เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

ตอน 9 ทำไมมันแปลกแบบนี้?

ตอน 9 ทำไมมันแปลกแบบนี้?

ตอน 9 ทำไมมันแปลกแบบนี้?


เพื่อที่จะหลบการถูกจับตัว เฉินหยวนเข้าไปในป่าลึก แต่เขาไม่กล้าเข้าป่าลึกเกินไป

แม้ว่าการเข้าป่าจะช่วยให้เขารอดจากการไล่ตามของตระกูลหลิน แต่ป่าลึกนั้นก็มีอันตรายเต็มไปหมดอยู่แล้ว

โดยเฉพาะเมื่อเฉินหยวนต้องเจอกับทัณฑ์สวรรค์ของโลกใบนี้

เขารู้ตัวทันทีว่าถ้าหากเขาเข้าไปในป่าลึกเกินไป สัตว์ร้ายระดับสูงจะต้องกระโจนเข้าใส่เขาจนตายในทีเดียวแน่

“เข้าไปลึกกว่านี้ไม่ได้แล้ว”

เฉินหยวนรู้สึกว่าเขาไปต่อไม่ได้ โดยเฉพาะในเวลากลางดึก เพราะในป่ามีแต่อันตราย

เฉินหยวนใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรีบปีนขึ้นต้นไม้และซ่อนตัวใต้ร่มไม้ใหญ่

โชคดีที่ต้นไม้ใหญ่มากมายสูงดั่งหอคอย แต่ละต้นสูงหลายร้อยเมตร มันมีใบไม้มากมายปกคลุมทั้งท้องฟ้า

หากซ่อนตัวในนี้ก็ยากที่จะถูกหาเจอ

ที่อีกด้าน

คนตระกูลหลินยังคงตามล่าเขาอยู่ในป่า แต่เฉินหยวนได้เข้าไปยังป่าลึกแล้ว มันเป็นยามวิกาลและพวกเขาไม่มีวิธีการพิเศษในการตามกลิ่น การตามหาคนที่นี่ไม่ต่างจากหาเข็มในกองฟาง

“หัวหน้า เราคลาดกับมันแล้ว”

“เจ้านั่นมันกล้ามาก มันตรงเข้าไปในป่าลึกเลย”

หัวหน้าที่พวกเขาพูดถึงนั้นมีชื่อว่าหลินชางเหอ

เขาเป็นชายวัยกลางคนที่ไล่ตามเฉินหยวนในโรงเตี๊ยมเมื่อครู่

หลินชางเหอขมวดคิ้ว เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ

“พาคนกลับไปแล้วกลับมาหามันใหม่พรุ่งนี้ เมืองเทียนเซี่ยงเป็นเมืองเดียวใกล้เทือกเขาเฉียนหลง เจ้านั่นอยู่ในป่าไม่ได้ตลอดกาลหรอก”

เขาเองก็รู้ว่าค้นหาตอนนี้ต่อไปมันไร้ประโยชน์

ทำต่อไปก็เสียแรงเปล่า

ยิ่งไปกว่านั้น กลางคืนของเขาเฉียนหลงยังอันตรายเป็นอย่างมาก ถ้าพวกเขาไปถึงป่าลึก คนของพวกเขาเองจะตกอยู่ในอันตราย

หลังจากคิดถึงข้อดีและข้อเสีย หลินชางเหอก็ตัดสินใจพาคนกลับ

“ครับ”

คนอื่นถอนหายใจด้วยความโล่งอกเพราะพวกเขาไม่อยากจะไปยังส่วนลึกของเขาเฉียนหลง

ที่นั่นเต็มไปด้วยอันตรายสุดขั้ว คนที่แข็งแกร่งมากมายที่มีพลังเหนือธรรมชาติล้วนตายที่นั่นในอดีต

“หัวหน้า ไม่ต้องห่วง เขาเฉียนหลงมีแต่อันตราย เจ้าเด็กนั่นหนีเข้าไปเพื่อเอาตัวรอดเท่านั้น มันอาจจะโดนสัตว์ร้ายฆ่าตายไปแล้วก็ได้”

“ถุด”

“ต่อให้มันตาย เราก็ต้องเห็นศพมัน”

“ถ้าเราหาคนที่กล้าฆ่าคนตระกูลหลินในเมืองเทียนเซี่ยงไม่เจอ แล้วเกียรติยศของตระกูลหลินจะไปอยู่ที่ไหน?”

หลินชางเหอถอนหายใจด้วยความเย็นชา ดวงตาเขาดุร้าย

คนอื่น ๆ ไม่กล้าพูดอะไรอีกเพราะไม่รู้ว่าเหตุใดหัวหน้าของเขาถึงได้โกรธ

เพราะว่าคนตระกูลหลินที่ตายไปนั้นคือญาติของหัวหน้านั่นเอง

…..

วันถัดมา

แสงยามเช้าสาดส่องอีกาเป็นสีทองมาทางทิศตะวันออก

แสงทอลงมาส่องสว่างทั้งฟ้าดิน ราวกับชั้นผ่านทองคำอันบริสุทธิ์

ในตอนนี้

เฉินหยวนได้ตื่นขึ้นมาและทำตามคำแนะนำของสมาชิกในกลุ่ทมเสร็จแล้ว

“ติ๊ง ยินดีด้วยที่ทำตามคำแนะนำสำเร็จและได้รับพลังบ่มเพาะหนึ่งปี”

“ติ๊ง ยินดีด้วยที่ทำตามคำแนะนำสำเร็จและได้รับโอสถเจินหยวนระดับสอง”

“ติ๊ง ยินดีด้วยที่ทำตามคำแนะนำสำเร็จและได้รับวิชาลับมังกรแหวกวารีระดับสาม”

เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยดังขึ้น และเฉินหยวนตาลุกวาว

ของดี

โดยเฉพาะวิชามังกรแหวกวารีซึ่งเหมาะสำหรับเฉินหยวนในตอนนี้อย่างมาก

ปั้ง

เมื่อเฉินหยวนรับไอเทม เสียงคำรามดังมาจากร่างกายของเฉินหยวน ร่างกายระดับห้าของเขาในตอนนี้ปลดแอกจากพันธนาการและก้าวเข้าสู่ร่างกายระดับหก

การทะลวงพลังในขอบเขตนี้ทำให้โลหิตในกายและพลังของเฉินหยวนเดือดพล่าน

“วิชาลับที่ระบบให้มาจะเรียนรู้ได้โดยตรง”

เฉินหยวนขยับตัวเหมือนกับมังกรแหวกว่ายวารี เขาแวบไปแวบมา ร่างกายของเขามิอาจทำนายน่าจะไปโผล่ที่ไหน รู้สึกเหมือนกับว่าเขาเคลื่อนที่ไปที่ไหนก็ได้ในทันที

นี่คือวิชามังกรแหวกวารีที่เขาได้มา ทีแรกเขาคิดว่ามันจะเหมือนกับวิชาลับที่เขาได้มาและต้องฝึกฝนเสียอีก

เขาไม่คิดเลยว่าเขาจะใช้มันได้เลย

เฉินหยวนแปลกใจเล็กน้อยที่ขั้นตอนการฝึกฝนถูกข้ามไป

โดยเฉพาะวิชาเคลื่อนที่แบบนี้ มันปิดจุดในส่วนที่เฉินหยวนขาดไปได้

“เหลืออีกสี่คำแนะนำ”

เฉินหยวนมองผ่าน ๆ และเขาในตอนนี้เหลืออีกสี่คำแนะนำ หนึ่งคือสืบเรื่องราวทั้งหมด อีกหนึ่งคือฝึกถ่วงน้ำหนักสามวัน อีกสองคำแนะนำที่เหลือคือฆ่าศัตรู นั่นคือการทำลายตระกูลหลินที่ไล่ล่าเขา

สุดท้ายคือการสัมผัสแผ่นหยกด้วยพลังจิต

สองคำแนะนำแรกนั้นไม่ยาก แต่เฉินหยวนต้องการเวลาที่จะทำอีกสองคำแนะนำ

“พลังบ่มเพาะยังอ่อนแอเกินไป”

ตอนนี้เฉินหยวนรู้สึกถึงความร้อนรน รังสีของช่วงเริ่มต้นนั้นอันตรายมาก

เฉินหยวนรู้สึกว่าเขากำลังเจอกับศัตรูตัวฉกาจและยืนอยู่บนหน้าผา

เขากลัวว่าจะมีบางอย่างพลาดไป

จากนั้น เฉินหยวนเปิดกลุ่มแชท

เย่เฉิน

“บอสเฉินหยวนไม่ได้เข้ามาในแชทนานแล้ว ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย”

ไค่ฉู

“น่าจะตายไปแล้วนะ”

หวังหู่

“หุบปากไปเลย เอาของของบอสเฉินหยวนไปแล้วแต่ยังทนเห็นเขาได้ดีไม่ได้”

ไค่ฉู

“ก็แค่พูดเรื่องจริงเอง”

ในโลกใบนี้ ชายที่มีใบหน้าชั่วร้ายถอนหายใจอย่างเย็นชา

เขาคือไค่ฉู แม้ว่าพวกเขาจะเป็นคนหน้าใหม่เหมือนกัน แต่ไค่ฉูก็ทนเห็นเฉินหยวนที่ได้ดีกว่าเขาไม่ได้

ส่วนเหตุผลนั้น เขาไม่รู้

บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าพอเห็นเฉินหยวนน่าจะดีกว่าเขา เขาเลยไม่มีความสุข

เฉินหยวน

“ตอนนี้ผมไม่เป็นอะไร”

เขาได้ให้ความสนใจไค่ฉูมาสักระยะแล้ว แต่เมื่อพวกเขาอยู่ต่างโลกกัน จะโกรธไปก็ไม่มีประโยชน์

เฉินหยวนจึงไม่ได้สนใจคนคนนี้มากนัก

เย่เฉิน

“บอสเฉินหยวนมาแล้ว หวังว่าจะไม่เป็นอะไรนะ”

ฉินห่าว

“ยังต้องระวังตัวอยู่นะ จะผ่อนคลายในช่วงเริ่มต้นไม่ได้ เวลาที่ดูปลอดภัยก็มักจะมีอันตราย”

เฉินเฉียนเฉียน

“ใช่ มีเรื่องไม่มีเหตุผลเกิดขึ้นบ่อยในช่วงเริ่มต้น แนะนำว่าเปลี่ยนที่ซ่อนบ่อย ๆ จะดีกว่า ไม่อย่างนั้นจะต้องเจอกับอันตรายง่ายเกินไปถ้าหากอยู่ที่เดิมเป็นเวลานาน”

ไป่เย่

“ที่อัตราการรอดชีวิตของช่องแชทนี้ต่ำน่ะเหรอ? เพราะพวกหน้าใหม่คิดว่าตัวเองปลอดภัยถ้าอยู่ที่เดิมนาน ๆ น่ะสิ แล้วสุดท้ายก็ได้เจอกับเรื่องไม่คาดคิด อย่างภัยธรรมชาติ การแทรกแซงจากคนมีอำนาจ ฯลฯ แล้วยังไม่รวมถึงคนที่ได้เจอทัณฑ์สวรรค์ มันไม่ตลกเลย”

บางทีเขาอาจจะกดรับจดหมายแดงจากเฉินหยวน

ในฐานะคนที่มีประสบการณ์ พวกเขาจึงเริ่มให้คำแนะนำ

สมาชิกเก่าของกลุ่มแชทนั้นเอาตัวรอดมาได้เพราะพวกเขามีพลังและประสบการณ์ที่สมาชิกใหม่ไม่มี

หลังจากได้อ่าน เฉินหยวนเคลื่อนตัวทันทีโดยไม่ลังเล

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังใช้วิชามังกรแหวกวารีและหนีต่อด้วยควาเร็วที่สูงมาก

เวลาผ่านไปราวยี่สิบนาที

เสียงดังปัง แผ่นดินสะเทือนพื้นแยกทั้งพื้น เห็นเป็นเหวดั่งหลุมดำ มันดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่างรอบ ๆ ไป

เฉินหยวนปากกระตุกเมื่อเห็นเหวไร้ก้นบึ้งตรงหน้า เขาถอนหายใจ

“อะไรแปลก ๆ น่ะ?”

ถ้าหากเขาลังเลไปครู่เดียว เขาคงจะตกลงในก้นบึ้งเหมือนกับต้นไม้ใหญ่ไปแล้ว

ด้วยพลังของเขาในตอนนี้ ไม่ต้องพูดถึงการคลานออกมาเลย เขาไม่รอดแน่

เฉินหยวน

“ขอบคุณที่เตือนนะ ถ้าไม่ใช่เพราะคำเตือนนั้นเราคงตายไปแล้ว”

เมื่อเขาพูด เฉินหยวนส่งเรื่องหลุมไร้ก้นลงในกลุ่มแชท

เหล็งเจี๋ยนเซี่ยง

“ถ้าไม่ฟังสมาชิกเก่าอย่างพวกเรา นายคงเจอผลที่ตามมาไปแล้ว เห็นไหม นี่แหละประโยชน์ของคำแนะนำ”

เฉินเฉียนเฉียน

“โชคดีที่เขารู้จักฟังนะ”

เย่เฉิน

“บัดซบ นี่มันแปลกเกินไปแล้ว”

หวังหู่

“ฉันก็ต้องรีบวิ่งด้วย อยู่ที่นี่มาเกือบวันแล้ว กลัวว่าจู่ ๆ จะมีคนโผล่มา”

เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับเฉินหยวน พวกหน้าใหม่ก็แตกตื่น

หลายคนที่รู้สึกว่าพวกเขาปลอดภัยและไม่คิดจะหนีไปไหน

พอได้เห็นเรื่องแบบนี้แล้วก็ไม่มีใครกล้าอยู่กับที่อีก

จบบทที่ ตอน 9 ทำไมมันแปลกแบบนี้?

คัดลอกลิงก์แล้ว