บทที่ 7 - สือซีซีผู้เย่อหยิ่งจองหอง

บทที่ 7 - สือซีซีผู้เย่อหยิ่งจองหอง

คนอื่นๆ ต่างก็หันมองมาที่พวกเขาทั้งสองคน

บรรดาผู้คนที่เจนโลกแม้จะไม่ยอมหาเรื่องใส่ตัว แต่ก็ไม่ยอมก้าวออกไปช่วยพูดไกล่เกลี่ยสุ่มสี่สุ่มห้าเช่นกัน

สือซี : "นายก็ดื่มน้ำผลไม้ได้นี่"

"ทุกคนเขาก็ดื่มเหล้ากัน เธอจะดื่มสักนิดจะเป็นไรไป?" อวี๋เซี่ยงหมิงแอบมีแผนการอยู่ในใจ จึงพูดขึ้น "ฉันน่ะไม่เป็นไรหรอก แต่ตอนที่เธอไปดื่มอวยพรผู้กำกับ เธอจะใช้ดื่มน้ำผลไม้ไม่ได้นะ? เธอจะไม่เห็นหัวฉันก็ได้ แต่จะไม่เห็นหัวผู้กำกับด้วยงั้นเหรอ?"

จู่ๆ ก็ลากประเด็นไปที่ผู้กำกับเสียอย่างนั้น

ผู้กำกับเองก็หันมองสือซีเช่นกัน

ตามความคาดหมายของคนทั่วไป ในเวลาแบบนี้สือซีควรจะยอมดื่มเหล้า แล้วยอมอ่อนข้อให้สักหน่อย เรื่องก็จะผ่านไปได้ด้วยดี

ทว่าการที่สือซีดูอ่อนโยนและน่ารัก ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะเป็นลูกพลับนิ่มที่ยอมให้ใครมารังแกได้ง่ายๆ

"ฉันเคารพผู้กำกับค่ะ ซึ่งมันไม่เกี่ยวอะไรกับการดื่มเหล้าหรือไม่ดื่มเลย ผู้กำกับมีความสามารถ เวลาอยู่ในกองถ่าย ฉันก็เรียนรู้และขอคำชี้แนะจากเขาอย่างถ่อมตัว ไม่ใช่แสดงพลาดครั้งแล้วครั้งเล่าจนทำให้ผู้กำกับต้องโกรธ" สือซีสวนกลับด้วยน้ำเสียงไม่แข็งไม่อ่อน

"เธอหาว่าฉันแสดงพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนทำให้ผู้กำกับโกรธงั้นเหรอ?" อวี๋เซี่ยงหมิงพูดอย่างมีน้ำโห

"ในเมื่อรู้ตัวแล้ว คราวหน้าก็แก้ไขซะให้ดีสิ" สือซียิ้มจนตาหยี "ฉันคิดว่านายมีพรสวรรค์นะ จะต้องทำได้ตามที่ผู้กำกับต้องการแน่ๆ!"

ตบหัวแล้วลูบหลัง

ลูกไม้นี้ทำเอาอวี๋เซี่ยงหมิงถึงกับไปไม่เป็น กลืนไม่เข้าคายไม่ออก อึดอัดใจเป็นอย่างยิ่ง

"เอาล่ะๆ สือซียังเด็ก ชอบดื่มน้ำผลไม้ก็ให้เธอดื่มไปเถอะ" ผู้กำกับเอ่ยขึ้น "ทุกคนก็เพลาๆ เรื่องดื่มกันหน่อย พรุ่งนี้ยังต้องถ่ายทำกันแต่เช้า"

เมื่อผู้กำกับเอ่ยปากห้าม อวี๋เซี่ยงหมิงก็ทำได้เพียงนั่งลง

สือซีหัวเราะเบาๆ

เหอะ คิดจะมาสู้กับเธองั้นเหรอ?

แม้ภายนอกจะดูเหมือนว่าเธอเป็นฝ่ายชนะ แต่การที่สือซีปฏิเสธการดื่มอวยพรของอวี๋เซี่ยงหมิงต่อหน้าผู้คน ทุกคนต่างเห็นและจดจำเอาไว้ในใจ ทำให้พวกเขากีดกันสือซีออกห่างอย่างเงียบๆ

อวี๋เซี่ยงหมิงเป็นถึงองค์รัชทายาทของเทียนอวี๋ เป็นผู้ที่ถูกเลือกโดยค่ายเทียนอวี๋เอนเตอร์เทนเมนต์ให้โลดแล่นในวงการบันเทิงเชียวนะ

ดูจากซีรีส์เรื่องนี้ก็รู้แล้ว ว่าค่ายเทียนอวี๋ตั้งใจจะดันอวี๋เซี่ยงหมิงให้ดังเป็นพลุแตกอย่างแน่นอน

การที่สือซีไปล่วงเกินอวี๋เซี่ยงหมิง...

จุ๊ๆ

กินไปได้ครึ่งทาง สือซีก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ

ขณะกำลังล้างมืออยู่ด้านนอก เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังสือซี

"อวี๋เซี่ยงหมิงเป็นพวกวัยรุ่นเลือดร้อน เธอไม่ควรไปทะเลาะกับเขาหรอกนะ"

สือซีเงยหน้าขึ้น และมองเห็นโจวป้านยืนอยู่ด้านข้างผ่านกระจก

นักแสดงสมทบชายอันดับสามในซีรีส์ 【ยุคสมัยเจียหลุน】 คนที่เกือบจะถูกอวี๋เซี่ยงหมิงแย่งบทไป

โจวป้านล้างมือพลางพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง "อยู่ในวงการบันเทิงน่ะ ต้องลดความเย่อหยิ่งลงมาบ้าง อย่าไปล่วงเกินใครเข้า โดยเฉพาะคนที่มีอำนาจ"

"รุ่นพี่กำลังจะแนะนำให้ฉันไปขอโทษอวี๋เซี่ยงหมิงเหรอคะ?" สือซีช้อนตาขึ้นมองแล้วถามกลับ

"แค่ดื่มเหล้าสักแก้ว พูดจาอ่อนหวานสักหน่อย เรื่องนี้มันก็ผ่านไปแล้วล่ะ" โจวป้านยังคงตั้งใจล้างมือต่อไป โดยไม่แม้แต่จะมองสือซี

สือซี : "แล้วถ้าฉันไม่ทำแบบนั้นล่ะคะ?"

สายน้ำหยุดไหล โจวป้านเงยหน้าขึ้น แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง "วัยรุ่นเอ๊ย อย่าหยิ่งยโสให้มันมากนักเลย"

พูดจบ โจวป้านก็เดินจากไปก่อน ทิ้งสือซีไว้ตามลำพัง

สือซีมองเงาตัวเองในกระจก

เธอเย่อหยิ่งจองหองงั้นเหรอ?

ถ้าหยิ่งยโสจริงๆ เธอคงไม่ยอมรับบทนักแสดงหญิงสมทบอันดับห้านี้หรอก

อยู่ในคอมฟอร์ตโซนของตัวเอง รับบทเป็นนางเอกในเว็บซีรีส์แนวหวานแหววต่อไปแบบสบายๆ ไม่ดีกว่าหรือไง?

ทำไมถึงต้องมารนหาเรื่องรับแสดงในซีรีส์กระแสหลักด้วยล่ะ?

คนที่เย่อหยิ่งจองหอง ควรจะเป็นอวี๋เซี่ยงหมิงคนนั้นต่างหาก!

พอสือซีนึกถึงชื่อนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะพึมพำเบาๆ "ใจแคบชะมัด ก็แค่โดนผู้กำกับด่าไปประโยคเดียวไม่ใช่หรือไง? ถ้าเก่งจริงก็ไปเถียงกับผู้กำกับสิ?! เหอะ!"

"คุณกำลังโกรธเรื่องอะไรอยู่เหรอ?"

มีเสียงหนึ่งดังขึ้นอีกครั้ง ขัดจังหวะความคิดของสือซี

สือซีหันไปมอง "คุณเถา? คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?"

คนที่เดินเข้ามาก็คือเถาป๋อหลี่ที่ไม่ได้พบกันมาพักใหญ่นั่นเอง

เถาป๋อหลี่ยิ้มบางๆ "ผมมากินข้าวกับเพื่อนน่ะ ไม่คิดว่าจะบังเอิญเจอคุณที่นี่"

(จบแล้ว)