บทที่ 27 พรสวรรค์ระดับเทพคัดลอกได้ด้วยหรือ ภารกิจระดับโลกจากตระกูลผู้ฝึกมังกร!

"ท่านทูตพิพากษา มี...มีบางอย่างตกลงมาครับ!" ทูตพิพากษาคนหนึ่งตะโกนขึ้นอย่างกะทันหันพลางชี้ไปบนท้องฟ้า น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

เหลิ่งชิงสะดุ้งสุดตัวและรีบเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะเห็นร่างในชุดสีน้ำเงินร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า พุ่งตรงมายังตำแหน่งของพวกเขาด้วยความเร็วสูง

"วิถีวายุ!" เหลิ่งชิงตอบสนองอย่างรวดเร็วเป็นเลิศ แผนผังดาราสีเขียวประกายแสงปรากฏขึ้นใต้เท้าของเธอในพริบตา

จากนั้น พายุหมุนก็ก่อตัวขึ้นเหนือศีรษะของเธอ รองรับร่างสีน้ำเงินที่ร่วงหล่นลงมาเอาไว้ได้อย่างมั่นคง

เหลิ่งชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก้มมองชายในชุดสูทสีน้ำเงิน

"หมดสติงั้นเหรอ โดนต่อยหมัดเดียวเนี่ยนะ"

เสื้อผ้าบริเวณหน้าท้องของเขาฉีกขาด เผยให้เห็นรอยกำปั้นสีม่วงคล้ำขนาดใหญ่ประทับอยู่แทนที่

"เอ๊ะ ศิษย์พี่ คุณอยู่ที่นี่ด้วยเหรอครับ" เสียงคุ้นเคยดังมาจากเบื้องบน

เหลิ่งชิงเงยหน้าขึ้นและเห็นหวังเฟิงกระโดดลงมาจากที่สูงพร้อมรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า ร่อนลงสู่พื้นตรงหน้าเธออย่างนิ่มนวล

"หวังเฟิง เกิดอะไรขึ้นน่ะ"

"เขาคือร้อยยี่สิบล้าน เอ๊ย ไม่ใช่ เขาคือมัคนายกชุดน้ำเงิน โค้ดเนมโมควิ"

ขณะที่พูด หวังเฟิงก็ยื่นรายชื่อในมือส่งให้เหลิ่งชิง

เหลิ่งชิงรับรายชื่อมาและรีบเปิดดูอย่างรวดเร็ว

ในนั้นระบุรายละเอียดเกี่ยวกับชื่อและข้อมูลที่เกี่ยวข้องของมัคนายกชุดน้ำเงินหนึ่งคน สาวกชุดดำสามคน และสาวกชุดเทาอีกสี่สิบห้าคน

"นี่นาย... ไปเอาข้อมูลพวกนี้มาจากไหน" เหลิ่งชิงเงยหน้ามองเขา แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและสับสน

"เรื่องมันยาวครับ เอาเป็นว่าผมขอไม่ลงรายละเอียดก็แล้วกัน"

"สรุปสั้นๆ ก็คือ ทุกคนที่มีชื่ออยู่ในนี้ ยกเว้นไม่กี่คนที่แฝงตัวเข้าไปในสถาบันไข่มุก ตอนนี้ถูกผมจับมัดรวมไว้ในห้องเก็บของชั้นแปดหมดแล้ว อ้อ แล้วก็มีสาวกชุดดำคนหนึ่งถูกผมจัดการไปแล้ว อยู่บนชั้นดาดฟ้าของอาคารสำนักงานน่ะครับ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหลิ่งชิงก็สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามข่มความตกใจที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก

เธอยื่นรายชื่อในมือให้กับลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างๆ น้ำเสียงเฉียบขาด

"ไป ส่งคนจำนวนหนึ่งไปที่สถาบันไข่มุกและจับกุมสาวกชุดเทาพวกนั้นมา"

"ส่วนคนอื่นๆ ปิดล้อมอาคารนี้ให้หมด แล้วคุมตัวทุกคนกลับไปที่สมาคมพิพากษา!"

"รับทราบครับ ท่านทูตพิพากษา!" ลูกน้องรับรายชื่อมาและรีบลงมือปฏิบัติการทันที

เหลิ่งชิงหันกลับมามองหวังเฟิงด้วยสายตาที่ซับซ้อน "ครั้งนี้นายสร้างผลงานชิ้นใหญ่เลยนะ แต่คราวหน้าอย่าทำอะไรวู่วามแบบนี้อีกล่ะ ยังไงซะคริสตจักรชุดดำก็ไม่ใช่พวกที่ควรจะไปล้อเล่นด้วย"

หวังเฟิงยิ้มรับ "ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับศิษย์พี่ ผมเอาของขวัญชิ้นใหญ่มาฝากไม่ใช่หรือไง อีกอย่าง เวลามันกระชั้นชิด ผมเลยไม่มีเวลาแจ้งให้คุณทราบน่ะครับ"

เหลิ่งชิงส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "เอาเถอะ ครั้งนี้นายทำความดีความชอบครั้งใหญ่ ถ้าเรื่องนี้จบเมื่อไหร่ ฉันจะเลี้ยงข้าวนายสักมื้อก็แล้วกัน"

"ไม่มีปัญหาครับ" หวังเฟิงตอบรับอย่างว่าง่าย ก่อนจะกระพริบตาปริบๆ "แต่ว่านะศิษย์พี่ คุณต้องจ่ายเงินรางวัลค่าหัวของพวกนี้ให้ผมด้วยนะ ตอนนี้ศิษย์น้องของคุณจนกรอบเป็นข้าวเกรียบแล้ว"

"ไม่ต้องห่วง ฉันไม่หักเงินนายหรอกน่า" เหลิ่งชิงยิ้มบางๆ

"แย่แล้ว!" จู่ๆ สีหน้าของหวังเฟิงก็เปลี่ยนไป

"เกิดอะไรขึ้น" เมื่อเห็นเช่นนั้น สีหน้าของเหลิ่งชิงก็เริ่มตึงเครียดขึ้นมาเช่นกัน

"ผมเกือบลืมเรื่องภารกิจไปซะสนิทเลย!" หวังเฟิงพูดจบก็หันหลังวิ่งกลับเข้าไปในอาคารสำนักงานชั้นหกทันที

...

เวลาผ่านไปหนึ่งเดือนในพริบตา

หวังเฟิงเดินทางมาที่สำนักงานนักล่าชิงเทียนตามปกติ

เขาผลักประตูเข้าไปและมองไปที่เคาน์เตอร์ด้วยความเคยชิน ทว่ากลับพบว่าวันนี้คนที่เฝ้าร้านไม่ใช่ตาเฒ่าซ่งฉี่หมิง แต่เป็นเหลิ่งชิง

เหลิ่งชิงสวมผ้ากันเปื้อนลายแม่บ้าน ผมสีดำยาวสลวยปล่อยสยายประบ่า แผ่ซ่านกลิ่นอายเย็นชาแต่แฝงไปด้วยความสง่างาม

"ศิษย์พี่ เลิกงานแล้วเหรอครับ"

เหลิ่งชิงเงยหน้าขึ้นมองเขา มุมปากยกโค้งขึ้นเล็กน้อย "อืม มาได้จังหวะพอดีเลย เงินรางวัลของนายก็เพิ่งอนุมัติลงมาเหมือนกัน ทั้งหมดหนึ่งร้อยแปดสิบล้าน"

ขณะที่พูด เธอก็หยิบบัตรใบหนึ่งออกมาจากใต้เคาน์เตอร์ วางลงบนโต๊ะแล้วเลื่อนไปตรงหน้าหวังเฟิง

หวังเฟิงหยิบบัตรขึ้นมา เลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ "หนึ่งร้อยแปดสิบล้าน ทำไมถึงมีเกินมาตั้งห้าแสนล่ะครับ"

"ห้าแสนที่เพิ่มมานั้นเป็นรางวัลพิเศษจากสมาคมพิพากษาน่ะ ปฏิบัติการครั้งนี้ไม่เพียงแต่จับกุมมัคนายกชุดน้ำเงินได้ แต่ยังสาวไปถึงรังและทลายสาขาของคริสตจักรชุดดำได้อีกด้วย ถือเป็นผลงานที่ไม่ธรรมดาเลยล่ะ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวังเฟิงก็ยิ้มกริ่ม "ดูเหมือนสมาคมพิพากษาจะใจป้ำไม่เบาเลยนะเนี่ย"

เหลิ่งชิงปรายตามองเขา "ทำไม ได้เยอะไปเหรอ ให้ฉันช่วยเอาไปคืนให้ไหมล่ะ"

"ไม่ๆๆ!" หวังเฟิงรีบโบกมือปฏิเสธ ยัดบัตรใส่กระเป๋าแล้วพูดกลั้วหัวเราะ "ผมจะปฏิเสธความหวังดีของศิษย์พี่ได้ยังไงล่ะครับ อีกอย่าง ตอนนี้ผมก็จนเหมือนหนูตกถังข้าวสาร ต้องการเงินด่วนสุดๆ เลยล่ะ"

เหลิ่งชิงหัวเราะเบาๆ พลางส่ายหน้า "นายนี่นะ หาเงินได้ตั้งเยอะแยะแล้วยังมาบ่นว่าจนอยู่อีก"

"ช่วยไม่ได้นี่ครับ มันมีเรื่องให้ต้องใช้เงินเยอะแยะไปหมด ว่าแต่ ศิษย์พี่แต่งตัวแบบนี้ก็ดูดีไม่เบาเลยนะ เคยคิดจะเปลี่ยนอาชีพมาเป็นแม่บ้านบ้างไหมครับ" หวังเฟิงเอ่ยแซว

"ไปให้พ้นเลย ไอ้เด็กกะล่อน" เหลิ่งชิงกลอกตาใส่หวังเฟิง

"หวังเฟิงมาแล้วเหรอ" ซ่งฉี่หมิงเดินเอามือไพล่หลังออกมาจากห้องอย่างเชื่องช้า ใบหน้าของเขาฉายแววเหนื่อยล้าเล็กน้อย

"อืม ตาเฒ่า หน้าตาคุณดูไม่ค่อยดีเลย เป็นอะไรหรือเปล่า" หวังเฟิงมองซ่งฉี่หมิงพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

"เฮ้อ อย่าพูดถึงเลย เมื่อคืนฉันทำหลังเคล็ดน่ะ คนแก่ก็งี้แหละ~" ซ่งฉี่หมิงเอนตัวพิงเก้าอี้ ถอนหายใจ น้ำเสียงของเขาแฝงความสมเพชตัวเองอยู่เล็กน้อย

"หลังเคล็ดเหรอ เรื่องจิ๊บจ๊อย ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง!" หวังเฟิงตบอกรับอาสา

"โอ้ ฉันเกือบลืมไปเลยว่านายเป็นหมอเทวดาชื่อดังนี่นา มาๆ มาทางนี้เลย" ซ่งฉี่หมิงยิ้มรับ

หวังเฟิงเดินไปข้างหลังซ่งฉี่หมิง มือทั้งสองข้างเปล่งแสงสีขาวขุ่นอันอบอุ่น สีหน้าของเขาฉายแววตื่นเต้นและคาดหวัง

"หวังว่าฉันจะคัดลอกพรสวรรค์ระดับเทพมาได้นะ!" เขาพึมพำกับตัวเอง

หวังเฟิงใช้มือตบเบาๆ ที่หลังของซ่งฉี่หมิงอย่างชำนาญ พลังแห่งการเยียวยาซึมซาบเข้าสู่ร่างกายของซ่งฉี่หมิง และด้วยความช่วยเหลือจากความสามารถ 【การเสริมพลังเซลล์】 มันจึงช่วยซ่อมแซมเนื้อเยื่อบริเวณแผ่นหลังที่เสียหายได้อย่างรวดเร็ว

ในเวลาเดียวกันนั้น กล่องข้อความแจ้งเตือนสีสันสดใสก็เด้งขึ้นมาเบื้องหน้าหวังเฟิง

【ปริศนาแห่งมิติ】 พรสวรรค์ระดับเทพ: จำเป็นต้องมีพลังระดับเก้า + พลังจิต เพื่อปลดล็อก

หวังเฟิง: ...

ข่าวดีคือ คัดลอกมาได้แล้ว

ส่วนข่าวร้ายคือ มันคือมหาเวทต้องห้ามและยังไม่สามารถใช้งานได้ในตอนนี้!

"เอ๋ หายปวดแล้วแฮะ ดีจริงๆ" ซ่งฉี่หมิงขยับหลังไปมา รู้สึกตัวเบาหวิวราวกับขนนก รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า

"ระวังหน่อยสิตาเฒ่า อย่าทำให้หลังเคล็ดอีกล่ะ" มุมปากของหวังเฟิงกระตุก เขารู้สึกหมดคำจะพูดอยู่ลึกๆ แต่ก็ยังคงยิ้มและเอ่ยเตือน

กริ๊ง ~

ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งที่ประตูร้านก็ดังกังวานขึ้น เสียงใสแจ๋วของมันสะท้อนไปทั่วบริเวณร้าน

"หวังเฟิง หวังเฟิง! มีภารกิจระดับบิ๊กเบิ้มเข้ามาแล้ว!" เสียงเจื้อยแจ้วสดใสของหลิงหลิงดังมาจากหน้าประตู

เธอวิ่งหน้าตั้งมาหาหวังเฟิง ดวงตากลมโตเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

"ภารกิจระดับบิ๊กเบิ้มงั้นเหรอ ภารกิจอะไรล่ะ" หวังเฟิงเลิกคิ้ว มองลงมาที่หลิงหลิง

"มันคือภารกิจระดับโลก จ้างวานโดยตระกูลลีอาห์จากอังกฤษน่ะ ช่างเถอะ นายดูเองเลยดีกว่า!"

หลิงหลิงหยิบแล็ปท็อปเครื่องเล็กออกมา เผยให้เห็นหน้าเว็บไซต์อย่างเป็นทางการของสมาพันธ์นักล่าระดับโลก

และที่ด้านบนสุดของหน้าเว็บก็คือ 'ภารกิจระดับบิ๊กเบิ้ม' ที่หลิงหลิงพูดถึงนั่นเอง