บทที่ 45 - สังหารมู่ลี่!

บทที่ 45 - สังหารมู่ลี่!

เมื่อเดินไปตามเส้นทางสายเล็กทางขวามือ หลิวอวิ๋นก็เข้าสู่เขตของเทือกเขาสัตว์อสูรอย่างรวดเร็ว

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงเขตแดนรอบนอกของเทือกเขาสัตว์อสูรเท่านั้น มีเพียงสัตว์อสูรระดับหนึ่งและระดับสองอาศัยอยู่ ระดับความอันตรายจึงไม่สูงนัก

ด้วยพลังระดับต้าคุรุยุทธ์ระดับห้าของหลิวอวิ๋นในยามนี้ ผนวกกับวิชายุทธ์ระดับตี้ พลังกายที่ถูกชำระล้างด้วยคัมภีร์หมื่นอสูรบรรพกาล และพลังแห่งสัตว์อสูร เพียงพอที่จะทำให้เขาไร้เทียมทานในขอบเขตต้าคุรุยุทธ์

แม้จะต้องเผชิญหน้ากับมหาคุรุยุทธ์ทั่วไป หลิวอวิ๋นก็มีความมั่นใจเต็มเปี่ยมที่จะต่อกรด้วย

เขามั่นใจอย่างยิ่งว่าสัตว์อสูรระดับหนึ่งและระดับสองทั่วไป ไม่อาจระคายผิวเขาได้แม้แต่น้อย

ด้วยเหตุนี้ หลิวอวิ๋นจึงเดินทอดน่องสำรวจป่าอย่างสบายใจเฉิบ

ทว่าเมื่อเดินไปได้สักพัก หลิวอวิ๋นก็ขมวดคิ้วมุ่น ประกายเย็นเยียบสายหนึ่งสว่างวาบขึ้นในดวงตา

"ไสหัวออกมาเถอะ"

ใบหน้าของหลิวอวิ๋นแปรเปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม เขาหันขวับไปตะโกนใส่พุ่มไม้รกทึบด้านหลัง

ครู่ต่อมา พุ่มไม้ก็สั่นไหวเบาๆ ชายฉกรรจ์ในชุดทหารรับจ้างหลายคนค่อยๆ มุดออกมาจากดงไม้ โดยมีชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาผู้หนึ่งเดินนำหน้ามา

หลิวอวิ๋นหรี่ตาแคบลง กวาดสายตามองชายหนุ่มผู้นั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะไปหยุดชะงักอยู่ที่เข็มกลัดบนหน้าอกของอีกฝ่าย บนเข็มกลัดนั้นสลักลวดลายหัวหมาป่าตาเดียวเอาไว้

สายตาของเขาตวัดผ่านร่างชายหนุ่มไปยังเหล่าทหารรับจ้างที่ยืนอยู่เบื้องหลัง พวกเขาล้วนกลัดเข็มกลัดลวดลายเดียวกัน ประกายอำมหิตสว่างวาบขึ้นในดวงตาของหลิวอวิ๋น

ดูท่า คนกลุ่มนี้คงจะเป็นคนของกลุ่มทหารรับจ้างหัวหมาป่า หนึ่งในสามกลุ่มทหารรับจ้างที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งเมืองชิงซานเป็นแน่

หลิวอวิ๋นจำได้แม่นยำว่าในนิยายต้นฉบับ กลุ่มทหารรับจ้างหัวหมาป่านี่แหละที่ไปผูกความแค้นกับเซียนเหยียน และกลายเป็นกลุ่มทหารรับจ้างกลุ่มแรกที่ต้องสังเวยชีวิตด้วยน้ำมือของเซียวเหยียน

ชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้าผู้นี้ เกรงว่าคงจะเป็นมู่ลี่ นายน้อยแห่งกลุ่มทหารรับจ้างหัวหมาป่ากระมัง

ยามนี้เมื่อเห็นท่าทีคุกคามของคนเหล่านี้ ก็เดาได้ไม่ยากว่าพวกมันคงไม่ได้มาดีอย่างแน่นอน

ในใจของหลิวอวิ๋นพลุ่งพล่านไปด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่ก็แฝงไปด้วยความหงุดหงิดงุ่นง่าน เขาจำไม่ได้เลยว่าตนเองไปเหยียบตาปลาพวกมันตอนไหน?

"น้องชายช่างระแวดระวังตัวดียิ่งนัก ข้าอุตส่าห์ซ่อนตัวอย่างมิดชิดแล้วเชียว กลับยังถูกเจ้าจับสัมผัสได้อีก" ในยามนี้ชายหนุ่มรูปงามได้เดินเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าหลิวอวิ๋นในระยะสามเมตร บนใบหน้าของมันประดับไปด้วยรอยยิ้มแสยะ

เบื้องหลังชายหนุ่ม เหล่าชายฉกรรจ์แห่งกลุ่มทหารรับจ้างหัวหมาป่าต่างจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาของหลิวอวิ๋น พร้อมกับเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา

"พวกเจ้าสะกดรอยตามข้ามา มีธุระอันใด?" หลิวอวิ๋นซ่อนประกายเย็นเยียบไว้ลึกสุดในดวงตา ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ใบหน้าของน้องชายดูแปลกตานัก คงจะเพิ่งมาเยือนเมืองชิงซานเป็นครั้งแรกสินะ เกรงว่าคงยังไม่รู้ธรรมเนียมปฏิบัติของเมืองชิงซานเรา" เมื่อได้ยินคำถาม ชายหนุ่มรูปงามก็เหลือบมองแหวนมิติบนนิ้วของหลิวอวิ๋น ประกายความโลภวาบผ่านดวงตา

เมื่อจับสังเกตสายตาของอีกฝ่ายได้ หลิวอวิ๋นก็กระจ่างแจ้งแก่ใจในทันที มุมปากของเขาหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ "โอ้ ข้าชักอยากจะฟังเสียแล้วสิ ว่าเมืองชิงซานเล็กๆ แห่งนี้ มีธรรมเนียมปฏิบัติพิเศษอันใดบ้าง?"

คิดจะปล้นทรัพย์สินบนหัวของข้าน้อยงั้นหรือ ช่างน่าขันสิ้นดี

กล้ากระตุกหนวดเสือ รนหาที่ตายชัดๆ

เมื่อเผชิญหน้ากับกลุ่มคนที่หวังประสงค์ร้าย หลิวอวิ๋นก็ลอบจุดจิตสังหารขึ้นในใจอย่างเงียบเชียบ

"ในเมืองชิงซานแห่งนี้ กลุ่มทหารรับจ้างหัวหมาป่าคือขุมกำลังที่แข็งแกร่งที่สุด พวกคนนอกที่มาเยือนเมืองชิงซานเป็นครั้งแรกเช่นพวกเจ้า จำเป็นต้องจ่ายค่าผ่านทางให้พวกเรา"

กล่าวจบ ใบหน้าของชายหนุ่มก็เผยความลำพองใจออกมา "และข้า ก็คือมู่ลี่ นายน้อยแห่งกลุ่มทหารรับจ้างหัวหมาป่า น้องชาย หากเจ้ารู้จักความ ถนอมชีวิตตนเอง ก็จงถอดแหวนมิติวงนั้นส่งมาให้ข้าแต่โดยดี"

"หาไม่แล้ว..." พูดถึงตรงนี้ ใบหน้าของชายหนุ่มรูปงามก็ฉายแววอำมหิตเย็นเยียบ

"หาไม่แล้วจะทำไม?" หลิวอวิ๋นเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม

"หาไม่แล้ว เทือกเขาสัตว์อสูรแห่งนี้ก็จะเป็นหลุมฝังศพของเจ้า!" มู่ลี่เผยธาตุแท้ออกมา น้ำเสียงเต็มเปี่ยมไปด้วยรังสีฆ่าฟัน

เหล่าชายฉกรรจ์ที่อยู่เบื้องหลังต่างก็ประสานรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมออกมาอย่างรู้ใจกัน

"กลุ่มทหารรับจ้างสวะที่แม้แต่มหาคุรุยุทธ์สักคนก็ยังไม่มี กล้าอวดดีถึงเพียงนี้เชียวหรือ?" หลิวอวิ๋นส่ายหน้าอย่างสมเพช

"แต่อย่างน้อยการสังหารเจ้า ก็ง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ" มู่ลี่แสยะยิ้มบางๆ ภายใต้รอยยิ้มนั้นซ่อนความอำมหิตไว้อย่างเปี่ยมล้น

"ส่งแหวนมิติมาซะ ข้าจะเหลือศพที่สมบูรณ์ไว้ให้เจ้า" มู่ลี่ยกแขนขึ้นกอดอก ปรายตามองหลิวอวิ๋นด้วยสายตาเย็นเยียบ

"หากข้าบอกว่าไม่ล่ะ?" เมื่อเห็นมู่ลี่ที่มีระดับพลังเพียงคุรุยุทธ์ระดับห้ากล้ามาเห่าหอนอยู่ตรงหน้า หลิวอวิ๋นก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มเย้ยหยันออกมา

ใครจะเหลือศพที่สมบูรณ์ให้ใคร ยังไม่แน่หรอกนะ?

"เจ้ารนหาที่ตายเองนะ!"

เมื่อได้ยินคำตอบ ประกายความโหดเหี้ยมก็วาบผ่านดวงตาของมู่ลี่ สองมือของมันค่อยๆ กำแน่น ปราณยุทธ์สีเขียวอ่อนพวยพุ่งขึ้นมาห่อหุ้ม และภายใต้การหล่อเลี้ยงของปราณยุทธ์สีเขียว หมัดเนื้อคู่นั้นก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนสีสันจนดูคล้ายกับท่อนไม้

มู่ลี่จ้องมองหลิวอวิ๋นตรงหน้าพลางแค่นหัวเราะเย็นเยียบ หมัดคู่ที่ดูราวกับท่อนไม้นั้นเปล่งแสงสีเขียววูบวาบ ก่อเกิดเป็นพลังลมปราณอันดุดัน พุ่งทะยานเข้าซัดใส่หลิวอวิ๋นอย่างโหดเหี้ยม

"วิชายุทธ์ระดับเสวียนขั้นต้น พฤกษาแข็งเกร็ง!"

"วิชาสวะ ลูกไม้ตื้นๆ ยังกล้าเอามาโชว์โง่อีก!"

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหมัดของมู่ลี่ หลิวอวิ๋นเพียงแค่นเสียงเย้ยหยัน ร่างกายพลิ้วไหวรวบรวมปราณยุทธ์ไว้ที่ท่อนขา เมื่อมู่ลี่พุ่งเข้ามาประชิดตัว เขาก็เบี่ยงหลบหมัดนั้นได้อย่างง่ายดาย พร้อมกับตวัดขากระแทกเข้าที่หน้าอกของอีกฝ่ายอย่างเต็มแรง

ปัง!

ลูกเตะของหลิวอวิ๋นในครั้งนี้ไม่ได้ผสานวิชายุทธ์ใดๆ ทว่าเพียงแค่นี้ก็เกินกว่าที่คุรุยุทธ์ระดับห้าอย่างมู่ลี่จะทนรับไหว

วินาทีที่หลิวอวิ๋นเตะออกไป ร่างของมู่ลี่ก็ปลิวละลิ่วลอยละล่องไปกระแทกเข้ากับลำต้นของต้นไม้อย่างรุนแรง

"พรวด!"

ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่แล่นพล่านจากหน้าอก ทำให้ใบหน้าของมู่ลี่ซีดเผือดลงในพริบตา ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ก่อนจะกระอักเลือดคำโตออกมา

เมื่อเห็นมู่ลี่หน้าซีดเผือดล้มกลิ้งอยู่บนพื้น เหล่าชายฉกรรจ์ที่เหลือต่างก็หน้าถอดสีด้วยความตื่นตะลึง

นายน้อยที่มีระดับพลังถึงคุรุยุทธ์ระดับหก กลับไม่อาจรับมือเด็กหนุ่มผู้นี้ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียวเชียวหรือ?

ความจริงอันโหดร้ายตรงหน้าทำให้ทุกคนตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ

"พวกเจ้าเป็นไอ้โง่หรืออย่างไร ยืนบื้ออยู่ทำไม?" เมื่อเห็นลูกน้องยืนเซ่อซ่าไม่ทำอันใด มู่ลี่ก็กระอักเลือดออกมาอีกคำ ก่อนจะแผดเสียงตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด

"เข้าไปฆ่ามันซะ!"

เสียงคำรามอันเย็นเยียบและเคียดแค้นดังก้องออกมาจากลำคอของมู่ลี่

ความแข็งแกร่งที่หลิวอวิ๋นแสดงออกมาเมื่อครู่นี้ ทำให้นายน้อยผู้มากเล่ห์เพทุบายเริ่มรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาบ้างแล้ว

อายุเพียงเท่านี้กลับมีพลังฝีมือถึงเพียงนี้ เบื้องหลังของเด็กหนุ่มผู้นี้ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

หากปล่อยให้มันหลบหนีไปได้ ในภายภาคหน้ากลุ่มทหารรับจ้างหัวหมาป่าจะต้องเผชิญกับการแก้แค้นอันโหดเหี้ยมจนถึงขั้นล่มสลายเป็นแน่

เมื่อนึกถึงการล้างแค้นอันน่าสะพรึงกลัว จิตสังหารก็พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจของมู่ลี่อย่างบ้าคลั่ง

"ในเมื่อพวกเจ้ารนหาที่ตาย ข้าน้อยก็จะสงเคราะห์ส่งพวกเจ้าไปลงนรกเอง" เมื่อเห็นคนของกลุ่มทหารรับจ้างหัวหมาป่าพุ่งเข้าใส่ หลิวอวิ๋นก็คร้านจะปกปิดพลังฝีมืออีกต่อไป เขารวบรวมปราณยุทธ์ทั่วร่างไว้ที่ฝ่ามือ ก่อนจะซัดฝ่ามือเบิกภูผาออกไปอย่างสุดแรง

ตูม!

วินาทีต่อมา รอยประทับฝ่ามือพลังงานขนาดยักษ์ก็ก่อตัวขึ้นจากฝ่ามือของหลิวอวิ๋น พุ่งทะยานเข้าบดขยี้มู่ลี่และคนของกลุ่มทหารรับจ้างหัวหมาป่าในทันที

"อ๊าก..."

"ไม่..."

ด้วยความห่างชั้นของระดับพลังยุทธ์ที่แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว ภายใต้อานุภาพของฝ่ามือเบิกภูผา มู่ลี่และพรรคพวกไม่อาจแม้แต่จะตอบโต้ พวกมันถูกหลิวอวิ๋นซัดฝ่ามือเดียวจนตกตายไปอย่างน่าอนาถ

หึ!

หลิวอวิ๋นปรายตาเย็นชามองดูซากศพของมู่ลี่และพรรคพวกที่แหลกเหลวไร้ชิ้นดี เขาไม่ได้หยุดพักแต่อย่างใดและมุ่งหน้าลึกเข้าไปในเทือกเขาสัตว์อสูรต่อไป

[จบแล้ว]