ตอนที่ 105 กราบทูลให้ลงโทษ(ฟรี)

ตอนที่ 105 กราบทูลให้ลงโทษ

"ฟู่จง เจ้าไปหาหลี่ชวน แล้วก็ด่ามันแทนข้าให้ยับเลยนะ"

"ขอรับ ท่านอ๋อง"

อ๋องไต้ขมวดคิ้วแน่น สบถออกมา "ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ยังจะมาแกว่งเท้าหาเสี้ยนให้ข้าอีก นี่มันคิดว่าข้ายังว่างงานนักหรือไงฮะ?"

"ท่านอ๋อง ปกติแม่ทัพหลี่ก็ชอบไปเที่ยวเตร่ที่หอคณิกาอยู่แล้ว เรื่องนี้ก็พอหลับตาข้างนึงได้ แต่ข้าน้อยก็ไม่นึกเลยว่าเขาจะกล้าไปเที่ยวหอคณิกาในช่วงเวลานี้" ฟู่จงเองก็หงุดหงิดหลี่ชวนเหมือนกันที่มาสร้างเรื่องปวดหัวให้ท่านอ๋องในเวลาแบบนี้ "ท่านอ๋องก็อุตส่าห์เตือนแม่ทัพหลี่และคนอื่นๆ ไปแล้วนะขอรับ ว่าช่วงนี้ให้ทำตัวดีๆ หน่อย แต่แม่ทัพหลี่ก็ยัง..."

อ๋องไต้หน้ามืดทะมึน สบถด่า "ข้าสตามใจมันเกินไปเองแหละ"

"ท่านอ๋อง คราวนี้ท่านจะปล่อยแม่ทัพหลี่ไปง่ายๆ ไม่ได้แล้วนะขอรับ ไม่งั้นเขาจะได้ใจแล้วก็ทำผิดซ้ำซากอีก" ฟู่จงรู้สึกมาตลอดว่าหลี่ชวนและพรรคพวกทำตัวกร่างเกินไป ลืมไปว่าเมืองหลวงไม่ใช่ค่ายทหาร แต่ก็ยังทำตัวกร่างเหมือนอยู่ในค่ายทหารไม่มีผิด "ถ้าแม่ทัพหลี่ยังขืนทำตัวแบบนี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วเขาต้องหาเรื่องเดือดร้อนมาให้แน่ๆ เมืองหลวงไม่ใช่ค่ายทหารนะขอรับ แถมคนของรัชทายาทก็คอยจับตาดูเราอยู่ทุกฝีก้าวด้วย"

"เจ้าพูดถูก"

"ท่านอ๋อง ข้าน้อยจะไปหาแม่ทัพหลี่เดี๋ยวนี้เลยขอรับ"

"ไปเถอะ"

ฟู่จงลงจากรถม้า แล้วรีบจ้ำอ้าวไปที่จวนของหลี่ชวน พอไปถึง หลี่ชวนกำลังอาบน้ำอยู่ เขาเลยต้องนั่งรออยู่พักนึงกว่าหลี่ชวนจะอาบน้ำเสร็จแล้วเดินออกมา

พอเห็นฟู่จง หลี่ชวนก็ประสานมือทำความเคารพตามมารยาท

ฟู่จงโค้งตอบอย่างถูกระเบียบ "ท่านแม่ทัพ ท่านอ๋องมีรับสั่งให้ข้าน้อยมาด่าท่านแทนพระองค์ขอรับ"

พอได้ยินแบบนั้น หลี่ชวนก็ยืดตัวตรงแหน่วทันที "เชิญว่ามาได้เลยขอรับ"

"ท่านแม่ทัพ ท่านลืมไปแล้วหรือว่าตอนนี้มันเวลาไหน?" ฟู่จงสั่งสอน "ท่านลืมคำเตือนที่ท่านอ๋องเคยบอกไว้แล้วหรือ?"

หลี่ชวนอึ้งไปเลย เถียงไม่ออก

"ท่านแม่ทัพ ท่านอ๋องก็ย้ำนักย้ำหนาแล้วว่า ในช่วงงานรำลึกอดีตฮองเฮา ห้ามออกไปกินเหล้าเมายา ห้ามก่อเรื่องวุ่นวาย ห้ามฆ่าคน และที่สำคัญที่สุดคือ ห้ามไปเที่ยวหอคณิกาเด็ดขาด ถ้ามีเรื่องฉาวโฉ่พวกนี้หลุดออกไป ฮ่องเต้ต้องลงโทษพวกท่านอย่างหนักแน่ ท่านลืมไปแล้วหรือไงขอรับ?"

หลี่ชวนทำหน้าเจื่อน

"ท่านอ๋องฝากมาบอกว่า ท่านเพิ่งจะได้รับแต่งตั้งเป็นแม่ทัพอิงหยาง (แม่ทัพผู้ห้าวหาญ) มาหมาดๆ นี่อยากจะโดนปลดเป็นสามัญชนเลยหรือไง?"

พอได้ยินแบบนั้น หลี่ชวนก็รีบส่ายหน้ารัวๆ "ข้าไม่ได้อยากเป็นแบบนั้นหรอก"

"แม่ทัพหลี่ ถ้าท่านรนหาที่ตายเอง ข้าก็จะไม่ว่าอะไรเลย แต่นี่ท่านกำลังจะลากท่านอ๋องไปซวยด้วยนะขอรับ" ฟู่จงพูดเสียงเข้ม "ก่อนจะเข้าเมืองหลวง ท่านอ๋องก็เตือนพวกท่านแล้วว่า คนของรัชทายาทจ้องจะจับผิดพวกท่านอยู่ ถ้าพวกมันจับได้ว่าพวกท่านทำอะไรพลาด พวกมันก็ต้องหาทางขยี้พวกท่านให้จมดิน และลากท่านอ๋องมาโยงให้เสียชื่อเสียงด้วยแน่ๆ"

"ถ้าฝ่ายรัชทายาทรู้เรื่องชั่วๆ ที่ท่านทำไป พวกมันต้องเอาเรื่องนี้มาเล่นงานท่านอ๋อง และบีบให้ฮ่องเต้ลงโทษท่านอ๋องอย่างหนักแน่นอน"

"ฮ่องเต้รักและเอ็นดูท่านอ๋องจะตาย พระองค์คงไม่ลงโทษท่านอ๋องรุนแรงนักหรอก" นี่แหละคือเหตุผลที่ทำให้หลี่ชวนกล้าทำตัวเสเพลขนาดนี้

พอได้ยินคำแก้ตัวของหลี่ชวน ฟู่จงก็รู้เลยว่าหมอนี่ยังไม่สำนึกผิด เขาเลยสติขาด ปรี๊ดแตกทันที

"แม่ทัพหลี่ ถึงฮ่องเต้จะโปรดปรานท่านอ๋อง แต่ฮ่องเต้ก็ให้ความสำคัญกับงานรำลึกอดีตฮองเฮามากเหมือนกัน ปีนี้เป็นปีที่เจ็ดที่อดีตฮองเฮาจากไป ซึ่งถือเป็นวาระสำคัญมาก ฮ่องเต้ถึงกับยอมงดประชุมราชสำนักหนึ่งวันเพื่ออดีตฮองเฮา"

"ถ้าท่านอ๋องทำพลาดในช่วงนี้ ฝ่ายรัชทายาทก็ต้องใส่ร้ายว่าท่านอ๋องลบหลู่อดีตฮองเฮา และยัดข้อหาอกตัญญูให้ท่านอ๋องแน่ๆ ถึงตอนนั้น ชื่อเสียงของท่านอ๋องก็จะป่นปี้ไม่มีชิ้นดี"

"รัชทายาทกับเจิ้นกั๋วกงจะต้องฉวยโอกาสนี้เล่นงานท่านอ๋องแน่ ต่อให้ฮ่องเต้จะรักท่านอ๋องแค่ไหน พระองค์ก็ต้องจำใจลงโทษท่านอ๋องอย่างหนักอยู่ดี"

"คราวนี้ ท่านอ๋องอุตส่าห์สร้างชื่อเสียงและบารมีจากการปราบกบฏที่เหลียงโจวมาได้อย่างยากลำบาก ฮ่องเต้ก็เลยพระราชทานลูกสาวคนเล็กของข่งไท่ฉางให้แต่งกับท่านอ๋อง เพื่อปูทางให้ท่านอ๋องได้รับการสนับสนุนจากบัณฑิตทั่วหล้า แต่ถ้าวันนึง ท่านอ๋องโดนตราหน้าว่าเป็นคนอกตัญญูลบหลู่อดีตฮองเฮา ทุกอย่างที่สร้างมาก็พังทลายหมด ท่านรู้ตัวบ้างไหมว่าท่านกำลังจะดับอนาคตของท่านอ๋องน่ะ?"

พอได้ฟังคำอธิบายละเอียดยิบของฟู่จง หลี่ชวนถึงได้ตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้

"กงกงฟู่ ข้า..."

ฟู่จงพูดแทรกหลี่ชวน "แม่ทัพหลี่ ท่านยังคิดว่าเรื่องระยำที่ท่านทำเมื่อคืนมันเป็นแค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ และต่อให้มีคนรู้เข้า ท่านอ๋องก็จะยังปกป้องท่านอยู่ไหมล่ะ?"

หลี่ชวนเงียบกริบ เพราะเมื่อก่อนเขาก็คิดแบบนั้นมาตลอดจริงๆ

"แม่ทัพหลี่ ท่านอ๋องพร้อมจะปกป้องท่านเสมอ แต่ท่านล่ะตอบแทนท่านอ๋องยังไง? ท่านเคยนึกถึงใจท่านอ๋องบ้างไหม?" ฟู่จงด่ากราดอย่างเหลืออด

โดนฟู่จงด่าซะเสียหน้า หลี่ชวนก็รู้สึกละอายใจสุดๆ คุกเข่าลงตบหน้าตัวเองไปหลายฉาด

"ข้าผิดไปแล้ว"

เห็นหลี่ชวนสำนึกผิด สีหน้าของฟู่จงก็ดูอ่อนลงมานิดนึง

"แม่ทัพหลี่ วันข้างหน้าจะทำอะไรก็หัดคิดหน้าคิดหลังให้ดีๆ หน่อย ถ้าไม่คิดถึงตัวเอง ก็หัดคิดถึงท่านอ๋องบ้าง"

"วางใจเถอะกงกงฟู่ ข้าจะไม่ทำเรื่องบัดสีให้ท่านอ๋องต้องเดือดร้อนอีกแล้ว"

"หวังว่าท่านแม่ทัพจะรักษาคำพูดนะขอรับ"