บทที่ 9: รุ่นพี่สาวหูแมว

บทที่ 9: รุ่นพี่สาวหูแมว

ทันทีที่เธอหันกลับไป ร่างเล็กบอบบางร่างหนึ่งก็เดินเฉียดผ่านตัวเธอและก้าวเข้าไปในห้องเรียน

สายตาของริวกู นานะ ทอดมองตามร่างนั้นไป

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของเธอคือสาวหูแมวคนหนึ่ง... บางทีการใช้คำว่า 'ตัว' เพื่ออธิบายลักษณะของเธออาจจะดูเป็นการเสียมารยาท ทว่า ริวกู นานะ กลับรู้สึกว่านี่แหละคือคำบรรยายที่เหมาะสมที่สุดแล้ว

สาวหูแมวมีเรือนผมยาวสีม่วง และใบหูแมวปุกปุยคู่หนึ่งก็ดูโดดเด่นสะดุดตาอยู่ท่ามกลางเรือนผมยาวสลวยของเธอ

เธอสวมเครื่องแบบนักเรียนแบบเดียวกัน และใต้กระโปรงพลีตนั้นก็มีหางแมวโผล่ออกมา แกว่งไกวไปมาอยู่ด้านหลัง

"เป็นอะไรไปงั้นเหรอ?"

ดูเหมือนจะสังเกตเห็นว่า ริวกู นานะ เอาแต่ยืนนิ่ง สาวหูแมวก็หันมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น นัยน์ตาสีเขียวหยกของเธอราวกับวังน้ำวนที่สามารถดึงดูดผู้คนให้จมดิ่งลงไปได้ มันช่างมีเสน่ห์เย้ายวนใจเหลือเกิน

ริวกู นานะ ดึงสติกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง

'เธอต้องเป็นผู้ใช้พลังพิเศษสายชีวภาพแน่ๆ รูปลักษณ์ภายนอกของเธอถึงได้เปลี่ยนไปแบบนี้ พลังพิเศษของเธอเห็นได้ชัดว่าต้องเกี่ยวข้องกับแมว'

ริวกู นานะ ผู้มีความรอบรู้เรื่องพลังพิเศษหลากหลายรูปแบบ คาดเดาสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว

เธอเลิกทำตัวแปลกประหลาด ก้าวเดินเข้าไปด้านใน และเอ่ยพร้อมรอยยิ้มว่า "รุ่นพี่คะ ฉันชื่อ ริวกู นานะ ไม่ทราบว่ารุ่นพี่ชื่ออะไรเหรอคะ?"

รุ่นพี่สาวหูแมวหัวเราะคิกคัก "พี่ชื่อ ฮันยู ยุย อยู่ปีสอง เป็นประธานชมรมวิจัยความรักจ้ะ"

ฮันยู ยุย

ริวกู นานะ จดจำชื่อนี้ไว้ในใจอย่างเงียบๆ

ฮันยู ยุย ดูเหมือนจะอารมณ์ดีมาก เธอมองมาที่ ริวกู นานะ ด้วยรอยยิ้ม "รุ่นน้องริวกู ตาถึงมากเลยนะ ท่ามกลางชมรมตั้งมากมาย เธอยังสามารถค้นหาชมรมวิจัยความรักของเราเจอได้อย่างแม่นยำ"

ริวกู นานะ: "..."

นี่สรุปว่าเธอกำลังชมใครอยู่กันแน่?

แม้ในใจจะลอบบ่น แต่ฉากหน้า ริวกู นานะ ก็ยังคงพูดจาฉะฉาน "ในฐานะเด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง ฉันย่อมโหยหาเรื่องการวิจัยความรักอยู่แล้วล่ะค่ะ และฉันก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะสามารถกลมกลืนเป็นส่วนหนึ่งของชมรมได้"

คำพูดเหล่านั้นทำให้ ฮันยู ยุย ยิ่งเบิกบานใจมากขึ้นไปอีก

เมื่อเห็นว่า ฮันยู ยุย ดูจะอารมณ์ดี ริวกู นานะ จึงพูดต่อ "ประธานคะ ไม่ทราบว่าสมาชิกชมรมคนอื่นๆ ของเราไปไหนกันหมดเหรอคะ? พวกเขามีกิจกรรมชมรมกันตั้งแต่ต้นเทอมเลยงั้นเหรอ?"

เธอดูงุนงงเล็กน้อยกับความว่างเปล่าภายในห้องชมรม

"สมาชิกคนอื่นเหรอ?" ฮันยู ยุย กะพริบตาตาปริบๆ และพูดด้วยท่าทางไร้เดียงสา "นี่เธอไม่รู้หรอกเหรอ รุ่นน้องริวกู? เธอคือสมาชิกคนที่สองของชมรมวิจัยความรักนะ เราไม่มีคนอื่นแล้วล่ะ"

ริวกู นานะ: "???"

คำพูดของ ฮันยู ยุย ทำเอา ริวกู นานะ ถึงกับสับสนงงงวย

เธอถามด้วยความไม่เข้าใจ "ทำไมฉันถึงเป็นสมาชิกคนที่สองของชมรมวิจัยความรักได้ล่ะคะ? ชมรมวิจัยความรักไม่น่าจะเป็นชมรมยอดฮิตที่มีสมาชิกเยอะแยะหรอกเหรอ?"

ฮันยู ยุย กลับยิ่งทำหน้างงหนักกว่าเดิม "อย่างนั้นเหรอ? แต่ในความทรงจำของพี่ ชมรมวิจัยความรักไม่เคยเป็นที่นิยมเลยนะ"

"ทำไมล่ะคะ? ความรักไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนชื่นชอบหรอกเหรอ?"

ริวกู นานะ ทำใจยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้ มีวัยรุ่นที่ไม่โหยหาความรักอยู่บนโลกนี้จริงๆ น่ะเหรอ?

ฮันยู ยุย ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง เธอไหวไหล่เบาๆ แล้วตอบว่า "การวิจัยความรักของชมรมเราจำกัดอยู่แค่ภายในสถาบันเท่านั้นน่ะ"

ริวกู นานะ ไม่เข้าใจในตอนแรก

ฮันยู ยุย จึงพูดเสริมขึ้นมาว่า "แต่ก็นะ ในความเป็นจริงแล้วมันไม่ได้มีเด็กผู้หญิงที่ชอบคบหาดูใจกับเด็กผู้หญิงด้วยกันเยอะขนาดนั้นหรอกนะ"

ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมากลางแจ้ง ริวกู นานะ ผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าว

จู่ๆ เธอก็ตระหนักขึ้นมาได้

ความรักเป็นสิ่งที่คนหนุ่มสาวโหยหาก็จริง แต่โดยทั่วไปแล้วพวกเขามักจะโหยหาเพศตรงข้าม มีน้อยคนนักที่จะโหยหาคนเพศเดียวกัน

ชมรมวิจัยความรัก... นี่มันไม่ใช่ชมรมสำหรับวิจัยความรักแล้ว แต่มันคือสถานที่เปลี่ยนคนให้กลายเป็นหญิงรักหญิงชัดๆ!