บทที่ 2 ระบบนี้มันชวนปวดหัวนิดหน่อย

บทที่ 2 ระบบนี้มันชวนปวดหัวนิดหน่อย

"ไม่!" เมื่อได้ยินหลู่ฉางเกอทวงถามถึงแพ็กเกจของขวัญสำหรับมือใหม่ ระบบก็ตอบกลับมาอย่างไม่ไว้หน้า

"พรวด!"

หลู่ฉางเกอแทบจะกระอักเลือดเก่าเก็บออกมาเต็มปาก

นี่มันระบบหลอกลวงเฮงซวยอะไรกันเนี่ย!

ไม่มีอะไรให้เลยงั้นหรือ?

จะให้เขารับศิษย์ทั้งๆ ที่เขาไม่รู้อะไรเลยเนี่ยนะ?

ชีวิตเขามันช่างยากลำบากเสียจริง

ระบบในนิยายพวกนั้นไม่ได้มีไว้เพื่อช่วยตัวเอกแก้ปัญหาหรอกหรือ?

แล้วทำไมพอมาถึงตาเขา มันถึงได้กลายเป็นพวกต้มตุ๋นไปได้ล่ะ?

หลู่ฉางเกอแทบจะสติแตกอยู่รอมร่อ

"ระบบ นี่แกจะปล่อยให้ฉันไปรับศิษย์ทั้งแบบนี้จริงๆ น่ะหรือ? แต่ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำนะว่าการบ่มเพาะคืออะไร!" หลู่ฉางเกอยังคงไม่ยอมแพ้และอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามระบบ

"แก้ปัญหาเอาเองเถอะ หน้าที่ของระบบนี้ได้อธิบายไว้อย่างชัดเจนแล้ว โฮสต์รับศิษย์ ทำให้ศิษย์แข็งแกร่งขึ้น จากนั้นโฮสต์ก็จะแข็งแกร่งขึ้นตามไปด้วย!" ระบบตอบกลับ

หลู่ฉางเกอ "..."

ตอนนี้หลู่ฉางเกอถอดใจจากระบบแล้ว

เขารู้ดีว่าหนทางเดียวที่จะทำให้ตนเองแข็งแกร่งขึ้นได้ ก็คือการรับศิษย์และทำให้พวกเขากลายเป็นยอดฝีมือ

แต่คนที่ไม่ประสีประสาเรื่องการบ่มเพาะอย่างเขา จะไปสอนศิษย์ให้เก่งกาจขึ้นได้อย่างไร?

มันยากเกินไปสำหรับคนธรรมดาอย่างเขาสายจริง

คนตาบอดที่ไหนจะยอมมาเป็นศิษย์ของเขากัน?

"ช่างเถอะ ลงเขาก่อนแล้วค่อยไปหลอกใครสักคนมาเป็นศิษย์ก็แล้วกัน!" หลู่ฉางเกอรำพึงในใจ

จากนั้นหลู่ฉางเกอก็เริ่มแต่งตัว

เพื่อที่จะหลอกลวงศิษย์ หลู่ฉางเกอรู้ดีว่าเขาต้องปลอมตัวเป็นยอดฝีมือผู้หลุดพ้นจากโลกโลกีย์

แต่หลู่ฉางเกอค้นหาทั่วทั้งสำนักเซียวเหยาอันกว้างใหญ่เป็นเวลานาน กลับหาดาบดีๆ สักเล่มไม่ได้เลย

สิ่งนี้ทำให้หลู่ฉางเกอตั้งคำถามกับชีวิตอย่างลึกซึ้ง

นี่มันสำนักบ้าอะไรกัน?

ช่างซอมซ่อเกินไปแล้ว

"ตามความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม มีเมืองอยู่ตีนเขาชื่อว่าเมืองเยว่ฮวา ที่นั่นมีสถานที่สำหรับรับศิษย์โดยเฉพาะนี่นา!"

ไม่นานนัก หลู่ฉางเกอก็มุ่งหน้าลงจากเขา

ครึ่งวันต่อมา หลู่ฉางเกอก็มาถึงเมืองเยว่ฮวา

เมืองเยว่ฮวาไม่ใช่เมืองที่ใหญ่โตนัก

ทว่าหากเทียบกับเมืองบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินในชาติก่อนของหลู่ฉางเกอแล้ว มันกลับกว้างใหญ่กว่ามาก

ผู้คนจำนวนมากในเมืองนี้ล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเพียร

หลู่ฉางเกอระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ

ทว่าหลังจากเดินไปตามท้องถนน หลู่ฉางเกอก็ดึงดูดเสียงวิพากษ์วิจารณ์มากมาย เพียงเพราะว่าเขาหล่อเหลาจนเกินไป

โดยเฉพาะหญิงสาวบางคน ที่ชำเลืองมองหลู่ฉางเกอด้วยสายตาชื่นชมหลงใหล

"ว้าว คุณชายท่านนี้ช่างรูปงามนัก สนใจมาเป็นเพื่อนกันหรือไม่เจ้าคะ?"

"หนุ่มน้อย คืนนี้ตาเฒ่าของข้าไม่อยู่บ้าน สนใจมาพักที่บ้านข้าคืนนี้ไหมจ๊ะ?"

ไม่เพียงแต่หญิงสาวบริสุทธิ์ที่เข้ามาทักทาย แม้แต่สตรีที่แต่งงานแล้วบางคนก็ยังแสดงสีหน้าเปี่ยมความหวังต่อหลู่ฉางเกอ

อย่างไรก็ตาม หลู่ฉางเกอปฏิเสธพวกนางไปทั้งหมด

หลู่ฉางเกอรู้ดีว่างานที่เร่งด่วนที่สุดในตอนนี้คือการทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น

เมื่อเขาเก่งกาจขึ้น สาวงาม เงินทอง หรือสิ่งใดก็ตาม ย่อมต้องมีพร้อม

หากไร้ซึ่งความแข็งแกร่ง ทุกสิ่งทุกอย่างก็เป็นเพียงเรื่องไร้สาระ

หลู่ฉางเกอไม่อยากตายเพราะหมดแรงคาอกผู้หญิงหลังจากเพิ่งทะลุมิติมาหรอกนะ

ตามความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ไม่นานหลู่ฉางเกอก็มาถึงตลาดหาคนที่มีพรสวรรค์เวอร์ชั่นโลกแฟนตาซีกำลังภายในของเมืองเยว่ฮวา

ช่วงไม่กี่วันนี้เป็นช่วงเวลาที่สำนักใหญ่หลายแห่งในละแวกใกล้เคียงกำลังรับสมัครศิษย์ใหม่

ที่นี่จึงคึกคักเป็นอย่างมาก

หลังจากหลู่ฉางเกอเดินเข้าไปในตลาดแห่งนี้ เขาก็เห็นสำนักหลายแห่งกำลังรับสมัครศิษย์ใหม่อย่างกระตือรือร้น

บ้างก็ดีใจ บ้างก็เศร้าโศก

คนที่ถูกรับเลือกเข้าสำนักต่างดีใจจนเนื้อเต้น

ส่วนคนที่ไม่ถูกเลือกก็คอตกและซึมเศร้าอย่างหนัก

"เห็นพวกเขาทำป้ายชื่อสำนักกันทุกคนเลย ดูเหมือนว่าฉันต้องทำบ้างแล้วสิ!" หลู่ฉางเกออดไม่ได้ที่จะคิด

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลู่ฉางเกอก็รีบทำป้ายสำนักเซียวเหยาและหาทำเลที่ตั้ง

จากนั้นเขาก็วางป้ายไว้ตรงหน้า

แล้วหลู่ฉางเกอก็เริ่มร้องเรียกลูกค้าเสียงดัง

"ผู้ที่สัญจรไปมา เชิญเข้ามาดูก่อนเลย!"

"หนุ่มรูปงาม อยากแข็งแกร่งขึ้นไหม? อยากมีสาวงามอยู่เคียงกายไหม? อยากยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกและมองลงมาเบื้องล่างหรือไม่? มาสิ มาร่วมสำนักเซียวเหยาของข้า ข้าจะทำให้เจ้าทะยานสู่จุดสูงสุดเอง"

"แม่นางคนสวย ข้าเห็นว่าเจ้ามีวาสนาต่อข้า สนใจเข้าร่วมสำนักเซียวเหยาไหม? ข้าคือยอดฝีมือไร้เทียมทานเชียวนะ!" หลู่ฉางเกอตะโกนสุดเสียง

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของหลู่ฉางเกอ ทันใดนั้น กลุ่มคนหนุ่มสาวก็เดินเข้ามาหา

ทว่าเมื่อพวกเขามองเห็นป้ายที่เขียนว่าสำนักเซียวเหยาตรงหน้าหลู่ฉางเกอ

กลุ่มคนหนุ่มสาวเหล่านี้ก็อดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

"ฮ่าๆๆ... ดูนั่นสิ สำนักเซียวเหยากำลังรับศิษย์งั้นรึ? ฮ่าๆๆ... ตลกชะมัด!"

"พี่ชาย ข้าว่าท่านเลิกโกหกเถอะ ลูกไม้แค่นี้หลอกพวกข้าไม่ได้หรอก ใครบ้างไม่รู้ว่าสำนักเซียวเหยาตกต่ำลงจนไม่เหลือศิษย์แม้แต่คนเดียวแล้ว!"

"ใช่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นว่าหน้าตาดีล่ะก็ ข้าคงเตะแผงของเจ้าคว่ำไปแล้ว!"

คนหนุ่มสาวเหล่านี้ต่างพากันพูดคุยเจื้อยแจ้วและวิจารณ์อย่างออกรส

บางคนถึงกับข่มขู่ว่าหากหลู่ฉางเกอยังกล้าหลอกลวงคนอื่นอยู่ที่นี่ต่อไป พวกเขาจะไล่เขาออกไปให้พ้น

ดังนั้น หลู่ฉางเกอจึงยอมถอย

เขาทำได้เพียงโยนป้ายที่เขียนว่าสำนักเซียวเหยาทิ้งลงถังขยะอย่างจำใจ

ในเวลานี้ หลู่ฉางเกอตระหนักได้ว่าโลกแฟนตาซีกำลังภายในแห่งนี้ ไม่ได้ใช้ชีวิตง่ายดายอย่างที่คิดเลยจริงๆ

โดยเฉพาะเมื่อไร้ซึ่งการบ่มเพาะพลัง

เพียงวันแรกที่ลงจากเขา หลู่ฉางเกอก็ได้สัมผัสกับความเย็นชาของสันดานมนุษย์ในโลกใบนี้แล้ว

ในโลกแห่งนี้ หากคุณไม่มีความแข็งแกร่ง โลกมนุษย์ใบนี้ก็จะหนาวเหน็บอย่างหาที่สุดไม่ได้

ประหนึ่งฤดูหนาวที่ยะเยือก

"ฉันควรทำยังไงดี? นี่ฉันไม่สามารถรับศิษย์ได้แม้แต่คนเดียวเลยจริงๆ งั้นหรือ?" หลู่ฉางเกออดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม