บทที่ 66 กลับมีเรื่องน่ายินดีเช่นนี้

บทที่ 66 กลับมีเรื่องน่ายินดีเช่นนี้

"แกรก แกรก"

เมื่อสัมผัสได้ว่าค่ายกลระวังภัยนอกห้องถูกกระตุ้น ไป๋ตงหลินที่กำลังนั่งขัดสมาธิบำเพ็ญเพียรอยู่ก็ขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะลืมตาขึ้น

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาอาศัยปราณวิญญาณอันหนาแน่นของที่นี่เปิดช่องวิญญาณไปได้หลายจุดแล้ว หากคิดจะทะลวงเข้าสู่ระดับลวดลายเทพ เกรงว่าคงต้องใช้เวลาอีกราวครึ่งเดือน ไป๋ตงหลินลุกขึ้นเปิดประตูห้อง หมายจะดูว่าพวกโครงกระดูกเหล่านี้กำลังเล่นตลกอะไรกัน ถึงได้มาทำลายความสงบยามเช้าเช่นนี้

แกรก แกรก... โครงกระดูกหลายร่างเดินไปมาอยู่หน้าห้อง แต่ละร่างดูจะเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อเทียบกับครั้งแรกที่พบกัน บนคอของพวกมันต่างผูกดอกไม้สีแดงดอกเขื่องดูสะดุดตา ลดทอนความสยดสยองลงไปบ้าง แต่กลับเพิ่มความน่าขันขึ้นมาไม่น้อย

โครงกระดูกบางร่างกำลังนำผ้าแพรสีแดงยาวเหยียดไปแขวนไว้ใต้ชายคา บ้างก็ถืออักษรมงคลสมรสสีแดงสดไปติดไว้ตามหน้าต่าง

เมื่อกวาดตามองไปรอบด้าน เขาก็พบว่าวังสีขาวราวหิมะถูกตกแต่งเสียใหม่จนดูแปลกตา สีขาวและสีแดงตัดกันอย่างโดดเด่น ให้ความรู้สึกถึงงานมงคลรื่นเริงอยู่หลายส่วน

"ฮ่าฮ่าฮ่า พี่ชายโครงกระดูก บนภูเขากระดูกขาวของพวกเจ้ามีใครกำลังจะแต่งงานอย่างนั้นหรือ?"

ไป๋ตงหลินรู้สึกนึกสนุกขึ้นมา ที่แท้งานเลี้ยงที่นางพญากระดูกขาวให้เขาเข้าร่วมนั้นคืองานแต่งงาน แต่ไม่รู้ว่าใครกันที่เป็นคู่บ่าวสาว คงไม่ใช่ยายแม่มดเฒ่าที่ใกล้จะลงโลงนั่นหรอกนะ?

"แกรก แกรก"

เขาส่ายหน้าเบา ๆ โครงกระดูกเหล่านี้มีตบะต่ำเกินไป ไม่สามารถสื่อสารผ่านเจตจำนงได้เลย ประจวบเหมาะกับที่เขาจะไปพบนางพญากระดูกขาวพอดี เพื่อดูว่าจะขอส่วนแบ่งน้ำอาบ... เอ๊ย ของเหลววิญญาณจากนางได้บ้างหรือไม่ เพราะความเร็วในการบำเพ็ญเพียรตอนนี้ยังถือว่าช้าเกินไปสำหรับเขาที่มีเวลาอย่างจำกัดยิ่งนัก

ไป๋ตงหลินใช้วิชาใกล้เพียงตาไกลสุดฟ้า ก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็มาถึงหน้าวังกระดูกขาว บานประตูราวกับรับรู้ถึงตัวตนของเขาจึงเปิดออกเองเป็นช่องเล็ก ๆ

เมื่อเดินเข้าไปภายในโถงวังกระดูกขาว เขาก็พบว่าข้างในนี้ถูกตกแต่งให้ดูรื่นเริงยิ่งกว่าด้านนอกเสียอีก แม้แต่เปลวไฟสีน้ำเงินวิญญาณบนผนังยังถูกเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน สาดแสงส่องกระทบให้ทั้งโถงกว้างกลายเป็นสีแดงระเรื่อ

นางพญากระดูกขาวนั่งสงบนิ่งอยู่บนตั่งนุ่ม นางสวมชุดมงคลสีแดงเพลิง สวมมงกุฎหงส์ประดับพู่คลุมหน้าดูงดงามเหนือล้ำสามัญ ลดเลือนความเย้ายวนในคราแรกที่พบกัน และเพิ่มพูนความสง่างามภูมิฐานขึ้นมาหลายส่วน

แววตาของไป๋ตงหลินไหววูบ ที่แท้ก็นางพญากระดูกขาวนั่นเองที่จะออกเรือน แต่ไม่รู้ว่าเจ้าบ่าวจะเป็นผู้ใดในทะเลกระดูกแห่งนี้ เขาเพิ่งมาถึงจึงไม่รู้ความเคลื่อนไหวของขุมกำลังในทะเลกระดูกอันกว้างใหญ่นี้เลย อาศัยจังหวะวันมงคลเช่นนี้น่าจะขอนางแบ่งของเหลววิญญาณมาได้บ้าง เขาจึงประสานมือกล่าวแสดงความยินดีว่า

"ยินดีด้วย ยินดีด้วย! นางพญากระดูกขาวได้พบเนื้อคู่ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่งนัก! ไม่รู้ว่าผู้ใดกันที่โชคดีปานนี้ ถึงขั้นได้ตบแต่งสตรีที่งดงามเช่นท่านเป็นภรรยา!"

นางพญากระดูกขาวได้ยินดังนั้นก็แย้มยิ้มละไม ริมฝีปากแดงระเรื่อขยับเอื้อนเอ่ยว่า

"คุณชายไป๋ ยินดีร่วมกันเถิด... แม่นม รีบพาคุณชายไป๋ไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า อย่าได้ให้เสียฤกษ์มงคลเชียว!"

"เจ้าค่ะ นายหญิง"

แม่นมที่ยืนอยู่ด้านข้างน้อมกายรับคำ นางยกถาดกระดูกขึ้นมา ในนั้นมีชุดคลุมยาวสีแดงสดพับไว้อย่างเรียบร้อย

ห๊า!?

ไป๋ตงหลินยืนอึ้งตาค้าง ปูเรื่องมาตั้งนาน ที่แท้เจ้าบ่าวกลับกลายเป็นข้าเองเสียอย่างนั้นหรือ?

ต่อให้เป็นคนที่เคยผ่านโลกมามากอย่างเขาก็ยังต้องตกตะลึง เขาเพิ่งจะพบนางพญากระดูกขาวผู้นี้เพียงครั้งเดียวเองนะ! สตรีในโลกต่างมิตินี้ช่างใจกล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

"ช้าก่อน!"

ไป๋ตงหลินตวาดลั่น ยกมือขึ้นขวางแม่นมเฒ่าไม่ให้ก้าวเข้ามาใกล้ ก่อนจะรีบกล่าวต่อว่า

"นางพญากระดูกขาว ระหว่างเราต้องมีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกันแน่ ๆ ลองมาทบทวนดูดี ๆ เถิด เราเพิ่งจะเคยพบกันแค่ครั้งเดียวเองไม่ใช่หรือ?"

"เรื่องแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ของชีวิต จะมาล้อเล่นเช่นนี้ได้อย่างไร!"

มันจะบ้าเกินไปแล้ว บทละครนี้เริ่มผิดเพี้ยนไปใหญ่ เขาแบกรับภารกิจมายังเขตแดนโบราณที่เต็มไปด้วยภยันตรายแห่งนี้ ศิษย์อัจฉริยะจากแดนเฉียนหยวนนับล้านคนกำลังต่อสู้แลกชีวิตอยู่ข้างนอกนั่น แต่เขากลับต้องมาเข้าพิธีวิวาห์กับดอกไม้ปีศาจที่นี่อย่างนั้นหรือ?

"หึหึ คุณชายไป๋ โปรดใจเย็นลงหน่อยเถิด อย่างไรเสียชั่วชีวิตนี้ท่านก็ไม่มีทางออกไปจากเขตฝังศพได้อยู่แล้ว อยู่ครองคู่ชู้ชื่นกับข้าที่ทะเลกระดูกแห่งนี้ไม่ดีกว่าหรือ? ถึงตอนนั้นเราค่อยมีลูกด้วยกันสักสิบกว่าคน ทะเลกระดูกที่เงียบเหงาแห่งนี้จะต้องครึกครื้นขึ้นมาอย่างแน่นอน!"

นางพญากระดูกขาวใช้มือปิดปากหัวเราะเบา ๆ ใบหน้าฉายแววเพ้อฝัน ผิวพรรณอันนวลเนียนเปล่งปลั่งไปด้วยสีสันที่ต่างไปจากเดิม

เมื่อมองดูนางพญากระดูกขาวที่กำลังเพ้อฝันถึงชีวิตหลังแต่งงาน ไป๋ตงหลินก็ได้แต่หน้ามืดครึ้ม... ใครมันจะไปอยากมีลูกกับดอกไม้กันเล่าโว้ย!

"นางพญากระดูกขาว ทะเลกระดูกกว้างใหญ่ไพศาลเพียงนี้ ท่านยังกังวลว่าจะหาสามีไม่ได้อีกหรือ? ไยต้องมาบีบคั้นข้าด้วย!"

"คุณชายไป๋ ท่านอาจจะยังไม่รู้ ทะเลกระดูกแห่งนี้ถ้าไม่ใช่สิ่งไม่มีชีวิต ก็มีเพียงพวกโครงกระดูกและสิ่งชั่วร้ายที่ไร้สติปัญญาเท่านั้น"

"ท่านคือบุรุษที่มีเลือดเนื้อคนแรกที่ข้าได้พบในรอบหนึ่งหมื่นปีเชียวนะ บางทีสวรรค์อาจจะเห็นว่าข้าโดดเดี่ยวเกินไป จึงส่งท่านมาหาข้าที่นี่ก็เป็นได้"

เมื่อมองเห็นสายตาอันร้อนแรงของนางพญากระดูกขาว ไป๋ตงหลินก็รู้ได้ทันทีว่าจบเห่แล้ว สตรีที่โสดมาหมื่นปีผู้นี้คงจะอยากมีสามีจนบ้าไปแล้วแน่ ๆ พูดคุยด้วยเหตุผลไม่ได้ผลแน่ เขาจึงเลิกเกลี้ยกล่อมและปฏิเสธด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า

"นางพญากระดูกขาว ข้าตัดสินใจแล้วว่าต้องไปจากเขตฝังศพแห่งนี้ ต่อให้ต้องตาย ข้าก็ไม่มีวันรั้งอยู่ที่นี่เพื่อแต่งงานกับท่าน"

"ชั่วชีวิตของข้าได้มอบให้แก่มหามรรคไปแล้ว ข้ายังไม่เคยคิดเรื่องความรักฉันชู้สาวเลยแม้แต่น้อย"

"วิถีต่างกัน ย่อมมิอาจร่วมทาง"

"ลาก่อน!"

ไป๋ตงหลินประสานมือแล้วหันหลังเดินจากไปทันที โดยไม่คิดจะเอ่ยปากขอของเหลววิญญาณอีกต่อไป

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

นางพญากระดูกขาวตวาดกร้าวพลางลุกขึ้นยืน มงกุฎหงส์และชุดมงคลสลายกลายเป็นเถ้าถ่านหายไป เหลือเพียงชุดกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าของนางอาบไปด้วยไอสังหารเย็นเยียบ ไร้ซึ่งวี่แววแห่งความอ่อนหวานเย้ายวนอีกต่อไป

ไป๋ตงหลินทำเป็นไม่ได้ยินและก้าวเดินต่อไป ทันใดนั้นเปลวไฟสีน้ำเงินในวังกระดูกขาวก็ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง อักขระค่ายกลพลันสว่างวาบ ร่างของไป๋ตงหลินถูกพันธนาการไว้กับที่อย่างแน่นหนา

"คุณชายไป๋ ท่านไม่เข้าใจความน่าสะพรึงกลัวของเขตฝังศพเลยสักนิด การทำเช่นนี้มีแต่จะเอาชีวิตไปทิ้งเปล่า ๆ ข้าจะไม่ยอมให้ท่านไปรนหาที่ตายเด็ดขาด!"

ร่างของนางพญากระดูกขาววูบไหวเพียงคราเดียวก็มาปรากฏกายเบื้องหน้าไป๋ตงหลิน นางยื่นหัตถ์หยกนวลเนียนลูบไล้ใบหน้าของเขาอย่างแผ่วเบา

"ข้ามีเหตุผลที่เลี่ยงไม่ได้ ต้องไปให้ได้!"

"แม้แต่ความตาย ก็มิอาจหยุดยั้งฝีเท้าของข้า!"

เมื่อสัมผัสได้ถึงเจตจำนงอันแรงกล้าของไป๋ตงหลิน นางพญากระดูกขาวก็รู้ซึ้งว่ามิอาจโน้มน้าวใจอีกฝ่ายได้ นางจึงแค่นเสียงฮึดฮัดก่อนกล่าวว่า

"แทนที่จะปล่อยให้เจ้าไปตายอย่างไร้ค่า สู้ข้าลงมือสังหารเจ้าด้วยน้ำมือตนเองเสียยังดีกว่า! ทว่า... ข้าหาใจดำอำมหิตพอจะฆ่าเจ้าได้ไม่ ข้าจะทรมานเจ้าให้สาหัส ทรมานจนกว่าเจ้าจะยอมตกลงเข้าพิธีวิวาห์กับข้า!"

ช่วงต้นประโยคนางพญากระดูกขาวยังมีสีหน้าเหี้ยมเกรียมดุดัน แต่พอถึงประโยคหลังกลับแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนช้อยยั่วยวน

ไป๋ตงหลินที่กำลังจะโคจร "มหาเวทสลายร่างสวรรค์" พลันชะงักงันเมื่อได้ยินคำว่า "ทรมาน" เขาหยุดยั้งการระเบิดตนเองในทันที

"เจ้าจะทรมานข้าอย่างไร? มันจะเจ็บปวดมากไหม? อำมหิตเพียงใดกัน?"

"หึ ๆ ข้านั้นเชี่ยวชาญทัณฑ์ทรมานสารพัดรูปแบบ ทั้งโหดเหี้ยมและทุกข์ทรมานยิ่งนัก ต่อให้กระดูกของเจ้าจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่มีทางทนได้เกินสามวันหรอก!"

"ถึงตอนนั้น เจ้าก็ต้องยอมก้มหัวสยบและแต่งงานกับข้าแต่โดยดี เป็นอย่างไรล่ะ คิดทบทวนดูดี ๆ หรือยัง?"

นางพญากระดูกขาวใช้มือบีบแก้มของไป๋ตงหลิน พลางแสดงสีหน้าภาคภูมิใจในชัยชนะ นึกในใจว่านางไม่เชื่อหรอกว่าจะจัดการเขาไม่ได้

"ไม่ต้องพูดมาก! หากคิดจะให้ข้ายอมสยบ บอกเลยว่าไม่มีวัน!"

"มีวิธีการอำมหิตอันใดก็ขนออกมาให้หมดเถอะ หากข้า ไป๋ตงหลิน ผู้นี้ขมวดคิ้วแม้เพียงนิด ข้าจะยอมเปลี่ยนไปใช้แซ่เดียวกับเจ้าเลย!"

"ก็แค่ความตายเท่านั้น!"

น้ำเสียงของไป๋ตงหลินนั้นฮึกเหิมและเปี่ยมด้วยพลัง สีหน้าเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว

"ดี! แล้วเจ้าจะต้องเป็นฝ่ายมาอ้อนวอนขอความเมตตาจากข้าเอง!"

นางพญากระดูกขาวบันดาลโทสะ นางสะบัดหัตถ์หยกคราหนึ่ง ตำหนักกระดูกขาวพลันปริร้าวเป็นช่องโหว่ โซ่ตรวนสีแดงฉานนับไม่ถ้วนพุ่งทะยานออกมาพันธนาการร่างของไป๋ตงหลินไว้แน่นหนา ก่อนจะฉุดดึงเขากลับเข้าสู่รอยแยกนั้นอย่างรวดเร็ว ผนึกเขาไว้ใต้พิภพลึกหลายหมื่นเมตร จากนั้นรอยแยกบนตำหนักก็สมานตัวเข้าหากันดังเดิม

"แม่นม!"

"ผู้น้อยอยู่นี่แล้วเจ้าค่ะ" หญิงชราอัปลักษณ์ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่เนิ่นนานรีบก้มตัวลงคำนับ

"ข้ามอบตัวเขาให้เจ้าจัดการ ข้าเองใจอ่อนเกินกว่าจะลงมือได้ ขอเพียงอย่าให้เขาถึงตายก็พอ จงทรมานเขาให้หนัก ทรมานจนกว่าเขาจะยอมศิโรราบ!"

"รับบัญชาเจ้าค่ะ นายหญิง"

……

ลึกลงไปใต้ตำหนักกระดูกขาวหลายหมื่นเมตร ท่ามกลางใจกลางบ่อลาวาอันร้อนระอุ มีเสาโลหะขนาดยักษ์ตั้งตระหง่านอยู่ ไป๋ตงหลินถูกโซ่ตรวนสีแดงเพลิงนับไม่ถ้วนพันธนาการไว้กับเสานั้น บนโซ่มีอักขระละเอียดประณีตเปล่งแสงสีแดงวาบหวาม ดูแข็งแกร่งสุดพรรณนา

ไป๋ตงหลินยังมีสีหน้าเรียบเฉย ทว่าลึกลงไปในดวงตากลับแฝงไว้ด้วยความคาดหวัง พลังงานเสริมแกร่งนี้ควรเอาไปใช้เพิ่มพูนดวงวิญญาณต่อดี หรือจะใช้เสริมแกร่งช่องวิญญาณให้ดียิ่งขึ้นไปอีกนะ ช่างเป็นการตัดสินใจที่น่าลำบากใจจริง ๆ!

ไม่นานนัก หญิงชราหน้าตาเหมือนไม้ใกล้ฝั่งก็ปรากฏตัวขึ้นที่ริมบ่อลาวา

นางยื่นมือขวาที่ผอมแห้งราวกับกรงเล็บไก่ออกมา พลันมีเปลวเพลิงสีเขียวมรกตลุกโชนขึ้นกลางฝ่ามือ

"คุณชายไป๋ เพลิงนี้มีนามว่า 'เพลิงกระดูกภูต' มันจะแผดเผาเพียงกระดูกของมนุษย์เท่านั้น ประดุจหนอนบ่อนไส้ที่เกาะกินกระดูก มันจะค่อย ๆ เผากระดูกของท่านให้กลายเป็นความว่างเปล่าทีละนิ้ว จนสุดท้ายกระดูกทั่วร่างของท่านจะสูญสิ้นไป เหลือเพียงกองเนื้อที่อ่อนปรกเปียก! แม้ว่าร่างกายของผู้บำเพ็ญจะทำให้ท่านไม่ถึงแก่ความตาย แต่ความทุกข์ทรมานแสนสาหัสในระหว่างนั้น ท่านคงไม่อยากจะลิ้มลองหรอก!"

"คริ ๆ ๆ คุณชายไป๋ ท่านตัดสินใจดีแล้วหรือ? เมื่อเพลิงนี้เข้าสู่ร่างกาย หากไม่เผากระดูกจนสิ้นซากมันจะไม่มีวันดับมอด และมันยังสามารถดูดซับพลังปราณวิญญาณเพื่อหล่อเลี้ยงตัวมันเองได้โดยอัตโนมัติอีกด้วยนะ!"

อะไรนะ!?

มีเรื่องดี ๆ เช่นนี้ด้วยหรือ!

"เลิกพล่ามไร้สาระได้แล้ว! รีบลงมือเสียที ข้าผู้นี้แทบจะรอลิ้มรสเพลิงกระดูกภูตของเจ้าไม่ไหวแล้ว!"

"หึ! ข้าอยากจะรู้นักว่าเจ้าจะปากแข็งไปได้ถึงเมื่อไหร่!"

นางสะบัดมือ เปลวเพลิงสีเขียวมรกตก็พุ่งเข้าสู่ทรวงอกของไป๋ตงหลิน แทรกซึมผ่านกระดูกอกและลามเลียห่อหุ้มโครงกระดูกทั่วร่างในพริบตา

"คริ ๆ ๆ อีกสามวัน ข้าจะกลับมาหาท่านใหม่"

กล่าวจบ ร่างของนางก็เลือนหายไป

ไป๋ตงหลินไม่ได้สนใจหญิงชราผู้นั้นแม้แต่น้อย สมาธิของเขาทั้งหมดจดจ่ออยู่กับเพลิงสีเขียวภายในร่างกาย

ทันทีที่เพลิงกระดูกภูตสัมผัสกับกระดูก มันก็เริ่มแผดเผาอย่างรุนแรง กระดูกของเขาที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเหล็กกล้าค่อย ๆ มลายกลายเป็นความว่างเปล่า ความเจ็บปวดแสนสาหัสแผ่ซ่านไปทั่วร่างพุ่งตรงเข้าสู่สมอง ราวกับว่าปลายประสาททุกเส้นกำลังถูกเผาไหม้

หญิงชราไม่ได้พูดเท็จ มันเจ็บปวดรวดร้าวอย่างยิ่งจริง ๆ และแล้ว "พลิกผันความเสียหาย" ก็ถูกกระตุ้นให้ทำงาน พลังงานเสริมแกร่งถูกแบ่งออกเป็นสองสาย สายหนึ่งพุ่งเข้าสู่ทะเลเทพเพื่อเสริมสร้างดวงวิญญาณ อีกสายหนึ่งไหลเวียนไปยังช่องวิญญาณทั่วร่าง เพื่อเริ่มต้นการเสริมแกร่งจุดชีพจร

การเสริมแกร่งช่องวิญญาณสามารถเพิ่มพูนพลังกายาและโลหิตปฐม หลังจากที่ผู้บำเพ็ญกายาเปิดช่องวิญญาณแล้ว การยกระดับพลังจะไม่อยู่เพียงแค่กล้ามเนื้อภายนอกที่ผิวเผินอีกต่อไป แต่ช่องวิญญาณทั้งหนึ่งแสนสองหมื่นเก้าพันหกร้อยจุดทั่วร่างต่างหาก คือแก่นแท้ที่แท้จริงของร่างกาย

ศักยภาพของช่องวิญญาณนั้นมหาศาลไร้ขีดจำกัด สามารถพัฒนาต่อไปได้เรื่อย ๆ อย่างไม่มีสิ้นสุด!

หลังจากที่ดวงวิญญาณของไป๋ตงหลินได้รับการเสริมแกร่งในช่วงที่ผ่านมา บัดนี้มันเริ่มจะไล่ตามระดับความแข็งแกร่งของร่างกายทันแล้ว ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะพัฒนาทั้งสองส่วนไปพร้อม ๆ กัน

เคล็ดวิชาโคจรไปเองโดยอัตโนมัติเพื่อนำพาพลังงานเสริมแกร่ง เขาจมดิ่งเข้าสู่ห้วงลึกของจิตวิญญาณ เริ่มต้นทำความเข้าใจและหยั่งรู้ในคัมภีร์พุทธและมรรคา

ความเจ็บปวดจากการถูกเผากระดูกอันรุนแรง กลับถูกเขามองข้ามไปโดยสิ้นเชิง