บทที่ 6 - ความในใจของเซี่ยอวิ๋นโจว

บทที่ 6 - ความในใจของเซี่ยอวิ๋นโจว

"สือซี โทรศัพท์เธอร้องแล้ว!" เซี่ยอวิ๋นโจวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"อืม?" เด็กสาวที่ถูกเรียกชื่อส่งเสียงงัวเงีย เสียงพึมพำตอนเพิ่งตื่นนอนนั้นทั้งหวานและนุ่มละมุน

ทันทีที่เสียงนี้ดังขึ้น อารมณ์หงุดหงิดพลุ่งพล่านของเซี่ยอวิ๋นโจวก็พลันสงบลงในพริบตา

อย่างไรฟ้าก็สว่างแล้ว สมควรลุกขึ้นเสียที

สือซีคลำหาโทรศัพท์มือถือ เอื้อมมือไปเลื่อนรับสาย น้ำเสียงทั้งงัวเงียและหงุดหงิด "ใครเนี่ย?"

โทรมาแต่เช้าตรู่แบบนี้ ยังมีจิตสำนึกอยู่ไหม?

"สือซี วันนี้มีคิวถ่ายของเธอนะ จำไว้ว่าต้องมาที่กองถ่ายล่ะ!" ปลายสายมีเสียงจอแจดังแทรกมา ชายคนหนึ่งคาบบุหรี่พลางสบถด่า "นี่เธอคงไม่ได้ลืมไปแล้วหรอกใช่ไหมวะ?"

สือซีสะดุ้งพรวดขึ้นมาราวกับคนใกล้ตายที่ถูกกระชากวิญญาณ "กองถ่าย?"

"เวรเอ๊ย! ฉันว่าแล้วเชียวว่าเธอต้องลืม เธอกล้าเทงานฉันอีกแล้วนะ!" ชายคนนั้นด่ากราด "ฉันเลื่อนคิวถ่ายของเธอไปเป็นตอนบ่ายแล้ว บ่ายวันนี้เธอต้องมาให้ได้!"

สือซีค้นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม จึงนึกขึ้นได้ว่าเธอยังมีคิวถ่ายทำในฐานะนางร้ายเบอร์สองของกองถ่ายแห่งหนึ่งอยู่

ในนิยาย เจ้าของร่างเดิมเสียใจมากเรื่องที่ตัวเองเป็นคุณหนูตัวปลอม จึงปฏิเสธที่จะถ่ายทำซีรีส์เรื่องนี้ไปดื้อๆ

ภายหลังถูกชาวเน็ตขุดคุ้ยเรื่องที่เธอเบี้ยวงาน ชาวเน็ตต่างพากันด่าว่าเธอไม่มีความเป็นมืออาชีพ เป็นตัวถ่วงของกองถ่าย ทำให้ซีรีส์เรื่องนี้ไม่สามารถออกอากาศได้ตามปกติ กลายเป็นข่าวฉาวเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งกระทง

สือซีปวดหัวจี๊ด สวรรค์คะ ถ้าท่านทนดูฉันไม่ได้ ก็ช่วยส่งฟ้าผ่าลงมาตายๆ ไปซะเถอะ อย่ามาเล่นตลกกับฉันแบบนี้เลย!

นอกหน้าต่าง ท้องฟ้าหลังฝนแจ่มใส

แม้สือซีจะไม่เต็มใจ แต่เธอก็ทำได้เพียงตะเกียกตะกายลุกขึ้น เพื่อเตรียมตัวกลับเข้าเมือง

เจ้าของร่างเดิมสามารถเอาแต่ใจขอยกเลิกสัญญากับกองถ่ายได้ แต่เธอทำไม่ได้

เธอต้องการเงิน ต้องหาเงินให้ได้เยอะๆ เพื่อหนีให้ห่างจากนางเอก หนีให้ห่างจากตระกูลสือ และใช้ชีวิตแบบเศรษฐินี

เธอไปตกปลาได้ แต่เธอจะเป็นอาหารปลาไม่ได้เด็ดขาด

หลังมื้อเช้า รถที่มารับเซี่ยอวิ๋นโจวก็มาถึง สือซีจึงถือโอกาสติดรถเขากลับเมืองเฟิงเฉิงไปด้วยเลย

ก่อนกลับเข้าเมือง สือซีรู้สึกอาลัยอาวรณ์สองสามีภรรยาตระกูลหนิงเป็นอย่างมาก

อยู่บ้านนอกออกจะดี!

มีพ่อแม่ที่ซื่อสัตย์จริงใจ มีอากาศที่บริสุทธิ์

ไม่มีพล็อตเรื่องนิยาย ไม่มีกลุ่มตัวเอก เธอจะไม่มีทางถูกจับโยนไปเป็นอาหารปลา ถ้าเป็นไปได้ เธอก็อยากจะอยู่ที่หมู่บ้านหลงเฉวียนไปตลอดกาล

ทว่าสือซีทำนาไม่เป็น หากอยู่ที่นี่ต่อ ก็ทำได้แค่เกาะพ่อแม่กิน แต่ดูจากรูปร่างของพ่อแม่ตระกูลหนิงแล้ว คงไม่น่าจะให้เธอเกาะกินได้ตลอดรอดฝั่ง

สือซีบอกลาพ่อแม่ตระกูลหนิง ก่อนจะขึ้นไปนั่งบนรถ

พ่อแม่ตระกูลหนิงเองก็ชอบลูกสาวคนนี้มากเช่นกัน พวกเขามาส่งสือซีด้วยความอาลัยอาวรณ์ พร้อมกับกำชับว่าถ้ามีเวลาก็กลับมาเที่ยวอีกนะ

...

บนรถ เซี่ยอวิ๋นโจวนั่งอยู่เบาะหลัง บนตักมีคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กวางอยู่ เขากำลังจัดการกับอีเมล

ส่วนสือซีที่นั่งอยู่ข้างๆ เขา พยายามลดตัวตนของตัวเองให้เหลือน้อยที่สุด หวังว่าตัวเองคงไม่ได้ไปล่วงเกินบอสใหญ่เข้า

ขณะที่เซี่ยอวิ๋นโจวกำลังอ่านอีเมล จู่ๆ หัวไหล่ก็หนักอึ้ง

เป็นสือซีที่เอนศีรษะมาพิงไหล่เขาแล้วหลับไป

เซี่ยอวิ๋นโจวรู้สึกขบขันอยู่ในใจ ทั้งที่เธอกลัวเขาเสียขนาดนั้น ตอนนั่งรถก็หดตัวลีบติดมุม แต่ตอนนี้กลับมาพิงไหล่เขาหลับเสียนี่?

ช่างน่าสนใจจริงๆ

เซี่ยอวิ๋นโจวใช้มืออีกข้างคลิกเปิดอีเมล พยายามขยับตัวให้สือซีนอนหลับสบายที่สุด

ผู้ช่วยที่นั่งอยู่เบาะหน้ารูม่านตาสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อเห็นภาพนั้น!

นี่ใช่ท่านประธานเซี่ยจริงๆ หรือ? ถึงกับยอมให้เพศตรงข้ามพิงไหล่เนี่ยนะ? โอ้พระสงฆ์!

จากนั้น เรื่องที่ทำให้เขาตกตะลึงยิ่งกว่าก็เกิดขึ้น

เด็กสาวนอนพิงไหล่ของเซี่ยอวิ๋นโจวแล้วรู้สึกไม่สบายตัว จึงลื่นไถลลงไปอีกนิด

เซี่ยอวิ๋นโจวพับหน้าจอโน้ตบุ๊กลง แล้วยอมให้เด็กสาวนอนหนุนตักของเขาไปเลย

ผู้ช่วย : ?!?

เขาเห็นอะไรกันเนี่ย?

หนุนตักเนี่ยนะ?!

ท่านประธานเซี่ยถึงขนาดยอมพักงานเพื่อเธอเชียวหรือ?!?

เดิมทีผู้ช่วยตั้งใจจะรายงานความคืบหน้าของโปรเจกต์บนรถ แต่พอมาคิดดูตอนนี้ เขาเลือกที่จะหุบปากดีกว่า การติดตามอยู่ข้างกายท่านประธานเซี่ย ทำให้เขาเรียนรู้วิธีสังเกตสีหน้าและท่าทางของเจ้านายได้เป็นอย่างดี

เห็นได้ชัดเลยว่าท่านประธานเซี่ยมีความคิดบางอย่างที่เปลี่ยนไปกับแม่หนูน้อยคนนี้!

แม่หนูคนนี้ ดูเหมือนจะเป็นคุณหนูตัวปลอมของตระกูลสือสินะ? ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นมีความเกี่ยวข้องอะไรกับท่านประธานเซี่ยเลยนี่!

ผู้ช่วยคิดพลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาอย่างรู้หน้าที่ แล้วเริ่มสืบค้นประวัติของสือซีทันที

(จบแล้ว)