บทที่ 24 - มีดของเจ๊เตา ทั้งเร็วและคมกริบ

บทที่ 24 - มีดของเจ๊เตา ทั้งเร็วและคมกริบ

ในตู้กระจกโชว์ คือใบหน้าที่คุ้นเคย

เฉียวนามายืนอยู่หน้าตู้กระจก มองดูตุ๊กตาแสนสวยขนาดเท่าคนจริงที่อยู่ข้างใน ช่างเป็นภาพที่เจริญตาเจริญใจยิ่งนัก

เสวี่ยเวยยังอยู่ในมือของช่างทำหนังเฒ่า

การจะทำตุ๊กตาให้เสร็จสมบูรณ์สักตัว ต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งเดือน

แถมยังต้องเป็นฝีมือระดับช่างทำหนังเฒ่าที่มีความเชี่ยวชาญช่ำชองด้วยนะ

"แหม คุณฟีโน ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะครับ"

ชายที่ไม่ได้มีรูปร่างหน้าตาเหมือนมนุษย์ พาบอดี้การ์ดมาด้วยเจ็ดแปดคน ผลักประตูเดินเข้ามาอย่างโอ่อ่า

พอเถ้าแก่ร้านเห็นเขา ก็รีบฉีกยิ้มเดินเข้าไปต้อนรับ

"มีสินค้าใหม่ๆ บ้างไหม?" ฟีโนกวาดสายตามองตุ๊กตาหลายสิบแบบในร้าน

สุดท้ายสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่ตุ๊กตาคู่หนึ่ง

ใบหน้าของตุ๊กตาสองตัวนี้ เฉียวนาไม่คุ้นเอาเสียเลย

คงจะเป็น "วัตถุดิบ" ที่ช่างทำหนังเฒ่าออกไปหามาเองล่ะมั้ง

"คู่นี้ไม่ขายย่ะ"

น้ำเสียงหวานเลี่ยนหยดย้อย ราวกับถูกชุบด้วยยาเสน่ห์เป็นสิบๆ กิโล ดังแว่วมาจากทางประตู

เมื่อได้ยินเสียงนั้น เฉียวนาขมวดคิ้ว แล้วรีบก้าวเท้าเดินออกไปทันที

ฟีโนพอได้ยินเสียงนั้น ก็ถึงกับสะดุ้งโหยง

หันมองตามเสียง แค่แวบแรกที่เห็น สายตาก็ถูกดึงดูดติดหนึบจนไม่อยากจะละสายตาไปไหนเลย

พอเถ้าแก่ร้านเห็นหล่อน ก็ยิ้มแฉ่ง

"เจ๊เตา"

ฟีโน: "..."

เขาหันขวับกลับมามองเถ้าแก่ร้าน

ความตกตะลึงในแววตา ปิดบังเอาไว้ไม่อยู่เลยทีเดียว

ผู้หญิงที่ดูเซ็กซี่ยั่วยวนจนใครเห็นก็ต้องคิดอกุศลคนนี้ คือเจ๊เตาแห่งเขตตะวันตกงั้นเหรอ?

ซูเม่ยละสายตาจากฟีโน ท่าทางที่หล่อนคิดว่าปกติสุดๆ แต่ในสายตาคนอื่น กลับดูยั่วยวนจนใจสั่น

ซูเม่ย

ช่างทำหนังเฒ่าในปากของเฉียวนา

และก็คือ "เจ๊เตา" ในปากของคนอื่นๆ ด้วย

ถนัดเรื่องการทำตุ๊กตามนุษย์มากที่สุด

ปีนี้อายุ 172 ปีแล้ว

ร่ำเรียนวิชามาจากหมอผ่าตัดสุดสยองจากระบบดาวอื่น

"คุณฟีโนคะ ตุ๊กตาคู่นี้เป็นสินค้าชิ้นโบแดงของร้านเราค่ะ ช่วงนี้ยังไม่ขายนะคะ"

เถ้าแก่ร้านรีบเสริม "คุณลองดูตัวอื่นก่อนดีไหมครับ? หรือจะรออีกสักสามห้าวัน ก็จะมีตุ๊กตาที่สวยมากๆ มาใหม่ด้วยนะครับ"

สายตาของฟีโนยังคงถูกดึงดูดด้วยเรือนร่างของซูเม่ยอย่างห้ามไม่ได้ แต่ก็ไม่กล้าคิดอกุศลไปไกลกว่านี้

ถึงยังไงหล่อนก็เป็นหนึ่งในต้นไม้เงินต้นไม้ทองของเหยียนหวังเซี่ยหมังแห่งเขตตะวันตกเชียวนะ

แต่ทำไงได้ ก็หล่อนร่านซะขนาดนั้น

เล่นเอาควบคุมตัวเองไม่อยู่เลย

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของฟีโน ซูเม่ยก็เลิกคิ้ว แล้วส่งสายตายั่วยวนขั้นสุดไปให้

"เผ่าพันธุ์ซีหมัวนี่ หน้าตาอัปลักษณ์สมคำร่ำลือจริงๆ"

คำพูดอาจจะฟังดูหยาบคาย แต่น้ำเสียงกลับหวานหยดย้อยจนคนฟังระทวยไปทั้งตัว

ฟีโนไม่โกรธเลยสักนิด

แต่เถ้าแก่ร้านนี่สิ อยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

"คุณฟีโน จะดูสินค้าตัวอื่นต่อไหมครับ?"

สายตาของฟีโนยังคงจ้องเขม็งไปที่ซูเม่ยไม่วางตา

ผ่านไปพักใหญ่กว่าจะดึงสติกลับมาได้

เขาโบกมืออย่างป๋า "นอกจากคู่นั้น ตัวที่เหลือฉันเหมาหมด"

โอ๊ยยยย นี่มันเสียงสวรรค์บันดาลชัดๆ

เถ้าแก่ร้านดีใจจนเนื้อเต้น รีบสั่งให้พนักงานห่อของแทบไม่ทัน

แถมยังมีบริการส่งตรงถึงบ้านด้วยนะเออ

เขารับบัตรดวงดาวที่อีกฝ่ายยื่นให้ มารูดปรื๊ดๆ อย่างคล่องแคล่ว

ได้ค่าคอมมิชชันมาครองแล้ว คืนนี้ก็ไปหาความสุขใส่ตัวได้เลย

อีกสามห้าวันนี้ที่ร้านไม่มีของ ก็ไม่ต้องเปิดร้านให้เหนื่อย หยุดยาวไปเลยสิครับรออะไร

ซูเม่ยหัวเราะร่วนราวกับเกลียวคลื่น "แต่ก็ใจป้ำดีนะ"

ฟีโน: "..."

เขายืนยิ้มโง่ๆ มองดูซูเม่ย ใจแทบจะละลายไปกับรอยยิ้มของหล่อนแล้ว

หล่อนยกมือขาวผ่องขึ้นโบกไปมาเบาๆ "เดินดีๆ นะคะ โอกาสหน้าเชิญใหม่ค่ะ"

ฟีโนทำราวกับคนไร้สติ พาบอดี้การ์ดเดินออกไป พลางหันกลับมามองหล่อนตาละห้อยอยู่ตลอดเวลา

เดินไปได้ระยะหนึ่ง หัวก็หมุนกลับมา 180 องศาแล้ว

แต่ร่างกายไม่ได้ถูกผลกระทบอะไรเลย

ชาวซีหมัว เผ่าพันธุ์กิ้งก่า

"เจ๊เตา ลมอะไรหอบมาถึงนี่ได้ครับเนี่ย?"

เถ้าแก่ร้านนับเงินไปพลาง ถามไปพลางด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ซูเม่ยบิดขี้เกียจ เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจนสู่สายตาคนรอบข้างอย่างจงใจ

พร้อมกับเสียงครางเบาๆ สูงๆ ต่ำๆ

เถ้าแก่และพนักงานร้านสีหน้าไม่เปลี่ยนเลย ไม่หวั่นไหวสักนิด

ไม่นานนัก หญิงงามผู้เย้ายวนจนแทบละลาย ก็เริ่มเปลี่ยนรูปร่าง

เสียงที่ทำเอาคนฟังหน้าแดงก่ำหยุดลง ชายหนุ่มรูปงาม หน้าตาดี รูปร่างสูงโปร่ง ขอยาวก็ปรากฏตัวขึ้นมาแทน

"มารอคนน่ะ" ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ "ของขาดสต็อกน่ะสิ"

ทุกคนในร้านก็ถึงบางอ้อ

ก็รูปร่างหน้าตาแบบเจ๊เตาเนี่ย ผู้หญิงที่ไหนจะอดใจไหว

เผ่าพันธุ์ของเธอ เป็นพวกสองเพศในร่างเดียว

สามารถเปลี่ยนเพศสลับไปมาได้อย่างอิสระตามใจชอบ แถมไม่มีผลข้างเคียงอะไรด้วย

ตอนแรกๆ คนในร้านก็เคยโดนซูเม่ยปั่นหัวจนหัวหมุนเหมือนกัน

แต่นานวันเข้า พอรู้เรื่องของเธอดีขึ้น

ตอนนี้ก็เลยมีภูมิคุ้มกันกันถ้วนหน้าแล้ว

ไม่ให้มีภูมิคุ้มกันก็ไม่ได้

ก็มีดของเจ๊เตาน่ะ มันทั้งเร็วและคมกริบของจริงนี่นา

**

"คุณหมอแบนเนอร์..."

เย่เหยานั่งลงฝั่งตรงข้ามเขา แล้วจ้องมองผู้ชายตรงหน้าอย่างเงียบๆ

เสื้อขาว กางเกงขาว ผมสีน้ำตาล นัยน์ตาสีฟ้า เขาช่างงดงามราวกับภาพวาด

แต่ด้วยกลิ่นอายเฉพาะตัวของแบนเนอร์ รูปร่างหน้าตากลับกลายเป็นเรื่องรองไปเลย

บางที นี่อาจจะเป็นออร่าเฉพาะตัวของพวกอัจฉริยะล่ะมั้ง?

แวบแรกที่เห็น หน้าตาของเขากลับถูกมองข้ามไปเสียสนิท

"ต้องมาหาฉันทุกวันเลยเหรอคะ?"

ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาวันนั้น แบนเนอร์ก็มาหาเธอทุกวัน

การตรวจแต่ละอย่างก็ไม่ได้ทรมานอะไร

แต่มือของเขานี่แหละ ที่ทำให้เธอแทบคลั่ง

เย่เหยาแอบสงสัยว่าหมอนี่กำลังลวนลามเธออยู่หรือเปล่า

แต่ตอนที่เขาตรวจร่างกายให้เธอ สีหน้าเขาดูจริงจังและมุ่งมั่นมาก

แบนเนอร์เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอ แล้วมองมาที่เธอ

"ผมต้องรักษาชีวิตคุณไว้จนกว่าไอรีนจะกลับมา"

เขาก็ไม่ได้อยากมาทุกวันหรอก

ใครใช้ให้เย่เหยาพร้อมจะตายได้ทุกเมื่อล่ะ

"ไม่ต้องกลัว ตอนนี้ผมหมดความสนใจในตัวคุณแล้ว" นี่พูดจากใจจริงเลยนะ

ก่อนหน้านี้ตอนที่เธอหลับ แบนเนอร์เคยเข้าไปในมิติแห่งจิตของเธอ

กลิ่นเหม็นเน่าที่โชยมาจากอวัยวะภายในที่กำลังเสื่อมสลาย ทำเอาเขาแทบขาดใจตาย

เขาเคยคุยเรื่องนี้กับเซี่ยหมังแล้ว

ถึงได้รู้ว่าตอนแรก ท่านเซี่ยหมังก็เคยเข้าไปในมิติแห่งจิตของเธอเหมือนกัน

ตอนนั้นกลิ่นเหม็นเน่ายังไม่รุนแรงเท่าตอนนี้

เย่เหยา: "..."

หมายความว่า ก่อนหน้านี้เคยสนใจสินะ?

สายตาเปลี่ยนเป็นการพิจารณาในทันที

ดูจากบุคลิก หมอแบนเนอร์ไม่น่าจะขาดแคลนผู้หญิง แถมยังเป็นหมออีกด้วย

อาชีพนี้ ทำให้เธอมองเขาในแง่ดีไปบ้าง

"ฉันยังจะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานแค่ไหนคะ?"

เธอเท้าคาง ถามด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ

สีหน้าไม่ได้ดูโศกเศร้า หรือหมดอาลัยตายอยากแต่อย่างใด

แบนเนอร์ตอบ "ถ้าเลิกกินอาหารแข็ง ก็คงมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกสักระยะ แต่ถ้าไม่..."

เขามองเย่เหยาด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม "อย่างมากก็แค่สิบวันครึ่งเดือน"

"และนั่นไม่ใช่การตายเพราะอวัยวะเสื่อมสลายด้วยนะ แต่จะตายเพราะอาหารที่สะสมอยู่ในตัวย่อยไม่ได้ จนท้องอืดตายทั้งเป็นเลยล่ะ"

น้ำเสียงของแบนเนอร์ทุ้มต่ำราวกับปีศาจร้าย "นึกภาพออกไหมล่ะ? อาหารที่ย่อยไม่ได้ จะไปกองรวมกันอยู่ในกระเพาะของคุณ พอมันหมักหมมไปเรื่อยๆ จนถึงขีดสุด..."

"ตู้ม—" เขายกมือขึ้นทำท่าระเบิดตู้ม

"หน้าท้องของคุณก็จะกลายเป็นระเบิดลูกเล็กๆ แล้วก็ระเบิดกระจายออกมา"

ตอนที่พูด สีหน้าเขาดูมีความสุขมาก

เย่เหยาเม้มปาก "หมอแบนเนอร์ นี่คุณเป็นปีศาจกลับชาติมาเกิดหรือเปล่าคะ?"

แบนเนอร์ยักไหล่ ยอมรับข้อกล่าวหานั้นแต่โดยดี

"หลอดอาหารเสริม ก็เพียงพอที่จะให้พลังงานในแต่ละวันแล้ว"

เขาโน้มตัวลง ยกมือขึ้น

นิ้วมือเรียวยาวขาวสะอาด กดเบาๆ ลงบนกระเพาะของเธอสองที

"เด็กดี ว่านอนสอนง่ายหน่อยนะ นอกจากหลอดอาหารเสริมแล้ว ห้ามกินอะไรเข้าไปอีกเด็ดขาดเลยนะ"

ถ้าเย่เหยาตายไปล่ะก็

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ไอรีนจะต้องทรมานเขาจนสติแตกแน่ๆ

(จบแล้ว)