บทที่ 14 ค่าการฝึกซ้อม

บทที่ 14 ค่าการฝึกซ้อม

เหล่าผู้เล่นที่เดินออกจากสนามถูกเรียกมารวมพล และฟลอเรสก็เริ่มวิจารณ์ถึงปัญหาบางอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเกม

“กอนซาเลส วันนี้ไม่ได้กินข้าวมาหรือไง? ทำไมในสนามถึงไม่วิ่งเลย?”

“กุนสตา วันนี้นายเลี้ยงบอลมากเกินไป นายต้องใส่ใจเรื่องทีมเวิร์กให้มากกว่านี้ จำไว้ว่าฟุตบอลไม่ใช่กีฬาชายเดี่ยว”

“โรเกรียน จำไว้ว่านายคือกองหลัง ไม่ใช่กองหน้า อย่ามัวแต่คิดจะดันขึ้นสูง หน้าที่หลักของนายคือเกมรับ ไม่ใช่การทำประตู”

ฟลอเรสไล่วิจารณ์เรียงตัว

คนที่ถูกขานชื่อต่างก้มหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง กลัวว่าจะไปกระตุกหนวดเสือของจอมเผด็จการตรงหน้า

ในที่สุด ฟลอเรสก็มองหาหลินหรานจนเจอในฝูงชน

เขาจ้องเขม็งไปที่หลินหรานอยู่ครู่หนึ่ง และหลินหรานก็ประสานสายตากลับไปโดยไม่หลบเลี่ยง

ผ่านไปกว่าสิบวินาที เมื่อเห็นว่าหลินหรานไม่มีทีท่าจะถอยหนี ฟลอเรสก็พยักหน้าเบา ๆ จนแทบสังเกตไม่เห็นแล้วกล่าวว่า “แก... หลิน... หราน ถึงแม้วันนี้แกจะยิงได้สองประตู แต่ฉันต้องขอบอกตามตรง ทักษะพื้นฐานของแกมันห่วยแตกบัดซบ ฉันไม่เคยเห็นนักฟุตบอลอาชีพคนไหนที่มีทักษะย่ำแย่ขนาดนี้มาก่อน”

“ถ้าไม่ใช่เพราะเทคนิคการยิงประตูที่พอใช้ได้ กับท่าสับขาหลอก ‘เพนดูลัม’ ที่ไม่รู้ไปหัดมาจากไหนของแก ฉันคงไล่แกออกจากทีมไปแล้ว”

“ในอนาคตแกต้องฝึกพื้นฐานให้หนักกว่านี้ ไม่อย่างนั้น ต่อให้แกจะมีทักษะการจบสกอร์ที่ยอดเยี่ยมแค่ไหน ฉันก็จะเขี่ยแกทิ้งอยู่ดี”

เมื่อได้ยินคำพูดขวานผ่าซากของฟลอเรส หลินหรานกลับรู้สึกโล่งใจ จากคำพูดของอีกฝ่าย หลินหรานรู้ว่าอย่างน้อยเขาก็ยังมีสิ่งที่เฮดโค้ชให้ค่า และสามารถอยู่ต่อได้ชั่วคราว

ขอแค่ได้อยู่ต่อ ด้วยระบบที่มี เขาย่อมมีหนทางที่จะโดดเด่นขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว

หลังจากวิจารณ์ผู้เล่นเสร็จ ฟลอเรสก็จัดแจงให้โค้ชเฉพาะทางเริ่มฝึกซ้อมผู้เล่นเป็นรายบุคคล

หลินหรานถูกจัดให้ไปฝึกหัวข้อพื้นฐานอย่าง การครองบอล เดาะบอล และการประสานงานของร่างกาย ร่วมกับโค้ชและผู้เล่นอีกไม่กี่คนที่ถูกประเมินว่าพื้นฐานไม่แน่น

ระดับการฝึกเยาวชนของแอตเลติโก มาดริด นั้นน่าประทับใจสมคำร่ำลือจริง ๆ

ทีมงานสตาฟฟ์โค้ชจะจัดการฝึกซ้อมแบบเจาะจงตามลักษณะของผู้เล่นแต่ละคน

คนที่มีสมรรถภาพร่างกายไม่ดี ก็จะมีโค้ชฟิตเนสคอยดูแล

คนที่มีพื้นฐานไม่แน่น ก็มีโค้ชเฉพาะทางคอยช่วยปรับปรุงเบสิก

ผู้รักษาประตู ก็มีโค้ชผู้รักษาประตูโดยเฉพาะ

นอกจากนี้ยังมีโค้ชสำหรับฝึกการยิงประตูและเกมรับแยกต่างหากอีกด้วย

บทบาทหลักของเฮดโค้ชคือการวางแผนการฝึกซ้อม จัดวางแทคติกของทีม แล้ววางคนให้ถูกกับงาน ส่วนการฝึกซ้อมประจำวันจะถูกดูแลโดยบุคลากรเฉพาะทาง

ทุกคนต่างทำหน้าที่ของตน และการฝึกซ้อมทั้งหมดก็เป็นไปอย่างมีระเบียบแบบแผน

สิ่งนี้เป็นเรื่องที่จินตนาการไม่ออกเลยในจีน อย่าว่าแต่ทีมเยาวชนเลย แม้แต่ทีมในลีกสูงสุดบางทีมก็อาจจะยังไม่มีการแบ่งงานที่ละเอียดขนาดนี้

นี่อาจจะเป็นเหตุผลว่าทำไมพวกเขาถึงกลายเป็นชาติมหาอำนาจลูกหนังได้

ช่วงเช้าหมดไปกับการฝึกซ้อม

เมื่อถึงเวลาเที่ยงตรง

ปรี๊ด!

ฟลอเรสเป่านกหวีด เป็นสัญญาณจบการฝึกซ้อม

ผู้เล่นทีมเยาวชนทุกคนต่างหมดเรี่ยวแรงกันแล้ว

เมื่อสิ้นเสียงคำสั่งเลิกแถวของเฮดโค้ช พวกเขาก็แตกฮือราวกับฝูงนกทันที

มีเวลาพักเที่ยงหนึ่งชั่วโมงครึ่ง และสโมสรก็จัดเตรียมอาหารกลางวันไว้ให้

หลินหรานและคอร์เรลลาเดินตามกลุ่มใหญ่ไปยังโรงอาหาร

อาหารกลางวันประกอบด้วยเมนูโปรตีนสูง ไขมันต่ำ: อกไก่ ไข่ต้ม นม ขนมปังโฮลวีต สลัดผักนานาชนิด และอื่น ๆ

เรื่องกินอิ่มไม่ใช่ปัญหา แต่รสชาตินั้น... บอกได้คำเดียวว่าแค่พอกลืนลงคอ

หลินหรานไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้ การฝึกซ้อมเมื่อเช้าผลาญพละกำลังเขาไปมหาศาล ตอนนี้เขาแค่ต้องการกินมื้อใหญ่เพื่อเติมพลังงานให้ร่างกายเท่านั้น

เขาตักอาหารหลากหลายชนิดใส่จานจนพูน แล้วหาที่นั่งสุ่ม ๆ เตรียมจะจัดการอาหารตรงหน้า

ทันใดนั้น ใครบางคนก็เดินเข้ามาและนั่งลงฝั่งตรงข้าม

หลินหรานเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าเป็นผู้ช่วยโค้ชโมย่า

เขามองดูอาหารในจานของหลินหรานแล้วขมวดคิ้ว พลางกล่าวว่า “หลิน ร่างกายของนายผอมไปหน่อยนะ นายควรกินอกไก่ ไข่ และนมให้มากกว่านี้”

ในจานของหลินหรานมีอกไก่เพียงชิ้นเล็ก ๆ ส่วนที่เหลือเป็นผัก ขนมปัง และอย่างอื่น

หลัก ๆ คือเขาไม่ค่อยถูกโรคกับอกไก่ต้ม และด้วยความที่คุ้นชินกับอาหารจีนมาตลอด การกินของพวกนี้มันให้ความรู้สึกเหมือนกำลังเคี้ยวขี้ผึ้งจริง ๆ

เมื่อได้ยินคำแนะนำของโมย่า หลินหรานก็พยักหน้าและตอบว่า “ผมคิดว่าคุณพูดถูก ผมจะปรับปรุงครับ”

ว่าจบ เขาก็หยิบจานเดินกลับไปที่โซนตักอาหาร คีบอกไก่เพิ่มมาอีกสองชิ้น ไข่ต้มสองฟอง และนมอีกหนึ่งขวด

พอนั่งลง เขาก็ยิ้มกว้างให้โมย่าและเริ่มลงมือทาน

เมื่อเห็นหลินหรานเปิดใจรับฟังคำแนะนำ โมย่าก็พอใจมาก ระหว่างที่กินอาหารของตัวเอง เขาก็พูดขึ้นว่า “อาหารการกินมีผลอย่างมากต่อสมรรถภาพร่างกายของผู้เล่น ผมรู้ว่าพวกคุณชาวจีนเป็นนักกิน แต่บ่อยครั้ง อาหารอร่อยพวกนั้นกลับส่งผลเสียต่อร่างกาย ถ้านายอยากเป็นผู้เล่นที่ยิ่งใหญ่ นายต้องใส่ใจเรื่องอาหารการกินให้มากกว่านี้ ในอนาคตถ้านายไม่แน่ใจเรื่องอะไร นายไปปรึกษานักโภชนาการของทีมได้ ผมคิดว่าเขาจะให้คำแนะนำที่ดีเยี่ยมแก่นายได้แน่”

“ผมเข้าใจแล้วครับคุณโมย่า ขอบคุณมากครับ!” หลินหรานกล่าวขอบคุณด้วยความจริงใจ

เขารู้สึกขอบคุณจริง ๆ ที่อีกฝ่ายให้คำแนะนำอย่างจริงใจเช่นนี้

สิ่งนี้หาได้ยากยิ่งในสภาพแวดล้อมที่แปลกถิ่น

ยิ่งไปกว่านั้น คำแนะนำของอีกฝ่ายก็ตรงจุดมาก ร่างกายของเขาค่อนข้างบอบบางจริง ๆ ซึ่งเป็นข้อเสียเปรียบอย่างมากในสนามยุโรปที่เต็มไปด้วยพวกยอดมนุษย์กล้ามเนื้อ

บางทีเขาอาจจะต้องไปปรึกษานักโภชนาการจริง ๆ

สำหรับมื้อเที่ยง หลินหรานกินอกไก่ไปสามชิ้น ไข่ต้มสองฟอง ขนมปังสามแผ่น ผักนานาชนิดกองโต และปิดท้ายด้วยนมสดหนึ่งขวด

พละกำลังที่สูญเสียไปเมื่อเช้าได้รับการเติมเต็มอย่างรวดเร็ว

หลังทานเสร็จ หลินหรานก็ไปที่ห้องพักผ่อนผู้เล่นเพื่องีบ

เขาไม่ได้พูดคุยหยอกล้อกับคนอื่น แต่หาเตียงมุมห้องนอนฟุบหน้ากับโต๊ะ แกล้งทำเป็นหลับ

อาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสนใจ เขาเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาและพบว่ามีรายการใหม่ปรากฏขึ้น

【ค่าการฝึกซ้อม : 3.5】

เมื่อเห็นรายการใหม่นี้ หลินหรานก็เกิดความสงสัยใคร่รู้เป็นอย่างมาก

เขาลองถามระบบในใจ

“ระบบ ไอ้ค่าการฝึกซ้อมใหม่นี่มันคืออะไร?”

คราวนี้ระบบไม่เงียบและตอบกลับมาว่า “ค่าการฝึกซ้อมนี้ใช้สำหรับการอัปเกรด การฝึกซ้อมทุก 1 ชั่วโมง จะได้รับค่าการฝึกซ้อม 1 แต้ม ความสามารถทางเทคนิคของท่านสามารถอัปเกรดได้โดยการใช้ค่าการฝึกซ้อม”

“ค่าการฝึกซ้อม 1 แต้ม สามารถอัปเกรดจาก มือใหม่ เป็น ระดับต้น, ค่าการฝึกซ้อม 10 แต้ม สามารถอัปเกรดจาก ระดับต้น เป็น ระดับกลาง, ค่าการฝึกซ้อม 100 แต้ม สามารถอัปเกรดจาก ระดับกลาง เป็น ระดับสูง, ค่าการฝึกซ้อม 1000 แต้ม สามารถอัปเกรดจาก ระดับสูง เป็น ปรมาจารย์, และ ค่าการฝึกซ้อม 10000 แต้ม สามารถอัปเกรดจาก ปรมาจารย์ เป็น สมบูรณ์แบบ”

หลังจากฟังคำแนะนำของระบบ หลินหรานก็เข้าใจว่าค่าการฝึกซ้อมนี้เปรียบเสมือนเงินในระบบ เพียงแต่เงินนี้ไม่ได้ใช้ซื้อสิ่งของที่จับต้องได้ แต่เป็นการซื้อการพัฒนาความสามารถทางเทคนิคของตัวเขาเอง

นี่เรียกได้ว่าเป็นสูตรโกงขั้นเทพเลยทีเดียว

ในอนาคต ขอแค่เขาขยันหมั่นเพียรมากพอ ระดับความสามารถทางเทคนิคของเขาจะต้องพัฒนาไปอย่างรวดเร็วแน่นอน

หลังจากตื่นเต้นได้สักพัก จู่ ๆ หลินหรานก็นึกขึ้นได้ว่าระบบบอกว่าต้องใช้ 10,000 แต้มเพื่ออัปเกรดจากขั้นปรมาจารย์ไปสู่ขั้นสมบูรณ์แบบ

นั่นหมายความว่าเขาต้องฝึกซ้อมถึง 10,000 ชั่วโมงเพื่ออัปเกรดความสามารถหนึ่งอย่างให้ถึงขั้นสมบูรณ์แบบ

คำนวณดูแล้ว ต่อให้เขาซ้อมทุกวันเว้นแค่กินกับนอน มันก็ยังต้องใช้เวลาถึงสองหรือสามปี

และนี่เป็นแค่ความสามารถทางเทคนิคอย่างเดียว ระบบของเขามีความสามารถทางเทคนิคมากกว่าสิบอย่าง

นั่นไม่เท่ากับว่าเขาต้องใช้เวลาฝึกซ้อมต่อเนื่องยี่สิบถึงสามสิบปีเพื่ออัปเกรดทุกทักษะให้ถึงขั้นสมบูรณ์แบบหรอกหรือ?

นี่มันเป็นไปไม่ได้ชัด ๆ!

อีกยี่สิบปี เขาคงแขวนสตั๊ดไปแล้ว

เมื่อคิดได้ดังนี้ หลินหรานก็รู้สึกห่อเหี่ยวขึ้นมาทันที

เขาพยายามสื่อสารกับระบบในใจ

“ระบบ ระบบ นอกจากได้ค่าการฝึกซ้อมจากการซ้อมประจำวันแล้ว มีวิธีอื่นที่จะได้มาอีกไหม?”

ระบบ “...”

“มีหรือไม่มี? ให้คำตอบที่ชัดเจนหน่อยสิ!” หลินหรานรุกเร้าต่อ ไม่ยอมแพ้

ระบบ: “...”

ระบบเงียบไปอีกครั้ง ไม่ว่าหลินหรานจะถามอย่างไร ก็ไม่มีการตอบสนอง

“โธ่เว้ย! แกล้งตายอีกแล้ว!” หลินหรานสบถอย่างหัวเสีย

แต่ระบบก็ไม่ตอบกลับมาอีกเลย หลินหรานจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องถอดใจ

จากนั้น พอคิดว่าการฝึกซ้อม 1 ชั่วโมงแลกค่าการฝึกซ้อมได้ 1 แต้ม หลินหรานก็ทนนั่งเฉยไม่ติดทันที

เขาเดินออกไปท่ามกลางสายตาแปลก ๆ ของคนอื่น มุ่งตรงไปยังสนามซ้อมทันที