมุมที่เท่ขนาดนี้เหรอ?'

......

ผู้ชมส่วนใหญ่เมื่อเห็นโม่จื่อสติแตก อย่างแรกเลยคือรู้สึกเห็นใจและเข้าใจความรู้สึกเธอเป็นอย่างมาก

มีเพียงคนส่วนน้อยมากๆ ที่มีจิตใจแม่พระเปี่ยมล้น รู้สึกว่านี่คือบทลงโทษที่เธอสมควรได้รับจากการทำร้ายสิ่งมีชีวิตใต้ดิน

คงไม่มีใครตื่นเต้นดีใจจนแทบจะกระโดดโลดเต้นในสถานการณ์แบบนี้หรอกมั้ง?

แต่มีอยู่คนหนึ่งจริงๆ!

หลู่หลี่ยื่นหน้าเข้าไปใกล้หน้าจอที่กำลังสตรีมภาพของเธอ ดวงตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความปีติยินดี

สีหน้าพึงพอใจของเขาราวกับกำลังชื่นชมผลงานศิลปะที่สมบูรณ์แบบที่สุดในโลก

ดูสิ

มุมปากที่สั่นระริกเล็กน้อยจากความโกรธนั่น

แววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังปนกับความไม่ยินยอมนั่น

แอคชั่นการทุบคีย์บอร์ดที่ระเบิดความคับแค้นใจออกมาขั้นสุดนั่น...

......

ปฏิกิริยาที่สมจริงที่สุด ซึ่งถูกเปิดเผยออกมาจากจิตใต้สำนึกด้วยอารมณ์ล้วนๆ โดยไม่มีการเสแสร้งแสดงใดๆ

ก่อตัวขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติและงดงามประณีต

ถ้าไม่เรียกว่าเป็นผลงานศิลปะ แล้วจะให้เรียกว่าอะไรได้อีกล่ะ?

หลู่หลี่ตัดคลิปจังหวะนี้เอาไว้แล้วเปิดดูซ้ำไปซ้ำมา ท่ามกลางเสียงแผดร้องอย่างสติแตกของโม่จื่อ เขาเริ่มเต้นชะชะช่ากลางอากาศ

มันเหมือนกับตอนที่เมตตาตอนพาผู้เล่นเต้นรำอย่างเคอะเขินใต้แสงจันทร์ไม่มีผิด

เขามีนิสัยพิลึกๆ แบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ซึ่งเขาก็ค่อยๆ เพลาๆ ลงหลังจากเริ่มทำงาน แต่หลังจากทะลุมิติมา เขากลับปลดปล่อยงานอดิเรกที่เคยเก็บกดไว้จนหมดสิ้น

"ชะ ชะ ช่า~~"

เต้นจบไปหนึ่งเพลง หลู่หลี่ก็ฮัมเพลงแล้วทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาเพื่อจัดการธุระต่อ

ตอนนี้ระบบรวบรวมแต้มความแค้นได้สามล้านแต้มแล้ว

เขายังขาดอีกสองล้านแต้มถึงจะปลดล็อก คอลออฟดิวตี้ ได้ แต่เขาสามารถใช้แต้มเหล่านี้สร้างวิดีโอโปรโมทซีจีและเรื่องราวภูมิหลังของ โกสต์ ออกมาก่อนได้

เพื่อนร่วมทีมที่แข็งแกร่งแถมยังมีภูมิหลังที่น่าสลดใจมักจะดึงดูดความสนใจจากผู้เล่นในเกมได้ง่ายดาย

นักรบผู้แข็งแกร่งคนนี้ ผู้ที่ชีวิตทั้งชีวิตพังทลายลงจากการถูกหักหลัง สูญเสียสถานะทางทหาร สูญเสียครอบครัวทั้งหมด และสูญเสียแม้กระทั่งชื่อ ไซมอน ไรลีย์

แต่ถึงแม้จะผ่านความเจ็บปวดทรมานมามากมาย แม้จะเหลือเพียงวิญญาณแค้นในนามโกสต์ เขาก็ยังคงกระโจนกลับเข้าสู่สมรภูมิโดยไม่ลังเล

บางทีเขาอาจจะแค่อยากทำอะไรบางอย่างเพื่อโลกที่แสนเศร้าใบนี้ และถึงแม้โกสต์จะสามารถตะเกียกตะกายขึ้นมาจากหลุมศพและฝ่าดงกระสุนมาได้

แต่ท้ายที่สุด เขาก็หนีไม่พ้นการถูกหักหลังอีกครั้ง... เมื่อใดก็ตามที่หลู่หลี่นึกถึงเรื่องนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

นี่ก็เป็นอีกหนึ่งความเสียใจที่ฝังลึกอยู่ในใจของเขาเช่นกัน

นอกจากการช่วยให้หลู่หลี่เก็บเกี่ยวแต้มความแค้นได้มากขึ้นแล้ว เป้าหมายที่สำคัญกว่าของผลงานชิ้นนี้คือการทำให้เกมในประเทศได้ออกไปผงาดในระดับโลก!

การต่อต้านสงคราม การสะท้อนให้เห็นถึงความโหดร้ายของสงคราม และการสำรวจลึกลงไปในจิตใจของมนุษย์ที่สื่อออกมาในผลงานชิ้นนี้ก็ลึกซึ้งเอามากๆ!

ในขณะเดียวกัน มันก็จะทำให้ผู้เล่นชาวต่างชาติเริ่มคุ้นเคยกับสไตล์ของหลู่หลี่ เพื่อที่เวลา ดาร์กโซล เปิดตัว จะได้เก็บเกี่ยวแต้มได้อย่างสะใจมากยิ่งขึ้น!

ในขณะที่หลู่หลี่กำลังเฉลิมฉลอง คลื่นลูกใหญ่แห่งการสติแตกก็กวาดพัดไปทั่วทั้งโลกอินเทอร์เน็ตอย่างต่อเนื่อง!

"ว้ากกก!!"

"นี่มันตัวอะไรเนี่ย!!"

ไต้เสี่ยวเม่ยเพิ่งจะจัดการแอสกอร์ได้อย่างมีความสุข แต่วินาทีต่อมา เธอก็ถูกดอกไม้หน้าตาน่าขนลุกทำเอาตกใจจนกรีดร้องโวยวายเหมือนลิง!

"เอ๊ะ ดูสเต็ปการหลบของฉันนะ... หลบ... หลบพ่อง!!"

ปัง ปัง ปัง!!

แม้แต่อาจารย์หม่าที่เป็นคนอารมณ์ดี ก็ยังอดไม่ได้ที่จะสบถด่าออกมาในด่านที่กดดันและทารุณกรรมผู้เล่นหนักหน่วงขนาดนี้

"โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว ฉันเล่นต่อไม่ได้แล้ว ขืนเล่นต่อมีหวังหัวใจวายตายแน่!"

พีดีดีที่โกรธจนปวดปอด เอามือกุมหน้าอกพลางส่ายหน้าไม่หยุด การเรียกยอดวิวแบบนี้ต้องแลกมาด้วยชีวิต สู้ยอมแพ้ไปเลยยังจะดีซะกว่า

"ตาเฒ่าหลู่หลี่ต้องเป็นปีศาจแน่ๆ สร้างเกมวิปริตแบบนี้ขึ้นมา นี่มันจงใจทรมานกันชัดๆ ไม่ใช่หรือไง?"

"เอ๊ะ? ฉันผ่านได้ไงเนี่ย? ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันนี่มันเทพจริงๆ!!"

"แม่มเอ๊ย!! เกมขยะเอ๊ย!!"

โจวซูอวี้สับคีย์บอร์ดดังฉับๆ เล่นไปด่าไป สื่อถึงคำว่า "เจ็บปวดแต่ก็มีความสุข" ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

......

ไม่ใช่แค่เหล่าสตรีมเมอร์ที่รับมือไม่ไหว เมื่อเกมได้รับความนิยมสูงขึ้นเรื่อยๆ ผู้เล่นทั่วไปจำนวนมากก็หลั่งไหลเข้ามาเล่นด้วย

ยกเว้นคนส่วนน้อยที่มีพรสวรรค์สูงส่ง คนส่วนใหญ่นั้นเล่นได้แย่ยิ่งกว่าสตรีมเมอร์เสียอีก

เสียงคร่ำครวญดังก้องไปทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต

'สาวปลาร่างธรรมดากับสาวปลาร่างวีรสตรี มันคือคนละคนจากสองโลกชัดๆ!'

'ตอนเห็นแซนส์ครั้งแรก ฉันนึกว่าเขาเป็นแค่ซาลาเปานุ่มนิ่ม ไม่คิดเลยว่าจะเป็นโครงกระดูกเทพสงคราม!'

'เอ๊ะ ตราบใดที่ฉันเล่นแต่เส้นทางสายสันติ ฉันก็จะไม่โดนทำร้าย ดีจังเลย'

'เห็นคนอื่นโดนทุบตีแล้วฉันก็ค่อยสบายใจหน่อย นึกว่าฉันเป็นไอ้กากอยู่คนเดียวซะอีก!'

'หวังเจียอี อยู่ไหม? คืนนี้ล็อกประตูบ้านไว้ให้ดีนะ แกหลอกให้ฉันมาเล่นอันเดอร์เทล แต่ตัวแกดันไม่เล่นเองเนี่ยนะ?'

'จะไปดักรอหน้าบ้านหวังเจียอีเหรอ? ขอฉันไปด้วยคน!!'

'ฉันก็โดนหวังเจียอีหลอกมาเหมือนกัน ยัยนี่สร้างร่างโคลนไว้กี่ร่างกันเนี่ย?'

'ประสาทฉันจะแดกแล้ว เวรเอ๊ย!!'

.......

เมื่อเห็นชาวเน็ตบนโลกออนไลน์ถูกทรมานอย่างหนักหน่วง อารมณ์ของโม่จื่อก็ค่อยๆ ดีขึ้นมาเล็กน้อย

ฉันไม่ได้เป็นคนเดียวที่โดนทรมานนี่นา!

อารมณ์ของเธอเริ่มกลับมามั่นคง

"ขอโทษทีค่ะ เมื่อกี้ฉันอารมณ์ขึ้นไปหน่อย ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงนะคะ"

โม่จื่อพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะคะ ทุกคนรีบไปพักผ่อนกันเถอะ"

แม้ว่าตอนนี้เธอจะตาสว่างสุดๆ แต่หลังจากสติแตกครั้งใหญ่ เธอก็ไม่คิดจะแตะเกมนี้อีกในระยะสั้นแน่ๆ

แน่นอนว่าเธอไม่มีโอกาสได้เล่นมันแล้วล่ะ เพราะคีย์บอร์ดของเธอถูกทุบจนพังยับเยินไปแล้ว

หลังจากโบกมือลาผู้ชม โม่จื่อก็ปิดถ่ายทอดสด

หลังจากอาบน้ำล้างหน้าล้างตาเสร็จ

"ช่างเถอะ มันก็แค่เกมเล็กๆ เกมเดียว ไม่เห็นต้องเก็บมาใส่ใจเลย"

เธอสงบสติอารมณ์ เดินไปที่เตียงแล้วทรุดตัวลงนั่ง

"นอนดีกว่า นอนๆ!"

หลังจากปิดไฟ โม่จื่อก็เอนตัวลงนอนและหลับไปอย่างสงบ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เธอก็เบิกตาที่แดงก่ำทะลึ่งพรวดขึ้นมา

"ไอ้บ้าหลู่หลี่ ฉันขอแช่งบรรพบุรุษแก!!"

......