บทที่ 47 - โรตอมตัวนี้เจ๋งไหมล่ะ? ขายให้ร้อยล้านเลย!

บทที่ 47 - โรตอมตัวนี้เจ๋งไหมล่ะ? ขายให้ร้อยล้านเลย!

★★★★★

โห เจอเศรษฐีกระเป๋าหนักเข้าแล้วสิ?

ซูไป๋เงยหน้าขึ้นมอง แต่กลับพบกับใบหน้าที่ดูเจ้าเล่ห์เพทุบาย

ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ติงเย่ว์ที่กำลังหยอกล้อกับยายาโคมะของตัวเองอยู่ข้างๆ ก็ร้องอุทานด้วยความประหลาดใจ "เถ้าแก่หลี่?! คุณไม่ขายอสูรพันธสัญญาแล้วรึไง ถึงได้มาซื้อโปเกมอนน่ะ?!"

หืม? ถือเป็นเพื่อนร่วมอาชีพครึ่งตัวงั้นสิ?

"เอ่อ โปเกมอนออกจะเก่งกาจขนาดนั้น ฉันก็ย่อมต้องอยากได้ไปลองเลี้ยงดูสักสองสามตัวอยู่แล้วสิ"

คาดไม่ถึงเลยว่าที่นี่จะมีลูกค้าของตัวเองอยู่ด้วย คนที่ถูกเรียกว่าเถ้าแก่หลี่หน้าถอดสี และแสดงอาการประหม่าออกมาเล็กน้อย

มองดูแววตาลุกลี้ลุกลนของเขา ซูไป๋ก็หรี่ตาลงเล็กน้อย

การปรากฏตัวของโปเกมอน นับเป็นแรงสั่นสะเทือนครั้งใหญ่ต่อวงการอสูรพันธสัญญา

ความแตกต่างระหว่างอสูรพันธสัญญาที่แสนจะดุร้ายและพร้อมจะแว้งกัดเจ้านายได้ทุกเมื่อ กับโปเกมอนที่แสนจะน่ารักเชื่อฟังและสามารถสื่อใจถึงกันกับเทรนเนอร์ได้ ใครๆ ก็มองออกทั้งนั้น

ในฐานะเถ้าแก่ร้านขายอสูรพันธสัญญาแห่งไห่เฉิง การที่เถ้าแก่หลี่คนนี้จะได้รับเชิญให้ไปร่วมชมการสอบจัดอันดับ ความจริงแล้วก็ถือเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลอยู่

แต่ในเวลานี้ เถ้าแก่หลี่ที่เป็นคู่แข่งทางการค้ากลับมาปรากฏตัวที่ร้านของเขา แถมยังลงมือซื้อโปเกมอนรวดเดียวสิบตัว...

ไม่ว่าจะคิดยังไงก็ไม่มีทางเป็นเพราะถูกความแข็งแกร่งของโปเกมอนสยบเอาแน่ๆ

การแย่งช่องทางทำมาหากินก็เหมือนกับการฆ่าพ่อแม่

ในโลกของธุรกิจ หากมีใครคิดค้นสิ่งที่ดีกว่าสินค้าของคุณขึ้นมาได้ คุณย่อมต้องนั่งไม่ติดเก้าอี้อย่างแน่นอน

เถ้าแก่หลี่คนนี้มาเยือนอย่างไม่เป็นมิตรซะแล้ว! แถมซื้อทีเดียวตั้งสิบตัว ใครจะไปรู้ว่าเอาไปทำอะไร?

มือของซูไป๋ที่เดิมทียื่นไปแตะสมุดภาพโปเกมอนแล้วชะงักและชักกลับมาทันที เขาเอ่ยด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ "ขออภัยด้วย โปเกมอนของร้านเราไม่ขายให้คุณ"

เถ้าแก่หลี่หน้าเปลี่ยนสีทันที! เขาตวัดสายตามองลี่เสี่ยวอวี่อย่างเคียดแค้น ก่อนจะเถียงคอเป็นเอ็น "ทำไมกันล่ะ? ทุกคนเปิดร้านทำมาค้าขาย มีที่ไหนปิดประตูใส่หน้าลูกค้าบ้าง?"

ซูไป๋แค่นเสียงหัวเราะเย็นชา "คนดีๆ ที่ไหนเขาซื้อโปเกมอนรวดเดียวสิบตัวกันบ้างล่ะ?"

"คุณกะจะเอาวิธีรับมือกับอสูรพันธสัญญานั่น มาใช้กับโปเกมอนงั้นสิ?"

"หรือถ้าให้คิดในแง่ร้ายลงไปอีกหน่อยล่ะก็..."

"ที่คุณซื้อทีเดียวสิบตัว คงไม่ได้คิดว่าถ้าเผลอทำตายไปสักตัว ก็ยังมีตัวสำรองเหลืออยู่หรอกนะ?"

การทำพันธสัญญากับอสูรพันธสัญญา ความจริงแล้วมันเป็นกระบวนการที่โหดร้ายทารุณมาก

เพราะสัตว์มรณะนั้นเป็นสิ่งมีชีวิตที่ดุร้ายอย่างถึงที่สุด เวลาที่ผู้ทำพันธสัญญาดัดแปลงพวกมัน จะสร้างบาดแผลทางจิตใจให้กับอสูรพันธสัญญาอย่างไม่อาจลบเลือน

อสูรพันธสัญญาเคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณ ทักษะเฉพาะตัวของผู้ทำพันธสัญญาคือการทรมานจิตใจของพวกมัน เพื่อบีบบังคับให้ยอมจำนนและเชื่อฟังคำสั่ง

แม้จะไม่ถึงกับเห็นใจสัตว์มรณะ แต่ถ้านำวิธีแบบนี้มาใช้กับโปเกมอนล่ะก็...

ประกายตาของซูไป๋วาบความเย็นเยียบขึ้นมาแวบหนึ่ง สายตาที่มองไปยังเถ้าแก่หลี่ก็เริ่มแฝงความอันตราย

เมื่อทุกคนได้ยินคำพูดของซูไป๋ก็ถึงบางอ้อทันที

หลิวอวิ๋นหลานกอดการ์ดีที่เพิ่งได้มาหมาดๆ ไว้แน่น แล้วใช้สายตารังเกียจเหยียดหยามมองไปที่เถ้าแก่หลี่

"อสูรพันธสัญญาห่วยๆ ของนายไม่มีใครเอาแล้ว ไสหัวไปให้พ้นเลยนะ! อย่ามาคิดมิดีมิร้ายกับโปเกมอนพวกนี้นะ!"

คนอื่นๆ ก็พากันส่งเสียงสนับสนุน หวังจะให้เถ้าแก่หลี่ตรงหน้าหายหัวไปไวๆ

แต่ทุกคนประเมินความมุ่งมั่นของเถ้าแก่หลี่ต่ำไป

เขากลอกตาไปมา จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นปั้นหน้ายิ้มประจบ "เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว เข้าใจผิดแล้วครับ!"

"โปเกมอนพวกนี้น่ารักออกขนาดนี้ ผมจะใจร้ายใช้วิธีพรรค์นั้นทำร้ายพวกมันลงได้ยังไงล่ะครับ?"

"เอาแบบนี้ ผมขอซื้อแค่ตัวเดียว!"

"ตัวเดียวยังไงก็คงไม่มีปัญหาแล้วใช่ไหมครับ?"

ติงเย่ว์แค่นหัวหัวเราะเยาะ "ฉันได้ยินมาว่าฝีมือของเถ้าแก่หลี่ไม่ธรรมดาเลยนี่นา สัตว์มรณะระดับ A มาอยู่ในมือคุณยังเชื่องเป็นแมวเลย"

"ตัวคุณเองก็เป็นผู้ทำพันธสัญญา ไม่ได้ขาดแคลนสัตว์อสูรคู่กายแบบนี้อยู่แล้ว ฉันล่ะสงสัยจุดประสงค์ของคุณจริงๆ!"

ทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างพร้อมเพรียง

เห็นได้ชัดว่าทักษะการแสดงของเถ้าแก่หลี่ยังไม่เนียนพอ

ถึงแม้จะถือว่าเป็นคนที่รู้จักยืดหยุ่นโอนอ่อนผ่อนตาม แต่ความโลภและความมุ่งร้ายในแววตานั้น ทุกคนกลับสามารถมองออกได้อย่างง่ายดาย

ซูไป๋นิ่งเงียบไม่พูดจา ทว่าภายในหัวกลับเริ่มสื่อสารกับระบบก่อนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ระบบ เรื่องแบบนี้ป้องกันได้แค่ชั่วครั้งชั่วคราว ป้องกันไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอกนะ!"

ผู้ใช้พลังสายทำพันธสัญญาบนโลกนี้แม้จะหาได้ยากยิ่ง แต่ต่อให้มีน้อยแค่ไหน ก็อาจสร้างความเสียหายใหญ่หลวงให้กับโปเกมอนได้อยู่ดี

ในอนิเมะโปเกมอน ก็มีเหตุการณ์ที่มนุษย์บังคับควบคุมหรือทำร้ายโปเกมอนเกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง

แม้ว่าเทคโนโลยีในโลกนั้นจะพัฒนาไปแบบแปลกๆ ถึงได้สร้างของพวกนั้นขึ้นมาได้ก็เถอะ

แต่พัฒนาการด้านพลังตื่นรู้ของโลกนี้ก็ใช่ว่าจะด้อยไปกว่าของพรรค์นั้นซะหน่อย!

อาชีพอย่างผู้ทำพันธสัญญาที่เน้นโจมตีทางจิตใจของสัตว์อสูรโดยเฉพาะ แม้จะไม่มีพลังต่อสู้ซึ่งหน้า

แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าจะสร้างความเจ็บปวดอะไรให้โปเกมอนบ้าง?

[ได้รับข้อสงสัยของโฮสต์แล้ว กำลังวิเคราะห์...]

[รวบรวมข้อมูลเบื้องต้นของผู้ทำพันธสัญญาสำเร็จ!]

[วิเคราะห์ข้อมูลของผู้ทำพันธสัญญาสำเร็จ!]

[ได้เพิ่มบาเรียป้องกันจิตใจแบบเฉพาะเจาะจงให้แก่โปเกมอน การโจมตีของผู้ทำพันธสัญญาไร้ผลแล้ว!]

[โฮสต์ค้นพบช่องโหว่ มอบรางวัลเป็นเมตามอนหนึ่งตัว สามารถกดรับได้ทุกเมื่อ!]

เสียงของระบบช่างไพเราะราวกับเสียงสวรรค์!

จิตใจของซูไป๋รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทันที

พอมองดูใบหน้าที่น่ารังเกียจของเถ้าแก่หลี่ตรงหน้า จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายดูน่ารักขึ้นมานิดหน่อยแล้วสิ

แต่เขาก็ยังไม่คิดจะขายโปเกมอนให้หมอนี่ตรงๆ อยู่ดี

ถึงแม้ระบบจะอุดช่องโหว่ตรงนี้ไปแล้ว แต่การขายโปเกมอนให้กับคนที่ไม่รักโปเกมอน

ไม่ว่าจะในแง่ของความรู้สึกหรือแง่ไหนๆ เขาก็รับไม่ได้เด็ดขาด!

ซูไป๋เคาะนิ้วลงบนโต๊ะ จู่ๆ ก็ยิ้มกว้างแล้วพูดว่า "ตัวเดียวเหรอ ถ้าตัวเดียวก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง"

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นเถ้าแก่หลี่ก็รูดบัตรจ่ายเงินมาสิ?"

"ฝีมือการฝึกสอนสัตว์อสูรของคุณก็ถือว่ามีดีพอตัว ทางฝั่งผมก็คงจะทำลวกๆ ไม่ได้แน่"

"ผมจะเลือกตัวที่ยอดเยี่ยมที่สุดให้คุณไปเลย!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เถ้าแก่หลี่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขายื่นบัตรของตัวเองออกไปด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง ท่ามกลางสายตาอันงุนงงของทุกคน

"เถ้าแก่ใจกว้างจริงๆ! ไม่เหมือนพวกเด็กๆ พวกนี้เลย ฉันก็ว่าแล้วว่ามีที่ไหนคนจะไม่ยอมทำมาค้าขาย!"

"เท่าไหร่ล่ะ!"

ซูไป๋รับบัตรมา หัวเราะหึหึแล้วชี้ไปที่จางฉวิน "คนนี้คุณคงรู้จักสินะ คุณชายใหญ่ตระกูลจาง"

"โปเกมอนในมือของเขาเรียกว่าโปเกมอนกึ่งเทพ ราคาแปดสิบล้าน!"

"คนใหญ่คนโตอย่างเถ้าแก่หลี่ ตัวที่ผมจะขายให้ยังไงก็ต้องไม่ด้อยไปกว่าตัวนี้สิ จริงไหม?"

"เอาอย่างนี้ ผมจะจัดโปเกมอนสุดแกร่งที่ค่าสเตตัสพื้นฐานเต็มเปี่ยมให้คุณสักตัว ขอราคาไม่แพงหรอก สักร้อยล้าน คงไม่เกินไปใช่ไหม?!"

รอยยิ้มบนใบหน้าของเถ้าแก่หลี่แข็งค้างไปในพริบตา

"ระ... ร้อยล้าน?"

น้ำเสียงของเถ้าแก่หลี่สั่นเครือ

ของพรรค์นี้มันผลาญเงินขนาดนี้เลยเหรอ?

เขาขายอสูรพันธสัญญาระดับ D ทั่วไปตัวหนึ่งก็แค่ห้าแสนเองนะ

อย่างหมาป่าโลหิตระดับ B ของลี่เสี่ยวอวี่ ก็ราคาแค่สามล้านเท่านั้น

ร้อยล้าน นี่เขาต้องขายหมาป่าโลหิตตั้งสามสิบกว่าตัวถึงจะได้ทุนคืนเลยนะโว้ย!

ต่อให้กำไรจากการขายอสูรพันธสัญญาจะสูงมาก ก็ทนให้ล้างผลาญแบบนี้ไม่ไหวหรอก!

แต่พอคิดถึงการไขความลับของโปเกมอน เถ้าแก่หลี่ก็ยอมกัดฟันสู้!

เขาตัดสินใจเด็ดขาด รีบกดรหัสผ่านลงบนเครื่องคิดเงินอย่างรวดเร็ว

เงินก้อนโตร้อยล้าน ถูกรูดออกไปอย่างง่ายดายราวกับขนนก

ภายในใจของเถ้าแก่หลี่เต็มไปด้วยความปวดร้าว

นี่มันแทบจะเป็นเงินเก็บไว้ทำศพที่เขาลำบากตรากตรำหามาค่อนชีวิตเลยนะ...

แต่ก็ช่วยไม่ได้ อยากได้ลูกเสือก็ต้องยอมเข้าถ้ำเสือ!

ซูไป๋ได้รับยอดโอนเงิน ก็ตบเครื่องคิดเงินอย่างอารมณ์ดี

"โรตอม โรตอม!"

โรตอมที่กำลังยิงฟันยิ้มแฉ่งกระโดดออกมาจากเครื่องคิดเงินอย่างรู้ใจ!

ซูไป๋ส่งสายตาให้ โรตอมที่สื่อใจถึงกันกับซูไป๋ก็เปล่งแสงเจิดจ้าต่อหน้าเถ้าแก่หลี่ทันที!

ท่ามกลางสายตาเหลือเชื่อของทุกคน โรตอมได้กลายร่างเป็นเครื่องซักผ้าไปแล้ว!

แต่นี่ยังไม่จบ ซูไป๋ดีดนิ้วอีกครั้ง

โรตอมแปลงกายอีกรอบ กลายเป็นร่างตู้เย็น!

ช่วงนี้โรตอมมุดเข้าเครื่องใช้ไฟฟ้าไปไม่น้อย ร่างที่ควรจะปลดล็อกก็ปลดล็อกไปหมดแล้ว

และในเวลานี้ เถ้าแก่หลี่ก็ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูกไปแล้ว!

พร้อมกันนั้น คนอื่นๆ ที่ยังไม่เข้าใจว่าซูไป๋คิดจะทำอะไรก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน!

"ปะ... โปเกมอนตัวนี้ยอดเยี่ยมไปเลย! สามารถแปลงร่างได้ตรงๆ เหมือนเมโลเอตตาเลย!"

หลิวอวิ๋นหลานร้องอุทาน "ซูไป๋ นายจะเอาโปเกมอนที่เก่งขนาดนี้ไปขายให้เขาจริงๆ เหรอ?!"

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ!

ซูไป๋แอบยกนิ้วโป้งให้สาวน้อยจูนิเบียวในใจ

เขาพูดด้วยท่าทีจริงจังประหนึ่งเป็นเรื่องสมควรแล้ว "ของที่จัดให้เถ้าแก่หลี่ แน่นอนว่าต้องเป็นของที่ดีที่สุดอยู่แล้ว!"

"เป็นยังไงบ้างครับเถ้าแก่หลี่ ไม่ผิดหวังใช่ไหม?"

"ไม่ผิดหวัง ไม่ผิดหวังเลย!"

เถ้าแก่หลี่รีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน

ความตกใจของสาวน้อยจูนิเบียวไม่ได้แกล้งทำขึ้นมาแน่ๆ

การมีอยู่ของโรตอม แม้แต่ลูกค้าเก่าพวกนี้ก็ยังไม่รู้เลย

เพราะที่ผ่านมา มันสวมบทบาทเป็นแค่เครื่องคิดเงินที่ส่งเสียงแบบเครื่องจักรได้เท่านั้น

คนหัวหมออย่างเถ้าแก่หลี่ มีหรือจะแยกแยะคำพูดของเธอไม่ออกว่าจริงหรือเท็จ?

ซูไป๋หัวเราะหึหึ "ไม่ผิดหวังก็ดีแล้วครับ งั้น... เถ้าแก่หลี่ คุณดูสิว่าข้างหลังยังมีลูกค้าอีกเยอะ..."

เขาชี้ไปที่นอกประตู ลูกค้าที่รอจนเริ่มหงุดหงิดกันบ้างแล้ว

เมื่อบรรลุจุดประสงค์ เถ้าแก่หลี่ก็ถือว่าใจป้ำใช้ได้

เขาเดินยิ้มร่าพาโรตอมออกจากร้านสัตว์เลี้ยงตระกูลซูไปทันที

หลิวอวิ๋นหลานอ้าปากค้าง "แบบนี้ก็ได้เหรอ? ไหนบอกว่าเลือกเองไม่ได้ไง?"

"ทำไมตานี่ถึงได้รับสิทธิพิเศษให้เถ้าแก่ร้านแนะนำให้ด้วยล่ะ?!"

"เถ้าแก่ นายมันไม่ซื่อสัตย์เลยนะ!"

สาวน้อยจูนิเบียวแทบจะโกรธจนลมจับ ซูไป๋สมองกลับไปแล้วหรือไง?

ลูกค้าขาประจำอย่างตัวเอง ยังต้องมานั่งสุ่มเอา

แต่ผู้ทำพันธสัญญาที่ดูมีเจตนาร้ายชัดเจน กลับได้โปเกมอนมูลค่าตั้งร้อยล้านไปดื้อๆ เลยเนี่ยนะ?!

นี่มันรังแกกันชัดๆ!

ซูไป๋ยังไม่ทันได้พูดอะไร หลิวอวิ๋นซวงก็ใช้นิ้วจิ้มหน้าผากหลิวอวิ๋นหลานเบาๆ แล้วพูดอย่างเหนื่อยใจ "เธอเคยเห็นใครซื้อโปเกมอนแล้วไม่เอาโปเกบอลไปบ้างล่ะ?"

"หมอนั่นเตรียมตัวซวยได้เลย!"

"แต่ตั้งร้อยล้าน นายก็กล้าเรียกราคาเนอะ ไม่กลัวโดนหาเรื่องทีหลังหรือไง?"

หลิวอวิ๋นซวงที่เป็นคนละเอียดรอบคอบถือเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นความผิดปกติ

แม้จะไม่รู้ว่าซูไป๋กำลังวางแผนอะไรอยู่ แต่เห็นได้ชัดว่าซูไป๋ไม่ใช่คนที่จะยอมเสียเปรียบใครเอาง่ายๆ...

ซูไป๋หัวเราะหึหึ ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ "โธ่เอ๊ย ผมน่ะเป็นพ่อค้าที่ซื่อสัตย์สุจริตจะตายไป"

"ก็เป็นผู้ทำพันธสัญญานี่นา กลับไปก็ต้องเอาโปเกมอนไปชำแหละทดลองอะไรสักอย่างอยู่แล้ว"

"ถ้าเกิดมีเรื่องเหนือความคาดหมายอะไรขึ้นมา ผมก็คงจะไปรับผิดชอบอะไรไม่ได้หรอกนะ..."

"เอาล่ะๆ หวังเทา นายก็เลิกยืนขวางประตูได้แล้ว"

"รีบให้ลูกค้าคนต่อไปเข้ามาเถอะ ฉันยังต้องทำมาหากินนะ!"

ตั้งแต่เถ้าแก่หลี่เดินออกจากร้านไป หวังเทาก็ยืนปิดประตูซะมิดชิดเลยทีเดียว

เจ้าอ้วนคนนี้แผนสูงไม่เบาเลยนะ...

ซูไป๋ส่ายหน้า แล้วหันไปต้อนรับลูกค้าคนต่อไป

เพราะเงินร้อยล้านนี่ มันไม่ถูกนับรวมในยอดขายของระบบนี่นา

นี่ถือเป็นการหารายได้เสริมส่วนตัวหรือเปล่านะ?

[จบแล้ว]