Chapter 42 The Ranch (Part 2)

Chapter 42 The Ranch (Part 2)

ผมพร้อมจะทำเรื่องแย่ๆกับผู้นำจริงๆ.

ไม่มีอะไรที่จะทำให้ผมไว้ไอ้สารเลวที่เอามนุษย์ไปเป็นอาหารกลับมอนเตอร์ เขาเป็นคนเลวยิ่งกว่าโกชางเป็นร้อยๆเท่า.

แต่ความเชื่อมั่นเหล่านั้นไม่จำเป็น.

“ฉันจะ ฉันจะทำ ไม่ว่าอย่างไร ฉันจะทำมัน ฉันต้องทำอะไรบ้าง?”

จากการตอบกลับของผู้นำ ผมยิ้ม.

‘ฉันรู้ว่าคุณต้องการ.’

คนภายนอกที่เข้ามาในหมู่บ้านหรือแม้แต่คนในหมู่บ้านเอง เขาก็เสนอให้พวกนั้นเป็นอาหารของไลแคน.

โดยทั่วไปแล้วเขาเป็นผู้จัดการของไลแคน.

ไม่มีทางที่คนเห็นแก่ตัวคนนี้จะเป็นประโยชน์คนอื่นๆ.

“เมื่อไหร่ที่ไลแคนมาถึงหมู่บ้านนี้?”

“พวกเขากำลังมาคืนนี้ พวกเขาจะมาถึงที่นี่ในไม่ช้า”

“เท่าไหร่?”

“ปกติพวกเขาจะมาเป็นคู่”

“พวกเขาจะเข้ามาทางเข้าของหมู่บ้านใช่มั๊ย?”

“ใช่.”

“บอกผมเกี่ยวกับไลแคนทุกสิ่งทุกอย่าง.”

ด้วยคำพูดของผม ผู้นำหยุดแปปนึงก่อนที่จะเริ่มอธิบายเกี่ยวกับไลแคน.

“ไลแคนที่ควบคุมพื้นที่แถวนี้คือตระกูลเงินที่มีขนสีเงิน และความรู้เกี่ยวกับจำนวนของพวกเขาก็มีกว่า 100 ตัว.”

“ร้อย?!”

ผมช๊อค.

ข้อมูลจากศูนย์วิจัยบอกว่ากลุ่มไลแคนมีไม่มากนัก.

แต่เป็นร้อย?

“พวกเขาไม่ได้มีมากมายแต่เริ่ม เมื่อ20ปีที่ผ่านมาพวกเขาแทบจะมีไม่เกิน 20 ตัว.”

ตามข้อมูลของศูนย์วิจัย ไลแคนมักจะอยู่กันเป็นครอบครัว.

พ่อได้กลายเป็นผู้นำและอยู่กับกลุ่มลูกๆและภรรยาของเขา ตามความสามารถของพ่อเขาสามารถรวบรวมภรรยาและลูกหลานของเขาเพิ่มมากขึ้น.

ขนาดของกลุ่มจะพิจารณาจากพื้นที่ๆเขาควบคุม.

เนื่องจากจำนวนของลูกหลานจะถูกกำหนดโดยเหยื่อที่สามารถรวบรวมได้จากการล่า.

กลุ่มพวกนี้สร้างมาจากครอบครัวและสามารถอยู่รอดได้หลังจากการล่าดังนั้นขนาดกลุ่มจึงยังคงสม่ำเสมอ.

แต่กลุ่มตระกูลเงินประสบความสำเร็จด้วยการเพิ่มจำนวนกลุ่มและการอยู่รอดในวิธีแบบใหม่.

‘การปฏิวัติที่น่าทึ่ง!’

ผมพบว่าผู้นำตระกูลเงินนั้นยอดเยี่ยม.

มันสามารถนำมาเทียบกับวิธีที่มนุษย์สมัยก่อนประวัติศาตร์ที่จะมีระเบิดเรื่องการทำฟาร์ม.

(เมื่อก่อนมนุษย์ก็เลี้ยงเพื่อกินก่อนที่จะมีระเบิดและล่าอาณานิคม)

ไอ้ห่าพวกนั้นกำลังเปลี่ยนจากการล่ามาเป็นการเลี้ยง ‘ปศุสัตว์!’

ปศุสัตว์.

มันเป็นคำน่ารังเกียจ.

โดยบังเอิญเมื่อมนุษย์ได้หลุดเข้าไปในดินแดนของตระกูลเงินเลยทำให้พวกมันได้โอกาสใหม่ๆ.

ปล่อนให้มนุษย์ปลูกบ้านของพวกเขาและเลี้ยงพวกเขาเหมือนกับปศุสัตว์โดยการให้พวกเขาส่งอาหารให้เป็นระยะๆ.

ขณะที่พวกมันได้รับอาหารอย่างปลอดภัยพวกมันเลยขยายาพันธุ์ได้อย่างรวดเร็วและประสบความสำเร็จในการมีคนในตระกูลเป็นร้อยๆตัว.

การเตอบโตของตระกูลแรกในรอบ 20 ปี แสดงให้เห็นว่าผู้นำตระกูลเงินมีความทะเยอทะยานที่ยิ่งใหญ่ เพื่อให้ประสบความสำเร็จในความทะเยอทะยานของเขาตระกูลของเขาเลยมีอำนาจมากขึ้น.

‘แมร่งเอ้ย ความคิดของศูนย์ไม่ถูกต้อง เราควรจะเข้าไปยังดินแดนของโทรลล์!’

หากมันเป็นกลุ่มของไลแคนปกติ ด้วยความสามารถของคนในกลุ่มเราก็เพียงพอแล้วที่จะเอาชนะพวกมัน.

มันศัตรูดันเป็นกลุ่มไลแคนที่มีมากกว่า100ตัวและฉลาดพอที่จะทำสิ่งใหม่ๆ.

มันจะดีกว่านี้หากผ่านดินแดนของโทรลล์.

ไม่ว่าพวกโทรลล์จะแข็งแกร่งแค่ไหนพวกมันก็ไม่มีความคิดที่จะทำแบบนี้ด้วยความสามารถกลุ่มเราสามารถหลีกเลี่ยงมันได้และเดินผ่านไป.

‘ในกรณีนี้ ถ้าเราไม่มาที่หมู่บ้านนี้ เราก็ไม่สามารถเครียร์ภารกิจนี้ได้!’

มันอาจจะทำให้ฉันตัดสินใจที่จะทำอย่างโหดเหี้ยมหว่าผู้นำที่กระทำเอาไว้.

คืนนี้ผมได้ให้ผู้นำบอกคนในหมู่บ้านไม่ให้ออกจากบ้าน.

จากนั้นผมก็จะออกไปพร้อมกับคนในทีมไปยังถนนของหมู่บ้านและออกที่ทางเข้า แผนการคือจัดการไลแคนทั้งหมดในครั้งเดียวเมื่อพวกมันมาถึงหมู่บ้าน.

-เมี๊ยว!

จากนั้นซิลที่กลับมาหลังจากสอดแนมก็วาดเลข4ขึ้น.

มันหมายความว่ามีไลแคน4ตัวกำลังมุ่งหน้ามาหาเรา.

ผมพูดกับจุนชอย

“เมื่อผมให้สัญญาณให้ออกไปก่อนหลังจากนั้นเมื่อคุณดึงดูสายตามันชั่วครู่ผมจะเอาสไนเปอร์ออกมาส่องดูการเคลื่อนไหวของเขาและเราต้องปล่อยให้พวกมันหนึ่งตัวรอดออกไปก่อนที่พวกมันจะกลับมา.”

“เข้าใจแล้ว.”

ในที่สุดไอ้ไลแคนสารเลวพวกนั้นก็ปรากฎขึ้นตรงหน้าทางเข้าหมู่บ้าน.

และมันก็เป็นเพียงจุดเริ่มต้น

“เอาหล่ะตอนนี้.”

ผมแตะไปที่ไหล่ของผู้นำหมู่บ้าน.

“อุ…!”

ผู้นำที่เสียใจและกลัวมาในตอนแรก เขาไม่สามารถก้าวไปข้างหน้าได้.

ผมกระซิบเข้าไปที่หูเขา.

“ถ้าคุณพยายามจะลองอะไรซักอย่างซิลจะเฉือดคอคุณ”

“ฉัน ฉันเข้าใจ.”

“ไปเดี๋ยวนี้.”

ผู้นำที่ดูเหมือนกับจะร้องไห้ได้ถูกผลักให้ก้าวออกไป

ผู้นำหันหน้าเข้าไปหาไลแคนที่เข้ามาในหมู่บ้าน ผู้นำที่กำลังตกอยู่ในความกลัวและทำตัวเหมือนกับไม่เคยก้มหัวให้กับใครกำลังทำแบบนั้นกับไลแคน.

“โอ้ ยินดีต้อนรับ เรากำลังรอการมาของคุณ.”

นี่ไม่ใช่คำทักทายจริงๆ แต่มันก็ทำให้พวกเขายอมรับได้.

“พวกเขาอยู่ที่ไหน?”

หนึ่งในไลแคนถามผู้นำชี้ไปยังบ้านพวกเรา.

“เหมือเดิมที่อย่างที่เราทำ พวกเราได้เลี้ยงอาหารและทำให้พวกเขานอน พวกเราไม่สงสัยอะไรจนกระทั่งเวลาผ่านไป.”

“นำทางไป”

“ครับ ครับ ตามผมมา.”

ผู้นำได้เริ่มนำทาง เป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยม ความลับของการแสดงคือการโง่เขลาจนถึงตอนนี้ที่พวกเขาเป็นคนเสนอคนในเผ่าพันธุ์เพื่อเป็นอาหารของมอนเตอร์และความคิดทั้งหมดนี้เป็นเรื่องน่ารังเกียจ.

“ตอนนี้.”

ด้วยคำพูดของผม จุยชอยพยักหน้าและวิ่งออกไป.

ในเวลาเดียวกันผมก็จะใช้การแทรกแซงอื่นๆ.

“อาวุธ.”

ปืนไรเฟิลปรากฎที่มือของผมและผมก็ให้ซิลไป.

“หืม?”

“นี่คือ?”

ไลแคที่มองไปยังจุนชอยที่กำลังวิ่งมาหาพวกเขาด้วยความสงสัย สำหรับพวกเขามันแปลกที่จะมีเนื้อ(มนุษย์)วิ่งเขามาในหมู่บ้านที่เหมือนกับตู้กับข้าวของพวกเขา.

แต่พวกเขาก็กลายเป็นโกลาหล.

ปัง!

ด้วยกระสุนปืนหัวของพวกเขาหนึ่งตัวก็ระเบิด.

“หึม!”

“ไม่ ไม่?!”

โดยไม่ทราบสาเหตุหนึ่งในไลแคนของพวกเขาก็ตายทันทีและที่เหลือก็ตกอยู่ในความสับสน.

“อุฮิ! เซฟ เซฟ…!”

ด้วยเสียงกรีดร้องของผู้นำที่วิ่งหนีไป.

ขณะเดียวกันจุนชอยที่กำลังวิ่งไปด้วยความเร็วก็หมุนตัวเตะ.

เผล๊ะ!

แต่บางทีการโจมตีครั้งนี้หนักเกินไป ไลแคนกระจายออกทันที.

จุนชอยกลับมาอยู่บนพื้นพร้อมกับหัวที่ลู่ตามขาขวาของเขา.

“มนุษย์ช่างกล้านัก!”

ไลแคนตัวอื่นๆที่อยู่รอบๆเริ่มกลางกรงเล็บของเขา.

จุยชอยปัดแขนซ้ายของเขาและสวนการโจมตี ในเวลาเดียวกันมือขวาก็จับไปยังตัวพวกเขาให้โค้งลงพร้อมกับการตีเข่า การโจมตีที่ต่อเนื่องไปยังจุดสำคัญของไลแคนทำให้พวกมันเสียสมดุล.

จุนชอยใช้ช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยมของเขาจู่โจมไปที่ตาอย่างรวดเร็ว.

ปึกๆๆๆๆๆๆ-

จุนชอยได้เปลี่ยนไลแคนให้เห็นเค้กข้าวด้วยการโจมตีอย่างรวดเร็วและต่อเนื่อง.

ในเวลาเดียวกันซิลก็ชักลูกเลื่อนเพื่อเปลี่ยนกระสุนอีกครั้งพร้อมกำหนดเป้าหมาย.

ปัง-

“คุฮุ!”

คราวนี้ไลแคนถูกยิงเข้าที่หัวใจ การเอามือกุมอกที่มีแต่หลุมและตายลงขณะที่ยืนช่างน่าประทับใจเป็นอย่างยิ่ง.

ตอนนี้เหลือเพียงแค่สองเท่านั้น ไม่,

ตึกๆๆ!

หมัดของจุนชอยบดไปที่คอของไลแคนตอนนี้เหลือเพียงแค่หนึ่งเท่านั้น.

“วิธี วิธีนี้อาจจะเป็น! พวกเขาหลอกเรา!”

ตัวที่เหลือของไลแคนกำลังหน้าขึ้นสีด้วยความโกรธที่ตกไปยังผู้นำหมู่บ้าน ผู้นำไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรจึงสั่นด้วยความกลัว.

“รอก่อน! เราจะจัดการพวกแกทั้งหมด!”

ไลแคนหันหลังและเริ่มวิ่งออกไป.

“มันแปลกที่จะปล่อยให้เขากลับไปโดยที่ไม่มีอันตราย ซิลยิงไปที่ขาซ้าย.”

-เมี๊ยว.

ด้วยคำพูดผมซิลเหนี่ยวไกโดยไม่ลังเล.

ปัง-

“อ๊ากก!”

ได้ยินเสียงรวดร้าวพร้อมกับภาพของไลแคนที่กำลังหนีเข้าไปในเงามืดก่อนจะหายไป.

ดี ไลแคน4ตัวเป็นชัยชนะที่เรียบง่าย ไม่พูดก็ไม่ได้เนื่องจากประสบความสำเร็จในการซุ่มโจมตีฝ่ายเดียว.

แต่ผู้นำที่มีส่วนกับความสำเร็จอย่างมากโผล่เข้ามา

“แต่ ตอนนี้ จะเกิดอะไรขึ้นหลับจากตัวที่ออกไปจากหมู่บ้านของเรา…”

อะไร.

แกกำลังพูดถึงไลแคนทั้งหมด

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าผู้นำที่มีส่วนร่วมในการโจมตีและทำให้ไลแคนตาย ด้วยวิธีนี้เขาไม่อาจที่จะไม่เข้าร่วมกับพวกผมได้.

แต่ผมได้จงใจปล่อยให้อีกหนึ่งตัวออกไป ตอนนี้ อีกไม่นานตระกูลเงินจะรู้ว่าผู้นำหมู่บ้านเข้าร่วมกับพวกเราและวางกับดักในการโจมตี.

หมู่บ้านนี้ได้กลายเป็นศัตรูกับตระกูลเงิน.

ผมเข้าไปใกล้ผู้นำและพูด.

“ตอนนี้พวกห่านั่นจะบอกว่าผู้นำได้เปลี่ยนข้างและร่วมกับพวกผมในการสู้กับตระกูลเงิน”

“…”

“ทั้งคุณและคนในหมู่บ้านตอนนี้ต้องเลือก คุณต้องเข้าร่วมกับเราและต่อสู้กับพวกเขา.”

“คุณพูดในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้…!”

“คุณไม่ได้เห็นด้วยตาทั้งสองข้างหรอ? เราสามารถจัดการพวกมันได้ง่ายๆ.”

“เยี่ยม แม้ว่าจะเป็นอย่างนั้น แต่ตระกูลเงินก็มีมากกว่าร้อย! แม้ว่าพวกคุณจะแข็งแกร่งแค่ไหน พวกเราจะร่วมพลังต่อต้านพวกเขาเท่าไร แต่มันก็ไม่มีโอกาสชนะ!”

“งั้น? คุณกำลังบอกว่าคุณจะลดหางของคุณ? คุณจะพยายามอธิบายว่ามันเป็นการเข้าใจผิด ไม่ว่าคุณจะถูกข่มขู่อย่างไรคุณก็ไม่มีทางเลือก?”

ผู้นำไม่อาจพูดได้อีก ผมยิ้มเย็นชา.

“แน่นอน ถ้าคุณขอความเมตตาแบบนั้น หมู่บ้านก็อาจจะยังคงอยู่ แต่คุณคิดว่าผู้นำจะรักษาชีวิตของตัวเองไว้ได้?”

“…!”

“แม้ว่าคุณจะถูกบังคับแต่คุณก็มีส่วนช่วยฆ่าพวกมัน แต่ก็อาจจะไม่ยอมให้คุณมีชีวิตอยู่ ผมคิดว่าพวกมันจะให้คุณเป็นตัวอย่างและฆ่าคุณอย่างช้าๆ?”

“งั้น งั้น สิ่งที่ต้องทำตอนนี้?”

“อย่างที่ผมบอก ต่อสู้กับพวกเรา ไม่ว่าคุณจะทำอย่างไรคุณก็ต้องโน้มน้าวให้คนในหมู่บ้านต่อสู้กับไลแคน เพื่อชีวิตคุณเอง?”

คนที่อยู๋ในหมู่บ้านที่ห่างไกลและอยู่ภายใต้การปกครองของไลแคนจะไม่มีความกล้าในการจับอาวุธและต่อสู้ แต่ไม่ใช่ตอนนี้.

แต่ถ้าคนในหมู่บ้านบอกว่าไม่สู้เพราะความกลัว ผู้นำจะตาย เขาต้องจ่ายมากในการร่วมมือกับเรา.

เพื่อที่จะช่วยชีวิตผู้นำก็คือตัวเขาเอง เขาต้องกระตุ้นให้คนในหมู่บ้านร่วมต่อสู้

“ผู้นำของตระกกูลเงินเป็นสัตว์ร้ายเป็นอย่างมาก คุณมั่นใจว่าจะชนะ จะ-จริงๆ?”

“คุณเห็นอาวุธที่ผมมีใช่มั๊ย? ไม่ว่าอย่างไร ไอ้พวห่านั้นก็จะตายทันทีที่โดน.”

ผมพูดอย่างมั่นใจ.

ผู้นำที่ร่างกายกำลังสั่นพยักหน้าอย่างรวดเร็ว.

“ฉันเข้าใจ ฉันจะชักจูงชาวบ้านให้ช่วยต่อสู้.”

“คุณเลือกได้ถูกต้อง ลองคิดในแง่ดี นี่ไม่ใช่โอกาสที่จะหลบหนีจากการเป็นสัตว์เลี้ยงและเนื้อให้พวกมัน?”

“…”

ผู้นำที่กำลังแบกภาระอย่างหนักและหัวที่กำลังก้มต่ำลงได้หายไป.

“ฮยอง คุณที่สุดยอด! นี่เป็นแผนคุณแต่แรก?”

จุนโฮวิ่งเข้าหาผมอย่างบ้าคลั่ง.

ผมพยักหน้า.

“ผู้นำเป็นคนเห็นแก่ตัวกดังนั้นเป็นเรื่องง่ายที่จะจัดการเขา”

อาจเป็นเพราะเหตุนี้ไลแคนจึงให้เขาเป็นผู้นำ.

“ถ้าเราต่อสู้ร่วมกับคนในหมู่บ้านก็เพียงพอที่จะสู้กับไลแคน.”

แฮซูดีใจด้วย.

แต่ผมส่ายหัว.

“นั่นไม่ค่อยเวิร์คเท่าไร.”

“หืม?”

“ลืม? เราเหลือเวลาเพียงไม่กี่วันเท่านั้น ภารกิจของเราคือการหลบหนีออกจากป่าไม่ใช่จัดการไลแคน.”

“โอ้! แล้วสิ่งที่คุณจะทำ?”

ตอบคำถามนั้นด้วยเสียงเย็น.

“เราจะขุดหลุมในหมู่บ้านนี้และเมื่อต่อสู้กับไลแคนเราจะหนีออกไปทันที”