บทที่ 12: มันจะไปเกี่ยวอะไรกับศิษย์ธรรมดาตาดำๆ อย่างนางล่ะ?

บทที่ 12: มันจะไปเกี่ยวอะไรกับศิษย์ธรรมดาตาดำๆ อย่างนางล่ะ?

"อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะ ศิษย์พี่อวี๋"

หรงซูดูเหมือนจะไม่ทันสังเกตเห็นความขุ่นเคืองของอวี๋หร่วนหร่วน นางยังคงพ่นเรื่องไร้สาระออกมาด้วยสีหน้าปกติ "ข้ากำลังคิดว่าศิษย์พี่มีพรสวรรค์โดดเด่น ครอบครองถึงรากวิญญาณสวรรค์ธาตุน้ำแข็ง ย่อมต้องพากเพียรบำเพ็ญเพียรทั้งวันทั้งคืนเป็นแน่ ข้าจึงไม่กล้ามารบกวนเจ้าค่ะ"

เมื่อนึกถึงจุดประสงค์ของตน อวี๋หร่วนหร่วนก็รีบปรับอารมณ์และกลับมายิ้มหวานอีกครั้ง สายตาที่มองไปยังหรงซูแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "ศิษย์น้อง ศิษย์พี่สามกำลังจะกลับมาแล้วนะ"

หรงซูชะงักไปเล็กน้อย "ศิษย์พี่สามหรือเจ้าคะ?"

"อ้อ เจ้าคงยังไม่รู้ พวกเรามีศิษย์พี่ชายอยู่สามคนน่ะ" น้ำเสียงของอวี๋หร่วนหร่วนผ่อนคลายลง นางอธิบายให้หรงซูฟังอย่างเอาใจใส่

"ศิษย์พี่ใหญ่กำลังเก็บตัวบำเพ็ญเพียรและยังไม่ออกมา ศิษย์พี่รองกลับไปเยี่ยมครอบครัวที่บ้านเกิด ส่วนศิษย์พี่สามเป็นผู้ฝึกสัตว์วิญญาณ เมื่อไม่นานมานี้เขาเพิ่งทะลวงขึ้นสู่ระดับสร้างรากฐานขั้นกลางและสามารถทำพันธสัญญาเพิ่มได้อีกหนึ่งตัว เขาจึงออกไปหาสัตว์วิญญาณที่เหมาะสม ตอนนี้ก็น่าจะใกล้ถึงแล้วล่ะ"

หรงซูค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับบุคคลที่ได้ชื่อว่าศิษย์พี่สามในหัวทันที

ในฐานะศิษย์สืบทอดของเซียนจุนเจ๋ออวี่ พวกเขาล้วนเป็นคนดังในสำนักเทียนเหยียน ตอนที่หรงซูเข้าร่วมการทดสอบของสำนัก นางก็ได้ยินเรื่องราวของอวี๋หร่วนหร่วนและคนอื่นๆ มาไม่น้อย

ศิษย์พี่สามมีนามว่าฉินหยวน ระดับการบำเพ็ญเพียรปัจจุบันอยู่ระดับสร้างรากฐานขั้นกลาง เขาเข้าสำนักมาได้ 6 ปีแล้วและเป็นผู้ฝึกสัตว์วิญญาณที่มีสัตว์วิญญาณทรงพลังถึงสองตัว ได้แก่ เสือดำลายโลหิตระดับ 7 และเหยี่ยวนักล่าเวหาระดับ 5

สัตว์วิญญาณโตเต็มวัยระดับ 7 มีพลังต่อสู้เทียบเท่ากับผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานขั้นปลาย

สัตว์วิญญาณโตเต็มวัยระดับ 5 มีพลังต่อสู้เทียบเท่ากับผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานขั้นต้น

ฉินหยวนสามารถทำพันธสัญญากับสัตว์วิญญาณทั้งสองและสั่งการพวกมันได้ตั้งแต่ยังอยู่ระดับรวบรวมลมปราณ ซึ่งเป็นสิ่งที่แสดงให้เห็นถึงพรสวรรค์ของเขา

"ทันทีที่ศิษย์พี่สามหาสัตว์วิญญาณที่เหมาะสมได้ เขาก็ส่งข้อความมาบอกข้าว่าถ้ากลับมาเมื่อไหร่จะหาสัตว์วิญญาณมาให้ข้าเลี้ยงเล่นสักตัว ข้าก็แค่พูดหยอกเขาเล่นไปอย่างนั้นเอง ไม่คิดเลยว่าเขาจะเก็บเอาไปใส่ใจ..."

อวี๋หร่วนหร่วนพร่ำพูดไปมากมายพร้อมกับแสร้งทำสีหน้าลำบากใจ ขณะเดียวกันก็ลอบสังเกตการเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของหรงซู ทว่าในวินาทีต่อมา นางกลับได้ยินอีกฝ่ายเพียงแค่ร้อง "อ้อ" แล้วตัดจบบทสนทนาอย่างหน้าตาเฉย

"ศิษย์พี่อวี๋ ข้ากำลังรีบไปฟังบรรยายที่ยอดเขารวมปราณ ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ"

อวี๋หร่วนหร่วนเบิกตากว้าง สงสัยว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า

แต่ความจริงก็คือ...

หรงซูเดินจากไปแล้วจริงๆ

อวี๋หร่วนหร่วนเอ่ยถามระบบด้วยความสับสนมึนงง "ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ? หรงซูดูไม่สนใจเรื่องของศิษย์พี่สามเลยสักนิด? นางจะอิจฉาข้าจริงๆ งั้นเหรอ? อิจฉาที่ศิษย์พี่สามโปรดปรานข้ามากกว่าเนี่ยนะ?"

【เป็นไปไม่ได้หรอก】

ระบบปฏิเสธทันควันและกล่าวด้วยความมั่นใจ 【หรงซูถูกครอบครัวทอดทิ้งมาตั้งแต่เด็ก พ่อแม่ไม่รัก พี่น้องก็ไม่สนิทสนม ดังนั้นลึกๆ ในใจนางจึงโหยหาความรักจากครอบครัวและมิตรภาพเป็นอย่างมาก】

"แล้วสถานการณ์ตอนนี้มันคืออะไรกัน?" น้ำเสียงของอวี๋หร่วนหร่วนเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงและสับสน

【...น่าจะเป็นเพราะนางยังไม่เคยพบฉินหยวนมาก่อน ตอนนี้นางก็เลยยังไม่รู้สึกอะไรล่ะมั้ง】

อวี๋หร่วนหร่วนยังคงแคลงใจอยู่บ้าง แต่เมื่อนึกถึงการตัดสินใจที่ผ่านๆ มาของระบบ และผลลัพธ์ทุกอย่างล้วนเป็นใจให้นาง นางก็รู้สึกเบาใจลง

ในเมื่อระบบบอกมาแบบนี้ ก็คงไม่ผิดหรอก

บางทีหรงซูอาจจะแค่แสร้งทำเป็นไม่สนใจบังหน้า แต่ในใจคงเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาและเคียดแค้นไปแล้วก็ได้!

...

ในขณะเดียวกัน หรงซูผู้ถูกอวี๋หร่วนหร่วนทึกทักเอาเองว่า 'เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาและเคียดแค้น' ก็ได้เดินทางมาถึงยอดเขารวมปราณเพื่อฟังการบรรยายตามปกติ

ขณะที่นั่งอยู่ภายในโถงใหญ่ หรงซูก็นั่งฟังการบรรยายของผู้อาวุโสไปพลาง ลอบยินดีกับตัวเองในใจไปพลางที่มาไม่สาย

ผู้อาวุโสที่มาบรรยายในวันนี้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวด และเกลียดศิษย์ที่ไม่ตรงต่อเวลาที่สุด

ส่วนเรื่องศิษย์พี่สามฉินหยวนที่อวี๋หร่วนหร่วนพูดถึง หรงซูไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขานัก

นางไม่เคยแม้แต่จะพบหน้าเขาด้วยซ้ำ เขาเป็นแค่คนแปลกหน้าเท่านั้น

หลังจากจบการบรรยาย หรงซูก็เดินตามฝูงชนออกจากโถงใหญ่พร้อมกับศิษย์สายนอกคนอื่นๆ

ในเวลานี้ ศิษย์สายนอกจำนวนมากเพิ่งจะทยอยกันออกมา ทำให้ลานกว้างด้านนอกดูเบียดเสียดขึ้นมาถนัดตา

ศิษย์สายนอกหลายคนจับกลุ่มกันพูดคุยธุระของตนเอง

จู่ๆ เสียงที่เจือไปด้วยความอิจฉาก็ดังแว่วมา "...หรงซูคนนั้น ใช้เวลาตั้ง 2 เดือนกว่าจะทะลวงถึงระดับรวบรวมลมปราณขั้นที่ 1 ได้ ตำแหน่งศิษย์สืบทอดนั่นเสียของจริงๆ ที่ไปตกอยู่กับนาง"

ฝีเท้าของหรงซูชะงักงัน

เอ๊ะ เอ๊ะ เอ๊ะ?

เหมือนว่า... นางจะได้ยินคนพูดถึงชื่อนางนะ?

หรงซูหันขวับและกวาดสายตาไปรอบๆ ในที่สุดสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่กลุ่มศิษย์สายนอก 5 คนซึ่งยืนอยู่ห่างออกไปทางขวามือไม่ไกลนัก

"เจ้าก็พูดเกินไป นางก็แค่มีรากวิญญาณคู่ระดับกลาง ต่อให้บำเพ็ญเพียรทั้งวันทั้งคืนก็เพิ่งจะแตะระดับรวบรวมลมปราณขั้นที่ 1 ได้ ไม่ใช่ว่านางไม่พยายามหรอก แต่พรสวรรค์ของนางมันมีแค่นั้นเอง"

"พรสวรรค์ก็ย่ำแย่ นางควรจะเจียมตัวบ้าง แต่นี่กลับยังหน้าหนานั่งสลอนอยู่ที่ยอดเขาอู๋จี๋ ช่างหน้าไม่อายจริงๆ"

"แล้วพวกเรายังจะไปดักรอนางอยู่อีกไหม? นังเด็กนั่นคงจะรู้ตัวแล้วมั้ง ถึงได้ไม่กล้าโผล่หัวออกจากยอดเขาอู๋จี๋เลย..."

"..."

ดักรอนางงั้นเหรอ?

หรงซูกะพริบตาปริบๆ ด้วยความสงสัย

นางไปทำเรื่องเลวร้ายผิดศีลธรรมอะไรมา ถึงได้สร้างความโกรธแค้นให้ผู้คนมากมายขนาดนี้?

อ้อ นางนึกออกแล้ว

ตอนนี้นางคือศิษย์สืบทอดของเซียนจุนเจ๋ออวี่

และนางก็ได้รับการยอมรับให้เป็นศิษย์สืบทอดของเซียนจุนเจ๋ออวี่ด้วยพรสวรรค์รากวิญญาณคู่ระดับกลางอันแสนจะต้อยต่ำไร้ค่า~

หลังจากปะติดปะต่อเรื่องราวได้แล้ว หรงซูก็ไม่รั้งอยู่อีกต่อไป นางปลีกตัวเดินจากไปเงียบๆ ในทิศทางตรงกันข้ามกับคนกลุ่มนั้น

พวกเขาดักรอศิษย์สืบทอดหรงซู แล้วมันจะไปเกี่ยวอะไรกับศิษย์ธรรมดาตาดำๆ ที่สวมชุดศิษย์สายนอกอย่างนางล่ะ?

เผ่นดีกว่า เผ่นดีกว่า~

...

หรงซูไม่ได้กลับไปที่ยอดเขาอู๋จี๋ทันทีเหมือนอย่างเคย แต่มุ่งหน้าไปที่หอภารกิจแทน

แม้ว่าตอนนี้หรงซูจะสามารถรับหินวิญญาณ 50 ก้อนและแต้มสะสม 100 แต้มได้ทุกเดือน ทว่าสิทธิประโยชน์สำหรับศิษย์ใหม่นี้จะสิ้นสุดลงในอีก 4 เดือน นางจะมัวแต่นั่งงอมืองอเท้าผลาญทรัพยากรไปวันๆ ไม่ได้

หอภารกิจรับหน้าที่แจกจ่ายงานให้แก่ศิษย์ในสำนัก จำนวนรางวัลตอบแทนจะแตกต่างกันไปตามระดับความยากของภารกิจ

ของรางวัลจากหอภารกิจโดยหลักแล้วก็คือหินวิญญาณหรือไม่ก็แต้มสะสม ซึ่งถือเป็นแหล่งรายได้หลักของบรรดาศิษย์ส่วนใหญ่ในสำนัก

ภารกิจที่ง่ายดายก็มีตั้งแต่ช่วยรดน้ำที่สวนสมุนไพร ส่งจดหมายหรือสัมภาระ และให้อาหารสัตว์วิญญาณของสำนัก... ถึงแม้ภารกิจเหล่านี้จะได้ผลตอบแทนน้อย แต่มันก็ปลอดภัย

ส่วนภารกิจที่ให้ผลตอบแทนสูง หากไม่ใช้เวลายาวนานและมีความยากลำบากมาก ก็มักจะมีความเสี่ยงในระดับหนึ่ง อาจถึงขั้นอันตรายถึงชีวิต

ตอนนี้เป้าหมายหลักของหรงซูคือการบำเพ็ญเพียร การรับภารกิจก็เพื่อหาหินวิญญาณมาสมทบทุนค่าโอสถที่ต้องใช้ในการฝึกฝนประจำวันเท่านั้น

ลับขวานให้คมไว้ไม่เสียการตัดฟืน รอให้ระดับการบำเพ็ญเพียรของนางสูงขึ้นกว่านี้อีกสักหน่อยและมีไพ่ตายไว้เอาชีวิตรอดมากขึ้น เมื่อนั้นหรงซูถึงจะค่อยพิจารณารับภารกิจที่มีผลตอบแทนสูงๆ

เนื่องจากหรงซูต้องการจะเป็นนักปรุงโอสถ ทั้งเตาหลอมโอสถและสมุนไพรวิญญาณที่จำเป็นสำหรับการปรุงโอสถจึงเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ นอกเหนือจากนั้น ยังมีวิชาอาคมขั้นสูง อาวุธคู่กาย และเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรที่ต้องใช้ในช่วงระดับสร้างรากฐานในอนาคตอีก... ที่ไหนๆ ก็ล้วนต้องใช้เงินทั้งนั้น