บทที่ 59 ความกดดัน

บทที่ 59 ความกดดัน

บ่ายสี่โมงเย็น

ท้องฟ้าเมืองจินหลิงยังคงสว่างไสว

แสงแดดสาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกตรงระเบียงทางเดินบนชั้นสามของอาคารอำนวยการ ทอดตัวเฉียงเข้ามาภายในห้องเรียนรวมขนาดเล็กแห่งนี้

ห้องเรียนเงียบสงัด

มีเพียงลมเย็นๆ ที่เป่าออกมาจากแอร์ตรงมุมห้อง

พัดกวนอากาศที่แสนจะอึดอัด ส่งเสียงครางหึ่งๆ ดังก้องไปมา

บนกระดานดำ

ภาพร่างมอเตอร์ไฟฟ้ากระแสตรงและรูปห้อยวัตถุที่วาดด้วยเส้นชอล์กง่ายๆ ยังคงสถิตอยู่อย่างเงียบงัน

ด้านข้างมีตัวอักษร U, R, m กำกับไว้

ศาสตราจารย์หวังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้หลังโต๊ะบรรยาย

ในมือประคองแก้วเคลือบอีนาเมลสีถลอกปอกเปิกที่พิมพ์คำว่า "แรงงานคือเกียรติยศ"

เขาไม่ได้มองนักเรียนที่อยู่ด้านล่าง สายดาทอดมองไปที่ใบชาสองสามใบที่ลอยฟ่องอยู่ในแก้ว

เป่าลมเบาๆ แล้วจิบน้ำเป็นระยะๆ

เบื้องล่างโต๊ะบรรยาย

เด็ก ม.ต้น ทั้งหกคนกระจายตัวนั่งอยู่สองแถวหน้าของห้องเรียนรวม

เวลาสามสิบนาทีที่นับถอยหลัง คล้ายกับมือที่มองไม่เห็น ค่อยๆ บีบรัดอากาศภายในห้องเรียนให้ตีบตันลงทีละน้อย

หวังฮว่าเส่านั่งอยู่แถวที่สอง

ปากกาหมึกซึมสีดำในมือของเขาขีดเขียนลงบนกระดาษทดอย่างรวดเร็ว

เขียนสูตรลงไปหนึ่งสูตร

ชะงัก

คิ้วขมวดเข้าหากันแน่นจนแทบจะผูกเป็นปม

จากนั้นก็ขีดฆ่าสูตรนั้นทิ้งอย่างแรง

ปลายปากกาขูดขีดบนหน้ากระดาษจนเกิดเป็นรอยสีดำลึก เกือบจะทะลุกระดาษ

เขาอยากจะใช้กฎของโอห์ม

กฎพื้นฐานและเป็นหัวใจสำคัญที่สุดของวิชาฟิสิกส์ไฟฟ้า ม.ต้น

ทว่าคำพูดของศาสตราจารย์หวังเมื่อครู่นี้เปรียบเสมือนน้ำเย็นจัดที่ราดรดลงมา

ตอนที่มอเตอร์ล็อกมันจะไหม้ แต่ตอนที่หมุนมันจะไม่ไหม้

ถ้าใช้กฎของโอห์มโดยตรง กระแสไฟฟ้าก็จะเป็นค่าคงที่ การเกิดความร้อนก็จะเป็นค่าคงที่เช่นกัน

ซึ่งมันอธิบายความแตกต่างของความร้อนที่เกิดขึ้นในสถานะที่มอเตอร์หมุนและล็อกไม่ได้เลย

หวังฮว่าเส่าขยี้ผมสั้นๆ ของตัวเองอย่างหงุดหงิด

เขารู้สึกเหมือนในหัวมีแต่เส้นด้ายที่พันกันยุ่งเหยิง หาปลายสายไม่เจอ

เหมียวซื่ออันที่นั่งอยู่ทางขวามือของเขา

คอเสื้อเชิ้ตสีขาวเริ่มชุ่มเหงื่อเล็กน้อย

สายตาภายใต้แว่นตากรอบทองจ้องเขม็งไปที่ภาพบนกระดานดำ

บนกระดาษทดของเขาเต็มไปด้วยสมการการเปลี่ยนรูปของพลังงานมากมาย

พลังงานไฟฟ้า พลังงานกล พลังงานภายใน

เขาตระหนักดีว่าทิศทางของพลังงานไม่ได้มีเพียงทิศทางเดียว

แต่เขาไปติดแหง็กอยู่ในจุดที่เป็นปัญหาถึงตาย

เขาไม่รู้ว่าจะเขียนสมการพีชคณิตแทนแรงดันไฟฟ้าที่เกิดจากการเหนี่ยวนำย้อนกลับ (แรงเคลื่อนไฟฟ้ากลับ) ซึ่งเกิดจากการที่ขดลวดภายในมอเตอร์ตัดกับเส้นแรงแม่เหล็กได้อย่างไร

ปลายปากกาลอยค้างอยู่เหนือหน้ากระดาษ ลังเลที่จะจรดลงไป

ณ มุมห้องติดหน้าต่าง

เหอกุยกำปากกาแน่น

ฝ่ามือของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อ ท่าทางการจับปากกาก็ดูแข็งทื่อ

เขามองดูวิธีการคำนวณที่เขียนไปแล้วกว่าครึ่งหน้ากระดาษ ซึ่งล้วนแล้วแต่อยู่บนพื้นฐานของการอนุมานในสภาวะอุดมคติทั้งสิ้น

เขาพลิกกระดาษหน้าใหม่เงียบๆ แล้วเริ่มเขียนใหม่

โจวข่ายถือปากกาหมึกซึมยี่ห้อปาร์กเกอร์ ไว้ในมือ

ปากกาแล่นไปบนหน้ากระดาษ เขียนลำดับการพิสูจน์ทางคณิตศาสตร์อันซับซ้อนออกมาเป็นฉากๆ

เขาค้นพบข้อจำกัดของสูตรฟิสิกส์ จึงพยายามใช้ทักษะการคำนวณทางคณิตศาสตร์อันแข็งแกร่ง เพื่อสร้างโมเดลย่อยๆ ขึ้นมาหาความเร็ว v นั้นให้ได้

ความเร็วในการคำนวณของเขาเร็วมาก

แต่ทุกครั้งที่พิสูจน์ไปจนถึงขั้นตอนสุดท้าย หน่วยวัดกลับไม่เคยตรงกันเลย

ไม่ใช่เกินมาหนึ่งแอมแปร์ ก็ขาดไปหนึ่งโวลต์

ภายในห้องเรียน มีเพียงเสียงปลายปากกาเสียดสีกับหน้ากระดาษดังสวบสาบ

และเสียงพลิกกระดาษเบาๆ เป็นระยะๆ

เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า

มุมของแสงแดดด้านนอกเริ่มคล้อยต่ำลง แสงสว่างภายในห้องเรียนก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเหลืองอมส้ม

หลินอีนั่งอยู่ตรงกลางแถวแรก

เธอไม่ได้วาดแผนภาพวิเคราะห์แรงใดๆ บนกระดาษทดเลยแม้แต่น้อย

เธอมือหนึ่งเท้าคาง อีกมือหนึ่งเคาะโต๊ะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะแผ่วเบา คล้ายกับกำลังฮัมเพลงป็อปที่ไม่มีใครรู้จักอยู่ในใจ

เธอมองภาพร่างมอเตอร์ไฟฟ้าที่แสนจะเรียบง่ายบนกระดานดำ

มองอยู่ประมาณห้านาที

"ชิ"

หลินอีบ่นพึมพำเสียงเบาหวิว

"ตาแก่นี่ช่างสรรหาหลุมพรางมาดักเสียจริง"

ในที่สุดเธอก็ยอมยืดตัวตรง บิดขี้เกียจสุดฤทธิ์

จากนั้นก็คว้าปากกาหมึกซึมสีดำบนโต๊ะมา

ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษขาว

ไม่มีการลบแก้ไขใดๆ ทั้งสิ้น

ลายมือของเธอค่อนข้างหวัด แต่ตรรกะกลับชัดเจนยิ่งนัก

เธอไม่ได้สนใจสมการแรงเคลื่อนไฟฟ้ากลับที่ซับซ้อนพวกนั้นเลย และไม่ได้ไปใส่ใจว่ากระแสไฟฟ้าจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร

พวกนั้นมันแค่การเดินอ้อมค้อม

กฎอนุรักษ์พลังงาน

เรื่องง่ายๆ แค่นี้เอง

พลังงานไฟฟ้าที่แหล่งกำเนิดจ่ายมา ส่วนหนึ่งเปลี่ยนเป็นพลังงานภายในที่ทำให้ขดลวดร้อนขึ้น ส่วนที่เหลือถูกนำไปใช้ในการดึงท่อนไม้เพื่อทำงานเชิงกลทั้งหมด

หลินอีเขียนสมการลงบนกระดาษอย่างลื่นไหล

เขียนสมการหลักนี้เสร็จ

เธอไม่ได้หยุดพัก

ปากกาหมึกซึมแล่นไปบนหน้ากระดาษอย่างรวดเร็ว

สิ่งที่เธอต้องหาคือความเร็วสูงสุด v

แปลงสมการ จะได้สมการกำลังสองตัวแปรเดียวของกระแสไฟฟ้า I

จัดรูปสมการ หาค่าสุดขีด

ไม่ถึงสามนาที

สมการพีชคณิตที่แสนจะสะอาดดาสามบรรทัดก็ปรากฏขึ้น

หลินอีขีดเส้นใต้สองเส้นใต้คำตอบอย่างลวกๆ

"เรียบร้อย"

เธอบ่นพึมพำเสียงเบา น้ำเสียงแฝงความโล่งใจและภาคภูมิใจ

จากนั้นก็หยิบปลอกปากกาขึ้นมา

ดังแป๊ก

ปลอกปากกาสวมเข้ากับด้าม

ไม่ถึงสิบนาที

หลินอีดันสมุดทดไปข้างหน้า

เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ยกแขนขึ้นกอดอก เริ่มนับรอยร้าวบนเพดานอย่างเบื่อหน่าย

เฉินจัวที่นั่งเยื้องไปทางด้านหลังของเธอ

ได้ยินเสียงสวมปลอกปากกาดังแป๊กเบาๆ นั้น

ทว่าการเคลื่อนไหวของมือเขากลับไม่ได้รับผลกระทบใดๆ ทั้งสิ้น

กระดาษทดของเฉินจัว แตกต่างจากของหลินอีที่มีพื้นที่ว่างมากมายอย่างสิ้นเชิง

บนหน้ากระดาษเต็มไปด้วยตัวหนังสืออัดแน่น

เขาไม่ได้มีสัญชาตญาณอันว่างเปล่าที่สามารถมองทะลุแก่นแท้ของฟิสิกส์ได้อย่างทะลุปรุโปร่งเหมือนหลินอี

วิธีการแก้โจทย์ของเขา คือการแยกแยะอย่างเป็นเหตุเป็นผล หนักแน่น และรัดกุมที่สุด

ปากกาในมือของเขา วาดวงจรไฟฟ้าเทียบเท่าที่สมบูรณ์แบบออกมา

แยกความต้านทานของขดลวดภายในมอเตอร์ออกมาต่างหาก

ต่อแหล่งกำเนิดไฟฟ้าเสมือนที่ใช้แทนแรงเคลื่อนไฟฟ้ากลับอนุกรมเข้าไปในวงจร

ด้านข้าง ใช้สูตรกลศาสตร์พื้นฐานที่สุดระบุความสมดุลของแรงในขณะที่วัตถุถูกยกขึ้นด้วยความเร็วคงที่

เขาเปลี่ยนกระบวนการไดนามิกที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง

ให้กลายเป็นชิ้นส่วนพื้นฐานที่ไม่มีข้อโต้แย้งทีละชิ้น เหมือนกับการแยกชิ้นส่วนนาฬิกากลไก

จากนั้น จึงใช้ห่วงโซ่ตรรกะที่รัดกุม นำชิ้นส่วนเหล่านี้มาประกอบเข้าด้วยกันอีกครั้ง

งานทางไฟฟ้า W=UIt

ความร้อนจูล Q=I^2Rt

งานทางกล E=mgvt

สมการอิสระสามสมการถูกยกขึ้นมา

แก้สมการพร้อมกัน

ตัดเวลา t ออก

หมึกเสียดสีกับหน้ากระดาษสีขาว

เฉินจัวขีดเส้นเศษส่วนเส้นสุดท้าย

เขียนสมการพีชคณิตสมการสุดท้ายลงไป

คำตอบของเขา และคำตอบของหลินอีมีรูปแบบสุดท้ายที่เหมือนกันทุกประการ

จุดมุ่งหมายเดียวกันเพียงแต่ใช้วิธีที่ต่างกัน

เฉินจัววางปากกาในมือลง

ปากกากระทบกับพื้นโต๊ะเบาๆ เกิดเสียงไม้กระทบกันดังแกร๊ก

ห่างจากตอนที่หลินอีวางปากกาลง

ผ่านไปเพียงสี่สิบวินาทีเท่านั้น

เสียงเล็กๆ สองเสียง

กระดาษคำตอบสองแผ่นที่ทำเสร็จแล้ว

เด็กหนุ่มทั้งสี่คนที่นั่งอยู่ข้างๆ ไม่มีใครเงยหน้าขึ้นมาเลย

แต่ท่าทางการเขียนของพวกเขา ดูแข็งทื่อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

มวลอากาศภายในห้องเรียนดูเหมือนจะเหนียวหนืดขึ้น

ช่องว่างทางจิตวิทยาอันยิ่งใหญ่ที่มองไม่เห็น คล้ายกับก้อนหินที่กดทับลงบนหน้าอกของพวกเขา

พวกเขาทุกคนล้วนเป็นที่หนึ่งในเมืองของตัวเอง

เป็นอัจฉริยะในสายดาของครู เป็นสัตว์ประหลาดในสายตาของเพื่อนร่วมชั้น

แต่ทว่าในตอนนี้ ในยามบ่ายอันแสนธรรมดานี้

เพียงแค่สิบนาที

ช่องว่างที่มองไม่เห็น ซึ่งเรียกว่าพรสวรรค์และรากฐาน ก็ได้ทอดตัวขวางกั้นอยู่ตรงหน้าพวกเขาเสียแล้ว