บทที่ 23 - ห้ามแอบดูนะ!!

บทที่ 23 - ห้ามแอบดูนะ!!

"อ้อ!"

ฟางอีหงมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความอึ้ง

แค่อ้อเนี่ยนะ?

นี่มันเหรียญรางวัลเกียรติยศระดับสองเชียวนะ!

เขาทำงานตำรวจมาหลายสิบปี เพิ่งจะเคยได้เหรียญระดับสองมาแค่ครั้งเดียวเองนะ!

เขารีบพูดต่อทันที

"ท่านนายกเทศมนตรีเย่จากตำรวจภูธรเมืองจะมามอบรางวัลให้นายด้วยตัวเองเลยนะ!"

หยางเทียน: "อ้อ!"

ทำไมถึงได้ทำตัวชิลขนาดนี้เนี่ย?

นั่นระดับนายกเทศมนตรีเย่เชียวนะ เป็นถึงผู้บริหารระดับรองอธิบดี เป็นเจ้านายของเจ้านายของเจ้านายเขาอีกที...

ปีนึงจะได้เจอหน้าสักครั้งยังยากเลย อย่าว่าแต่จะได้รับเกียรติให้ท่านมามอบรางวัลให้ด้วยตัวเองเลย

"นายรีบกลับมาเตรียมตัวได้แล้ว แล้วก็เขียนคำกล่าวรับรางวัลมาด้วยล่ะ!"

หยางเทียนถามด้วยน้ำเสียงอิดออด "ไม่เขียนได้ไหมครับ?"

"ไม่ได้! ท่านนายอำเภอเลี่ยวเจาะจงมาเลยว่าให้นายขึ้นไปกล่าวสุนทรพจน์บนเวที!"

หยางเทียนถามอีก "ไม่กล่าวสุนทรพจน์ได้ไหมครับ?"

"ไม่ได้! เหรียญระดับสองมันเป็นของหายากนะ มีครั้งแรกแล้ว เดี๋ยวก็มีครั้งที่สองตามมา โอกาสที่นายจะได้บรรจุเป็นตำรวจเต็มตัวก็อยู่แค่เอื้อมแล้ว"

หยางเทียน "ผู้กำกับก็รู้ว่าทักษะการเขียนของผมมันแย่แค่ไหน ผมสรรหาคำสวยๆ หรูๆ มาเขียนไม่เป็นหรอกครับ ขืนขึ้นไปพูดบนเวทีต่อหน้าท่านนายกเทศมนตรีเย่ แล้วทำขายหน้ากรมตำรวจขึ้นมา..."

"หยุด... พอเลย! เดี๋ยวฉันหาคนเขียนให้เอง!"

"หึหึ!"

หยางเทียนหัวเราะหึหึ "งั้นก็รบกวนผู้กำกับกับเพื่อนร่วมงานด้วยนะครับ!"

"ติ๊ง! โยนภาระงานของตัวเองไปให้คนอื่นทำแทนสำเร็จ ทำตัวปลาเค็มสำเร็จ ได้รับแต้มปลาเค็ม 10 แต้ม!"

"ความคืบหน้าปัจจุบัน: 730/1000"

"รีบกลับมาได้แล้ว!"

ฟางอีหงตะโกนสั่งด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะกดตัดสายไป

จากนั้นเขาก็เดินออกจากห้องทำงาน ไปที่โถงสำนักงาน กวาดสายตามองทุกคน แล้วเอ่ยเรียก "ตี้ฉาง!"

"ครับ!" หลัวตี้ฉางลุกขึ้นยืนรับคำสั่ง

"วันนี้นายเจียดเวลาไปช่วยเขียนคำกล่าวรับรางวัลให้หยางเทียนหน่อยนะ ขอแบบมีสาระลึกซึ้ง ครอบคลุม และทรงพลัง!"

หลัวตี้ฉางเกาหัวแกรกๆ ถามกลับ "ผู้กำกับครับ แค่ใบประกาศเกียรติคุณปากเปล่า ต้องเขียนคำกล่าวรับรางวัลด้วยเหรอครับ แถมยังต้องให้ลึกซึ้งอีก นี่มันไม่เท่ากับหาเรื่องให้หยางเทียนอึดอัดใจเหรอครับ?"

"ประกาศเกียรติคุณอะไรกัน นั่นมันเหรียญรางวัลเกียรติยศระดับสองเดินได้ต่างหาก!"

"หา??!"

พอได้ยินคำว่ารางวัลเกียรติยศระดับสอง ตำรวจสืบสวนทุกคนในโถงสำนักงานก็ทำตัวเหมือนตัวตุ่นที่โผล่หัวขึ้นมาจากหลุม แทบจะพร้อมใจกันเงยหน้าขึ้นมามองฟางอีหงด้วยแววตาตกตะลึง

"เหรียญระดับสอง?"

"ตอนประชุมคราวก่อนไม่ได้บอกว่าเป็นแค่ประกาศเกียรติคุณปากเปล่าหรอกเหรอ??"

"ใช่ครับ! ผมก็ได้ยินมาแบบนั้น!"

"เปลี่ยนแล้ว!" ฟางอีหงประกาศด้วยน้ำเสียงฮึกเหิมอย่างคนมีชัย "เมื่อวานเพิ่งมีประกาศแจ้งมาใหม่ ทางตำรวจภูธรเมืองตัดสินใจคืนเหรียญระดับสองให้หยางเทียนแล้ว!"

"เชดเข้!"

"ปุบปับขนาดนี้เลย!!"

"โคตรเจ๋ง!!!"

"..."

เสียงโห่ร้องยินดีดังกระหึ่มไปทั่วทั้งโถงสำนักงาน

หลัวตี้ฉางตบหน้าอกรับปากอย่างมั่นใจ

"ผมรับรองเลยครับ ว่าจะแต่งสุนทรพจน์ชิ้นเอกระดับมาสเตอร์พีซให้หยางเทียนเอง!"

—

หยางเทียนขลุกอยู่ที่ร้านเน็ตจนถึงหนึ่งทุ่ม

"ติ๊ง! ช่วงเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ แอบหนีไปเล่นเกมที่ร้านเน็ตในเวลางาน ท่าทางการนอนอู้ของคุณช่างเท่และคูลสุดๆ ไปเลย ขอแสดงความยินดี คุณได้รับแต้มปลาเค็ม 20 แต้ม"

"ความคืบหน้าปัจจุบัน: 750/1000"

พอกลับมาถึงสถานี เขาก็เดินตรงขึ้นบันไดไปที่หอพักชั้นสาม

แต่พอเดินมาถึงชั้นสอง เขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากทางฝั่งหอพักหญิง

"กรี๊ด! หนู!"

หยางเทียนสะดุ้งตกใจกับเสียงกรีดร้องกะทันหัน รีบหันไปมองตามเสียง

"ปัง!"

จางจิงเชวี่ยในสภาพพันผ้าเช็ดตัวผืนเดียววิ่งหน้าตื่นออกมาจากห้องพัก

ในตอนนั้น ผมของเธอยังเปียกชุ่ม ผิวพรรณขาวเนียนละเอียด ขาเรียวยาวตรงสลวย ผ้าเช็ดตัวผืนบางไม่อาจปิดบังหน้าอกหน้าใจที่อวบอิ่มได้มิดชิด...

แถมเธอยังวิ่งเท้าเปล่าเผยให้เห็นเท้าขาวเนียนนุ่ม...

กลิ่นหอมละมุนคล้ายกลิ่นน้ำนมโชยมาปะทะจมูก เธอวิ่งตรงเข้าไปหลบอยู่ด้านหลังหยางเทียน มือข้างหนึ่งจับผ้าเช็ดตัวไว้แน่น อีกมือหนึ่งกำเสื้อหยางเทียนไว้ ร้องเสียงหลงด้วยความหวาดกลัว "หนู! หนูตัวเบ้อเริ่มเลย!"

หยางเทียนอึ้งไปหลายวินาที ในใจแอบนึกขำ

หนูตัวนี้โผล่มาได้ถูกจังหวะจริงๆ!

ทำเอาคนสวยที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จวิ่งเตลิดออกมาแบบนี้

เขาหันกลับไปมองจางจิงเชวี่ย

หยดน้ำที่เกาะอยู่ตามเส้นผมที่เปียกชุ่ม ขับเน้นให้ใบหน้าสดใสไร้เครื่องสำอางของเธอดูงดงามอย่างไร้ที่ติ

เขามองเพียงแวบเดียว ก็เอ่ยปากถามเสียงนุ่ม "จะให้ฉันเข้าไปจับมันไปทิ้งให้ไหม?"

"เอ่อ..."

จางจิงเชวี่ยที่หน้าซีดเผือดด้วยความกลัว กัดริมฝีปากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตกลง

"เข้าไปแล้วห้ามแอบดูของข้างในนะ!"

"อืม"

ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว ถึงแอบดูก็ไม่เห็นเป็นไร มีอะไรให้ดูก็ดูไปสิ!

หยางเทียนเดินเข้าไปในห้อง หาดูรอบๆ แล้วก็ไม่เจอหนู เลยเดินเข้าไปดูในห้องน้ำ

"จี๊ดๆๆ..."

ให้ตายเถอะ หนูตัวเบ้งหนักไม่ต่ำกว่าครึ่งกิโล ซ่อนตัวอยู่ตรงมุมห้องน้ำ กำลังซดน้ำอาบของเธออย่างเอร็ดอร่อย...

ไอ้หนูเวรนี่ มันนึกว่าน้ำอาบเป็นนมสดหรือไง?

แต่น้ำนี่มันก็หอมจริงๆ นั่นแหละ!

หยางเทียนหันไปปิดประตูห้องน้ำ แล้วเดินออกมาจากห้อง

จางจิงเชวี่ยที่ยืนรออยู่หน้าประตู เห็นหยางเทียนเดินตัวเปล่าออกมา ก็ถามด้วยความแปลกใจ "แล้วหนูล่ะ?"

"อยู่ในห้องน้ำน่ะ!"

"แล้วทำไมคุณไม่ตีมันให้ตายล่ะ?"

หยางเทียนยิ้มตอบ "เดี๋ยวฉันกลับไปหยิบอุปกรณ์ที่ห้องแป๊บนะ"

"อ้อ... โอเค คุณรีบมานะ"

หยางเทียนวิ่งขึ้นไปชั้นบน แล้วแบกกล่องอุปกรณ์ตกปลาของเขาลงมา

"นี่คืออุปกรณ์ของคุณเหรอ?" จางจิงเชวี่ยถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"ใช่"

หยางเทียนไม่ได้อธิบายอะไร เขาแบกกล่องอุปกรณ์เดินเข้าไปในห้อง แล้วจัดการปิดประตูล็อกกลอนเสร็จสรรพ

จางจิงเชวี่ยยืนงงเป็นไก่ตาแตก

"แค่จับหนูถึงกับต้องล็อกประตูเลยเหรอ?"

"หมอนี่คงไม่ได้ตั้งใจจะทำเรื่องลามกจกเปรตอะไรอยู่ข้างในหรอกนะ?"

ภายในห้อง

หยางเทียนเปิดฝากล่องอุปกรณ์ตกปลาออก

"ฟ่อๆๆ... ปู่ได้กลิ่นหอมของผู้หญิง..."

งูจงอางเลื้อยชูคอออกมาจากกล่องอุปกรณ์ตกปลาของหยางเทียน ลำตัวหนาเตอะ ท่าทางสง่างามน่าเกรงขาม...

เมื่อหลายวันก่อน งูจงอางตัวนี้ได้ระดมพลฝูงงูมาช่วยหยางเทียนจับฆาตกร และได้รับบาดเจ็บระหว่างการเข้าจับกุม หยางเทียนจึงพามันกลับมารักษาตัวที่สถานีตำรวจ

โชคดีที่เป็นแค่แผลถลอกภายนอก หลังจากได้รับการดูแลรักษามาหลายวัน ตอนนี้แผลก็หายไปกว่าครึ่งแล้ว

งูจงอางชูคอเลื้อยออกจากกล่อง กวาดสายตามองรอบๆ ห้อง ก่อนจะเลื้อยตรงดิ่งไปที่เตียงของจางจิงเชวี่ย แต่วินาทีต่อมา ก็โดนหยางเทียนคว้าหางกระชากกลับมาเสียก่อน

"อย่าทำผ้าห่มเขาเปื้อนสิวะ!"

"ฟ่อๆๆ... ข้าว่าเจ้าน่ะอยากจะเก็บความอบอุ่นของแม่หญิงนางนี้ไว้เชยชมคนเดียวมากกว่า ช่างเถอะ... ปู่เฟิงเป็นคนใจกว้าง ยกให้เจ้าก็แล้วกัน..."

หยางเทียนพูดไม่ออก

"แกนี่เล่นใหญ่จังนะ!"

เขาผลักประตูห้องน้ำออก แล้วชี้ไปที่มุมห้อง "แกเข้าไปกัดมันออกมาที!"

"ฟ่อๆๆ... อะไรของเจ้าเนี่ย??"

งูจงอางเลื้อยปราดไปที่หน้าประตูห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

"ฟ่อๆๆ... เจ้าหมายถึงกางเกงในของนางน่ะรึ??"

"กางเกงในบ้าอะไรล่ะ!!"

หยางเทียนรู้สึกเพลียใจกับมันจริงๆ

"เอ่อ... แล้วก็ซิลิโคนปิดจุกของเธอด้วย..."

หยางเทียนเตะก้นงูจงอางไปหนึ่งที

"เชื่อไหมว่าฉันจะสับแกไปต้มทำซุปตะพาบ??"

"ฟ่อๆๆ... เจ้านี่มันไร้อารมณ์ขันจริงๆ... โอกาสดีๆ แบบนี้แท้ๆ..."

งูจงอางหันมาค้อนขวับใส่หยางเทียน ก่อนจะพุ่งทะยานราวกับสายฟ้าสีดำมืดเข้าใส่หนูเคราะห์ร้ายตัวนั้น

"จี๊ดๆๆ... งะ... งูจงอางกัวซานเฟิง??..."

พอหนูตัวนั้นเห็นงูจงอางปุ๊บก็ตัวสั่นงันงกทันที มันคงฝันไปก็คิดไม่ถึง ว่าในห้องของสาวสวย จะมีไอ้ตัวอัปลักษณ์โผล่มาได้ยังไง!

"จี๊ดๆๆ... ปู่เฟิงไว้ชีวิตด้วย..."

"ฟ่อๆๆ... เจ้าหนูน้อย แกบังอาจทำให้ผู้หญิงของสหายข้าตกใจ... ยังจะมีหน้ามาขอชีวิตอีกรึ??"

พูดจบ...

มันก็อ้าปากกว้างงับลงไปทันที

(จบแล้ว)