บทที่ 19: เจราลตกใจจนไม่ได้นอนทั้งคืน

หลังจากที่ไนท์ได้ทานอาหารเย็นที่ลูซี่ทำให้ เขาก็ส่งเธอกลับไปที่ห้อง

งานง่ายๆ ที่ได้ 3,000 จีเวลต่อวัน ย่อมรวมถึงการล้างจานด้วย

"งั้นเจอกันพรุ่งนี้เช้านะ ราตรีสวัสดิ์" ลูซี่กล่าวลาและกลับไปที่ห้องข้างๆ พร้อมกับจานอาหารในมือ

"ราตรีสวัสดิ์"

ไนท์ปิดประตูแล้วมองดูนาฬิกา ตอนนี้เกือบจะสี่ทุ่มแล้ว

เขาตัดสินใจไม่อยู่เขียนโค้ดต่อในคืนนี้ เพราะฟังก์ชัน [รับงานออนไลน์] ยังไม่รีบมากนัก

หลังจากอาบน้ำและนอนลงบนเตียง จู่ๆ ไนท์ก็นึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้

"จริงสิ ข้อความส่วนตัว..."

ในช่วงกลางดึกเงียบสงบ เขานึกขึ้นได้ว่ามีคนที่พยายามส่งคำขอเป็นเพื่อนในช่วงกลางวัน

เขาล็อกอินเข้าอินเทอร์เน็ตและเปิดดูข้อความส่วนตัว

ซิเรน: สวัสดีครับ โวลเดอมอร์ ผมคือซิเรน

ซิเรน: ผมดีใจมากที่คุณยอมรับคำขอเป็นเพื่อนของผม ผมมีบางคำถามที่อยากจะถามคุณ

ซิเรน: ข้อแรกคือ เรื่องที่คุณตอบในฟอรัมเกี่ยวกับเรื่องที่มังกรที่หายไปจากโลกซ่อนตัวอยู่ในร่างของดราก้อนสเลเยอร์... เรื่องนี้จริงไหม?

ซิเรน: ข้อที่สอง ผมสงสัยในตัวตนของคุณเป็นอย่างมาก

คนนี้สุภาพพอใช้ได้

ไนท์มองเวลาที่ส่งข้อความ ซึ่งเป็นตอนบ่ายนี้เอง

หลังจากคิดสักพัก ไนท์พิมพ์ตอบอย่างสบายๆ

[โวลเดอมอร์]: เรื่องที่คุณจะเชื่อข้อมูลที่แชร์ในเครือข่ายเวทมนตร์หรือไม่ มันไม่เกี่ยวอะไรกับผม

ไนท์บอกความจริงเพียงบางส่วน

สิ่งเดียวที่ไม่จริงคือ มังกรที่หายไปในวันที่ 7 กรกฎาคม X777

ส่วนที่เหลือคือความจริงทั้งหมด รวมถึงเรื่องของดราก้อนสเลเยอร์รุ่นแรก

ดราก้อนสเลเยอร์ถูกแบ่งออกเป็นสามประเภทตามวิธีการที่ได้รับเวทมนตร์ฆ่ามังกร

รุ่นแรกคือคนที่ถูกสอนโดยมังกรเอง เช่น นัทสึ

รุ่นที่สองคือคนที่มีลาคิม่าฝังอยู่ในร่างกาย เช่น ลักซัส จอมเวทระดับ S ของแฟรี่เทล

ส่วนรุ่นที่สามคือ คนที่มีคุณสมบัติทั้งสองอย่าง

แน่นอนว่ายังมีรุ่นที่สี่และห้าด้วยเช่นกัน

[โวลเดอมอร์]: ส่วนคำถามที่ว่าผมเป็นใคร... คุณรู้แล้วจะได้อะไร? คุณไม่รู้จะดีกว่า เจราล เฟอร์นันเดส

ไนท์พิมพ์ตอบอีกประโยคด้วยรอยยิ้ม

อยากเปิดโปงตัวตนของฉันเหรอ? งั้นฉันก็จะให้นายเผยตัวเองก่อนเลยแล้วกัน

หลังจากจัดการทุกอย่างแล้ว ไนท์ก็มีความสุขมากขึ้น เขาปิดอินเทอร์เน็ตและหลับไปทันที

...

ขณะเดียวกัน

ที่สำนักงานใหญ่ของสภาเวทมนตร์

ในห้องทำงานกว้างขวาง แสงจากโคมเวทมนตร์ส่องแสงนวลตา ขับไล่ความมืดในยามค่ำคืน

ซิเรนนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน พลิกดูหนังสือเวทมนตร์เงียบๆ

หลังจากที่เขาใช้เงิน 1 ล้านจีเวลเพื่อซื้อแหวนจากมาคาลอฟและได้ลองใช้เครือข่ายเวทมนตร์ด้วยตัวเอง เขาก็สนใจเวทมนตร์อินเทอร์เน็ตนี้เป็นอย่างมาก

เขาใช้เวลาทั้งวันในการค้นหาข้อมูล

"นี่ไม่ใช่เวทมนตร์โบราณ?"

เขาปิดหนังสือและขมวดคิ้ว "เวทมนตร์นี้ถูกสร้างขึ้นในยุคปัจจุบันจริงหรือ?"

ในความคิดของเขา เวทมนตร์อินเทอร์เน็ตเป็นเวทมนตร์เครือข่าย ได้กลั่นกรองข้อดีของเวทมนตร์หลายประเภท

เช่น "หนังสือโบราณ" หรือ "เอกสาร" ของสภาประธานครอว์ฟอร์ด

ทั้งคู่เป็นเวทมนตร์ค้นหา

แต่ในเครือข่ายเวทมนตร์กลับมีสิ่งที่คล้ายกับ "ห้องสมุด" และความเร็วในการค้นหาก็รวดเร็วมาก และยังไม่ต้องใช้เวทมนตร์ของผู้ใช้ มีแค่แต้มคะแนนก็เพียงพอแล้ว

นี่มันเหลือเชื่อเกินไป

ตอนนี้ [ห้องสมุด] มีหนังสือถูกอัปโหลดยังน้อยอยู่ แต่ถ้าหากหนังสือทั้งหมดในทวีปถูกอัปโหลดไปยังเครือข่ายเวทมนตร์ล่ะ

แล้วแบบนี้เวทมนตร์เอกสารโบราณจะยังมีความหมายอะไรล่ะ?

"หลังจากอัปโหลดหนังสือแล้ว ข้อมูลเหล่านี้ถูกเก็บไว้ที่ไหน?"

ซิเรนเกาหัวด้วยความสงสัย

เขาไม่เข้าใจหลักการของเวทมนตร์นี้ มันพลิกความเข้าใจพื้นฐานของเขาเกี่ยวกับเวทมนตร์ไปหมด

"ฉันอยากเจอผู้สร้างเวทมนตร์นี้จริงๆ..." เขาพึมพำออกมาเบาๆ

แต่แล้ววงแหวนเวทมนตร์บนมือขวาก็เปล่งแสงจางๆ

"หือ?"

ซิเรนตกใจและรีบเปิดเครือข่ายเวทมนตร์ขึ้นมา ข้อความส่วนตัวปรากฏขึ้นมา

มันเป็นข้อความตอบกลับจาก [โวลเดอมอร์]

ในที่สุดก็ได้รับคำตอบจากบุคคลลึกลับคนนี้

แต่เมื่อเขาเห็นข้อความตอบกลับนั้น หัวใจของเขาก็ราวกับหยุดเต้น

"เจราล เฟอร์นันเดส!"

"เป็นไปไม่ได้! คนๆ นี้เป็นใครกัน?"

เขาลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ ตัวเริ่มเย็นและเหงื่อออกทั่วหลัง

เขาพยายามสงบสติอารมณ์ "บางทีมันอาจจะเป็นความเข้าใจผิด..."

ซิเรนหายใจลึกๆ และรีบตอบกลับไปทันที

ซิเรน: [เจราลเหรอ? คุณหมายถึงพี่ชายฝาแฝดของผมใช่ไหม?]

ซิเรน: [เราหน้าตาเหมือนกันมากและมักถูกเข้าใจผิดบ่อยๆ]

ซิเรน: [ผมกำลังตามหาเขาอยู่ ถ้าคุณรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ช่วยบอกผมหน่อย ผมจะขอบคุณมากๆ]

หลังจากพิมพ์เสร็จ เขากลับไปนั่งบนเก้าอี้เหมือนพลังทั้งหมดถูกดูดออกไป

เขาเอนศีรษะลงบนมือ และรอคำตอบอย่างเงียบๆ

จนกระทั่ง... เช้า

"แย่ชะมัด!"

เขาทุบโต๊ะด้วยความหงุดหงิด ตาแดงก่ำจากการอดนอน รู้สึกว่าเขาคงไม่มีทางระบายความโกรธนี้ออกมาได้แน่

เขาพิมพ์ข้อความตอบกลับไปอีกครั้ง

ซิเรน: [สวัสดีตอนเช้า คุณโวลเดอมอร์ ถ้าคุณเป็นผู้หญิง ผมขอโทษที่พูดไม่สุภาพ]

ซิเรน: [ผมตื่นมาแล้วพบว่าคุณยังไม่ได้ตอบ ช่วยบอกเรื่องพี่ชายของผมที!]

...

ยามเช้า

หลังจากไนท์ตื่นขึ้นมา เขาก็ยืดเส้นยืดสายด้วยความสบายใจ

เขาเปิดม่านรับแสงแดดเข้ามาในห้อง แล้วเปิดหน้าต่างเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์

อีกหนึ่งวันใหม่ที่สวยงาม คนเราควรจะเข้านอนให้ตรงเวลา

ไนท์เดินเข้าห้องน้ำล้างหน้าแปรงฟัน ขณะเดียวกันก็เปิดเครือข่ายเวทมนตร์และพบว่ามีข้อความจากซิเรนมาอีก

ไนท์อดหัวเราะออกมาไม่ได้หลังจากอ่านข้อความจากซิเรน

"รู้สึกเครียดสินะ? ความลับแตกแล้วก็ยังจะมาแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอีก" เขาคิด

ไนท์ถือแปรงสีฟันไว้ในมือข้างหนึ่งแล้วพิมพ์ตอบกลับด้วยมืออีกข้าง

[โวลเดอมอร์]: ฉันแนะนำให้นายยอมแพ้ดีกว่าเจราล

[โวลเดอมอร์]: แผน R system ของนายไม่มีทางสำเร็จได้... เซเรฟยังมีชีวิตอยู่และสบายดี

[โวลเดอมอร์]: ถ้าเขารู้ว่านายพยายามทุกวิถีทางที่จะชุบชีวิตเขา นายอาจจะโดนตบตายได้เลย

[โวลเดอมอร์]: หนุ่มน้อย น้ำในโลกเวทมนตร์นี้ลึกกว่าที่นายคิดมาก นายไม่สามารถควบคุมมันได้หรอก ฉันแนะนำให้ยอมมอบตัวซะเถอะ

หลังจากพิมพ์แกล้งเขาเรียบร้อย ไนท์ก็หัวเราะออกมาอย่างพอใจและปิดการสนทนาไป

เมื่อออกจากห้องน้ำ เขาได้พบกับลูซี่ที่ยืนอยู่ตรงประตู

"เธอไม่ได้รอฉันอยู่หน้าประตูหรอกใช่ไหม?" ไนท์ถามด้วยความแปลกใจ

"ไม่! แค่บังเอิญเท่านั้นเอง!" ลูซี่ปฏิเสธทันควัน "ไนท์ ไปกันเถอะ วันนี้เราต้องทำภารกิจให้เสร็จ 200,000 จีเวล นายไม่อยากให้ฉันไม่มีเงินใช้หนี้ใช่ไหม?"

เธอกล้าพูดแบบนี้จริงๆ?

ไนท์คิดในใจพร้อมกับส่ายหัว "ก็ได้ ฉันกลัวเธอจริงๆ นี่เป็นครั้งแรกและครั้งเดียว ไม่เอาอีกแล้ว"

เขาเข้าใจความรู้สึกของมาคาลอฟในตอนนั้นได้ทันที

"พูดอะไรน่ะ? เราจะเป็นทีมกันจากนี้ไป!" ลูซี่หัวเราะร่าเริงแล้วรีบตามไนท์ไป

เธอตั้งใจแน่วแน่ว่าจะเกาะไนท์เป็นที่พึ่งให้ได้