บทที่ 21 ประจันหน้าสั่งสอนมนุษย์ป้าตระกูลเจีย เชื่อไหมว่าฉันจะตบเธอ?

บทที่ 21 ประจันหน้าสั่งสอนมนุษย์ป้าตระกูลเจีย เชื่อไหมว่าฉันจะตบเธอ?

ต้องทราบก่อนว่า

ในเวลานี้ เจียดงซวี่เป็นเพียงเด็กฝึกงานในโรงงาน มีรายได้เพียงเดือนละสิบกว่าหยวนเท่านั้น

แต่เงินจำนวนน้อยนิดนี้แทบจะไม่พอสำหรับเขาและนางเจียจางซื่อ และพวกเขายังต้องเก็บเงินเพื่อไว้ขอเมียให้เขาด้วย

ดังนั้น โดยปกติแล้วเจียดงซวี่และนางเจียจางซื่อจึงค่อนข้างตระหนี่ในการกินเนื้อสัตว์

แม้จะไม่ถึงขั้นประหยัดสุดโต่งอย่างครอบครัวของเหยียนพูกุ้ย

แต่พวกเขาก็ยังต้องรอทุกๆ สี่หรือห้าวัน ถึงจะซื้อเนื้อสักหนึ่งชั่งมาทานให้พอรู้รส

วันที่มีทั้งปลาและเนื้อวัวเช่นนี้ เป็นสิ่งที่เจียดงซวี่ไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง

พวกเขาไม่เคยได้กินดีขนาดนี้แม้แต่ในช่วงปีใหม่เสียด้วยซ้ำ

เซ่าจือเดินดมกลิ่นอยู่แถวระเบียงทางเดินแล้วเอ่ยขึ้นว่า 'อืม... ไม่ใช่แค่เนื้อวัวผัดพริกนะ แต่ยังมีปลานึ่งด้วย เฮ้อ กลิ่นปลานึ่งนี่ก็หอมมาก ดูเหมือนซูหยวนจะมีฝีมือการทำอาหารไม่เบาเลยทีเดียว'

หลังจากพูดจบ

เซ่าจือดูเหมือนจะเสร็จสิ้นภารกิจของเขาแล้ว เขาไม่ได้พูดอะไรกับเจียดงซวี่ต่อและหันหลังเดินกลับไป

เขาต้องกลับไปบอกเหอด้าชิงเรื่องนี้

เพราะในบ้านพักสี่ประสานหรือซื่อเหอย่วนแห่งนี้ มีเพียงสองพ่อลูกที่เป็นพ่อครัวมาโดยตลอด และพวกเขาก็ไม่ค่อยได้คุยกับเพื่อนบ้านคนอื่นๆ ในวันธรรมดามากนัก

ก็ในเมื่อคนอื่นไม่เข้าใจเรื่องทักษะการทำอาหารเลยนี่นา

ตอนนี้ซูหยวนย้ายเข้ามา และดูเหมือนจะมีทักษะการทำอาหารที่ค่อนข้างดี

ดังนั้น พวกเขาจึงมีเพื่อนบ้านที่เป็นพ่อครัวเพิ่มขึ้นมาอีกคนให้พอได้พูดคุยกันได้บ้าง

เมื่อเจียดงซวี่เห็นเซ่าจือเดินจากไป เขาก็มองไปยังห้องพักทิศตะวันตกด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความลังเล

ตอนแรกเขาคิดว่าเป็นครอบครัวอื่นที่ทำเนื้อวัว แต่ไม่คาดคิดเลยว่าเป็นบ้านของซูหยวน

ถ้าอย่างนั้น เขาควรจะเข้าไปขอเนื้อจากซูหยวนดีไหม?

เจียดงซวี่ขัดแย้งในตัวเองอย่างมาก

เพราะเขารับรู้ถึงความขัดแย้งเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างแม่ของเขากับซูหยวน

ด้วยจำนวนผู้คนมากมายในลานหน้าบ้านเช่นนี้ มันจะไม่น่าอายมากเหรอถ้าเขาไปขอเนื้อวัวแล้วไม่ได้อะไรกลับมาเลย?

เมื่อคิดได้ดังนั้น เจียดงซวี่รู้สึกว่าชื่อเสียงของเขาสื่อสำคัญกว่า เขาจึงหันหลังเดินกลับบ้านไปเช่นกัน

เขาเพิ่งจะกลับถึงบ้าน

นางเจียจางซื่อเห็นชามที่ว่างเปล่าของลูกชายก็ถามขึ้นด้วยความตกตะลึง 'เนื้อวัวล่ะ?'

เจียดงซวี่ตอบว่า 'คือว่า... คนที่ทำกับข้าวอยู่คือซูหยวนครับ เขาเป็นคนซื้อเนื้อวัวมา'

นางเจียจางซื่อตะลึงงันพลางถามคำถามเดียวกับที่ลูกชายเคยถามก่อนหน้านี้ 'เนื้อของเขางั้นเหรอ? เขาก็มีปลาอยู่แล้วไม่ใช่เหรอไง! เขาจะมีปัญญาซื้อเนื้อวัวมาได้ยังไงกัน!'

เจียดงซวี่ยิ้มขื่น 'ผมก็ไม่รู้ครับ แต่ผมเพิ่งไปดูมากับเซ่าจือ เซ่าจือดมกลิ่นแล้วบอกว่าซูหยวนทำเนื้อวัวผัดพริกกับปลานึ่งด้วยครับ'

'ไอ้เด็กเหลือขอคนนี้ มันจะรวยเกินไปแล้ว!'

นางเจียจางซื่อพูดด้วยความเคียดแค้น 'รวยขนาดนี้แท้ๆ กลับไม่คิดจะช่วยเหลือพวกเราที่เป็นกำพร้าพ่อและแม่ม่ายเลย แค่ปลาที่มันจับได้ตั้งเยอะแยะไม่ยอมแบ่งให้บ้านเราก็นับว่าแย่พอแล้ว แต่นี่ถึงขั้นซื้อเนื้อวัวมากินอีก มันจงใจยั่วให้บ้านเราอยากกินชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ?'

เจียดงซวี่ถอนหายใจ 'แม่ครับ เราทำอะไรไม่ได้หรอก เขาเงินหนา เขาอยากจะซื้ออะไรมันก็เรื่องของเขา'

นางเจียจางซื่อไม่พอใจและพ่นลมหายใจทางจมูก 'ทุกคนก็อยู่ในซื่อเหอย่วนเดียวกัน ทำไมมันถึงได้กินดีอยู่ดีขนาดนั้น? มีเนื้อทุกมื้อเลย!'

จากนั้นนางก็มองไปที่ชามแล้วพูดว่า 'แม่บอกให้ลูกไปขอยืมเนื้อมาไงล่ะ ทำไมลูกไม่ลองเอ่ยปากขอยืมจากซูหยวนดูล่ะ?'

เจียดงซวี่ไม่กล้าบอกว่า เป็นเพราะความขัดแย้งระหว่างแม่ของเขากับซูหยวนที่ทำให้เขาอายเกินกว่าจะไปขอยืมได้ เขาจึงได้แต่หาข้ออ้างอื่นแทน โดยกล่าวว่า 'ซูหยวนอยู่ตัวคนเดียว แถมอายุรุ่นราวคราวเดียวกับผม ถ้าผมไปขอยืมเขา เขาคงไม่ให้เกียรติผมแน่ๆ ต่อหน้าคนตั้งเยอะแยะแบบนั้น ถ้าผมไม่ได้เนื้อกลับมา ผมก็เสียหน้าแย่สิครับ แล้วถ้าเรื่องหลุดออกไปข้างนอกมันจะดูไม่ดี เดี๋ยวชาวบ้านจะหัวเราะเยาะเอาเวลาผมจะไปขอเมียในวันข้างหน้า'

แม้ข้ออ้างนี้จะดูข้างๆ คูๆ ไปบ้าง แต่มันก็ยังฟังดูสมเหตุสมผล ความคิดของนางเจียจางซื่อประมวลผลได้ไม่ลึกซึ้งนัก และแน่นอนว่านางไม่อยากให้ลูกชายต้องชวดเมียเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้

แต่นางยังคงละโมบอยากกินเนื้อเป็นกำลัง

โดยเฉพาะหลังจากได้ยินว่าซูหยวนทำเนื้อวัวผัดพริกกับปลานึ่ง...

มันฟังดูน่าอร่อยเหลือเกิน!

เมื่อคิดไปถึงตอนที่ซูหยวนไม่ไว้หน้าผู้ใหญ่อย่างนางครั้งแล้วครั้งเล่า นางเจียจางซื่อก็อยู่ไม่สุขอีกต่อไป

นางพ่นลมหายใจเบาๆ ลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า 'ดงซวี่ รอดูเถอะ เดี๋ยวแม่จะไปเอาเนื้อกลับมาให้ดูเอง!'

หัวใจของเจียดงซวี่เปี่ยมไปด้วยความดีใจ เขาตอบว่า 'ตกลงครับ! งั้นผมจะรอแม่อยู่ที่บ้านนะ!'

อย่างไรเสียเขาก็ไม่ไปกับนางด้วยหรอก หากนางเจียจางซื่อไม่ได้เนื้อกลับมา เขาก็ไม่ต้องอับอาย

แต่ถ้านางได้เนื้อมา เขาก็พลอยได้กินด้วย

ไม่มีอะไรต้องเสียเลยสักนิด!

นางเจียจางซื่อถือชามเดินอย่างรวดเร็วไปยังห้องพักทิศตะวันตกที่ลานหน้าบ้าน

กลิ่นหอมที่อบอวลไปทั่วซื่อเหอย่วน ทำให้นางเจียจางซื่อรู้สึกว่าความหิวโหยในท้องถูกกระตุ้นจนถึงขีดสุด

เมื่อเห็นประตูเปิดทิ้งไว้ นางเจียจางซื่อก็ไม่ได้เคาะประตู แต่เดินดุ่มๆ เข้าไปในทันที

ซูหยวนเพิ่งจะผัดเนื้อวัวกระทะใหญ่เสร็จพอดี เขาตักใส่ชามอ่างใบเขื่องแล้วยกมาวางที่โต๊ะอาหาร

ทันทีที่เขาวางมันลง เขาก็ได้ยินเสียงของนางเจียจางซื่อ

'โอ้ ซูหยวน เนื้อวัวชามใหญ่ขนาดนี้ เธอทำเองทั้งหมดเลยเหรอ?'

น้ำเสียงของนางเจียจางซื่อเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและประหลาดใจ

นางไม่คิดเลยว่าซูหยวนจะไม่ใช่แค่ซื้อเนื้อวัวมาเท่านั้น แต่ยังทำออกมาได้ชามใหญ่โตขนาดนี้!

ดูท่าแล้วน่าจะใช้เนื้อวัวมากกว่าสิบชั่งเลยทีเดียว!

เมื่อเห็นนางเจียจางซื่อบุกรุกเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต สีหน้าของซูหยวนก็มืดมนลงทันที

'ใครอนุญาตให้ป้าเข้ามา! ออกไปเดี๋ยวนี้!' ซูหยวนตะโกนก้อง!

นางเจียจางซื่อจ้องมองเนื้อวัวผัดพริกในชามอ่างด้วยความละโมบ น้ำลายแทบจะหก

เมื่อจู่ๆ ได้ยินเสียงตวาดลั่นของซูหยวน นางเจียจางซื่อก็สะดุ้งสุดตัว

'จะตะโกนเสียงดังทำไมกัน? เรามันเพื่อนบ้านกันทั้งนั้น เธอเปิดประตูทิ้งไว้เองนะ ฉันจะเข้ามาดูหน่อยมันจะเสียหายตรงไหน?'

นางเจียจางซื่อพูดด้วยท่าทางที่ดูเหมือนเป็นฝ่ายถูก ทั้งที่ตนเองเป็นฝ่ายผิด

ซูหยวนกล่าวอย่างไม่ไว้หน้า 'นี่คือบ้านของผม ผมไม่ได้อนุญาตให้ป้าเข้ามา ไม่ว่าประตูผมจะเปิดหรือปิด ป้าก็ไม่มีสิทธิ์เข้ามาทั้งนั้น!'

นางเจียจางซื่อไม่คิดว่าซูหยวนจะไร้มารยาทขนาดนี้ และเปลี่ยนท่าทีเป็นศัตรูในพริบตา นางตีหน้ายักษ์ทันทีแล้วพูดว่า 'ฉันอยู่ที่ซื่อเหอย่วนนี้มาตั้งหลายปี นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ได้ยินใครพูดแบบนี้ ฉันจะเข้าบ้านใครเมื่อไหร่ก็ได้ตามใจฉัน'

ซูหยวนกล่าวอย่างเย็นชา 'นั่นมันบ้านคนอื่น ป้าอยากจะไปไหนก็ไป แต่อย่ามาที่บ้านผม!'

นางเจียจางซื่อโกรธจัด ชี้นิ้วใส่ซูหยวนแล้วพูดว่า 'เธอทำกับข้าวตั้งเยอะแยะจนกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วซื่อเหอย่วนขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าจงใจจะยั่วให้ฉันอยากกินแล้วดึงดูดให้ฉันมาหาหรอกเหรอ? พอฉันมาถึงที่แล้ว เธอกลับมาไล่ฉันงั้นเหรอ?'

คำพูดของนางเจียจางซื่อทำเอาซูหยวนแทบจะอาเจียน

นางพูดเหมือนกับว่าเป็นความผิดของเขา

และพูดเหมือนว่าเขาจงใจทำแบบนั้น

ใครจะไปอยากดึงดูดป้ามากันล่ะ?

ให้ตายเถอะ อยู่ห่างๆ กันไว้ดีที่สุด!

ซูหยวนไม่อยากเสียเวลากับคนที่มีตรรกะไม่ปกติอย่างนางเจียจางซื่ออีกต่อไป เขาจึงก้าวไปข้างหน้าแล้วไล่นางออกไปพ้นประตูบ้าน

'ออกไปซะ ที่นี่ไม่ต้อนรับป้า'

'แล้วนั่นถือชามมาด้วยเหรอ? ถ้าอยากจะขอทาน ก็ไปขอข้างถนนนู่น!'

'ที่นี่ไม่มีอาหารให้คนอย่างป้ามาขอหรอก!'

พูดจบ

ซูหยวนก็เมินสีหน้าเขียวคล้ำของนางเจียจางซื่อแล้วปิดประตูใส่หน้าดัง ปัง!

นางเจียจางซื่อไม่คาดคิดมาก่อน

ซูหยวนไม่ไว้หน้านางเลยแม้แต่นิดเดียว ไม่มีความเคารพผู้ใหญ่หรือเมตตาผู้น้อยเลยสักนิด!

นางเจียจางซื่อแทบจะบ้าคลั่งด้วยความแค้น!

นางอุตส่าห์มาหาซูหยวน แต่ก่อนที่จะได้อ้าปากขอยืมเนื้อ ซูหยวนกลับไล่นางออกมาเสียก่อน

ไอ้เด็กเหลือขอ!

มันทำให้คุณนายอย่างนางโกรธจนตัวสั่น!

ยิ่งไปกว่านั้น ในเวลานี้คนจำนวนมากในลานหน้าบ้านต่างกำลังจ้องมองนางอยู่ ทำให้ใบหน้าของนางเจียจางซื่อเปลี่ยนจากเขียวเป็นซีด รู้สึกอับอายขายหน้าอย่างถึงที่สุด

นางเจียจางซื่อยอมไม่ได้ที่จะให้ใครมาดูถูก หรือปล่อยให้ใครมาหัวเราะเยาะ

นางจึงชี้ไปที่ประตูบ้านของซูหยวนและด่าทอเสียงดังลั่น:

'ซูหยวน ไอ้เด็กเหลือขอ!'

'แกมันไม่มีความเคารพผู้ใหญ่! ฉันเป็นผู้ใหญ่ของแกนะ!'

'ฉันอุตส่าห์มาเยี่ยมเยียนแกด้วยความหวังดี แต่แกกลับไล่ฉันออกมาเหมือนหมูเหมือนหมา!'

'แกไม่เห็นหัวใครเลยใช่ไหมในซื่อเหอย่วนแห่งนี้?!'

นางเจียจางซื่อยังด่าไม่ทันจบ

ประตูบ้านก็ถูกเปิดออกอีกครั้งอย่างกะทันหัน ซูหยวนเดินออกมาด้วยสีหน้าเย็นชาพลางกล่าวว่า 'พูดอีกคำเดียว เชื่อไหมว่าผมจะตบปากป้า?'

เมื่อเห็นเช่นนี้ นางเจียจางซื่อจะกล้าตะโกนต่อได้อย่างไร?

ผู้หญิงวัยกลางคนที่ไม่มีเรี่ยวแรงอย่างนาง จะไปสู้ซูหยวนได้ยังไงกัน?

นางกลัวจนลนลาน วิ่งหนีไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

เมื่อมองดูนางเจียจางซื่อหนีหัวซุกหัวซุน ซูหยวนก็รู้สึกเสียดายเล็กน้อย

หากนางเจียจางซื่อยังขืนด่าต่ออีคำเดียว ซูหยวนคงจะฝากรอยนิ้วมือไว้บนหน้าแก่มๆ นั่นจริงๆ

คนดีมักถูกรังแก คนใจอ่อนมักถูกขี่หัว

ซูหยวนเพิ่งย้ายมาใหม่และไม่อยากก่อเรื่อง

แต่หากคนใจร้ายในซื่อเหอย่วนพวกนี้คิดว่าเขาเป็นคนเคี้ยวง่าย แล้วจะมาขี่คอเขาเพื่อถ่ายรดหัวล่ะก็ นั่นเป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด!

ซูหยวนไม่อยากหาเรื่อง แต่เขาก็ไม่เคยกลัวเรื่อง!

เมื่อถึงเวลาที่ต้องลงมือ เขาก็จะไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย!

เขากวาดสายตามองทุกคนที่ลานหน้าบ้าน

เมื่อเห็นสายตาที่เฉียบคมของซูหยวน ทุกคนต่างก็หลบตาโดยสัญชาตญาณ ไม่กล้าสบตาเขาเลย

สายตานั้นน่ากลัวเกินไป!

ในวินาทีนี้ ทุกคนต่างก็ได้ตระหนักแล้วว่า

แม้ซูหยวนจะมาจากชนบท แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่จะมาตอแยด้วยได้ง่ายๆ!

และไม่ใช่คนที่จะมาหลอกใช้ได้เหมือนกัน

ดูเหมือนว่าพวกเขาคงต้องพิจารณาอย่างรอบคอบว่าจะวางตัวอย่างไรกับซูหยวนต่อจากนี้ไป