บทที่ 1: แค่อยากอำลาวงการ แต่ระบบกลับบังคับให้ผมต้องไปพัวพันกับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ?

บทที่ 1: แค่อยากอำลาวงการ แต่ระบบกลับบังคับให้ผมต้องไปพัวพันกับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ?

"ซูเช่อ! ซูเช่อ! ซูเช่อ!"

เสียงกรีดร้องที่ดังกึกก้องราวกับคลื่นสึนามิทะลุกำแพงเก็บเสียงเข้ามา ทำเอาหน้าต่างกระจกโต๊ะเครื่องแป้งสั่นไหวเล็กน้อย

ในห้องพักรับรองหลังเวที ซูเช่อนอนเอนกายทอดหุ่ยอยู่บนโซฟาราวกับปลาเค็มที่ไร้ความฝัน เขาจ้องมองใบหน้าอันหล่อเหลาไร้ที่ติของตนเองในกระจกแล้วถอนหายใจยาว

"เวรกรรมอะไรนักหนา"

สองปีครึ่งหลังจากทะลุมิติมายังดาวหลานซิงในโลกคู่ขนานแห่งนี้ เขาอาศัยความทรงจำจากชาติก่อนมาเป็นนักก๊อปปี้ ผลักดันตัวเองจนกลายเป็นซูเปอร์สตาร์ตัวท็อปของวงการบันเทิงในประเทศ

แล้วผลลัพธ์ล่ะ?

แต่ละวันถ้าไม่วิ่งวุ่นรับงานก็ถูกพวกซาแซงแฟนตามรังควาน แค่จะลงไปซื้อเจียนปิ่งกินข้างล่างยังต้องเซ็นสัญญาปกปิดความลับ นี่มันไม่ใช่ชีวิตคนแล้ว มันคือการติดคุกชัดๆ!

ความเหนื่อยล้าทางจิตใจ อาการนอนไม่หลับอย่างรุนแรง... ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการเพียงอย่างเดียวคือการอำลาวงการ

ช่างหัวดอกไม้และเสียงปรบมือพวกนั้นเถอะ เขาแค่อยากจะหอบเงินที่หามาได้ ไปหาเกาะร้างที่ไม่มีใครรู้จัก ใช้ชีวิตตกปลา อู้งาน และนอนหลับไปวันๆ

"บรรพบุรุษของผม! พ่อทูนหัวของผม!"

หวังอ้วน ผู้จัดการส่วนตัววิ่งกระหืดกระหอบเหงื่อท่วมตัวเข้ามา กระติกน้ำร้อนในมือสั่นระริก "ใกล้จะได้เวลาขึ้นเวทีแล้วนะ! นี่คือโชว์ฟินาเล่ของการแสดงโฮโลแกรมเชียวนะ! ถ่ายทอดสดไปทั่วโลกด้วย! แล้วคุณทำหน้าพร้อมจะผูกคอตายใต้เสาไฟแบบนั้นให้ใครดูกันเนี่ย?"

ซูเช่อไม่แม้แต่จะปรายตามอง

"พี่หวังอ้วน สัญญายกเลิกการเป็นศิลปินเตรียมไว้พร้อมหรือยัง? จบงานนี้ผมจะออกจากวงการแล้วนะ"

หวังอ้วนแทบจะคุกเข่าลงตรงนั้น ไขมันบนใบหน้าสั่นกระเพื่อม

"พี่ชาย อย่าขู่ผมแบบนี้สิ! ค่าปรับผิดสัญญาตั้งสามร้อยล้านเลยนะ! อีกอย่าง รายการนี้สถานีโทรทัศน์แห่งชาติเป็นโต้โผใหญ่ ถ้าคุณขืนไปทำตัวเหลาะแหละอู้งานบนเวที หลังจากนี้พวกเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในวงการล่ะ?"

มุมปากของซูเช่อกระตุก เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ดูอัปลักษณ์ยิ่งกว่าการร้องไห้

"เอาหน้าไปไว้ไหน? ใครอยากจะอยู่กันล่ะ? ผมแค่อยากกลับบ้านไปทำนาต่างหาก"

ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงเครื่องจักรกลอันเย็นเยียบก็ดังก้องขึ้นในหัวของเขาอย่างกะทันหัน

【ติ๊ง! ตรวจพบความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะอู้งานจากโฮสต์ 'ระบบไม่ทำก็ตาย: สุดยอดการอู้งาน' ได้ตื่นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว!】

【ระบบนี้อุทิศตนเพื่อช่วยเหลือโฮสต์ให้บรรลุเป้าหมาย 'อำลาวงการ' ผ่านพฤติกรรม 'รนหาที่ตาย'】

ซูเช่อเด้งตัวลุกขึ้นพรวดราวกับคนใกล้ตายที่จู่ๆ ก็ฟื้นคืนชีพ ดวงตาของเขาเบิกโพลงเป็นประกายในทันที

สูตรโกงงั้นเหรอ? มาช้ายังดีกว่าไม่มา!

"ระบบ เร็วเข้า! มอบหมายภารกิจมาเลย ให้ฉันได้ออกจากวงการมันเดี๋ยวนี้แหละ!"

【ภารกิจสำหรับมือใหม่: ในช่วงการเลือกบทบาทของการแสดงโฮโลแกรมที่กำลังจะมาถึง ให้ล็อกเป้าหมายไปที่ 'บทละครมรณะ' ที่ทุกคนต่างยอมรับ นั่นคือ 'รหัสแดง: เงามืดแห่งเมืองมายา'】

【เงื่อนไขตัวละคร: คุณต้องเลือกอยู่ฝ่ายตัวร้าย—ผู้อำนวยการหน่วยสืบราชการลับ 76 คนขายชาติที่ชื่อ ซูหมิงเจ๋อ】

【เงื่อนไขเพิ่มเติม: ในบทละครนี้ โฮสต์จะต้องแสดงความละโมบและมักมากในกามอย่างหน้าไม่อาย และกระทำการ 'ล่วงละเมิด' รวมถึง 'ข่มเหง' นางเอกในรูปแบบต่างๆ】

【รางวัลภารกิจ: โฮสต์จะถูกแบนจากโลกออนไลน์ทั้งหมด และได้รับกองทุนเกษียณอายุมูลค่าหมื่นล้านหยวน เพื่อใช้อำลาวงการอย่างปลอดภัย】

【บทลงโทษหากล้มเหลว: สมองตายทันที】

ซูเช่อชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดีใจจนเนื้อเต้น

เล่นเป็นคนขายชาติ? แถมยังต้องล่วงละเมิดนางเอกอีก?

นี่มันไม่ใช่ภารกิจแล้ว นี่มันของฟรีชัดๆ!

ในโลกที่เชิดชูพลังบวกรักชาติอย่างสุดลิ่มทิ่มประตูแบบนี้ การเล่นเป็นคนขายชาติก็ถือเป็นการฆ่าตัวตายอยู่แล้ว ยิ่งถ้าเขาเล่นให้ดูหื่นกามและน่าขยะแขยงเข้าไปอีก รับรองได้เลยว่าเขาจะต้องโดนด่าจนต้องหนีออกจากเน็ต เผลอๆ แฟนคลับอาจจะไปขุดหลุมศพบรรพบุรุษของเขาขึ้นมาเลยด้วยซ้ำ!

นี่มันทางลัดสู่อิสรภาพที่เขาใฝ่ฝันมาตลอดไม่ใช่หรือไง?

"ลุยเลย!"

ซูเช่อตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่ ลุกขึ้นยืนอย่างกระฉับกระเฉง จัดปกเสื้อให้เข้าที่ ใบหน้าเปื้อนยิ้มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะพาตัวเองไปสู่หายนะ

"พี่หวังอ้วน ไปกันเถอะ! ขึ้นเวที!"

หวังอ้วนมมองดูซูเช่อที่จู่ๆ ก็ฮึกเหิมขึ้นมาราวกับถูกฉีดเลือดไก่เข้าเส้น ใจของเขากระตุกวูบ ความรู้สึกสังหรณ์ใจลางร้ายตีตื้นขึ้นมาในอก

...

ภายในฮอลล์ออกอากาศสว่างไสวเจิดจ้า

ภาพฉายโฮโลแกรมขนาดมหึมาครอบคลุมไปทั่วทั้งบริเวณ และคอมเมนต์นับไม่ถ้วนก็ไหลเลื่อนผ่านอากาศราวกับน้ำตก

"ขอต้อนรับซูเปอร์สตาร์ ซูเช่อ!"

สิ้นเสียงอันทรงพลังของพิธีกร ซูเช่อก็ก้าวเดินออกมายังใจกลางเวที

ผู้ที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามคือคู่หูการแสดงของเขาในครั้งนี้—และยังเป็นคู่แข่งตัวฉกาจที่สุดในวงการ เสิ่นชิงชิว ราชินีจอเงินผู้แสนเย็นชา

หญิงสาวสวมชุดราตรีสีดำที่ตัดเย็บมาอย่างประณีต กลิ่นอายความเย็นเยียบราวกับหิมะแผ่ซ่านรอบตัว และสายตาที่เธอมองมาที่ซูเช่อนั้นก็แฝงไว้ด้วยความดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง

"ฉันหวังว่าครั้งนี้คุณจะไม่เป็นตัวถ่วงฉันนะ" เสิ่นชิงชิวกดเสียงต่ำ น้ำเสียงเย็นชา "นี่คือฉากโฮโลแกรมเสมือนจริง คุณจะมาเอาตัวรอดด้วยหน้าตาอย่างเดียวไม่ได้หรอกนะ"

ซูเช่อเมินเฉยต่อคำพูดของเธอ สายตาของเขาจดจ่ออยู่กับตัวเลือกบทละครบนหน้าจอขนาดใหญ่

'ขุนศึกจอมเผด็จการตกหลุมรักฉัน'? น้ำเน่าเลี่ยนเกินไป ผ่าน

'พายุเมชาล้างโลก'? เหนื่อยเกินไป ผ่าน

'รหัสแดง: เงามืดแห่งเมืองมายา'... เธอนี่แหละ!

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของผู้ชมทั้งฮอลล์ นิ้วของซูเช่อไม่ลังเลเลยแม้แต่วินาทีเดียว เขากดข้ามบทบาทฝ่ายธรรมะอย่าง 'วีรบุรุษพรรคใต้ดิน' และ 'สายลับมือหนึ่งแห่งสำนักสถิติและสืบสวน' ไปอย่างรวดเร็ว

ปัง!

เขากดเลือกตัวเลือกที่นักแสดงทุกคนต่างหลีกหนีราวกับโรคระบาดอย่างหนักแน่น—

ตัวละคร: ผู้อำนวยการหน่วยสืบราชการลับ 76 แห่งรัฐบาลหุ่นเชิดหวัง ซูหมิงเจ๋อ

ป้ายกำกับ: คนขายชาติ, สุนัขรับใช้, ตัวร้าย, ขี้ขลาด

บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่งไปสามวินาที

หลังจากนั้น ทั่วทั้งฮอลล์และในช่องแชตสดก็ระเบิดลง!

"เชี่ยเอ๊ย? ซูเช่อบ้าไปแล้วเหรอ? เลือกเป็นคนขายชาติเนี่ยนะ?"

"นี่มันถ่ายทอดสดโฮโลแกรมนะโว้ย! ถ้าเล่นบทคนขายชาติออกมาห่วยแตก มีหวังโดนด่าไปยันลูกบวชแน่!"

"ฮ่าๆๆ ฉันว่าเขารู้ตัวแหละว่าฝีมือการแสดงตัวเองมันห่วย ก็เลยกะจะเททิ้งทุบหม้อข้าวตัวเองไปเลยล่ะมั้ง?"

"เสิ่นชิงชิวโชคร้ายชะมัดที่ต้องมาแสดงคู่กับ 'คนขายชาติ' การประชันฝีมือระดับท็อปกลายเป็นเรื่องตลกไปซะแล้ว"

บนโต๊ะคณะกรรมการ ผู้กำกับหลี่กั๋วโหมวส่ายหน้าด้วยความผิดหวังและโยนปากกาในมือทิ้งลงบนโต๊ะ

"อยากสร้างกระแสล่ะสิ ซูเปอร์สตาร์หน้าหล่อ... ก็มีดีแค่นี้แหละ"

เมื่อได้ยินเสียงโห่ร้องขับไล่ดังกึกก้องไปทั่วทั้งฮอลล์ ซูเช่อกลับนิ่งสงบดั่งหินผา แถมยังแอบนึกขำอยู่ในใจด้วยซ้ำ

หัวเราะเยาะเข้าไป ด่าเข้าไปเลย

ยิ่งพวกแกด่าฉันแรงเท่าไหร่ อนาคตวัยเกษียณของฉันก็จะยิ่งมั่นคงมากขึ้นเท่านั้น!

"อาจารย์เสิ่น ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ"

ซูเช่อส่งยิ้มที่มีความหมายแฝงให้เสิ่นชิงชิว—เป็นรอยยิ้มที่ในสายตาของเสิ่นชิงชิวนั้น เต็มไปด้วยความน่าขนลุก... และการยั่วยุ

"ทุกหน่วยเตรียมพร้อม! เปิดใช้งานแคปซูลโฮโลแกรม!"

"กำลังเชื่อมต่อจิตสำนึก... 3, 2, 1!"

ความรู้สึกไร้น้ำหนักอันคุ้นเคยจู่โจมเข้ามา และโลกทั้งใบก็พังทลายลงในพริบตา

...

หนาว

ความหนาวเหน็บและชื้นแฉะจนสั่นสะท้านไปถึงกระดูก

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ซูเช่อก็พบว่าตนเองกำลังยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่เต็มตัว

คนในกระจกหวีผมเรียบแปล้เป็นเงางาม และสวมชุดเครื่องแบบทหารสีเหลืองตุ่นๆ ที่แค่เห็นก็ชวนให้รู้สึกคลื่นไส้ ตราสัญลักษณ์บนบ่าส่องประกายเย็นเยียบท่ามกลางแสงสลัว

ภายนอกหน้าต่างคือหาดไว่ทันแห่งเซี่ยงไฮ้ในปี 1940 ที่มีฝนตกโปรยปราย

ส่วนภายในคือรังปีศาจหมายเลข 76 ที่บรรยากาศชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ซูเช่อสัมผัสได้ถึงปืนพกบราวนิงที่เย็นเฉียบตรงเอว ขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากชมเทคโนโลยีโฮโลแกรมว่าทำออกมาได้สมจริงสุดๆ เสียงเย็นเยียบของระบบก็ดังก้องขึ้นราวกับหมายศาลสั่งตายอีกครั้ง

【ติ๊ง! โหลดบทละครเสร็จสิ้น】

【ฉากปัจจุบัน: หน้าห้องสอบสวนหมายเลข 76】

【ภารกิจฉุกเฉิน: โปรดมุ่งหน้าไปยังห้องสอบสวนทันที】

【เป้าหมายของตัวละคร: 'ไนติงเกล' สายลับสาวแห่งสำนักสถิติและสืบสวนที่ถูกจับกุมตัว (แสดงโดย: เสิ่นชิงชิว)】

【ข้อกำหนดการกระทำ: หยามเกียรติเธอด้วยคำพูดและการกระทำทางร่างกาย เพื่อแสดงให้เห็นถึง 'ความเป็นมืออาชีพ' ของคุณในฐานะคนขายชาติ】

【นับถอยหลัง: 60 วินาที】

ซูเช่อสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยืนประจันหน้ากับตัวเองในกระจก แล้วปั้นหน้าให้ดูชั่วร้ายและอำมหิตที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ก็แค่ทำตัวเป็นไอ้สวะไม่ใช่หรือไง? ฉันก็จะเล่นเป็นตัวเองนี่แหละ!"

เขาคว้าหมวกทหารจากโต๊ะมาสวมหัว หันหลังผลักประตูออกไป แล้วก้าวยาวๆ มุ่งหน้าไปยังห้องสอบสวนสุดทางเดินที่โชยกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง

มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่า ภายใต้เครื่องแบบทหารอันเนี๊ยบกริบนั้น ขาของเขากำลังสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุมได้เพราะความประหม่า

"เสิ่นชิงชิว ฉันขอโทษนะ"

"เพื่อกองทุนเกษียณอายุมูลค่าหมื่นล้านของฉัน คืนนี้... ฉันคงต้องล่วงเกินเธอแล้วล่ะ"