Chapter 38 The Secluded Village (Part 1)

Chapter 38 The Secluded Village (Part 1)

พี่น้องของเจสันได้ค้นพบร่องรอนการตั้งแคมป์ของมนุษย์ที่หนองน้ำ.

มันเป็นสถานที่ที่พวกเขาได้อยู่ตรงนี้ชั่วระยะเวลานึงและกลิ่นของพวกเขาที่ทิ้งเอาไว้ค่อนข้างแข็งแกร่ง

“มีสี่คน.”

“ฉันคิดว่าหนึ่งในนั้นเป็นผู้หญิง.”

“จากที่ได้กลิ่นที่ยังเข้มข้นแบบนี้แสดงว่าพวกเขาตั้งแคมป์กันที่นี่เมื่อคืน.”

พี่น้องได้จดจำกลิ่นของศัตรูไว้ในใจ ตอนนี้พวกเขารู้แล้วว่ากลิ่นพวกเขาเป็นอย่างไรและยังเพิ่มการไล่ล่าได้ดีขึ้นกว่าครึ่ง.

เจสันมองไปรอบๆและเห็นทิศทางของรอยเท้า.

“พวกเขากำลังเคลื่อนไปทางทิศตะวันตก”

“งั้นพวกเขากำลังเดินเข้าไปยังทิศทางที่ตระกูลเราอยู่?”

“พวกห่านั่นกำลังทำอะไร?”

“เอาจริงๆแล้วพวกเขามาจากที่ไหน?”

เหล่าพี่น้องเอียงหัว

ตระกูลเงินได้ปกป้องอาณาเขตของตน แม้กระทั้งหนูก็ไม่สามารถเข้ามาโดยที่พวกเขาไม่รู้.

ยิ่งไปกว่านั้นมนุษย์ยังขาดความรู้สึกด้านการรับกลิ่นและสัมผัส เป็นไปไม่ได้ที่จะหลบเลี่ยงการเฝ้าระวังของคนในตระกูลเงิน.

แต่ในใจกลางของป่า ได้ปรากฎมนุษย์ออกโดยไม่รู้ว่ามาจากที่ใด.

มนุษย์เหล่านี้มาจากที่ไหน?

“แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้อยู่ในดินแดนของเราและพวกเขาก็เข้าป่าด้วยการผ่านมาจากดินแดนของโทรลล์?”

เจสันเล่าว่าพวกโทรลล์อยู่ที่ทิศเหนือของป่าและคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้.

โทรลล์แข็งแกร่งและโหดร้าย แม้แต่ตระกูลเงินที่ผลักดันลิงแดงและพื้นที่รอบๆส่วนของป่าในส่วนตะวันตกของป่าต้องหลีกการขัดแย้งกับพวกโทรลล์.

“หากพวกเขาผ่านมาจากดินแดนของโทรลล์แน่นอนว่าเขาไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา.”

“ฉันคิดว่าเราต้องระวังเรื่องพวกนี้.”

“ช่าย ไม่งั้นพี่น้องของเฮลกิจะไม่ตาย.”

เมื่อ พี่น้องของเจสันเริ่มพูดถึงเฮลกิเขาก็เริ่มรู้สึกรำคาญ.

“ไปเถอะ.”

“…?”

“ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นมนุษย์ เมื่อถึงเวลากลางคืนมนุษย์ก็ไม่ต่างจากคนคาบอด.”

“ใช่”

“นั่นก็จริง.”

พี่น้องเจสันเริ่มตามร่องรอย

พวกเขาเดิมตามรอยเท้า แต่สิ่งที่เหลือไว้กับมีเพียงกลิ่นอยู่ในจุดที่เขาเพิ่งผ่านมา.

ใช้จากกลิ่นที่เหลือมากน้อยแค่ไหนในการกะระยะที่พวกเขาอยู่ ดัวยวิธีนี้พวกเขาก็สามารถบ่งชี้กลุ่มที่พวกเขาตามล่าอย่างรวดเร็ว.

พี่น้องของเจสันเริ่มไล่ล่ากลุ่มมนุษย์ด้วยความเร็วที่ค่อยๆช้าลงในการจับพวกมนุษย์

ไม่จำเป็นต้องรีบมาก.

ในขณะที่ดวงอาทิตย์ขึ้น มันจะดีกว่าที่ไปอย่างช้าๆ เนื่องจากมนุษย์มีอาวุธระยะไกลที่แปลกประหลาด

พวกเขาสามารถไล่จับพวกมนุษย์ได้เมื่อตอนที่พวกเขาหลับ เจสันวางแผนที่จะจัดการมนุษย์ทั้งหมดในเวลานั้น.

พี่น้องเจสันติดตามมนุษย์ด้วยท่าทีสบายๆ.

ไม่ว่าอย่างไรมันก็เป็นดินแดนของตระกูลเงิน.

มันเป็นการไล่ล่าในสนามหญ้าหน้าบ้านของพวกเขาดังนั้นพี่น้องของเจสันก็ยังสามารถหลับตาเพื่อไล่จับพวกเขาได้ พวกเขาสามารถคาดเดาการเดินทางของคนกลุ่มนั้นได้อย่างชัดเจน.

แต่…

“หืมมม?”

พี่น้องคนนึงทำเสียงสับสน.

คนอื่นๆก็เหมือนกัน.

ความสับสนถูกทาบนหน้าของเจสันเหมือนกัน.

‘กลิ่นหมดแล้ว?’

“กลิ่นพวกห่านั่นได้หายไปอย่างกระทันหัน!”

“มันเกิดขึ้นได้อย่างไร?”

“มันไม่ใช่เพียงแค่กลิ่นหายไปเท่านั้น.”

พี่น้องกำลังหงุดหงิดกับเหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เจสันก็รู้สึกหงุดหงิด แต่เขาก็เชื่อใจพี่น้องของเขา.

“มีรอบเท้าชัดเจน ฉันไม่คิดว่าพวกมันมีความลับอะไรหรือเปล่าแต่เราก็ไล่ล่ามาถึงนี่.”

“คิดว่าไม่เป็นไร?”

“มีบางอย่างผิดปกติ.”

พี่น้องดูกังวลใจ

เมื่อมีการล่า ไลแคนจะอาศัยกลิ่นเป็นหลักและการไล่ล่าที่กลิ่นหายไปมันก็เกิดอาการไม่สบายใจ.

เจสันคำราม.

“งั้น? พวกนายต้องการจะกลับ? เราควรกลับไปบอกพ่อเมื่อกลิ่นพวกเขาหายไป?!”

“ไม่ ไม่.”

“ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้น.”

พี่น้องที่ถูกเจสันขู่ปฎิเสธ.

ในขณะที่เป็นสถานการณ์ปกติเขายังคงตามกลิ่นอยู่ แต่กลิ่นก็หายไปและถูกบังคับให้ติดตามกลุ่มคนโดยรอบเท้าของพวกเขา.

แต่เมื่อมันผ่านไป 20 นาทีก็มีกลิ่นแปลกๆออกมาจากกลุ่มคน.

“นี่มันกลิ่นของหญ้า.”

“มนุษย์เหล่านี้กำลังเล่นแง่กับเราแบบแปลกๆ”

ตอนนี้กลิ่นที่เข้มข้นของเขาไม่ใช่กลิ่นของกลุ่มคนอีกแล้ว.

ความลับของกลุ่มมนุษย์ที่กำลังวางแผน พี่น้องของเจสันยิ่งงุนงงมากเข้าไปอีก.

แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่ากลิ่นของหญ้าเหล่านี้เป็นเพียงส่วนน้อยในกลุ่มคน.

พี่น้องของเจสันไม่มีทางเลือกอื่นในการเดินตามรอยเท้าและกลิ่นหญ้าต่อไป.

พวกเขาเดินตามสิ่งนี้ไปเรื่อยๆ

ตอนเช้าและแสงอาทิตย์ขึ้นกลางหัว

พี่น้องของเจสันหยุดสักครู่.

มันเป็นเพราะห่างออกไปไม่ไกลมีกลิ่นของหญ้าลอยอยู่บนอากาศ.

นั่นหมายความว่ากลุ่มมนุษย์อยู่ไม่ไกล

“พี่ ควรจะทำอย่างไร?”

“ฉันคิดว่ามนุษย์หยุดพักแล้ว.”

“พวกเขาต้องกินอะไรสักอย่าง.”

“กลิ่นฉุนเหม็นๆนั่นอยู่รอบๆบริเวณนี้.”

เหล่าพี่น้องแลกเปลี่ยนความคิดเห็น

จากการที่กลิ่นของหญ้าอยู่ไม่ไกลจากที่นี่แสดงว่ามนุษย์ก็ไม่น่าจะอยู่ไกลจากที่นี่.

มันเป็นลานกว้าง

พวกเขาไม่สามารถเข้าไปใกล้มนุษย์ได้ในตอนเช้า.

“พวกเลวนั่นมีอาวุธแปลกๆที่ฆ่าพี่น้องของเฮลกิได้ เราไม่ควรจะรอจนกว่าจะถึงเวลากลางคืนเมื่อพวกมันนอนหลับ?”

หนึ่งในพี่น้องเสนอแนะ

เจสันก็คิดว่ามันเป็นข้อเสนอที่ดี

“ตกลง เราจะพักจนกว่าพวกห่านั่นเคลื่อนที่.”

“ตกลง.”

“ฉันจะไปหาอะไรกินสักหน่อย.”

“ไปด้วยกัน.”

เหล่าพี่น้องที่ติดตามมาตั้งแต่เมื่อเช้ายังไม่ได้หาอะไรกิน จึงแยกย้ายกันไปหาอาหาร.

ไลแคนพี่น้องเหล่านี้เป็นนักล่าที่พัฒนาแล้วพวกเขาสามารถล่ากวางได้มาอย่างรวดเร็ว

เจสันและพี่น้องของเขาสามารถจับกวางได้ในขณะที่มืออีกข้างทำลายคอ.

กร๊วมมมม!

ด้วยเสียงที่น่ากลัว กวางตายทันที

เจสันค่อยๆกัดเข้าไปที่คอของกวางและดื่มเลือดสดๆจากมัน

พี่น้องที่กำลังสวาปามด้วยความหิว.

ไลแคนทั้งเจ็ดที่ตัวใหญ่และกำลังดื่มกินอย่างหิวกระหาย มันใช้เวลาไม่กี่นาทีก่อนที่มันจะเหลือแต่กระดูกเท่านั้น.

พวกเขากินอาหารจนเต็มท้องก่อนที่พี่น้องเจสันจะกลับมาหันสนใจคนในกลุ่ม.

“กลิ่นยังคงเดิม.”

“พวกเขายังอยู่ใกล้ๆ มันยังไม่ได้เดินไปไหน.”

“พวกเขายังไม่าเสร็จการรับประทานอาหาร?”

กลิ่นของหญ้ายังคงอบอวลอยู่ในอากาศ.

หลังจากที่คิดอย่างถี่ถ้วนแล้วพี่น้องเจสันยังคงรออยู่สักพัก.

ตราบที่มนุษย์อยู่ในดินแดนของพวกเขา มนุษย์ก็ยังอยู่ในอุ้งมือเขาเหมือนเดิม นั่นคือสิ่งที่พวกเขาคิด

แต่เมื่อเวลาผ่านไป กลิ่นของหญ้ายังไม่หายไปพี่น้องเจสันก็เริ่มตั้งคำถาม.

“ทำไมพวกเขาไม่เคลื่อนไหว?”

“การเคลื่อนไหวของมนุษย์ดูแปลกๆ.”

“พวกเขายังไม่เคลื่อนไหว พวกไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้? พวกเขาไม่รู้ว่าพวกเราอยู่ในดินแดนของเรา?”

พวกเขากินเสร็จแล้วนอนเลยหรือเปล่า?

พวกมันคงไม่คิดว่าพวกมันกำลังถูกไล่ล่า?

คำถามหลักทำให้เจสันรู้สึกสับสน.

‘นั่นคงไม่ใช่.’

จะสันเลือกน้องคนสุดท้องของพวกเขาให้ออกไปดู

“นายออกไปดูด้วยตัวเอง.”

“อะไร? ผม?”

น้องคนสุดท้องบิดเบี้ยวอย่างเห็นได้ชัด

“แกกลัว?”

คำถามของเจสันเต็มไปด้วยการข่มขู่

หน้าของน้องชายดูเหมือนว่าเขาพึ่งกินอึ.

เขาไม่ต้องการได้รับการปฎิบัติแบบลูกเมียน้อยโดยเจสัน แต่เจัสนแข็งแกร่งที่สุด เขาไม่สามารถสู้ได้จึงไม่มีทางเลือก

“ตกลง ฉันจะไป จิ๊.”

น้องเล็กพึมพำเล็กน้อยก่อนจะไป.

น้องเล็กเดิมตามรอยเท้าไปประมาณ1ชั่วโมงก่อนที่จะตบกางกลับ.

“เกิดอะไรขึ้น?”

ด้วยคำถามของเจสัน น้องเล็กตอบอย่างรวดเร็ว

“เราต้อวยืนยัน!”

“อะไร?”

“มาดูด้วยตัวเอง!”

เหล่าพี่น้องกับเจสันไปพร้อมกับน้องเล็ก.

หลังจากเห็นสิ่งนั้นเจสันก็รู้สึกสับสน ก่อนที่จะเสียใจ…

และควาฒโกรธก็เพิ่มเข้ามาก่อนที่เขาจะไม่สามารถควบคุมได้.

“ไอ้พวกแมลง!”

ในจุดนั้นไม่มีอะไรที่จะบ่งชี้ว่ามนุษย์อยู่ที่นั่น.

มันเป็นกลุ่มหญ้าที่ถูกบดและกลิ่นมันก็เลยกระจายออกไป.

เพราะกลิ่นของหญ้าเจสันเลยคิดว่ามนุษย์อยู่ใกล้ๆและเสียเวลานานมาก.

‘พวกมันหลอกให้เราอยู่ที่นี่และเคลื่อนที่ไปไกล.’

เจสันได้สรุปแล้วว่ามนุษย์ได้ใช้อุบายและเคลื่อนไหวหนีไป.

“ไปเร็วๆ เราสามารถจับพวกมันได้ในตอนกลางคืน.”

“ตกลง!”

พี่น้องเจสันเริ่มที่จะวิ่งอย่างรวดเร็ว.

หลังจากที่ถูกหลอกเหมือนคนโง่ ความภูมิใจและความทะนงตัวพังเป็นชิ้นๆก่อนที่จะวิ่งไล่เหมือนกับคนตาบอด.

***

เราได้รับรู้ในตอนกลางวันว่ามีไลแคนเจ็ดตัวไล่เรามาตามทาง.

ในความคิดของพวกเขาที่รักษาระยะทางในการติดตามพวกเรา แต่กลุ่มพวกมันก็ถูกรับรู้ได้โดยซิลเนื่องจากระยะสอดแนมเธอค่อนข้างกว้าง.

ผมได้วางแผนการดำเนินของผม

ขั้นแรกคือการเก็บหญ้าครึ่งนึงไว้กลับตัวเราและถือเอาไว้

ตามแผนการของผม ไลแคนไม่สามารถรับรู้กลิ่นพวกเราได้เนื่องจากหญ้าค่อนข้างฉุน.

ใช้เวลานั้นในการเคลื่อนที่ไปให้ไกลและนอนหลับ.

เมื่อรู้ว่าพวกเลวนั่นตามกลิ่นหญ้าและไม่ได้ไล่ตามเรา ก็สามารถที่จะนอนหลับได้อย่างสบายใจและผักผ่อน.

-เมี๊ยว!

สุดท้ายซิลก็กลับมาจากการสอดแนม.

ซิลชี้ไปยังพื้นและวาดมันด้วยขาหน้า ดูเหมือนว่าพวกห่านั้นรู้ตัวว่าโดนหลอกและไล่ตามอีกครั้ง ผมมั่นใจได้เลยว่าพวกมันกำลังโกรธ?

ผมรีบปลุกจุนโฮ แฮซูและจุนชอย.

“ตื่น เราต้องไปเดี๋ยวนี้.”

“ฮยอง ตอนนี้เราจะไปไหน?”

“เราจะได้เห็นคนชนะในคืนนี้”

เนื่องจากกลิ่นของหญ้าได้ติดจมูกมัน จึงทำให้พวกมันรับรู้ระยะทางคลาดเคลื่อน.

เมื่อมันถูกหลอกโดยผม มันก็เร่งรีบเป็นอย่างมาก.

คืนนี้ พวกเหี๊ยจะมาหาเราอย่างฮึกเหิม.

เราต้องทำกับดักและรอมันก่อนที่จะฆ่าพวกมันทั้งหมด.

“ฉันจะเป็นเหยื่อ.”

คนที่อาสาไม่ใช่ใครนอกจากจุนชอย

“ไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้น เราสามารถล่อมันด้วยเสื้อผ้าที่มีกลิ่นของหญ้า.”

“นั่นมันเป็นแค่การรับรู้กลิ่น แต่คุณจะหลอกเรื่องการฟังของพวกมันได้อย่างไร? ผ่ายตรงข้ามไม่ใช่แค่หมาป่า แต่มันยังฉลาด.”

“อ่า…”

จุนชอยถูกต้อง.

ถ้าไลแคนเข้ามาใกล้และไม่ได้ยินเสียงอะไรพวกเขาจะรู้สึกว่ามันผิดปกติ พวกมันถูกหลอกมาแล้วครั้งนึงเพราะงั้นมันต้องระมัดระวังมาก.

“คุณจะไม่เป็นไร?”

“ไม่มีปัญหา ผมต้องการสู้เพื่อดูว่าพวกเขาแข็งแกร่งแค่ไหน ผมยังสามารถรู้ได้ว่าผมแข็งแกร่งขึ้นได้เท่าไร.”

จุนชอยมีความกล้าไม่เหมือนกัน

เขาไม่ได้กลัวคนที่ผ่านการสอบมา19รอบและยังให้แม้กระทั่งการสอนบางอย่างกับชายคนนั้นอีกด้วย.

“ถ้างั้นก็ขอบคุณมาก คุณทำเพียงแค่จับพวกมันเอาไว้”

เราเดินมาไกลแค่ไหน.

ตอนเย็นผ่านไปและท้องฟ้าก็เริ่มที่จะมืดลง

เราเดินต่อไปเมื่อดวงอาทิตย์หายไปเราก็เดินหน้าตามแผนของเรา.

ด้วยเสื้อคลุมของพวกเรา พวกเราได้นำเสื้อที่มีกลิ่นตัวไว้ในที่เดียวกับจุนชอยที่กำลังแกล้งทำเป็นหลับอยู่.

ในบัทเทิลสูทและรองเท้าของเราก็อยู่ไม่ไกล.

“อาวุธ.”

Mosin-Nagant ปรากฎในมือผม.

“นี่ โอปป้า.”

แฮซูเอาลุกกระสุน 7.62 มม. ออกมาจากกระเป๋าของเธอ

ผมรีโหลด Mosin-Nagant และเตรียมพร้อมทุกอย่าง.

ตอนนี้ก็เหลือแค่รอให้พวหห่านั่นเข้ามา.