บทที่ 21 ไพ่โชคชะตา

บทที่ 21 ไพ่โชคชะตา

【การปกปิดแห่งโชคชะตา สีแดง】: สามารถช่วยปกป้องคุณจากเวทมนตร์พยากรณ์ใดๆ ที่อยู่ต่ำกว่าระดับเวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ และป้องกันคำสาปจากเวทมนตร์คำสาปได้

【ตราประทับแห่งโชคชะตา สีแดง】: คุณจะถูกทำเครื่องหมายโดยตัวตนปริศนา และทุกความเคลื่อนไหวของคุณจะถูกเปิดเผยต่อหน้าเธอ

【เส้นผมของหญิงสาวเอลฟ์ สีแดง】: เส้นผมของผู้เชี่ยวชาญเผ่าเอลฟ์ หลังจากถูกใครบางคนถอนออกมา ก็ถูกบังคับให้ผสานเข้ากับเศษเสี้ยวพลังแห่งโชคชะตา จึงทำให้มีกลิ่นอายแห่งโชคชะตาแฝงอยู่

"นี่ขนาดเส้นผมยังเป็นของปลอมงั้นเหรอ?"

เฮลมองดูคำสำคัญที่เพิ่งได้รับมาแล้วก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เขาอดไม่ได้ที่จะนับถือโชคชะตา สัตว์ประหลาดเฒ่าที่มีชีวิตอยู่มานานนับปีไม่ถ้วนผู้นั้น การกระทำของหล่อนช่างเจ้าเล่ห์เพทุบายจริงๆ

หล่อนกลัวว่าจะมีคนใช้เส้นผมมาสาปแช่งหล่อนหรือยังไง? แต่ระดับแม่มดมรณะอย่างหล่อนจะไปกลัวคำสาปงั้นเหรอ?

เฮลสับสนและไม่อยากคิดอะไรให้มากความ เขาไม่อยากรู้เจตนาที่แท้จริงของโชคชะตาที่ต้องการจะจับตาดูเขา

ในตอนนี้ แค่ได้รับผลประโยชน์มาก็เพียงพอแล้ว หากมีแผนการร้ายซ่อนอยู่จริงๆ เขาก็แค่หลีกเลี่ยงไม่ไปลานชุมนุมแม่มดอีกในอนาคตก็สิ้นเรื่อง

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เฮลก็ติดตั้ง 【การปกปิดแห่งโชคชะตา สีแดง】 ลงบนตรามรณะที่เพิ่งสร้างขึ้นใหม่เรียบร้อยแล้ว

ดีมาก วัตถุศักดิ์สิทธิ์ชิ้นนี้ทรงพลังยิ่งขึ้นไปอีก

ส่วน 【ตราประทับแห่งโชคชะตา สีแดง】 ก็ปล่อยให้มันนอนฝุ่นจับอยู่ในคลังไปเถอะ

หลังจากจัดการเรื่องพวกนี้เสร็จ เฮลก็เตรียมตัวลุกขึ้น ท้ายที่สุด อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด ต่อให้มานั่งหดหู่ต่อไปก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้อยู่ดี

ทว่า ก่อนจะลุกจากเตียง เขาก็สัมผัสได้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่อยู่ข้างเตียง เมื่อหยิบขึ้นมาดู ก็พบว่ามันคือไพ่ใบหนึ่ง

ลวดลายบนไพ่คือรูปยมทูตกำลังขี่ม้าสีขาว

【ชื่อ】: ไพ่โชคชะตา ยมทูต

【ระดับ】: สีชมพู วัตถุศักดิ์สิทธิ์

【คำสำคัญ】: ลานชุมนุมแม่มด สีชมพู, กระดานสนทนาแม่มด สีชมพู, งานประมูลแม่มด สีชมพู

【คำอธิบาย】: ตราประทับสำหรับการเข้าร่วมลานชุมนุมแม่มด คุณสามารถใช้มันเพื่อสื่อสารข้อมูลหรือแลกเปลี่ยนสิ่งของกับแม่มดคนอื่นๆ ได้

และทันทีที่เฮลหยิบไพ่ใบนี้ขึ้นมา ลวดลายบนไพ่ก็เปลี่ยนไปเป็นหน้าจอที่เต็มไปด้วยดวงดาวอย่างกะทันหัน โดยมีปมเชือกที่พันกันไม่รู้จบถูกล้อมรอบด้วยวงแหวนอยู่ตรงกลาง

ทว่า ยิ่งเฮลมองดูลวดลายนี้ เขาก็ยิ่งรู้สึกคุ้นตามากขึ้นเท่านั้น

แกนี่เอง ลิงก์จัง

เมื่อเห็นลวดลายนี้ เฮลก็นึกถึงแฟนอาร์ตติดเรตของมาสคอตบริษัทโทรคมนาคมแห่งหนึ่งที่พวกชาวเน็ตปัญญาอ่อนวาดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เฮลส่ายหน้าเพื่อสลัดความคิดลามกพวกนั้นทิ้งไป แล้วลองใช้งานไพ่ใบนี้ต่อ

ของสิ่งนี้คล้ายกับโทรศัพท์มือถือในชาติก่อนของเขาเลย

มันมีฟังก์ชันทั้งการแชต ถ่ายรูป โพสต์ลงโซเชียล และการซื้อขายออนไลน์ หากไม่ใช่เพราะหน้าจอของมันแตกต่างจากหน้าจอโทรศัพท์ในชาติก่อนอย่างเห็นได้ชัด เฮลก็คงคิดว่าคนที่สร้างของสิ่งนี้ขึ้นมาต้องเป็นผู้ทะลุมิติจากโลกด้วยแน่ๆ

หลังจากคลำหาวิธีใช้จนเข้าใจแล้ว

เฮลก็เริ่มตั้งชื่อเล่นของตัวเองในนั้น

เหมือนกับประสบการณ์การใช้อินเทอร์เน็ตของเฮลในชาติก่อน มีหลายคนที่กล้าแสดงออกอย่างเต็มที่บนโลกออนไลน์ แต่กลับเป็นโรคกลัวการเข้าสังคมในชีวิตจริง

แต่ถ้าบังคับให้พวกเขาใช้ชื่อจริงบนอินเทอร์เน็ตล่ะ?

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เฮลก็ตั้งชื่อเล่นให้ตัวเองว่า 【องค์ชายน้อยแห่งทิศประจิม】

แม่มดมรณะอย่างเขาจะใช้ชื่อองค์ชายน้อยแห่งทิศประจิม มันก็ฟังดูสมเหตุสมผลดีไม่ใช่หรือ?

การใช้ชื่อนี้หลังจากฆ่าคนไปกว่าสองร้อยคนทันทีที่ทะลุมิติมา มันก็สมเหตุสมผลดีเหมือนกันใช่ไหมล่ะ?

ใช่ มันสมเหตุสมผลมากจริงๆ

ท้ายที่สุดแล้ว ในกระดานสนทนานี้ก็มีชื่อเล่นที่ไม่สมเหตุสมผลอยู่นับไม่ถ้วน

อย่างเช่น สุนัขรับใช้แฮร์เชอร์ นักบีบหน้าอก หรือ โอเวอร์ลอร์ดอิงสยง

เอาเป็นว่า เหมือนกับสังคมอินเทอร์เน็ตในชาติก่อนนั่นแหละ พวกเขาก็ปัญญาอ่อนกันทั้งนั้น

และเนื้อหาข้างในก็ยิ่งดูไม่จืดเข้าไปใหญ่

มีตั้งแต่การพูดคุยกันว่าเครื่องมือไหนใช้ดี ไปจนถึงการซุบซิบนินทาเรื่องราวของราชวงศ์บางแห่ง

สรุปสั้นๆ คือมีทุกสากกะเบือยันเรือรบ แต่กลับไม่มีการพูดคุยเกี่ยวกับผู้ชายคนอื่นเลย

เฮลค้นพบเหตุผลได้อย่างรวดเร็ว

นั่นเป็นเพราะพลังศักดิ์สิทธิ์ที่อัดแน่นอยู่ในร่างกายของแม่มดไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะสามารถควบคุมหรือต้านทานได้

ดังนั้น นอกเสียจากว่าจะมีวอร์ล็อกปรากฏตัวขึ้นในโลกนี้ พวกเธอก็ทำได้เพียงตามหาแม่มดคนอื่นๆ เพื่อทำกิจกรรมบนเตียงเท่านั้น

ส่วนวอร์ล็อกน่ะหรือ...

เฮลเคยทำการทดลองมาแล้ว

ตอนนี้มันกลายเป็นเรื่องไร้ความหมายไปแล้ว

เฮ้อ อย่าพูดถึงมันเลย มันน่าหดหู่เกินไป

แน่นอนว่า เฮลไม่ได้สมัครบัญชีนี้เพื่อมาแอบฟังเรื่องซุบซิบนินทา เขาแค่วางแผนที่จะหาซื้อศพของผู้แข็งแกร่งจากในนี้เมื่อเขามีเงินมากพอ

ท้ายที่สุดแล้ว ดินแดนไฮม์อันเล็กจ้อยแห่งนี้ก็ไม่ได้มีผู้แข็งแกร่งมากนัก และเขายังเป็นแค่มือใหม่ตัวเล็กๆ จึงไม่กล้าออกไปแกว่งเท้าหาเสี้ยนด้วยตัวเอง

แต่แม่มดคนอื่นๆ นั้นต่างออกไป บางทีหลังจากที่พวกเธอจัดการศัตรูได้อย่างง่ายดายแล้ว พวกเธออาจจะยังปวดหัวกับวิธีจัดการศพเหล่านั้นอยู่ก็ได้

ในขณะที่เฮลอยู่ในจุดที่สามารถช่วยพวกเธอแก้ปัญหนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ดังนั้น นี่ไม่ใช่แค่การทำธุรกรรมธรรมดาๆ

แต่นี่คือสถานการณ์ที่ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่ายต่างหากล่ะ

หลังจากตั้งกระทู้ขอรับซื้อศพในกระดานสนทนาไปอย่างลวกๆ เฮลก็ตบใบหน้าสวยๆ ของตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติ

"เอาล่ะ ได้เวลาลุกแล้ว หดหู่มาวันนึงก็เกินพอ ท้ายที่สุด คนเราก็ต้องเดินหน้าต่อไปไม่ใช่หรือไง?"

หลังจากปลอบใจตัวเองเสร็จ เขาก็ลุกขึ้นและเตรียมตัวไปล้างหน้าล้างตา

ทว่า ก่อนที่จะผลักประตูออกไป เขาก็นึกถึงคำพูดของโชคชะตาก่อนหน้านี้ขึ้นมาได้กะทันหัน

ดูเหมือนว่าตอนนี้เขากลายเป็นแม่มดไปแล้วจริงๆ ถ้าขืนเดินอาดๆ ออกไปอาบน้ำล้างตัวแบบนี้ พรุ่งนี้กองอัศวินพิพากษาศักดิ์สิทธิ์จะไม่มาเคาะประตูหน้าบ้านเขาเลยหรือ?

ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

เฮลทำได้เพียงใช้ตรามรณะเปิดประตูมิติไปยังมิติอันเดด แล้วเดินเข้าไปข้างใน

ไม่นานนัก เขาก็เดินกลับออกมาด้วยความสดชื่น

ดูเหมือนว่าจะถึงเวลาต้องสร้างห้องน้ำและห้องอาบน้ำไว้ในมิติอันเดดเสียแล้ว มิฉะนั้น การต้องมาคอยขุดหลุมมั่วๆ ตลอดเวลามันช่างไม่สะดวกเอาเสียเลย

เมื่อคิดได้ดังนี้ เขาก็สั่งให้ทหารโครงกระดูกในมิติอันเดดเริ่มดำเนินการก่อสร้างทันที

ก่อนหน้านี้ เพื่อที่จะสร้างเครื่องปั่นด้ายเจนนี เขาได้เก็บไม้จำนวนมากเอาไว้ข้างใน

แค่ใช้ไม้พวกนี้สร้างห้องขึ้นมาสองห้อง แล้วย้ายอ่างอาบน้ำกับข้าวของอื่นๆ จากในปราสาทเข้าไปก็เพียงพอแล้ว

ทว่า จะจัดการกับระบบท่อน้ำทิ้งและจะหาน้ำมาใช้ในมิติอันเดดยังไงก็เป็นปัญหาเหมือนกัน เขาไม่สามารถใช้เวทมนตร์อัญเชิญน้ำออกมาได้ตลอดเวลาหรอกนะ แบบนั้นมันเหนื่อยเกินไป

บางทีเขาอาจจะไปหาแลกไอเทมมิติในกระดานสนทนาที่ใช้สำหรับเก็บน้ำโดยเฉพาะมาได้?

ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น ประตูห้องของเฮลก็ถูกเคาะ คนที่มาคือแอนนา สาวใช้ส่วนตัวของเฮล

และมีเซบาสเดินตามมาด้วย

ตอนนี้เซบาสได้รับมอบหมายจากเฮลให้ดูแลร้านขนมหวานในเมือง การที่เขากลับมาในเวลานี้ ย่อมหมายความว่าต้องมีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้นที่ร้านขนมหวานเป็นแน่

"นายน้อยครับ พนักงานของร้านขนมหวานทางตอนใต้และตอนเหนือของเมืองถูกลักพาตัวไปครับ"

"เกิดอะไรขึ้น?"

สีหน้าของเฮลดูไม่ดีนัก เขารู้ดีว่าธุรกิจของตนทำกำไรได้มหาศาลและจะต้องดึงดูดความอิจฉาริษยาอย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจึงส่งทหารยามประจำเมืองไปคอยเฝ้าดูแลสถานที่เหล่านั้นเป็นพิเศษ

เขายังส่งคนไปคอยคุ้มกันพวกพ่อครัวด้วยซ้ำ

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยการมีเซบาสที่เป็นถึงจอมเวทระดับสูงคอยดูแลความเรียบร้อย เขาไม่เชื่อหรอกว่าลูกน้องไม่กี่คนของพวกขุนนางในเมืองจะสามารถเล็ดลอดสายตาทหารยามที่เขาส่งไปแล้วจับตัวพ่อครัวเหล่านั้นไปได้

และถ้าพวกนั้นกล้าหาญชาญชัยถึงขนาดลงมือโจมตีทหารยามประจำเมืองจริงๆ ล่ะก็ ยิ่งดีเข้าไปใหญ่

เฮลกำลังหาข้ออ้างเพื่อยึดทรัพย์สมบัติของพวกมันอยู่พอดี

"ไม่ใช่ทหารส่วนตัวของพวกขุนนางที่ลงมือหรอกครับ แต่เป็นสมาคมหัวขโมยในเมืองต่างหาก"

"สมาคมหัวขโมย? มันคืออะไร?"

เฮลถึงกับอึ้งไป องค์กรที่เกิดจากการรวมตัวกันของพวกหัวขโมยสามารถต่อกรกับกองทหารรักษาการณ์ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

"คล้ายกับกิลด์นักผจญภัยครับ พวกเขารับงานอาชญากรรมทุกรูปแบบ เช่น การขโมย ลักพาตัว และกรรโชกทรัพย์ อย่างไรก็ตาม โดยทั่วไปแล้วพวกเขามุ่งหวังเพียงทรัพย์สินและไม่ทำร้ายใครจนถึงแก่ชีวิต ยิ่งไปกว่านั้น อิทธิพลของพวกเขายังแผ่ขยายไปทั่วทั้งสามจักรวรรดิอันยิ่งใหญ่อีกด้วย

ดังนั้น ขุนนางส่วนใหญ่จึงมักจะทำเป็นหลับตาข้างหนึ่งต่อการกระทำของพวกเขาครับ"

"นอกจากนั้น พวกเขาก็น่าจะมีผู้หนุนหลังอยู่ด้วยใช่ไหมล่ะ? ไม่อย่างนั้น ถ้าพวกมันกล้าลงมือกับพวกขุนนาง ขุนนางเหล่านั้นคงไม่มีทางปล่อยพวกมันเอาไว้แน่"

"ใช่ครับนายน้อย ท่านกล่าวถูกต้องแล้ว ผู้หนุนหลังรายใหญ่ที่สุดของพวกเขาก็คือสามจักรวรรดิอันยิ่งใหญ่ครับ นอกจากนี้ สาขาย่อยในแต่ละท้องที่ของสมาคมหัวขโมยก็จะสวามิภักดิ์ต่อลอร์ดประจำท้องถิ่นนั้นๆ เพื่อกลายเป็นถุงมือสีขาวที่ใช้งานได้ดีที่สุดของพวกเขาด้วย"

"หึหึ แปลว่า คนที่สมควรจะรับใช้ฉัน กลับมาโจมตีร้านของฉันเสียเองงั้นเรอะ?"