บทที่ 91 - การทดลองสังเวย

บทที่ 91 - การทดลองสังเวย

༺༻

การโจมตีจากระยะไกลที่มอนสเตอร์ระดับราชาเหล่านั้นระดมยิงมาพร้อมกัน กลับไม่สามารถทำอันตรายลู่ชางได้เลยแม้แต่นิดเดียว

ส่วนการโจมตีจากระดับจอมราชันย์นั้น ยิ่งถูกลู่ชางป้องกันไว้ได้อย่างง่ายดาย

เพลิงปฐพี, หมื่นเถาวัลย์, พุ่มไม้หนาม, หัตถ์ศิลา, กำแพงหนามบดขยี้……

ทะเลเพลิง, ระเบิดน้ำแข็ง, คลื่นอัคคี, สายฟ้าต่อเนื่องพหุคูณ……

เอกลักษณ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเวทมนตร์ขั้นสอง ก็คือธาตุ

มันคือเวทมนตร์โจมตีและป้องกันที่เน้นไปที่ธาตุประเภทต่างๆ เป็นหลัก

เวทมนตร์ที่ถูกปล่อยออกมากลางอากาศ กวาดผ่านมอนสเตอร์ระดับราชาไปทีละตัวๆ และทุกที่ที่มันผ่านไป ล้วนหมายถึงความตายที่แน่นอน

ในขณะเดียวกัน ทะเลเพลิงก็แผ่ซ่านไปทั่วผืนดิน เวทมนตร์ขอบเขตกว้างขวางหลากสีสันก็กำลังกวาดล้างพวกมอนสเตอร์กระจอกในพื้นที่อย่างรวดเร็ว

ความจริงแล้วหากไม่นับเวทมนตร์บทอื่น

แค่กางทะเลเพลิงที่สังเวยวิญญาณ 100 ดวงไว้ตรงหน้า มอนสเตอร์ระดับจอมราชันย์ขั้น 3 ก็ไม่สามารถเข้าใกล้ตัวเขาได้เลยแม้แต่นิดเดียว ใครก้าวเข้ามาในทะเลเพลิงก็ต้องตายสถานเดียว

มอนสเตอร์กระจอกพวกนี้ ช่างเหมือนเป็นคนมาส่งวิญญาณให้ลู่ชางถึงที่จริงๆ

ลู่ชางฆ่าได้ไม่เร็วเท่าชื่อเฉิง เขาใช้เวลาประมาณ 40 วินาที ถึงจะจัดการมอนสเตอร์ระดับราชาทั้งสามสิบสามตัวนี้ได้หมด

ตั้งแต่ต้นจนจบ ฝีเท้าของเขาไม่ขยับเลยแม้แต่นิดเดียว

แม้ว่าจะมีบางตัวที่มีชีวิตทรหดพยายามจะพุ่งเข้ามาฆ่าเขา แต่ก็ถูกลู่ชางผลักออกไปอย่างรุนแรงด้วย "วายุระเบิดผลักไส" "วงแหวนวารีต้านทาน" "คลื่นพุ่งผลักไส" "บึงเงาพเนจร" "หนองน้ำดินตึงเท้า" และ "เถาวัลย์เชือกสุดเหนียว"

ต่อให้อีกฝ่ายจะงัดความสามารถทั้งหมดออกมา ก็ไม่สามารถเข้าใกล้ตัวเขาได้เลย ความเสียหายที่พวกมันสร้างต่อลู่ชางได้มากที่สุด ก็คือการกดดันผ่านทางคลื่นเสียงและจิตใจเท่านั้น

แต่น่าเสียดาย มอนสเตอร์ที่สามารถโจมตีทางจิตใจหรือคลื่นเสียงได้ กลับถูกลู่ชางกำจัดทิ้งไปเป็นพวกแรกเสียแล้ว

หลังจากนั้น ตัวที่เหลืออยู่ได้นานกว่าอีกไม่กี่วินาที ก็ไม่ได้ถือว่าเป็นภัยคุกคามอีกต่อไป

ชื่อเฉิง: "ฮ่าๆ ไม่เลวนี่นา"

"มีสง่าราศีเหมือนฉันในตอนนั้นเลย" ชื่อเฉิงพูดประโยคนี้ออกมาพลางรู้สึกใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ อยู่ในใจ

ตอนนั้นเรา…… มีสง่าราศีแบบนี้ด้วยเหรอวะ?

ชื่อเฉิงบ่นพึมพำในใจพลางเดินไปเก็บซากศพ

ส่วนมอนสเตอร์ระดับจอมราชันย์เหล่านั้น ชื่อเฉิงคร้านจะไปเก็บแล้ว

เก็บไปตั้งนานมูลค่าแค่สิบกว่าเหรียญทอง เสียเวลาเปล่าๆ

มีเพียงมอนสเตอร์ระดับราชาเท่านั้น ในกรณีที่แบ่งคนละครึ่ง แต่ละตัวก็ยังมีผลตอบแทนประมาณหนึ่งพันเหรียญทอง

สามสิบสามตัว ก็ทำเงินได้ถึงสามหมื่นสามพันเหรียญทอง

ลู่ชางเองก็พอใจกับวิธีการแบ่งคนละครึ่งแบบนี้

มอนสเตอร์ขั้น 3 เหล่านี้เขาสามารถจัดการเองได้ แต่ถ้าเจอระดับล่มสลายขั้นสี่ ก็ยังต้องพึ่งพาชื่อเฉิงให้ช่วยรับมือ

ส่วนทางด้านวิญญาณ เขาเก็บมาได้ 4,122 ดวง

แต่สังเวยไปถึง 5,100 ดวง…… ดูท่าคงต้องไปฆ่ามอนสเตอร์ประเภทมดให้เยอะกว่านี้เสียแล้ว มอนสเตอร์พวกนี้ที่พุ่งกันเข้ามาเป็นฝูงดูเหมือนจะยิ่งใหญ่เกรียงไกร แต่ความจริงจำนวนของมันก็มีแค่นั้นแหละ ส่วนใหญ่ที่ดูเยอะเป็นเพราะขนาดตัวที่ใหญ่นั่นเอง

ดูเหมือนว่าคงต้องทดลองให้มากกว่านี้อีก

"พี่ชื่อเฉิงครับ เกี่ยวกับเรื่องที่ผมทำให้ดันเจี้ยนกลายพันธุ์ได้น่ะ……"

"รู้แล้วๆ ไม่บอกใครมั่วซั่วหรอกน่า"

"เรื่องพรรค์นี้ฉันเข้าใจดี"

ลู่ชางพยักหน้า: "ครับ ขอบคุณมากครับพี่ชื่อเฉิง"

ทั้งสองคนเที่ยวเสาะหาดันเจี้ยนเพื่อทำการสังเวยไปตลอดทาง

ต้องบอกเลยว่าสมกับที่เป็นแหล่งผจญภัยชื่อดังจริงๆ เพราะแทบจะเดินไปได้เพียงไม่นานก็จะเจอดันเจี้ยนแห่งใหม่ปรากฏขึ้นมาไม่ขาดสาย

เมื่อมาถึงหน้าดันเจี้ยนขั้นสามแห่งหนึ่ง

[การสังเวย——10,000 วิญญาณ]

ดันเจี้ยนขั้นสามที่สังเวยวิญญาณไปหนึ่งหมื่นดวง จะปรากฏมอนสเตอร์ระดับราชาขั้นสามถึงห้าสิบตัว……

จำนวนมอนสเตอร์กระจอกดูเหมือนจะไม่เพิ่มขึ้นเท่าไหร่แฮะ

ดันเจี้ยนแห่งนี้ ลู่ชางก็ยังคงเป็นคนจัดการเอง

ความเชี่ยวชาญในการเก็บวิญญาณนี่มันช่วยได้มากจริงๆ มันสามารถช่วยนับจำนวนให้ได้ด้วย ทำให้ลู่ชางรู้ว่าเขาฆ่ามอนสเตอร์ไปเท่าไหร่แล้ว

ระดับราชา 50 ตัว

ระดับจอมราชันย์ 122 ตัว

ส่วนพวกหัวกะทิและเบี้ยล่างที่เหลือก็ไม่ได้ต่างจากปืนฉีดน้ำเลย จำนวนรวมทั้งหมดก็น่าจะมีเพียงแค่ประมาณหกพันกว่าตัวเท่านั้นเอง

ตอนสังเวยหนึ่งพันวิญญาณ มีระดับจอมราชันย์ 10 ตัว

ตอนสังเวยห้าพันวิญญาณ มี 33 ตัว

แต่พอสังเวยหนึ่งหมื่นวิญญาณ กลับมีแค่ 50 ตัวเองเหรอ?

ความคุ้มค่าเริ่มต่ำลงเรื่อยๆ แล้วแฮะ……

……

หลังจากออกมาจากดันเจี้ยนแห่งนั้น ก็ไปเจอดันเจี้ยนขั้น 3 อีกสี่แห่งติดต่อกัน

ลู่ชางลองสังเวยวิญญาณไปทีละหกพัน, เจ็ดพัน, แปดพัน และเก้าพันดวง

เขาควบคุมตัวแปรอย่างเข้มงวด

ความคิดในใจของเขาเริ่มได้รับการยืนยันแล้ว

ยิ่งสังเวยวิญญาณเข้าไปมากเท่าไหร่ จำนวนมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นมาก็จะยิ่งน้อยลงเท่านั้น

ผ่านไปหลายรอบเข้า

"โอ้! ดันเจี้ยนขั้นสี่อีกแล้ว!"

ชื่อเฉิงดูตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด!

ลำดับต่อไป พวกเขาก็ลองกับดันเจี้ยนขั้นสี่ดูบ้าง

ครั้งนี้……

[การสังเวย——50,000 วิญญาณ]

การสังเวยวิญญาณห้าหมื่นดวง ยังคงทำให้ลู่ชางรู้สึกปวดใจอยู่บ้าง เพราะวิญญาณพวกนี้กว่าจะเก็บมาได้ก็ไม่ได้ง่ายนัก

แต่พอคิดว่ามอนสเตอร์ระดับล่มสลายขั้นสี่ตัวหนึ่งมีมูลค่ากว่าสองแสนเหรียญทอง ก็ทำให้ลู่ชางรู้สึกสบายใจขึ้นมาไม่น้อย

"พี่ชื่อเฉิงครับ"

"ครั้งนี้ มอนสเตอร์ระดับล่มสลายพวกนั้น ให้ผมลองทดสอบฝีมือหน่อยได้ไหมครับ?" ลู่ชางเอ่ยถาม

ในช่วงเวลาครึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาเคยประมือกับมอนสเตอร์ระดับราชาขั้นสี่มาแล้ว

หากใช้เพียงอาชีพนักเวท เขาสามารถสังหารระดับราชาขั้นสี่ได้ก็จริง แต่สำหรับระดับล่มสลายน่ะ…… ลู่ชางยังไม่รู้ซึ้งถึงความแข็งแกร่งของมันเลย

"เรื่องนั้นไม่มีปัญหาอยู่แล้ว" ชื่อเฉิงตอบตกลงอย่างรวดเร็ว

ลู่ชางกล่าวต่อว่า: "ถ้าผมตกอยู่ในอันตราย รบกวนพี่ชื่อเฉิงช่วยปกป้องผมด้วยนะครับ"

วันนี้ที่เขาอยากชวนชื่อเฉิงมาด้วยกัน ก็เพราะเหตุผลนี้เอง

ลู่ชางอยากลองทำการสังเวยให้กับดันเจี้ยน

แต่การทดลองไม่ใช่การทำมั่วซั่ว เขาจำเป็นต้องเตรียมแผนสำรองเพื่อรับประกันความปลอดภัยของตัวเองเอาไว้ด้วย

มอนสเตอร์ระดับล่มสลายเขาเคยเห็นแต่ในบันทึกเท่านั้น แต่ยังไม่เคยเจอของจริง เมื่อไม่ได้ลองสู้ก็ย่อมไม่รู้ว่าความแข็งแกร่งที่แท้จริงเป็นอย่างไร

และที่สำคัญ ก่อนจะลงมือสังเวยจริงๆ ลู่ชางเองก็ไม่รู้ว่าการสังเวยของเขาจะทำให้ดันเจี้ยนเปลี่ยนไปในรูปแบบไหน

ทุกสิ่งทุกอย่าง ล้วนเป็นผลลัพธ์จากการทดลองในวันนี้ทั้งสิ้น

เผื่อว่าทางออกของดันเจี้ยนจะหายไป เผื่อว่ามันจะอัญเชิญมอนสเตอร์ที่อยู่เหนือกว่าขั้นเดิมของดันเจี้ยนออกมา เผื่อว่าจะมีมอนสเตอร์ระดับล่มสลายปรากฏตัวขึ้นมาในแบบที่เขาเอาชนะไม่ได้ หรือเผื่อว่าเขาเอาชนะได้ตัวเดียว แต่ระดับล่มสลายกลับมีจำนวนเยอะมาก……

ทุกอันตรายที่คาดไม่ถึง ล้วนต้องมีกลยุทธ์รองรับที่แน่นอน

หากวันนี้ชื่อเฉิงไม่มาด้วย ลู่ชางคงเลือกที่จะล้มเลิกการทดลองไปเสีย และไม่ยอมเอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงดวงมั่วๆ แน่นอน

เมื่อก้าวเข้าสู่ดันเจี้ยน

ภาพที่เห็นตรงหน้า ราวกับทิวเขาที่เรียงรายต่อกัน

มอนสเตอร์ระดับล่มสลาย มันช่างใหญ่โตมโหฬารจริงๆ

เหมือนกำลังมองดูกำแพงยักษ์สูงห้าสิบเมตรที่ขวางกั้นอยู่ตรงหน้า สี่ขาที่ล่ำสันของมันเหยียบย่ำจนพื้นปฐพีสั่นสะเทือน

ต่อให้จะเป็นเวทมนตร์อย่างเสาพุ่งทะยาน หรือกระสวยน้ำแข็งของเขาที่โจมตีใส่ตัวมัน

ก็เกรงว่ามันคงจะดูเหมือนแค่ยุงตัวหนึ่งที่บินไปมาเท่านั้นเอง

และมอนสเตอร์เช่นนี้

ตรงหน้ากลับมีอยู่ถึงสิบตัวเลยทีเดียว

ห้าหมื่นวิญญาณ เปลี่ยนเป็นมอนสเตอร์ระดับล่มสลายขั้นสี่สิบตัว……

และยังมีระดับราชาขั้นสี่อีกสิบเจ็ดตัว

ลู่ชางกวาดสายตามองไปรอบๆ

เขาก็สัมผัสได้ถึงธาตุรอบตัวที่กำลังคลุ้มคลั่ง!

ปัง!

ลู่ชางใช้ "วายุระเบิด" และ "น้ำพุพุ่ง" เพื่อดีดตัวเองขึ้นสู่ท้องฟ้า

ผืนดินเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานและร้อนระอุ!

โดยมีจุดศูนย์กลางอยู่ที่ใต้เท้าของเขา พื้นที่ในรัศมีห้าร้อยเมตรกลายเป็นสีแดงสดอย่างสมบูรณ์!

༺༻