บทที่ 13 - เจียงสือสำแดงเดช!

บทที่ 13 - เจียงสือสำแดงเดช!

เจียงสือที่อยู่ตรงนั้นเข้าสู่สภาวะบ้าคลั่ง เขาใช้มือข้างหนึ่งปิดตาไว้แน่น ขณะที่มืออีกข้างกวัดแกว่งหอกยาวเหล็กกล้าเส้นเขื่อง ส่งเสียงหวีดหวิวแหวกลมราวกับกังหันลมมนุษย์ขนาดยักษ์ กวาดล้างไปทั่วทุกสารทิศ มันเป็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง เสียงกรีดร้องดังระงมไม่ขาดสายขณะที่ร่างคนถูกซัดปลิวลอยละลิ่ว กระดูกแหลกละเอียดและกล้ามเนื้อฉีกขาด

ความโกลาหลที่รุนแรงทำให้ทุกคนรอบข้างผงะถอยด้วยความตกใจ และรีบหันไปมอง

"นั่นมัน... เป็นไปไม่ได้... เรื่องนี้มันเป็นไปไม่ได้!"

นักพรตชื่อฮั่วแห่งอารามเจินอู่แสดงสีหน้าประหลาดใจอย่างสุดซึ้ง

นี่คือคนจากอารามเจินอู่ของพวกเขางั้นรึ?

ศิษย์สายนอกมีผู้มีพรสวรรค์เช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

เขาดูเหมือนกับปีศาจร้ายที่ยังมีลมหายใจชัดๆ

การแสดงฝีมือครั้งนี้น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าบรรดาศิษย์ระดับแกนนำของพวกเขาเสียอีก!

แต่ไม่มีเวลาให้คิดอะไรไปมากกว่านี้ เพราะกองทัพโจรฝั่งตรงข้ามเพิ่มการโจมตีให้หนักหน่วงขึ้น โดยมุ่งเป้าโจมตีมาที่ผู้อาวุโสชื่อฮั่วอย่างดุเดือด

ในขณะเดียวกัน ทางด้านอื่น ทหารกองทัพโพกผ้าแดงต่างก็ส่งเสียงตะโกนและพุ่งทะยานเข้าหาเจียงสือ

ยิ่งไปกว่านั้น สมาชิกกองทัพโพกผ้าแดงหลายคนที่ฝึกฝนจนเกิดพลังแล้ว ต่างก็พากันซัดอาวุธลับเข้าใส่ ทั้งก้อนหิน ลูกดอกอาบยาพิษ และหนามเหล็ก

เจียงสือยังคงกวัดแกว่งหอกยาวต่อไป พลางหรี่ตามองผ่านร่องนิ้วเพื่อประเมินสถานการณ์ภายนอก เมื่อเห็นอาวุธลับจำนวนมากถูกซัดเข้ามา สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง และรีบเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว

ฉึก ฉึก ฉึก ฉึก!

กลุ่มอาวุธลับพุ่งไปกระแทกเข้ากับพื้นไกลๆ พลาดเป้าเขาไปอย่างฉิวเฉียด

อาวุธลับจำนวนมากพุ่งไปปักโดนคนอื่นๆ ทำให้เกิดเสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นมาอีกลอกในทันที

"บัดซบเอ๊ย!"

เจียงสือทั้งตกใจและโกรธแค้น เหงื่อกาฬแตกพลั่กหลังจากหลบหลีกอาวุธลับชุดนั้นมาได้

แต่ไม่นาน อาวุธลับก็พุ่งแหวกอากาศเข้ามาอย่างรวดเร็วอีกระลอก

เจียงสือลากหอกยาว ถอยร่นหลบหลีกอย่างรวดเร็วท่ามกลางสมรภูมิที่วุ่นวาย เขารู้สึกทั้งอับอายและโกรธจัด สายตากวาดมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นก็สะดุดเข้ากับกองแร่เหล็กเล็กๆ ที่กองอยู่ไม่ไกลนัก

ภูเขาแร่ลูกเล็กๆ นั้นประกอบไปด้วยแร่เหล็กขนาดเล็กใหญ่กองทับถมกันอยู่

เมื่อเวลาผ่านไป แร่ที่ขุดขึ้นมาจากเหมืองเหล็กแต่ไม่ได้ถูกขนย้ายออกไปทันเวลา ก็จะถูกนำมากองรวมกันจนกลายเป็นภูเขาแร่ขนาดย่อมๆ

เจียงสือไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม เขารีบปีนขึ้นไปบนภูเขาแร่ลูกเล็กนั้น ตะโกนลั่นด้วยความเดือดดาล สองมือคว้าแร่เหล็กหนักสามสิบสี่สิบจินขึ้นมา แล้วทุ่มมันสุดแรงเกิดเข้าใส่ทหารกองทัพโพกผ้าแดงที่อยู่ไม่ไกล

"รับไปซะ!"

ฟิ้ววว!

โครม!

แร่เหล็กขนาดมหึมากระแทกเข้าที่หน้าผากของทหารกองทัพโพกผ้าแดงอย่างจัง จนแหลกเละเป็นเศษเนื้อ สสารสีแดงและสีขาวสาดกระเซ็นไปทั่วโดยไม่มีแม้แต่เสียงกรีดร้อง ตายอนาถคาที่

ทหารกองทัพโพกผ้าแดงคนอื่นๆ ต่างพากันสะดุ้งเฮือก

นี่มันสัตว์ประหลาดประเภทไหนกันวะเนี่ย!

ใช้แร่เหล็กก้อนเบ้อเริ่มขนาดนี้เป็นอาวุธลับเนี่ยนะ?

อย่างไรก็ตาม เจียงสือไม่ปล่อยให้พวกมันได้ตั้งตัว เขาคว้าแร่เหล็กขนาดมหึมาขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง แล้วระดมขว้างใส่ทหารโพกผ้าแดงที่เหลืออยู่

พละกำลังมหาศาลกว่าห้าพันสองร้อยจินที่ปลดปล่อยออกมา ทำให้เขาดูราวกับเครื่องยิงหินในร่างมนุษย์

เมื่อเทียบกันแล้ว แร่เหล็กหนักสามสิบสี่สิบจิน แทบจะเบาหวิวราวกับขนนก

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!

อ๊ากกกก!

เสียงกรีดร้องดังระงมขึ้นอย่างต่อเนื่อง ขณะที่ทหารกองทัพโพกผ้าแดงถูกทุบจนตายไปทีละคน กระดูกแตกละเอียด ร่างปลิวกระเด็น ภาพตรงหน้าช่างน่าสยดสยองเกินกว่าจะทนดูได้

ทหารกองทัพโพกผ้าแดงที่เหลือต่างก็แสดงสีหน้าหวาดผวา รีบถอยกรูดด้วยความกลัว เหงื่อเย็นเยียบไหลพราก

แต่ถึงแม้พวกมันจะถอยร่นไปไกลกว่าร้อยเมตร พวกมันก็ยังอยู่ในระยะโจมตีของเจียงสืออยู่ดี โดยมีก้อนแร่เหล็กแหวกอากาศลอยละลิ่วพุ่งตรงไปหาพวกมัน

"รีบหลบเร็วเข้า!"

"หนี!"

อ๊ากกกก!

กองทัพโพกผ้าแดงตกอยู่ในความโกลาหลวุ่นวายอย่างหนัก

สยงไคซานและผู้อาวุโสชื่อฮั่วก็รีบหันกลับมามอง ดวงตาของพวกเขาแทบจะถลนออกจากเบ้าเมื่อเห็นศพเกลื่อนกลาดเต็มพื้นหลังจากที่เจียงสือปาแร่เหล็กถล่มใส่

"ช่างเป็นวีรบุรุษอะไรเช่นนี้ วีรบุรุษที่แท้จริง ฮ่าฮ่าฮ่า!"

สยงไคซานร้องอุทานด้วยความปีติยินดี

ทัพหน้าของโจรที่กวัดแกว่งง้าวทะลวงสวรรค์ กดดันให้สยงไคซานถอยร่นไปทีละก้าว เงยหน้าขึ้นมองด้วยความโกรธแค้น

"บัดซบเอ๊ย เจ้านั่นมันตัวอะไรกันวะ? ทุกคน อย่าถอย เอาคนไปรุมจับมัน โค่นมันลงให้ได้เร็วเข้า!"

"ฆ่ามัน!"

ไม่นาน ยอดฝีมือกองทัพโพกผ้าแดงอีกเจ็ดแปดคนก็ตะโกนด้วยความเดือดดาล พุ่งตรงไปยังภูเขาแร่เหล็ก

ทุกคนล้วนฝึกฝนจนเกิดพลังโดยไม่มีข้อยกเว้น อยู่ในขั้นเข้าถึงพลังระดับหกหรือเจ็ด เชี่ยวชาญวิทยายุทธ์ เคลื่อนไหวหลบหลีกได้อย่างคล่องแคล่วว่องไว

เจียงสือคว้าแร่เหล็กขึ้นมาและขว้างปาใส่พวกมันอย่างต่อเนื่อง

แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับยอดฝีมือในขั้นเข้าถึงพลังระดับหกหรือเจ็ด พวกมันก็สามารถหลบหลีกได้อย่างรวดเร็ว กวัดแกว่งดาบยาวและหอก พุ่งเข้าชาร์จเจียงสือ

ตอนแรกเจียงสือตั้งใจจะหยิบแร่เหล็กขึ้นมาขว้างต่อไป แต่ก็ตระหนักได้ว่าแร่เหล็กที่อยู่รอบตัวถูกใช้จนหมดเกลี้ยงแล้ว เขาจึงคว้าหอกยาวเหล็กกล้าที่อยู่ข้างกาย แล้วพุ่งทะยานเข้าหายอดฝีมือกองทัพโพกผ้าแดงทั้งเจ็ดแปดคนนั้น

"เจียงสือมาแล้ว ฆ่ามัน!"

เขาคำรามก้อง ราวกับเสียงฟ้าร้อง เสียดแทงแก้วหูของใครหลายคน

ร่างของเขาพุ่งทะยานไปข้างหน้า ราวกับม้าศึกที่กำลังควบตะบึง ด้วยพละกำลังที่ไม่มีใครเทียบเทียมได้

ยอดฝีมือทั้งเจ็ดแปดคนที่พุ่งเข้ามาหาสีหน้าเปลี่ยนไป ถูกเจียงสือข่มขวัญจนรู้สึกหวาดหวั่น

เคร้ง!

หอกถูกกวาดออกไป กระแทกดาบหลุดจากมือของคนๆ หนึ่ง ง่ามมือแตกละเอียด เลือดสาดกระเซ็น กระดูกข้อมือทั้งสองข้างแทบจะหักสะบั้น

เขาตกตะลึง แทบไม่อยากจะเชื่อ

เจ้านี่มันตัวประหลาดประเภทไหนกันวะเนี่ย?

ไม่มีพลังงั้นรึ?

ใช้แค่พละกำลังดุจสัตว์ป่าล้วนๆ เนี่ยนะ?

เป็นไปได้อย่างไรกัน?

ฉึก!

ก่อนที่เขาจะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ หอกของเจียงสือก็แทงทะลุลำคอของเขา ยกเอาร่างของเขาลอยขึ้นไปบนหอกยาวเหล็กกล้า และพุ่งทะยานไปข้างหน้าต่อไป

"รนหาที่ตายนัก!"

"รีบฆ่ามันเร็วเข้า!"

ยอดฝีมือกองทัพโพกผ้าแดงที่เหลือตะโกนด้วยความโกรธแค้น พุ่งเข้าโจมตีพร้อมกัน

อย่างไรก็ตาม เจียงสือกวัดแกว่งหอกยาวเหล็กกล้า กวาดเป็นวงกว้าง ก่อให้เกิดเสียงลมหวีดหวิวแสบแก้วหู ลมกรรโชกแรงพัดบาดใบหน้าของพวกมัน

ฝูงชนที่กำลังพุ่งชาร์จเข้ามาแสดงสีหน้าหวาดผวา รีบถอยกรูดเพื่อหลบหลีก

แต่ถึงกระนั้น สองคนก็หลบไม่ทัน ถูกหอกยาวเหล็กกล้าของเจียงสือฟาดเข้าอย่างจัง ด้วยเสียงดังปัง ร่างของพวกเขาก็ปลิวกระเด็นออกไป กระอักเลือดคำโต กระดูกแหลกละเอียดไปทั่วทั้งร่าง

"เจ้านี่!"

"บัดซบเอ๊ย!"

คนที่เหลือตะโกนด้วยความโกรธแค้นและหวาดผวา

พละกำลังของเจียงสือนั้นมหาศาลเกินไป ทำให้พวกมันเริ่มสงสัยในชีวิตของตนเอง

พวกมันรีบควานหาอาวุธลับ เตรียมที่จะซัดออกไปอีกครั้ง แต่ก็พบว่าอาวุธลับของพวกมันถูกใช้จนหมดเกลี้ยงไปแล้ว

"มัวรออะไรอยู่วะ? ฆ่ามันสิ!"

หลวี่ฟางที่ถือง้าวทะลวงสวรรค์อยู่ ตะโกนลั่นด้วยความโกรธจัด

ยอดฝีมือกองทัพโพกผ้าแดงกัดฟันกรอด ร้องเรียกกองทัพโพกผ้าแดงที่เหลือให้กรูกันเข้าไปรุมสกรัมเจียงสือ

ฝูงชนเบียดเสียดกันหนาแน่น ไม่รู้ว่ามีกี่คนที่พุ่งเข้าไป

พวกมันต้องการใช้ยุทธวิธีคลื่นมนุษย์เพื่อบดขยี้เจียงสือ

"รีบปกป้องเจียงสือเร็วเข้า!"

นักพรตชื่อฮั่วตะโกนเสียงกร้าว

อารามเจินอู่อุตส่าห์มีคนที่มีพรสวรรค์เช่นนี้โผล่มาทั้งที เจียงสือจะต้องไม่ถูกล้อมกรอบและฆ่าตายเด็ดขาด

ทันใดนั้น ศิษย์สายในของอารามเจินอู่เจ็ดแปดคนก็รีบวิ่งเข้าไปช่วย

แต่คนที่เหลือก็ถูกกองทัพศัตรูพัวพันไว้อย่างรวดเร็ว ทำให้ไม่สามารถปลีกตัวออกมาได้ทันเวลา

เจียงสือถูกล้อมกรอบโดยสมบูรณ์ เขาตะโกนก้อง กวัดแกว่งหอกยาวเหล็กกล้าอีกครั้ง กลายร่างเป็นกังหันลมมนุษย์ แหวกอากาศพุ่งทะยานไปข้างหน้า

ปัง ปัง ปัง ปัง!

ทหารกองทัพโพกผ้าแดงที่พุ่งเข้ามาคนแล้วคนเล่า ล้วนกรีดร้องและถูกซัดปลิวกระเด็นไป

สมรภูมิดูเหมือนจะพลิกผันในพริบตา

กองทัพอัคคีแดงและอารามเจินอู่ก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที โห่ร้องและพุ่งทะยานไปข้างหน้าเคียงข้างเจียงสือ

หลวี่ฟางที่ถือง้าวทะลวงสวรรค์อยู่ ใบหน้าเขียวปัด กัดฟันแน่น โจมตีอย่างรวดเร็ว เคร้ง เคร้ง เคร้ง ดันให้สยงไคซานถอยร่นไป จากนั้นก็หนีบม้าศึก กวัดแกว่งง้าวทะลวงสวรรค์ พุ่งทะยานเข้าหาเจียงสือ

"ไอ้หนู เตรียมตัวตายซะ!"

ฟิ้ววว!

ง้าวถูกฟันลงมาอย่างดุดัน

เจียงสือรีบกวัดแกว่งหอกขึ้นป้องกันอย่างรวดเร็ว

เคร้ง!

ประกายไฟระเบิดแตกกระจาย ลมกรรโชกแรงพัดกระหน่ำ

ร่างของเจียงสือถูกกระแทกให้ถอยหลังไปในพริบตา ราวกับถูกช้างสารชนเข้าอย่างจัง สองมือของเขาเจ็บปวดแปลบปลาบ กระดูกแทบจะแตกหัก หัวใจเต้นระรัวด้วยความตกใจ

ยอดฝีมือ!

"ฮี้!"

ม้าศึกใต้ร่างหลวี่ฟางลุกขึ้นยืนด้วยสองขาหลัง ส่งเสียงร้องแหลมปรี๊ดจนหนวกหู หลวี่ฟางตะโกนด้วยความโกรธแค้น กวัดแกว่งง้าวฟันใส่เจียงสืออย่างดุดันอีกครั้ง

"ตายซะ!"

(จบแล้ว)