บทที่ 24 สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่าน หิมะบางเบาร่วงโรย

บทที่ 24 สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่าน หิมะบางเบาร่วงโรย

โพสต์เวยป๋อของเฉาเสวี่ย หากเป็นทีมงานคนอื่นมาเห็น ก็อาจจะยังมองไม่ออกว่าหมายถึงอะไร

แต่เฉินกังที่เพิ่งจะคุยกับคนคนนี้มาหมาดๆ มีหรือที่จะดูไม่ออก

เขามองเนื้อหาบนเวยป๋อโพสต์นี้อย่างพูดไม่ออก

คนเราก็ไม่ได้โง่ดักดานขนาดนั้น ยังรู้จักเซ็นเซอร์ข้อมูลของตัวเองทิ้ง

แต่ทิ้งข้อความบอกใบ้ไว้ในช่องคอมเมนต์ตั้งเยอะแยะขนาดนี้ กลัวคนอื่นจะขุดคุ้ยหาตัวเธอไม่เจอหรือไง

เฉินกังโกรธจัดจนส่งข้อความเสียงความยาวหกสิบวินาทีไปหาเฉาจื้อไห่ พ่อของเฉาเสวี่ย

หกสิบวินาทีคือขีดจำกัดของแอปพลิเคชันวีแชต ไม่ใช่ขีดจำกัดของเขา

"ผู้กำกับคะ เด็กฝึกแต่งหน้าเสร็จพร้อมเข้าสตูแล้วค่ะ ทีมเมนเทอร์ก็เตรียมตัวพร้อมแล้ว รายการตอนที่สองกำลังจะเริ่มถ่ายทำ ต้องการให้จัดการเรื่องเวยป๋อโพสต์นี้ก่อนไหมคะ"

ในแท็บเล็ตที่อยู่ในมือของเซี่ยงเจียลั่วคือหน้าจอถ่ายทอดสดของรายการ กล้องกำลังจับภาพไปที่พีระมิดที่ว่างเปล่า ส่วนด้านล่างของพีระมิดคือเหล่าเมนเทอร์ที่กำลังทยอยนั่งลงประจำที่

พวกเด็กฝึกยังคงอยู่หลังประตู รอให้ตัวแทนผู้ผลิตรายการประกาศเรียกชื่อแล้วค่อยเดินเข้าไป

การประเมินเพื่อคัดเลือกเพลงประจำรายการในรอบนี้ เป็นการประเมินภายใน โดยทีมเมนเทอร์และเหล่าเด็กฝึกจะร่วมกันโหวตเลือกเพลงที่เหมาะสมกับรายการมากที่สุดออกมาหนึ่งเพลง พรุ่งนี้ทุกคนก็จะเริ่มฝึกซ้อมกัน

อีกสามวันให้หลัง จะเป็นการประเมินเพลงประจำรายการอย่างเป็นทางการ หากประเมินไม่ผ่าน ถึงตอนถ่ายทำเอ็มวีเพลง ก็จะไม่มีโอกาสได้ปรากฏตัวหน้ากล้อง

ดังนั้นเด็กฝึกทุกคนจึงต่างก็หวังให้เพลงของกลุ่มตัวเองได้รับคัดเลือก หากเป็นเช่นนั้น พวกเขาก็ไม่เพียงแต่จะได้ยืนเต้นอยู่แถวหน้าสุดและได้แอร์ไทม์มากขึ้นเท่านั้น แต่ยังมีความคุ้นเคยกับเพลงประจำรายการมากกว่าคนอื่นอีกด้วย

เพียงแต่การโหวตนั้น จะโหวตให้กลุ่มของตัวเองไม่ได้

เฉินกังคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโบกมือ

"ดำเนินรายการไปตามปกติ รอให้การถ่ายทำวันนี้จบลงก่อนค่อยมาจัดการ"

ส่วนเรื่องที่เฉาเสวี่ยใส่ร้ายเจียงเป่ยเซิงหลายต่อหลายเรื่องนั้น

ขอแค่แพลตฟอร์มซีหงซื่อมิวสิกกับเจียงเป่ยเซิงเซ็นสัญญาเสร็จสิ้น ปัญหาเรื่องโทรศัพท์มือถือก็จะคลี่คลายไปเอง

ส่วนเรื่องขาหัก นั่นก็เป็นความจริง แทนที่จะมานั่งอธิบาย สู้ปล่อยให้ชาวเน็ตได้เห็นกันไปเลยดีกว่า ว่าคนบางคนต่อให้ขาหักก็ยังสามารถเปล่งประกายเจิดจรัสได้ทั่วทั้งเวที

ฉู่เหยียนมองหมายเลขที่หลินเหนียนจวินจับฉลากได้ โมโหจนเดินวนไปวนมาอยู่กับที่

"ทำไมกลุ่มเราถึงได้แสดงเป็นกลุ่มสุดท้ายล่ะเนี่ย"

"รู้อย่างนี้ให้พี่เป่ยไปจับฉลากซะก็ดี หลินเหนียนจวิน ดวงนายนี่มันซวยชะมัด"

หลินเหนียนจวินลูบจมูกตัวเอง ก่อนจะตบไหล่ฉู่เหยียนเพื่อปลอบใจ

"ไม่เป็นไรน่า คนสำคัญมักจะปรากฏตัวเป็นคนสุดท้ายเสมอแหละ"

หลี่กวนฉีกำลังก้มหน้าก้มตาเตรียมตัวแบบไฟลนก้นเป็นครั้งสุดท้าย เขารู้ตัวดีว่าเป็นคนที่ฝีมือแย่ที่สุดในทีม ช่วงหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาโดยพื้นฐานแล้วเขานอนน้อยกว่าห้าชั่วโมงต่อวัน ขลุกตัวอยู่แต่ในห้องซ้อมเต้นทุกวัน วันสุดท้ายยังเป็นเจียงเป่ยเซิงที่บังคับให้เขาไปพักผ่อน เขาถึงยอมก้าวเท้าออกจากห้องซ้อม

"สภาพนายเหมือนโดนสูบวิญญาณไปแบบนี้ ยังคิดจะแสดงเพลงนี้ให้ออกมาดีอีกเหรอ"

"รีบไปนอนพักเดี๋ยวนี้เลย"

คำพูดของเจียงเป่ยเซิง ไม่มีใครในทีมกล้าขัด

ต่อให้ในใจหลี่กวนฉีจะร้อนรนแค่ไหน ก็ถูกเขาดับความกระวนกระวายด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียว

"มีฉันอยู่ทั้งคน จะกลัวอะไร"

เจียงเป่ยเซิงแค่นเสียงเยาะกับความตื่นเต้นของทุกคน เขาคิดว่าพวกนี้มันเรื่องจิ๊บจ๊อยจริงๆ

แต่พอดูจากความพยายามของทุกคนแล้ว ก็เห็นได้ชัดว่าพวกเขาให้ความสำคัญกับเวทีนี้มากจริงๆ

ก่อนจะเดินเข้าสตู เจียงเป่ยเซิงกวาดสายตามองสมาชิกในทีมทีละคน น้ำเสียงราบเรียบแต่กลับแฝงไปด้วยแรงกดดัน

"มาถึงขั้นนี้แล้ว เอาที่หนึ่งมาให้ฉัน"

"ซี๊ด"

ความกดดันพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

เจียงเป่ยเซิงเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงหยิ่งทะนง

"ในชีวิตของฉัน ฉันยังไม่เคยแพ้ใคร"

ไม่ว่าใครที่ถูกดวงตาอันแสนเย็นชาตามธรรมชาตินั้นกวาดผ่าน ก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้า

"ครับๆๆ"

"หัวหน้าทีม รับรองว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จครับ"

เจียงเป่ยเซิงหัวเราะเบาๆ ระบบบ้างานนี้พูดถูก ในเมื่อเลือกที่จะปล่อยจอยไม่ได้ งั้นก็ต้องทำให้ดีที่สุดไปเลย

เหล่าเด็กฝึกทยอยเดินเข้ามาทีละกลุ่ม หลังจากเข้ามาแล้ว ก็ต้องไปนั่งประจำที่ของตัวเองก่อน

ภายในไลฟ์สด

[มาแล้ว อยากรู้จริงๆ ว่าเพลงประจำรายการครั้งนี้จะเป็นยังไง ต้องบอกเลยว่าผู้กำกับใจกล้ามาก ถึงขนาดให้เด็กฝึกแต่งเพลงประจำรายการกันเอง]

[เตรียมตัวโดนเพลงขยะพวกนี้ทำร้ายหูแล้ว ใครใช้ให้ฉันเป็นพวกชอบความเจ็บปวดล่ะ]

[คนเยอะจัง ลายตาไปหมดแล้ว เดี๋ยวนะ เชี่ย พ่อหนุ่มสุดหล่อที่นั่งรถเข็นคนนี้ก็เป็นเด็กฝึกเหมือนกันเหรอ]

[เชี่ย พี่เป่ยของฉันตอนแต่งหน้าแล้วโคตรหล่อเลย]

[ทำไมมีคนนั่งรถเข็นด้วยล่ะ หกล้มเจ็บตัวเหรอ]

เพราะเวยป๋อโพสต์นั้นของเฉาเสวี่ย ทำให้มีชาวเน็ตที่แวะมาเผือกจำนวนไม่น้อยกดเข้ามาดูไลฟ์สด

พวกเขาไม่ได้ดูรายการในตอนแรก พอตอนที่สองเริ่มปุ๊บ แค่มองแวบเดียวก็รู้ทันทีว่าใครคือคนที่โดดเด่นสะดุดตาที่สุดในฝูงชน

ประกอบกับเจียงเป่ยเซิงไม่เหมือนใคร เขานั่งอยู่บนรถเข็น จึงกลายเป็นจุดสนใจโดยธรรมชาติ

ทั้งที่ระดับความสูงเตี้ยกว่าทุกคนไปหนึ่งช่วงตัว แต่คนที่เดินอยู่ข้างกายเขา กลับกลายเป็นไม้ประดับไปโดยปริยาย ภายใต้บรรยากาศอันหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา

เรือนผมสั้นสีดำ ดวงตาลึกล้ำยากจะคาดเดา ทอดสายตามองตรงไปข้างหน้าอย่างเรียบเฉย แตกต่างจากเด็กฝึกวัยสิบกว่าปีที่ดูใสซื่อพวกนี้อย่างสิ้นเชิง

ใบหน้าหล่อเหลาโดดเด่น ตั้งแต่ผิวพรรณไปจนถึงโครงกระดูกล้วนสมบูรณ์แบบจนน่าตกตะลึง มุมปากของเขาหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มเกียจคร้านเล็กน้อย สภาพของเขาดูผ่อนคลายเอามากๆ

ราวกับว่าวันนี้เขาไม่ได้มาเข้าร่วมการคัดเลือกเพลงประจำรายการ แต่เป็นกรรมการที่นั่งชมอยู่ด้านล่างอย่างไรอย่างนั้น

อาจเป็นเพราะท่าทีที่นิ่งสงบจนเกินไปของเจียงเป่ยเซิง ทำให้คนอื่นๆ ในกลุ่มของพวกเขาค่อยๆ ผ่อนคลายลงตามไปด้วย

ดังนั้นตอนที่กลุ่มอื่นขึ้นไปแสดงบนเวที พวกเขายังสามารถนั่งกระซิบกระซาบกันอยู่ด้านล่างได้

"กลุ่มแรกนี่ไม่ไหวเลย ตื่นเต้นเกินไป เสียงหลงหมดแล้วไม่ใช่เหรอ"

"กลุ่มที่สองถึงคนจะเยอะ แต่เต้นมั่วไปหมดเลยไม่ใช่หรือไง"

"กลุ่มที่สาม จุ๊ๆๆ นี่มันเพลงอะไรกันเนี่ย เพลงเด็กอนุบาลยังร้องยากกว่าเพลงนี้อีกมั้ง"

"กลุ่มที่สี่ไปกันใหญ่แล้ว นักร้องนำร้องจนเละเทะ ท่าเต้นนี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย"

คนในกลุ่มของเจียงเป่ยเซิง ยิ่งดูการแสดงเพลงประจำรายการของกลุ่มอื่นมากเท่าไหร่ ในใจก็ยิ่งผ่อนคลายมากขึ้นเท่านั้น และยิ่งมีความมั่นใจในการแสดงของพวกเขาที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่ช้ามากขึ้นเรื่อยๆ

พอถึงคิวกลุ่มของฉินเลี่ยนขึ้นไปแสดง ฉู่เหยียนกับลู่ซือเจ๋อก็เงียบไปครู่หนึ่งอย่างหาได้ยาก ก่อนจะพูดขึ้น

"กลุ่มนี้ถือว่าใช้ได้เลยนะ"

"ฉินเลี่ยนไม่เลวเลยจริงๆ สมกับที่เคยเป็นเด็กฝึกที่เคยเดบิวต์มาแล้ว เดี๋ยวฉันจะโหวตให้กลุ่มของพวกเขาก็แล้วกัน"

ฉินเลี่ยนสมกับที่เป็นหัวหน้าวงวอตช์จริงๆ ความสามารถในการนำทีมแข็งแกร่งมาก

[ศักยภาพโดยรวมของกลุ่มนี้แข็งแกร่งอยู่แล้ว ฉันเชียร์กลุ่มนี้นะ]

[ฉันคิดว่าเพลงประจำรายการถ้าไม่อยู่ในกลุ่มของฉินเลี่ยน ก็ต้องเป็นกลุ่มของหวังหลิงซั่วที่กำลังจะแสดงต่อจากนี้แหละ]

รอจนกระทั่งกลุ่มของหวังหลิงซั่วแสดงจบ ชาวเน็ตที่พิมพ์คอมเมนต์นี้ก็เปลี่ยนคำพูดทันที

[ยังไงกลุ่มของฉินเลี่ยนก็ดูดีกว่าหน่อยนะ]

เจียงเป่ยเซิงนั่งอยู่ในตำแหน่งที่สูง จึงสามารถมองเห็นปัญหาของกลุ่มหวังหลิงซั่วได้อย่างชัดเจน ตำแหน่งเซ็นเตอร์รับภาระมากเกินไป จนทำให้สมาชิกคนอื่นๆ กลายสภาพเป็นแค่ไม้ประดับขอบเวที

ส่วนหวังหลิงซั่วที่รับตำแหน่งเซ็นเตอร์ ราวกับรู้สึกว่าเวทีมันโล่งเกินไป จึงพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อดึงดูดสายตาของทุกคนให้ได้

สิ่งนี้ส่งผลให้การแสดงดูล้นและเลี่ยนจนเกินพอดี

เจียงเป่ยเซิงพึมพำ

"นี่มีเด็กฝึกกลายเป็นแดนเซอร์ไปแล้วจริงๆ ด้วยเหรอเนี่ย"

[จบแล้ว]