บทที่ 29 - ระหว่างป่วยตายกับปวดตาย ขอเลือกฟินตายดีกว่า

บทที่ 29 - ระหว่างป่วยตายกับปวดตาย ขอเลือกฟินตายดีกว่า

ชิงถงแทบจะกลั้นขำไว้ไม่อยู่แล้ว

ลูกพี่ใหญ่นี่ก็ช่างกล้าคิดเนอะ

ใน m079 จะไปหาผู้ชายที่สะอาดบริสุทธิ์ได้จากไหนกันล่ะ

หรือว่าจะต้องถ่อไปฉุดมาจากดาวดวงอื่น?

เย่เหยามองเขาด้วยความตกตะลึง ครั้งนี้เธออึ้งไปจริงๆ

ก็สมแล้วล่ะนะ

นี่แหละคือพวกที่ไร้ซึ่งศีลธรรมจรรยามาตีกรอบ

กล้าคิดกล้าทำซะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?

จะหาผู้ชายมาประเคนให้ลูกพี่ลูกน้องตัวเองก่อนตายเนี่ยนะ...

เย่เหยาถึงกับพูดไม่ออก

นี่กะจะให้ผู้ชายมาทรมานเธอจนตายเลยใช่ไหมเนี่ย

เซี่ยหมังปรายตามองสีหน้าของเย่เหยาแวบหนึ่ง

เขาเหยียดยิ้ม "ยัยโง่เอ๊ย"

"ไปส่งคุณหนูใหญ่กลับห้องไป"

พูดจบ เขาก็เดินเข้าห้องนอนไปเลย

ชิงถงพาเย่เหยาที่กำลังสติหลุดลอยกลับมาที่ตึกฝั่งตรงข้าม เธอไม่กล้าทิ้งเย่เหยาไว้คนเดียว เลยนั่งไถข่าวไร้สาระในเครือข่ายท้องถิ่นไปพลางๆ พร้อมกับคอยจับตาดูเย่เหยาไปด้วย

**

เซี่ยหมังเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยเท้าเปล่า เนื้อตัวยังชื้นไปด้วยหยาดน้ำ

"ต่อสายหาไอรีน"

สิ้นเสียงสั่งการ ระบบ AI ก็จัดการเชื่อมต่อสัญญาณสื่อสารไปยังไอรีนที่ตอนนี้ไม่รู้ไปมุดหัวอยู่ที่ไหนได้ทันที

เพียงอึดใจเดียว ภาพโฮโลแกรมเสมือนจริงของไอรีนก็ปรากฏขึ้นเต็มจอ

สายตาของเธอจ้องตรงมาข้างหน้า "ลูกพี่คะ?"

แต่กลับไม่เห็นตัวเซี่ยหมังอยู่ในรัศมีหน้าจอ

"อยู่ที่ไหน?" เสียงของเซี่ยหมังดังแทรกเข้ามา

ไอรีนจ้องมองร่างของเซี่ยหมังที่เพิ่งเดินเข้ามาในเฟรม น้ำลายสอจนแทบจะไหลย้อยออกมาเป็นทาง

แผงอกขาวเนียนที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ช่างยั่วยวนชวนให้หลงใหลเสียเหลือเกิน

เสื้อเชิ้ตสีดำทองถูกสวมทับอยู่บนตัว และเขากำลังค่อยๆ ติดกระดุมทีละเม็ดอย่างอ้อยอิ่ง

"ระบบดาวมีอาค่ะ" วัตถุดิบทำยาที่เธอตามหา เคยมีคนพบเห็นแถวๆ นี้ "ลูกพี่มีเรื่องอะไรให้รับใช้คะ?"

เซี่ยหมังติดกระดุมเม็ดสุดท้ายเสร็จ ก็หยิบเนกไทออกมาผูก

แต่งตัวเต็มยศขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่ากำลังจะออกไปข้างนอก

และคนที่เขาจะไปพบด้วย ต้องมีตำแหน่งไม่ธรรมดาแน่ๆ

ไอรีนกำลังจะอ้าปากถาม แต่ก็ถูกพูดแทรกขึ้นมาก่อน

"ตอนที่อยู่ข้างนอก ก็ช่วยสอดส่องดูหน่อย หาผู้ชายที่หน้าตาดีๆ แล้วก็สะอาดๆ..."

เซี่ยหมังแทบจะไม่เคยออกไปไหนไกลเกินเขตตะวันตกเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการออกจาก M079 ด้วยซ้ำ

ดังนั้น ภารกิจตามหาผู้ชายสะอาดๆ ก็ต้องตกเป็นหน้าที่ของพวกที่อยู่ข้างนอกนี่แหละ

ไอรีน: "..."

สมองของเธอแล่นปรี๊ดไปถึงความเป็นไปได้บางอย่างทันที ทำเอาตาแทบถลนออกจากเบ้า

"เย่เหยาคงอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว หาเพื่อนแก้เหงาให้หล่อนสักคนสิ"

พอประโยคสุดท้ายหลุดออกมา

หัวใจของไอรีนที่เต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ มาตลอด ก็ร่วงตุ้บกลับลงไปอยู่ที่เดิมทันที

ในเมื่อลูกพี่เอ่ยปากแบบนี้ ก็แปลว่าลูกพี่จะไม่แตะต้องเย่เหยาอย่างแน่นอน

แล้วแบบนี้เธอจะมีเหตุผลอะไรไปปฏิเสธล่ะ

"วางใจได้เลยค่ะ รับรองว่าจะจัดผู้ชายระดับพรีเมียมให้หล่อนอย่างแน่นอน"

ไอรีนในตอนนี้รู้สึกฮึกเหิมมีพลังขึ้นมาอย่างล้นเหลือ

แต่สายก็ถูกตัดไปดื้อๆ ซะก่อน ทำให้คำพูดที่เหลือของเธอต้องกลืนกลับลงคอไป

จ้องมองหน้าจอโฮโลแกรมที่ดับวูบหายไปต่อหน้าต่อตา

ไอรีนครุ่นคิด "ช่วงนี้ มีบุคคลสำคัญคนไหนมาเยือนเขตตะวันตกบ้างไหม?"

ลูกน้องที่อยู่ข้างๆ ส่ายหน้า "ไม่เคยได้ยินเลยครับ"

"ถ้าอย่างนั้น..." ไอรีนชักจะงงแล้วสิ

แต่งตัวเต็มยศขนาดนั้น ลูกพี่กำลังจะไปทำอะไรกันแน่?

คนระดับไหนกัน ที่คู่ควรให้ลูกพี่ใหญ่ต้องให้เกียรติขนาดนั้น ใน M079 ก็มีอยู่แค่คนเดียวนี่แหละ

"กวนตู้!"

ลูกน้องหลายคนที่ยืนอยู่รอบๆ แสดงสีหน้าแตกต่างกันไป

มีทั้งพวกที่อยากรู้อยากเห็น ตกใจ และบางคนก็แอบเบ้ปาก

"เหยียนหวังแห่งเขตตะวันออกน่ะเหรอ? ลูกพี่หญิง เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?"

"เห็นว่ากวนตู้เพิ่งบาดเจ็บมาเมื่อไม่นานนี้นี่นา อาละวาดหนักเลยล่ะ ทำเอาคนในเขตตะวันออกตายเป็นเบือเลย"

"ไอ้หมาป่าบ้านั่นก็บ้าคลั่งไม่แพ้กันเลยนะ พวกที่ทำงานอยู่ใกล้ชิดกวนตู้เนี่ย ปีนึงๆ เปลี่ยนหน้ากันไม่รู้กี่รอบ"

ถึงจะโหดเหี้ยมอำมหิต แต่เงินตอบแทนก็สูงลิบลิ่วเหมือนกัน

และที่สำคัญที่สุดคือ เขตตะวันออกน่ะวุ่นวายโกลาหลยิ่งกว่าเขตตะวันตกซะอีก

พวกเขาน่ะ ถึงจะเป็นพวกนอกคอกเดนตาย แต่บางครั้งก็อยากจะใช้ชีวิตสงบๆ บ้างเหมือนกัน

การใช้ชีวิตในเขตตะวันออก มันกระตุ้นอะดรีนาลีนมากเกินไป แถมยังเหนื่อยสายตัวแทบขาด

ไม่เหมาะกับพวกเขาสักนิด

"ลูกพี่ใหญ่จะไปพบกวนตู้งั้นเหรอ?" ข่าวนี้ไม่รู้ว่าเป็นข่าวดีหรือข่าวร้ายกันแน่

ระดับบิ๊กบอสสองคนมาเจอกัน ถ้าเกิดขัดใจกันขึ้นมาแล้วลงไม้ลงมือ...

"หวังว่าจะไปเจอกันที่เขตตะวันออกนะ" ไม่งั้นพวกคนกับตึกรามบ้านช่องในเขตตะวันตกนี่แหละ ที่ต้องรับเคราะห์ไปเต็มๆ

ไอรีนขมวดคิ้ว ปล่อยให้พวกลูกน้องยืนวิเคราะห์วิจารณ์กันไป

"ช่วงนี้ก็ช่วยกันสอดส่องหน่อยแล้วกัน หาผู้ชายที่ดูสะอาดๆ พากลับไปสักคน"

สิ้นเสียงสั่งการ บรรดาลูกน้องทั้งชายหญิงก็พร้อมใจกันกลายร่างทันที

จากมนุษย์เปลี่ยนเป็นสัตว์ร้ายเต็มรูปแบบ

ไอรีนเห็นแบบนั้น ก็ประเคนลูกถีบใส่คนที่อยู่ใกล้สุดจนกระเด็นลอยละลิ่ว

"เลิกทำตัวประสาทแดกได้แล้วเว้ย นี่มันของกำนัล"

"ไปหาผู้ชายที่ดูดีมีชาติตระกูล แล้วพากลับไปแบบไร้รอยขีดข่วนให้ครบอาการสามสิบสองด้วย"

"ใครกล้าแตะต้องหมอนั่นแม้แต่ปลายเล็บ ฉันจะจับโยนลงทะเลดวงดาวให้เป็นอาหารแมลงอวกาศให้หมด"

ทุกคนถึงกับสะดุ้งโหยง ตัวสั่นงันงก

รีบส่ายหัวปฏิเสธเป็นพัลวัน "ไม่กล้าแตะหรอกครับ/ค่ะ"

แต่ในใจลึกๆ กลับแอบกระซิบกระซาบกัน

นี่ลูกพี่หญิงกำลังเล่นบทไหนอยู่เนี่ย?

หรือว่ากำลังคัดเลือกสามี?

พอลองคิดดูดีๆ ลูกพี่หญิงก็อายุเกือบร้อยปีเข้าไปแล้ว แต่ยังโสดสนิทอยู่เลยนี่นา

สายตาเย็นยะเยือกจ้องเขม็งมา ทำเอาพวกเขารู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง

หลายคนรีบลุกพรวดขึ้นมา แกล้งทำเป็นวุ่นวายด้วยการกอดรัดฟัดเหวี่ยงลูบคลำกันเอง ไม่กล้าสบตากับลูกพี่หญิงเลยแม้แต่น้อย

ไอรีนมองด้วยความรำคาญจนต้องกลอกตาบน

**

ระบบดาวมีอา B004

ไอรีนพาลูกน้องสองคน เดินเข้าไปในอาคารที่ทั้งใหญ่โตและหรูหราอลังการ

"สถานที่แบบนี้ยังอุตส่าห์ดึงดูดคนของสหพันธ์เข้ามาได้ แสดงว่าพวกสหพันธ์ก็ไม่ได้ดีเด่ไปกว่ากันเท่าไหร่หรอก"

ไป๋ชวนเอามือล้วงกระเป๋า เดินกร่างตามหลังไอรีนเข้าไปอย่างไม่ยี่หระ

"แปลกตรงไหนล่ะ แสงสว่างกับความมืดมันก็เป็นของคู่กันอยู่แล้ว"

อาซวน ผู้หญิงผิวสีม่วงที่เดินอยู่ข้างๆ พูดแทรกขึ้นมาด้วยท่าทีเฉยเมย

B004 มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วระบบดาวใกล้เคียง

เหตุผลง่ายๆ ก็คือ สถานที่ที่พวกเขากำลังยืนอยู่นี้ คือลานประมูลนั่นเอง

นอกจากจะมีการประมูลสิ่งมีชีวิตแปลกๆ ที่ไม่ใช่สายพันธุ์มนุษย์แล้ว ก็ยังมีพืชและสัตว์หายากให้ประมูลด้วย

และในขณะเดียวกัน ที่นี่ก็ยังมีสินค้าอีกประเภทหนึ่งให้ประมูลด้วย

—— สิ่งมีชีวิตทรงปัญญา

หรือที่เรียกกันติดปากว่า ประชาชนในยุคอวกาศนี่แหละ

เรื่องนี้เป็นที่รู้กันดีในระบบดาวมีอาและระบบดาวใกล้เคียง

ก็เพราะ...

พวกโรคจิตวิปริตมันเยอะน่ะสิ

ไอรีนพาทั้งสองคนเดินเข้าไปในห้องส่วนตัว

ผนังห้องเป็นกระจกวันเวย์ ทำให้คนข้างในมองเห็นลานประมูลที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลางได้อย่างชัดเจน

"เมื่อก่อนลูกพี่ใหญ่ ก็เคยถูกเอามาประมูลขายเหมือนกัน"

เรื่องนี้พวกที่ติดตามเซี่ยหมังมานาน ต่างก็รู้กันดีทุกคน

ตอนนั้นลูกพี่ถูกจับมาประมูล และคนที่ประมูลได้ไปก็คือคนต่างเผ่าพันธุ์

หลังจากที่พวกมันทรมานเซี่ยหมังจนปางตาย ก็จับเขาไปโยนทิ้งอย่างไม่ไยดี

เรื่องราวหลังจากนั้นก็เดาได้ไม่ยาก

เซี่ยหมังรวบรวมอำนาจในเขตตะวันตกจนเป็นปึกแผ่น แล้วก็จับตัวไอ้คนที่ซื้อเขาไป โยนลงไปในบ่อกรดให้มันถูกกัดกร่อนทั้งเป็น แล้วยืนดูมันละลายกลายเป็นน้ำหนองอย่างช้าๆ ท่ามกลางความเจ็บปวดทรมานแสนสาหัส

ไป๋ชวนกับอาซวนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เรื่องนี้พวกเขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยจริงๆ

"ลูกพี่หญิง หญ้าแกนเหล็กที่คุณตามหาอยู่ที่นี่เหรอ?"

ทั้งสองคนตามไอรีนออกมาเพื่อหาวัตถุดิบทำยา ตอนนี้ยังขาดอยู่อีกสองอย่าง

และสองอย่างนี้ก็ดันเป็นของที่หายากที่สุดซะด้วยสิ

ไอรีนส่ายหน้า "คราวนี้ตั้งใจมาดูว่ามีสินค้ามนุษย์คุณภาพดีๆ โผล่มาให้ประมูลบ้างไหม"

ตามที่ลูกพี่ใหญ่สั่งมา คือให้หาซื้อไปให้เย่เหยานั่นแหละ

ส่วนเย่เหยาน่ะ...

ร้อยทั้งร้อยคงไม่พิศวาสพวกเผ่าพันธุ์แปลกๆ หรอก

ดังนั้นเป้าหมายก็เลยตกไปอยู่ที่เผ่าพันธุ์ตี้หย่า หรือไม่ก็พวกลูกครึ่ง

ในสถานที่แบบนี้ ไม่ว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตทรงปัญญาเผ่าพันธุ์ไหนก็มีให้ประมูลทั้งนั้น

แต่เนื่องจากเผ่าพันธุ์ตี้หย่าและพวกลูกครึ่งมีจำนวนมากที่สุด ราคาประมูลก็เลยไม่ได้สูงลิ่วอะไรนัก

ส่วนพวกที่ไม่ใช่เผ่าพันธุ์มนุษย์ ซึ่งมีรูปลักษณ์โดดเด่นสะดุดตาและหายาก มักจะดึงดูดพวกเศรษฐีโรคจิตให้ยอมทุ่มเงินมหาศาลเพื่อแย่งชิงกัน

ยิ่งถ้าเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีจำนวนประชากรน้อย ราคาประมูลก็จะยิ่งพุ่งทะยานจนทะลุเพดานเลยทีเดียว

เสียงระฆังดังกังวานใสแจ๋วขึ้น

สัญญาณเตือนว่าการประมูลได้เริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างเป็นทางการ

ทั้งสามคนต่างรู้สึกตื่นตาตื่นใจกับสินค้าที่นำมาประมูล แต่ก็ไม่ได้มีความคิดอยากจะได้มาครอบครองหรอกนะ

ส่วนใหญ่เป็นของที่พวกเขาเอาไปใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้เลย

"ลูกพี่หญิง มกุฎราชกุมารแห่งระบบดาวมีอาก็มาด้วยนะ" ทันทีที่ไป๋ชวนได้ยินเสียงหนึ่ง สายตาของเขาก็ตวัดมองไปยังห้องส่วนตัวห้องหนึ่งอย่างแม่นยำ

ถึงจะเป็นกระจกวันเวย์ ทำให้มองไม่เห็นว่าใครอยู่ข้างใน แต่ตอนนี้ความตื่นเต้นในตัวเขามันพลุ่งพล่านจนปิดไม่มิดแล้ว

"เรามาปล้นหมอนั่นกันดีไหม?"

ไม่ได้ออกแรงมาตั้งนาน กระดูกกระเดี้ยวแทบจะขึ้นสนิมอยู่แล้ว

พระเอกคนแรก กำลังก้าวเดินอย่างสง่างามมาหาพวกเราแล้ว

(จบแล้ว)