บทที่ 22: การก๊อปปี้ กระวานหอมสวรรค์! ซู่ซิน และจอมยุทธ์พิลึกแห่งสระเทียนฉือ!

บทที่ 22: การก๊อปปี้ กระวานหอมสวรรค์! ซู่ซิน และจอมยุทธ์พิลึกแห่งสระเทียนฉือ!

"กระวานหอมสวรรค์เม็ดเบ้อเริ่มเทิ่มขนาดนี้ คงต้องกัดกินหลายคำกว่าจะหมดล่ะมั้งเนี่ย"

ฟางหยวนหยิบกระวานหอมสวรรค์เม็ดที่สองขึ้นมาลูบคลำเล่น พลางพึมพำกับตัวเอง

สัมผัสของมันเย็นเฉียบ เรียบเนียนและชุ่มชื้นดั่งหยกชั้นดี

นี่คือความประทับใจแรกที่เขามีต่อยาวิเศษรักษาโรคขนานนี้

เมื่อวางอยู่บนฝ่ามือ มันดูเหมือนไข่มุกเม็ดโต ทว่ากลับให้สัมผัสที่นุ่มนิ่มหยุ่นๆ

ถ้าจะให้อธิบาย เนื้อสัมผัสของมันก็คล้ายๆ กับลูกเชอร์รีไซส์ยักษ์นั่นแหละ

มองแวบแรก คุณอาจจะคิดว่ามันเป็นไข่มุกหรือหยกเนื้อดี แต่พอได้ลองสัมผัส คุณก็จะเข้าใจทันทีว่าเจ้านี่มันของกินชัดๆ

"มหาปราชญ์ ใช้สกิล 'นักล่าเหยื่อ' วิเคราะห์ 'กระวานหอมสวรรค์' ซะ!"

"พอวิเคราะห์เสร็จแล้ว ก็ลองดูซิว่าจะสามารถก๊อปปี้แบบสำเร็จรูปออกมา หรือจะสร้างเป็นเมล็ดพันธุ์ขึ้นมาได้ไหม"

หลังจากชื่นชมกระวานหอมสวรรค์จนพอใจ ฟางหยวนก็กลืนมันลงท้องไปดื้อๆ

[รับทราบ กำลังวิเคราะห์ 'กระวานหอมสวรรค์']

กระวานหอมสวรรค์ที่มีขนาดใหญ่กว่าไข่นกพิราบมากโข ถูกย่อยสลายอย่างสมบูรณ์ทันทีที่ตกถึงพื้นที่กระเพาะอาหารของเขา

เนื่องจากมันเป็นไอเทมจากอีกโลกหนึ่ง การวิเคราะห์กระวานหอมสวรรค์อย่างครบถ้วนจึงต้องใช้เวลาสักหน่อย

และก็แค่ "สักหน่อย" จริงๆ นั่นแหละ น่าจะใช้เวลาแค่สามสิบวินาทีหรือไม่ก็หนึ่งนาทีเท่านั้น

ครู่ต่อมา

[การวิเคราะห์ 'กระวานหอมสวรรค์' เสร็จสมบูรณ์ ขณะนี้กำลังสร้างผลผลิต 'กระวานหอมสวรรค์' สำเร็จรูป]

[คุณต้องการให้ทำวิศวกรรมย้อนกลับเพื่อสร้างเมล็ดพันธุ์ของ 'กระวานหอมสวรรค์' หรือไม่?]

"ทำเลย"

ในฐานะลูกหลานชาวจีนที่มีสายเลือดเกษตรกรสูบฉีดอยู่ในตัว ฟางหยวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและตัดสินใจที่จะเพาะปลูกกระวานหอมสวรรค์

การสังเคราะห์กระวานหอมสวรรค์จำเป็นต้องใช้สสารและพลังงานที่สกิลนักล่าเหยื่อกักเก็บไว้

แต่การปลูกเจ้านี่ มันใช้แค่เวลารอให้มันเติบโตเท่านั้น

ทำไมต้องยอมเสียพลังงานไปเปล่าๆ ในเมื่อสามารถหามาได้ฟรีๆ ล่ะ?

ต่อให้กระวานหอมสวรรค์จะปลูกยากเย็นแสนเข็ญแค่ไหน ตำหนักคุ้มมังกร หรือจะพูดให้ถูกก็คือราชสำนัก ย่อมต้องหาวิธีปลูกมันจนได้นั่นแหละ

ฟางหยวนไม่ได้ต้องการของพรรค์นี้สักเท่าไหร่หรอก แต่สำหรับผู้คนในโลกยอดคนอันดับหนึ่งของใต้หล้าแล้ว เจ้านี่มันคือสิ่งที่พวกเขาต้องการอย่างถึงที่สุดแน่นอน

ความงามอันเป็นนิรันดร์ ความอ่อนเยาว์ตลอดกาล และการฟื้นคืนชีพจากความตาย!

สิ่งเหล่านี้ที่เคยปรากฏอยู่แค่ในตำนานปรัมปรา สามารถเกิดขึ้นจริงได้อย่างง่ายดาย เพียงแค่กินกระวานหอมสวรรค์เข้าไปสามเม็ดเท่านั้น

ก่อนที่ซู่ซินจะฟื้นคืนชีพ สรรพคุณอันน่าอัศจรรย์ของกระวานหอมสวรรค์ก็เป็นเพียงแค่ข่าวลือเท่านั้น ต่อให้จะฟังดูเว่อร์วังอลังการแค่ไหนก็ตามที

แต่เมื่อมีตัวอย่างที่เห็นกันจะๆ ว่ามีคนฟื้นจากความตายและคงความอ่อนเยาว์ไว้ได้จากการกินกระวานหอมสวรรค์ ทั่วทั้งโลกจะต้องสั่นสะเทือนอย่างแน่นอน!

ผู้คนบนโลกต่างก็แสวงหาความเป็นอมตะทั้งนั้น ความเป็นอมตะอาจจะเป็นเพียงเรื่องเพ้อฝัน แต่กระวานหอมสวรรค์ได้มอบความเป็นไปได้ที่จะทำให้มันกลายเป็นจริงขึ้นมา

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้คุณไม่ได้กินมันเข้าไป แค่พกติดตัวไว้ก็มีสรรพคุณในการป้องกันพิษร้อยแปดประการแล้ว

ป้องกันพิษได้ร้อยแปดประการเชียวนะ!

ในยุทธภพ ใครจะไปรู้ว่ามียอดฝีมือตั้งกี่คนที่ปรารถนาสรรพคุณเช่นนี้

แน่นอนว่า สิ่งที่เรียกว่าป้องกันพิษร้อยแปดประการ อย่างมากที่สุดก็คงป้องกันได้แค่พิษจากสิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่หรือพิษที่ถูกปรุงแต่งขึ้นมาเท่านั้นแหละ

แต่ถ้าไปเจอสารพิษทางเคมีเข้า กระวานหอมสวรรค์ก็คงช่วยอะไรไม่ได้มากนักหรอก

ยกตัวอย่างเช่น ยาพิษชื่อดังจากเรื่องโคนัน โพแทสเซียมไซยาไนด์ ซึ่งจะส่งกลิ่นอัลมอนด์ออกมาหลังจากทำปฏิกิริยา

ไอ้เจ้านั่นแค่เพียงนิดเดียวก็สามารถปลิดชีพผู้ใหญ่ปกติได้แล้ว และถ้าเพิ่มปริมาณขึ้นอีกหน่อย ก็น่าจะมากพอที่จะล้มผู้ฝึกตนระดับล่างที่เพิ่งจะก้าวเข้าสู่เส้นทางการบ่มเพาะพลังได้สบายๆ

...

"พูดถึงเรื่องนี้ เจ้านี่ดูเหมือนจะใช้เวลาออกดอกนานเอาเรื่องเลยนะ ฉันเดาว่าถ้าไม่ใช้เวลาสักหลายสิบปี คงยากที่จะออกดอกออกผลแน่ๆ"

ฟางหยวนลูบคาง พลางนึกถึงวงจรการเจริญเติบโตของกระวานหอมสวรรค์

ของวิเศษระดับฝืนลิขิตฟ้าที่มีสรรพคุณมหัศจรรย์แบบนี้ ไม่เคยมีของชิ้นไหนใช้เวลาเติบโตสั้นๆ หรอก

หลายสิบปี...

ด้วยความเร็วในการพัฒนาของเขาในตอนนี้ อีกหลายสิบปีข้างหน้า เขาคงกลายเป็นเทพเซียนอมตะไปแล้วล่ะมั้ง...

"งั้นให้มันสร้างผลผลิตสำเร็จรูปออกมาโดยตรงเลยก็แล้วกัน ส่วนเรื่องพลังงานที่ต้องใช้ ก็ให้จูอู๋ซื่อกับว่านซานเชียนเป็นคนจัดหามาให้ก็แล้วกัน"

"ตราบใดที่มีสมุนไพรอายุสิบปี หรืออายุเกินร้อยปีมากพอ ฉันก็สามารถสร้างกระวานหอมสวรรค์จำนวนมหาศาลออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ"

"ส่วนเมล็ดพันธุ์น่ะเหรอ..."

ฟางหยวนคิดทบทวนดู แล้วตัดสินใจว่าจะปล่อยให้คนอื่นลองเอาไปปลูกดูบ้าง

การสร้างเมล็ดพันธุ์กระวานหอมสวรรค์ไม่ได้สิ้นเปลืองทรัพยากรมากมายอะไรนัก

ท้ายที่สุดแล้ว พวกมันก็เป็นแค่เมล็ดพันธุ์

ถือเสียว่านี่เป็นเพียงการอุทิศตนเล็กๆ น้อยๆ ของเขา เพื่อไม่ให้ของหายากแบบนี้สูญพันธุ์ไปจริงๆ ก็แล้วกัน

"จูอู๋ซื่อ กลับมาที่ตำหนักคุ้มมังกรเดี๋ยวนี้!"

ผ่านทางตราประทับวิญญาณ เสียงของฟางหยวนก็ดังก้องขึ้นในหัวของจูอู๋ซื่อ

เมื่อได้ยินคำสั่งนี้ จูอู๋ซื่อก็หันหลังกลับอย่างเด็ดขาดและรีบรุดหน้ากลับไปยังตำหนักคุ้มมังกรทันที

ในวินาทีนี้ เขาได้กลายเป็นข้ารับใช้ของฟางหยวนไปอย่างสมบูรณ์แล้ว

ในใจของจูอู๋ซื่อ บัลลังก์ฮ่องเต้ < ซู่ซิน < ตัวเขาเอง < ฟางหยวน

ตำแหน่งของฟางหยวนในใจเขานั้น ยิ่งใหญ่และสำคัญกว่าตัวเขาเองเสียอีก

นี่แหละคือความน่าสะพรึงกลัวของสกิลควบคุมวิญญาณ!

มันส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อมนุษย์ธรรมดา และยังส่งผลลัพธ์อันน่าอัศจรรย์ต่อสิ่งมีชีวิตบางประเภทที่ทรงพลังแต่ขาดพลังป้องกันทางจิตวิญญาณอีกด้วย

...

ตำหนักคุ้มมังกร

ภายในห้องลับแห่งหนึ่ง

"นี่คือกระวานหอมสวรรค์สองเม็ด เอาไปให้ซู่ซินกินซะ"

"หรือไม่ก็ไปพาตัวซู่ซินกลับมาจากยอดเขาเทียนซานก่อน แล้วค่อยให้นางกินกระวานหอมสวรรค์สองเม็ดนี้เข้าไป"

น้ำเสียงเรียบเฉยของฟางหยวนดังเข้าหูจูอู๋ซื่อ แต่มันกลับดังกึกก้องราวกับสายฟ้าฟาด

อะไรนะ!

กระวานหอมสวรรค์!

แถมยังมีตั้งสองเม็ด!

จิตวิญญาณของจูอู๋ซื่อสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ต่อให้ภูเขาไท่ซานจะถล่มลงมาตรงหน้า เขาก็ยังคงสีหน้าเรียบเฉยไว้ได้ แต่เมื่อเรื่องนี้เข้ามาเกี่ยวข้องกับซู่ซิน เขาก็กลายเป็นเพียงคนธรรมดาที่แสดงความดีใจและโกรธเกรี้ยวออกมาอย่างเปิดเผย

นั่นคือความฝันของจูอู๋ซื่อเลยนะ!

ความฝันอันเป็นนิรันดร์ของเขา!

หากเขาไม่ได้ครอบครองซู่ซิน ชีวิตของจูอู๋ซื่อก็จะต้องจมอยู่กับความเสียใจไปชั่วนิรันดร์

ดังนั้น ต่อให้นางจะเคยแต่งงานแล้วและมีลูกติด จูอู๋ซื่อก็ไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย

ต่อให้เขาจะมีหญิงงามสามพันนางอยู่ในฮาเร็ม พวกนางก็เทียบไม่ได้แม้แต่ปลายเส้นผมของซู่ซินเลยด้วยซ้ำ

"ขอบพระคุณนายท่าน!"

จูอู๋ซื่อคุกเข่าลงและโขกศีรษะคำนับครั้งแล้วครั้งเล่า หน้าผากของเขากระแทกพื้นดังตึงๆ

"เมื่อผู้ใต้บังคับบัญชาผู้นี้ช่วยชีวิตซู่ซินได้แล้ว ข้าจะทุ่มเทสุดความสามารถเพื่อรวบรวมหนังสือทั้งหมดบนโลกใบนี้มาให้นายท่านอย่างแน่นอน!"

จูอู๋ซื่อกล่าวด้วยความมุ่งมั่น ทุกถ้อยคำล้วนกลั่นออกมาจากใจจริง

เพื่อชุบชีวิตซู่ซิน เขาพร้อมจะทำทุกอย่าง

ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องเล็กน้อยอย่างการรวบรวมหนังสือนั้น มันง่ายแสนง่ายสำหรับเขา

ต่อให้จะไม่มีการควบคุมจากตราประทับวิญญาณ แต่หากมองว่านี่เป็นเพียงแค่การแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ จูอู๋ซื่อก็ยินดีที่จะจ่ายในราคานี้อย่างแน่นอน

"เพิ่มคำสั่งอีกข้อหนึ่ง ฉันต้องการสมุนไพรจำนวนมากด้วย"

"ข้อกำหนดเรื่องนี้ไม่ได้สูงนัก จะเป็นสมุนไพรอายุสิบปีหรือร้อยปีก็ได้ทั้งนั้น ไม่จำเป็นต้องเคร่งครัดเรื่องอายุมากเกินไป"

"ไปทำหน้าที่ของนายซะ"

ฟางหยวนโบกมือ เป็นการออกคำสั่งให้ออกไป

จูอู๋ซื่อร้อนใจอยากจะไปช่วยซู่ซินเต็มแก่ ทันทีที่ฟางหยวนคลายท่าทีลง เขาก็วิ่งแจ้นหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

"น่าสงสารท่านโหวผู้นี้จริงๆ..."

ฟางหยวนมองดูจูอู๋ซื่อที่จากไปอย่างรวดเร็ว ด้วยจิตใจที่ไร้ซึ่งความปั่นป่วนใดๆ

ท้ายที่สุดแล้ว กู่ซานทงก็ยังมีชีวิตอยู่

ดังนั้น เมื่อซู่ซินฟื้นคืนชีพขึ้นมา นางจะเลือกอยู่กับจูอู๋ซื่อหรือกู่ซานทงกันล่ะ?

นี่ดูเหมือนจะเป็นคำถามที่น่าขบคิดอยู่ไม่น้อย

แต่นั่นก็ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับฟางหยวนหรอก

ตอนนี้เขาเพียงแค่อยากจะฝึกฝนวิชาขั้นเทพ และสัมผัสถึงความมหัศจรรย์ของพลังลมปราณในโลกกำลังภายในก็เท่านั้น

สุดยอดวิชาคงกระพันและมหาเวทดูดดาว เป็นวิชาที่สืบทอดมาจากจอมยุทธ์พิลึกแห่งสระเทียนฉือผู้ล่วงลับไปนานแล้ว

ต้นกำเนิดของวิชาขั้นเทพทั้งสองนี้ไม่มีใครทราบแน่ชัดแล้วล่ะ เอาเป็นว่าจอมยุทธ์พิลึกแห่งสระเทียนฉือเป็นคนคิดค้นมันขึ้นมาเองก็แล้วกัน

กู่ซานทงเคยบอกไว้ในเส้นเวลาดั้งเดิมว่า เฉิงซื่อเฟยคือผู้สืบทอดสุดยอดวิชาคงกระพันรุ่นที่เก้า

แสดงให้เห็นว่าจอมยุทธ์พิลึกแห่งสระเทียนฉืออาจจะบังเอิญได้คัมภีร์วิทยายุทธมา หรือไม่ก็อาจจะไปฝากตัวเป็นศิษย์เพื่อเรียนรู้วิทยายุทธทั้งสองวิชานี้มาก็ได้

แต่ว่า...

ความน่าเชื่อถือของคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของกู่ซานทงนั้น มีแค่ห้าสิบหรือหกสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้นแหละ

ขนาดตอนใกล้จะตาย เขาก็ยังไม่วายจะวางแผนเล่นงานผู้สืบทอดของตัวเองเลย ตาเฒ่าทารกที่เจ้าเล่ห์ขนาดนี้ ช่างหาตัวจับยากบนโลกใบนี้จริงๆ

"ฮู่～"

ฟางหยวนนั่งขัดสมาธิ เริ่มโคจรสุดยอดวิชาคงกระพัน โดยพยายามจะฝึกฝนพลังลมปราณสายแรกของเขาขึ้นมาด้วยตัวเอง

ใช่แล้ว

แม้ว่าเขาจะเคยแปลงร่างเป็นมนุษย์กังฟูสีทองได้ชั่วครู่ แต่ความจริงแล้ว ตอนนี้ฟางหยวนไม่มีพลังลมปราณที่เกิดจากการบ่มเพาะของตัวเองเลยแม้แต่สายเดียว

พลังลมปราณที่เคยใช้ซัดป้ายเหล็กของจูเถี่ยต่าน ปรมาจารย์เหล็กกล้า จนแตกกระจาย และทำให้เขากลายเป็นมนุษย์กังฟูสีทองนั้น ล้วนถูกแปลงมาจากพลังเวทมนตร์ไร้ขีดจำกัดโดยตรงทั้งสิ้น

คุณภาพของพลังเวทมนตร์นั้นสูงกว่าพลังลมปราณมาก ดังนั้นพลังเวทมนตร์เพียงเล็กน้อยก็สามารถแปลงเป็นพลังลมปราณจำนวนมหาศาลได้

อย่างไรก็ตาม ฟางหยวนไม่ได้เก็บพลังลมปราณเหล่านี้ไว้ แต่เขาใช้สกิลการดูดซับพลังงานเพื่อป้อนมันกลับไปให้พลังซูเปอร์แมนแทน