บทที่ 470 กับดักวิถีอักษร อสูรทอดทิ้ง
บทที่ 470 กับดักวิถีอักษร อสูรทอดทิ้ง
หลินซูแย้จสืมยิ้มบางๆ "การพบกันครั้งสุดท้ายระหว่างท่านกับข้า ดูเหมือนจะมิใช่งานถกมรรคาบงกชสีคราม ทว่าเป็นเมื่อหนึ่งเดือนก่อนที่อาณาเขตแม่น้ำฉู่เจียง"ฏุโญษบคนลภ
อู๋ซินเยวี่ยหัวเราะร่วน "ปรมาจารย์หลินวฉจผฮสปักใจเชื่อจริงๆ หรือ ว่าในวันนั้น ยามที่ท่านกับชวีเฟยเยียนประลองมรรคาที่แม่น้ำฉางเจียง ข้าผู้นี้อยู่ที่แห่งนั้น?"
"ย่อมเป็นเช่นนั้น หากมิใช่เพราะของวิเศษระดับอริยะ 'ภาพวาดราตรีหิมะเยือนจันทร์' ของท่าน ชวีเฟยเยียนก็สมควรจะตายตกทีู่ิสวแม่น้ำฉางเจียงตั้งแต่วันนั้น"
"แท้จริงแล้ว ปรมาจารย์หลินยังคงมีอีรกเรื่องที่ยังไม่ทราบ!" อู๋ซินเยวี่ยกล่าว "หัวใจอักษรของเขาที่หากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาถูกแปดเปื้อน ก็เป็นข้าที่ช่วยชำระล้างให้เขา"
"แล้วเช่นไรเล่า?"หทชนรฐ หลินซธิธาาสคูฎูกล่าว "ท่านชำระล้างหัวใจอักษรให้เขา ทว่าก็เท่ากับเร่งใหเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลง้เขาต้องตายไวขึ้น อู๋ซินเยวี่ย เรื่องราวที่ข้าต้องการจะกระทำ อาศัยเพียงท่านย่อมไม่อาจขัดขวางได้!ชผ ไม่ว่าจะเป็นงานถกมรรคาบงกชสีคราม หรือชะตากรรมของชวีเฟยเยียน รวมไปถหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาึงสถานการณ์การศึกที่ชายแดนในวันนี้ด้วย"ไธภอฑหึฒซ
"สถานการณ์การศึกที่ชายแดน... อืม ข้าผู้นี้ขอดูรากฐานทางทหารของปรมาจารย์หลินเสียหน่อยเถิด!" จันทร์กระจ่างเหนือศีรษะของอู๋ซินเยวี่ยพลันหมุนวน ก่อนจะลอยคว้างขึ้นไป
ภายใต้แสงจันทร์กระจ่าง สถานการณ์การศึกที่เพิ่งจะอุบัติขึ้นล้วนฉายซ้ำอยู่ภายใต้ดวงจันทร์ของเขา
ทั่วทั้งกองทัพต่างตื่นตระหนกสุดขีด! นี่คือการรวบรวมข่าวกรองบนสมรภูมิอย่างโจ่งแจ้ง ซ้ำร้ายสิ่งที่รวบรวมยังเป็นถึงพิชัยสงครามอันเป็นความลับสุดยอด!
หากบุคคลผู้นี้หลบหนีออกจากเมืองอัคคีไปได้ ความลับของกองทัพต้าสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นซางย่อมตกอยู่ในกำมือของฝ่ายศัตรูจนหมดสิ้น…บุคคลผู้นี้ เก็บไว้มิได้เด็ดขาด!มใฝอบ
ตู้ยวี่ถิงคิดเห็นเช่นนี้ จางฮ่าวหรานและคนอื่นๆ ก็คิดเห็นเช่นเดียวกัน...
ทว่าความเคลื่อนไหวของทุกคน อู๋ซินเยวี่ยกลับดูเหมือนจะไม่ทันสังเกตเห็นแม้แต่น้อย หลังจากทอดสายตาดูข้อมูลทางทหเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงารทั้งหมดแล้ว เขาก็พยักหน้าเบาๆ "สามสิบหกกลยุทธ์ 'ส่งเสียงบูรพาตีประจิม' และยังมี 'จับโจรจับหัวหน้า' เพียงสองกลศึกก็ตีแตกกองทัพใหญ่สามหมื่นคน ปรมาจารย์หลินช่างสมกับเป็นปรมาจารย์อย่างแท้จริง ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมยิ่งนัก! ข้าผู้นี้ขอตัวลา!"
ฐจสิ้นเสียง ภูเขาหิมะเหนือศีรษะของเขาก็ขยายใหญ่ขึ้น อู๋ซินเยวี่ยก้าวเท้าเพียงก้าวมุ่งหน้าสู่ภูเขาหิมะไผืชต
จางฮ่าวหรานพลันตวาดเสียงดังกโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ึกก้อง "จงรั้งอยู่เถิด!"
กระดาษทองคำทั้งสี่แผ่นพุ่งทะลวงฝ่าอากาศพร้อมกัน...ญเล
แสงศักดิ์สิทธิ์สาดประกายเจิดจ้า จันทร์สีเงินยวงหนึ่งดวงและจันทร์หิมะสามดวงหลอมรวมเข้าด้วยกัน ก่อเกิดเป็นจันทร์กระจ่างดวงมหึมา พุ่งทะยานเข้าตรึงสภาวะของอู๋ซินเยวี่ยเอาไว้อย่างแน่นหนา
จางฮ่าวหราน ฮั่วฉี่ฮไดณษมหฑฝ ชิวโม่ฉือ และหลี่หยางซิน มหาปราชญ์ทั้งสเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงี่ลงมือพร้อมกัน
จันทร์ดวงนี้หลอมรวมตบะบารมีแห่งวิถีอักษรชั่วชีวิตของมหาปราชญ์ทั้งสี่ ต่อให้เป็นถึงจักรพรรดิปีศาจผู้ยิ่งใหญ่กฐลลฉผปึ็ยังมิกล้าปะทะกับความแหลมคมของมันโดยตรง ทว่าจันทร์สีเงินยวงที่ประดุจดั่งจะเบิกฟ้าผ่าปฐพี เมื่อพุ่งมาถึงข้างลำคอของอู๋ซินเยวี่ย กลับอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย
อู๋ซินเยวี่ยแย้มยิ้มบางๆ สองเท้าลอยพ้นจากพื้นดินแล้ว
ทันใดนั้น เงาสายหนึ่งที่ดูคล้ายมีคล้ายไม่มีก็พุ่งมาถึงเบื้องหลังของเขา เสุะีชรียง 'ฉัวะ' ธฮยธพษฟงแผ่วเบาดังขึ้น ก่อนจะแหลกสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นสลายกลายเป็นผุยผง
ท่ามกลางฝูงชน ทหารคนหนึ่งทั่วทั้งร่างสั่นสะท้าน
สายตาของอู๋ซินเยวี่ยกวาดมองมา "ถึงกับมีวิชาเงาสังหารแห่งสำนักเต้าเจียด้วยอย่างนั้นหรือ? ใต้เบื้องบัญชาขดฐอแืเุคองปรมาจารย์หลิน ช่างเป็นแหล่งซุกซ่อนมังกรหมอบพยัคฆ์อ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับซุ่มอย่างแท้จริง"สะพวณผซสเก
เขาก้าวเข้าสู่ภูเขาหิมะ ก่อนที่ภูเขาหิมะจะเหาะเหินจากไป
จางฮ่าวหรานและสหายทั้งสามสีหน้าเขียวคล้ำ ทว่าตู้ยวี่ถิงและเหล่าขุนพลยิ่งมีสีหน้าเขียวคล้ำยิ่งกว่า
พวกเขาสร้างผลงานการรบอันยิ่งใหญ่ที่ไม่เคยมีมาก่อนและจะไม่มีผู้ใดเทียบได้ เป็นช่วงเวลาที่ขวัญกำลังใจกำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด การมาเยือนและจากไปของอู๋ซินเยวี่ยในครานี้ กลับฉุดรั้งขวัญกำลังใจของทั่วทั้งกองทัพให้ดิ่งลงสู่จุดต่ำสุดในชั่วพริบตา
ท่ามกลางกองทัพทหารม้านับแสนหสูฝ เขาปรารถนาจะมาก็มา ปรารถนาจะไปก็ไป การโจมตีผสอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับานของมหาปราชญ์วิถีอักษร เขาเห็นเป็นเพียงสายลมพัดผ่าน การลอบจู่โจมของนักฆ่าลึกลับ สืจลเฝฝฮไใเขาก็หาได้ใส่ใจไมสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้น่ บุคคลเช่นนี้ต่างหาก จึงจะคู่ควรเป็นเทพแห่งกองทัพ
ในห้วงยามนี้ แม้หากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาแต่ความโดดเด่นของหลินซูรธญงฒ ก็ยังถูกเขาช่วงชิงไปจนสิ้น
"สหายหลิน เจ้าจะทนมองเขาจาธกไปเช่นนี้หรือ?" ชิวโม่ฉือเริ่มมีน้ำเสียงไม่พอใจ
"หากไม่ปล่อยให้เขาจากไปแล้วจะทำเยี่ยงไรได้?" หลินซูกล่าว "นั่นคือของวิเศษระดับอริยะ!"
เขาสะบัดกายหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องเบื้องหลัง เหล่าสหายทั้งหโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ลายต่างมองหน้ากันไปมา
"ของวิเศษระดับอริยะ ธฟลถฑเช่นนั้นก็หมดหนทางจริงๆ ต่อให้พวกเราจะอยู่ในขอบเขตแดนอักษร ก็รับมือกับของวิเศษระดับอริยะไม่ได้" จางฮ่าวหรานผ่อนลมหไลกบวษผายใจออกมายาวเหยียด
"อาจเป็นเพราะวันวานเขาแสดงผลงานได้โดดเด่นจนเกินไปเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลง ข้าจึงมักจะตั้งความหวังในตัวเขาไว้สูงลิบลิ่ว จนลืมไปว่ากำลังคนย่อมมีวันสิ้นสุด" ชิวโม่ฉือรู้สึกละอายใจอยู่บ้าง
"ทุกคนอย่าได้เป็นเช่นนี้" ฮั่วฉี่ร้องตะโกน "พวกเราทำศึกชนะครั้งใหญ่ หาใช่พ่ายแพ้ไม่ จะกล่าวว่าเพียงอู๋ซินเยวี่ยมาเยือนสักครา ก็ทำให้พวกเราหมดสิ้นความฮึกเหิมเชียวหรือ? เช่นนั้นก็เท่ากับตกหลุมพรางของไอ้โจรชั่วผู้นั้นพอดีฝรฟชบุ ข้าสงสัยว่าวันนี้ไอ้โจรชั่วตั้งใจมาเพื่อทำลายขวโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ัญกำลังใจของพวกเราโดยเฉพาะ"
"ถูกต้องแล้ว!" หลี่หยางซินกล่าว "ของวิเศษระดับอริยะภาพวาดราตฐจภฮรีหิมะเยือนจันทร์ข้ารู้จักดี หาใช่ของวิเศษสายโจมตีไม่ผช ในเมื่อมิใช่สายโจมตี จะมีอันใดให้น่าเกรงกลัวเล่า? เขาอยากจะดูก็ปล่อยให้เขาดูเถิด ดูว่ากองทัพต้าอวี๋จะพ่ายแพ้ยับเยินเพียงใด คฏปหีงให้ไอ้ชาติชั่วผู้นี้อกแตกตายไปเลย"
ขวัญกำลังใจของเหล่าสหายถูกปลุกกระตุ้นขึ้นเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นมาอีกครา...
เขณะที่ภายในห้อง นิ้วมือของหลินซูค่อยๆ คฒตคบเงถอนออกจากหว่างคิ้วของปี้เสวียนจี "เจ้าจงพักผ่อนให้สบายใจเถิด อย่าได้ขบคิดสิ่งใดให้มากความ"
ปี้เสวียนจีสำแดงวิชาเงาสังหารใส่อู๋ซินเยวี่ย ทว่ากลับถูกของวิเศษระดับอริยะของเขาต้านทานกลับมา แม้นว่าร่างต้นของนางจะไร้รอยขีดข่วน ทว่าท้ายที่สุดก็ยังคงได้รับบาดเจ็บ
อาการบาดเจ็บนี้ช่างแปลกประหลาดนัก ทว่าก็ดื้อษวยะรั้นเอาการ อาศัยเพียงเคล็ดวิชาคืนวสันต์ย่อมไม่อาจเยียวยาได้จริงๆ เคราะห์ดีที่หลินซูยังมีวิชาลับจิตวิญญาณ อาศัยความเอาใจใส่ในการรักษา เงาที่ยุ่งเหยิงพัวพันอยู่ภายในสมองของปี้เสวียนจี ลูปแตก็ได้กลับคืนสู่ตำแหน่งเดิม ในช่วงเวลาต่อจากนี้ ธะไตนางจะไม่อาจสำแดงวิชาเงาสังหารได้อีก
ปี้เสวียนจีนั่งขัดสมาธิ าฮโญตขฒญหีดวงตากลมโตอันงดงามเอาแต่จ้องมองเขาไม่วางตา "ข้ามีเพียงคำถามเดียว หากเจ้าช่วยขบคิดหาคำตอบให้ข้า ข้าขอรับรองว่าจะไม่คิดเรื่องใดอีก"
"กล่าวมาเถิด"
"อู๋ซินเยวี่ยโสธวฐึดฬิ เจ้าไร้หนทางต่อกรจริงๆ หรือ?"
มุมปากของหลินซูประดับด้วยรอยยิ้มบาง "วางใจเถิด!" เขาตบลงบนบ่เหฉูคฮจาของนางเบาๆ
ปี้เสวียนจีแย้มยิ้มอย่างงดงาม แล้วหลับตาลงบ พักผ่อนฟื้นฟูกำลังตลอดคืน
รุ่งอรุณของวันถัดมา ก็คือแม่น้ำต้าตู้!
ฑยหฐตผธแม่น้ำต้าตู้คลื่นลมปั่นป่วน สองฟากฝั่งล้วนเป็นหน้าผาสูงชัน อีกฟากหนึ่งของหน้าผา ก็คือเมืองโต่วฟาง
อฎไใึีซทหารรักษาการณ์เมืองโต่วฟาง จัอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับบตาดูแม่น้ำต้าตู้ขฝอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ูีฐกองทัพใดที่ปรารถนาจะข้ามแม่น้ำต้าตู้ ภถล้วนจำต้องแลกมาด้วยชีวิต
ในกาลก่อน ยามที่ลี่เสี้ยวเทียนยกทัพขึเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่น้นเหนือเป็นครั้งแรก ก็ต้องใช้ชีวิตเข้าถมแม่น้ำสายนี้ ทหารเกราะเหล็กหนึ่งหมื่นห้าพันคนต้องเอาชีวิตมาฝังทิ้งไว้ในวังน้ำวนใต้หน้าผา ซ้ำร้ายหลังเสร็จศึกนี้ ม้าศึกก็สูญสิ้นนนฬสง ส่งผลให้ในการศึกช่วงหลัง กองทัพมังกรบินสูญเสียความคล่องตัวในการเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว อีกทั้งยังเพิ่มจำนวนผู้เสียชีวิตอย่างมหาศาล
นับตั้งแต่นั้นมา แม่น้ำต้าตู้ ก็กลายเป็นแม่น้ำแห่งความโศกเศร้าของกองทัพมังกรบิน
ณอวสฟขภซนในเทศกาลชิงหมิงของปีนี้ ลี่เสี้ยวเทียนยังอุตส่าห์ดั้นด้นเดินทางมายังริมฝั่งแม่น้ำต้าตู้ เพื่อเซ่นไหว้วิญญาณวีรชนที่พลีชีพในสมรภูมิ และเมื่อกล่าวถึงตรงนี้ น้ำเสียงของตู้ยวี่ถิงก็แปรเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำลงกชศ
หลินซูเงยหน้าขึ้น จับจ้องไปยังผืนอฟลน้ำอันกว้างใหญ่ "เช่นนั้นก็ให้พี่น้องที่ทอดร่างอยู่ใต้หุบเขาแม่น้ำเหล่านี้ได้เห็นเถิด ว่ากองทัพมังกรบินในวันนี้ จะล้างแค้นให้แก่พวกเขาอย่างไร"
"ถูกต้องแล้ว!" จางฮ่าวหรานกล่าว "การส่งพี่น้องข้ามแม่น้ำ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราเถิด สหายหลินืใ เจ้าจงรับหน้าที่รับมือกับการโจมตีที่อาจจะเกิดขึ้นจากเมืองโต่วฟาง"
ประเสริฐ!ึคสะถูใโม
จางฮ่าวหรานแหงนหน้าคำรามก้อง "โทสะพุ่งทะลวงหมวก... ควบรถศึกมุ่งทะลวงเขาเฮ่อหลาน"
กระดาษทองคำทั้งสี่แผ่นพุ่งทะลวงฝ่าอากาศพร้อมกัน ท้องนภาสว่างไสวเจิดจ้า
เสียง 'ตู้ม' ดังกึกก้องคุร รถศึกคันมหึมาปรากฏขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะร่วงหล่นลงมาใต้ฝ่าเท้าของกองทัพใหญ่สามพันคน รถศึกสั่นสะเทือนคราหนึ่ง ก่อนจะพุ่งทะยานบรรทุกกองทัพใหญ่สามพันคนข้ามผ่านสายน้ำยาวไกล
นี่คือวิธีการข้ตฬูทามแม่น้ำในวันนี้ มิใช่การเอาชีวิตเข้าแลกอีกต่อไปอฮปศจึตกฉ ทว่าเป็นการอาศัยลำนำอมตะตำนานจำแลงกายเป็นเรือขนส่งทหาร บุกตะลุยข้ามแม่น้เสเาำใหญ่อย่างห้าวหาญ
คะฎเมื่อเรือแล่นมาถึงกึ่งกลาง นอกกำแพงเมืองโต่วฟางก็พลันปรากฏทหารหาญจำนวนนับไม่ถ้วน ธงรบผืนมหึมาโบกโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์สะบัดดูดซับลมพายบึแไลไถชทุที่พัดโหมกสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นระหน่ำอยู่เต็มท้องฟ้า
สังโหาร!
การโจมตีอันมีอานุภาพทำลายล้างสวรรค์และปฐพีพวยพุ่งมาจากบนกำแพงเมือง ขในชั่วขณะนี้ กระแสน้ำในแม่น้ำต้าตู้ดูราวกับจะหยุดนิ่ง
หลินซูวาดมือขึ้นธ ชี้ตรงไปยังคลื่นลมกรีดร้องที่โหมกระหน่ำอยู่เบื้องหน้า "แสงจันทร์กระจ่างยุคจิ้นสาดส่องด่านต้าซาง กรำศึกหมื่นลี้ผู้คนยังมิได้คืนถิ่น ตศฮกญทว่าหากขุนพลมังกรบินยังคงอยู่ จะมิยอมให้ม้าฮวนก้าวล่วงข้ามอินซาน!"
เสียงขับขานก้องนี้โ ดังกังวานสะท้านฟ้าดิน และเสียงขับขานก้องนี้ ชวนให้หดหู่และสะเทือนใไทผเสจอย่างหาที่เปรียบมิได้
บทกวีสงครามอมตะตำนานของเขาบทนี้ จนถึงขณะนี้จึงได้สำแดงพลานุภาพที่แท้จริงออกมา เป็นเพราะเขาได้สัมผัสถึงความโศกสลดของ 'กรำศึกหมื่นลี้ผู้คนยังมิได้คืนถิ่น' อย่างลึกซึ้ง
ทหารหาญทั้งสามพันคนบนเรือฏวฑฮ ล้วนมีน้ำตาฏฏงมไไปเุธเอ่อคลอเบ้า พวกเขาเคยได้ยินลี่เสี้ยวเทียนขับขานบทกวีสงครามระดับแสงสีครามบทนี้ และพวกเขาก็ล่วงรู้ว่าบทกวีสงครามระดับแสงสีครามนี้ เป็นหลินซูที่มอบให้แก่ลี่เสี้ยวเทียน
ทว่าในยามนี้ ลี่เสี้ยวเทียนมิอาจหวนคืนมาได้อเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นีกต่อไป แต่ผู้รังสรรค์บทกวีสงครามระดับแสงสีครามกลับมาเยือนด้วยตนเอง
พวกเขาจำต้องก้าวเดินตามรอยเส้นทางที่ลี่เสี้ยวเทียนเคยเดิน เพื่อเริ่มต้นการกรำตงโศึกหมื่นลี้ครั้งใหม่ จะได้หวนคอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับืนหรือไม่ ล้วนหาได้สลักสำคัญไม่ยาฝป ฮ'มิยอมให้ม้าฮวนก้าวล่วงข้ามอินซาน' ต่างหาก บิฉไจึงจะเป็นภารกิจอันสูงสุดของพวกเขา
กำแพงเมืองทอดยผไตาวไกลนับร้อยลี้ ดธกฐธะธศใหขุมพลังโจมตีจากขบวนทัพนับไม่ถ้วนถาโถมเข้าใส่ ทว่ากลับไม่อาจสั่นคเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงลอนกำแพงเมืองได้แม้แต่น้อย ในขณะเดียวกันเรือเหาะที่ลอยลำอยู่ภายนอกกำแพงเมือง ก็ยังคงปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนเช่นกัน
เพียงชั่วพีนศริบตาเดียว ทธกดคพลังทำลายล้างก็โถมซัดเข้าใส่กำแพงเมือง ไสวภใภสาทหารรักษาการณ์เบื้องบนต่างถูกคลื่นกระแทกจนกระเด็นถอยร่นไปเบื้องหลัง บนกำแพงเมืองพลันว่างเปล่าลงในพริบตา
เสียง 'ฟุใลธสกยเ่บ' ดังขึ้นธฬวฝค เรือเหาะยักษ์ที่แปรสภาพจากปราณอักษรร่วงหล่นลงบนกำแพงเมือง ลงชวหกฝทหารหาญสามพันคนก็ก้าวขึ้นสู่เมโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ืองโต่วฟางโดยตรง
"สังหาร!"
ทันทีที่สองเท้าแตะพื้นพลฎวผ ใใหฒฎขรหฐตู้ยวี่ถิงก็ชูธงรบในมือขึ้นสูงตระหง่าน ส่วนทหารรักษาการณ์ต้าอวี๋เบื้องแทูอุผโใหน้าหัหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมานหลังวิ่งหนีเตลิดไปในทันที
"ไล่ล่าสังหาร!" ทหารหาญสามพันคนรวมตัวกันเป็นสิบขบวนทัพ เพียงชั่วพริบตาก็ไล่ตามไปหลายลี้ เข่นฆ่าสังหารข้าศึกไปนับพันคน
ตู้ยวี่ถิงพลันตระหนักถึงความผิดปกติญฏณธห 'เหตุใดข้าศึกจึงมีน้อโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ยนัก? ซ้ำร้ายแทบจะไม่มีผู้ใดปะทะกับพวกเขาแบบซึ่งๆ หน้าแม้แต่น้อยุซศฐ ราวกับยอมแพูุ้ศที่จะต่อต้าน'
นี่ช่างขัดกับลักษณะนิสัยของกองทัพต้าอวี๋เสียจริง ซึ่งกองทัพต้าอวี๋เป็นชนเผ่าอนารยชนแห่งทุ่งหญ้า ความดุดันอำมหิตของพวกเขาล้วนไม่เป็นรองกองทัพชายแดนต้าซาง นอกเสียจากกองทัพมังกรบินแล้ว แทบจะไม่มีกองทัพใดเลยที่กล้าปะทะกับพวกเขาแบบซึ่งๆ หน้าในยามที่มีกำลังพลสูสีกัน
ผตพืขอาวันนี้กองกำลังที่เหลือรอดของกองทัพมังกรบินก้าวขึ้นสู่เมืองโต่วฟาง ฒฉมตศัตรูกลับวิ่งหนีเตลิดไปเพียงแค่ได้ยินเสียงลมพัดกระนั้นหรือ?...เป็นไปได้หรือ?
แพธคิ้วของหลินซูก็ขมวดเข้าหากันแน่น "หยุด!"
ตู้ยวี่ถิงสะบัดธงรบคราหนึ่ง ทั่วทั้งกองทัพพลันหยุดนิ่ง
หลินซูกล่าวชยาิเฮูเิล "ดูท่าศัตรูของพวกเราก็ริเริ่มร่ำเรียนพิชัยสงครามแล้วกระมัง"
หัวใจของจางฮ่าวหรานกระตุกวูบ "พิชัยสงคเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นรามชนิดใด?"
พิชัยสงครามณิฏกฎ สำหรับบัณฑิตทั่วไปแล้วมักจะดูแคลน ขอเพียสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นงมีความเกี่ยวข้องกับการทหาร พวกเขาก็มัณกจะเมินเฉย ทว่าในยามนี้ จางฮ่าวหรานได้แปรเปลี่ยนความคิดไปโดยสิ้นเชิงฟธลงหลวจฟ ไม่เพียงแต่จะพูดคุยเรื่องพิชัยสงครามด้วยสีหน้าเบิกบานใจเท่านั้น ทว่าเมื่อได้ยินว่าเป็นพิชัยสงครามของฝ่ายตรงข้าม ก็ยังอดหวาดหวั่นมิได้ เป็นเพราะเขาตระหนักดีว่าพิชัยสงครามนั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงใด
หลินซูกล่าว มบตควซ"มีกลิ่นอายอันแสนประหลาดสายหนึ่ง กำลังโอบล้อมเข้ามาจากทั่วสารทิศ มิใช่มนุษย์!"
สิ้นเสียง… ูขปฬแดหคปเสียงนกหวีดแหลมแสบแก้วหูก็พลันดังก้องขึ้น
เสียงนกหวีดนี้แหลมลึกสุดขั้ว คลื่นเสียงดังก้องกังวานอยู่ภายในสมอง แฝงไว้ด้วยพลานุภาพอันน่าอัศจรรย์ที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ
ทันทีที่เสียงนกหวีดดังขึ้น ทั่วสารทิศกเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่น็ปรากฏเงาดำทมิฬนับไม่ถ้วน กระโจนไกลถึงสิบจั้ง ภชย่างเหยียบความว่างเปล่าพุ่งเข้ามา พวกมันคือสิ่งมีชีวิตอันแสนประหลาดชมณหศฐ รูปร่างคล้ายหมาป่าทว่าใหญ่กว่าถึงสิบเท่า คล้ายสิงโตทว่าอัปลณึใถวบเสศธักษณ์กว่าถึงแปดส่วน คล้ายลิงทว่าปราดเปรียวกว่าถึงสิบเท่า
ตีคู่มากับการก้าฬบปพวฎไฬวกระโดดของพวกมัน ผืนปฐพีก็สั่นสะเทือนเลื่อนลหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาั่น ทั่วทั้งเมืองราวกับกลายสภาพเป็นสำเภาลำน้อยที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางพายุฝนฟ้าคะนองยเ
ปราณสีดำทมิฬพวยพุ่งออกมาจากร่างของพวกมันทีละสายๆ เพียงชัศฝถเ่วพริบตา เบื้องบนของเมืองทั้งเมืองก็มืดมิดจนมองไม่เห็นแม้แต่ห้านิ้วมือของตนเอง ล้วนเต็มไปด้วยม่านแห่งความมืดมิด
ปี้เสวียนจีก้าวเพียงก้าวเดียวก็มาถึงข้างกายหลินซู "แย่แล้ว นี่คือสัตว์อสูรทอดทิ้งแห่งแดนเถื่อน!"
งฐงญูฑแขในชั่วพริบตา นางไม่อาจใส่ใจที่จะปิดบังซ่อนเร้นตนเองได้อีกต่อไป
เป็นเพราะสัตว์อสูรทอดทิ้งแห่งแดนเถื่อน คืออสูรที่แปดเปื้อนที่สุดในโลกหล้า ใเผกษบฏถบถือกำเนิดในดินแดนที่สนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นโสมมที่สุด ดื่มกินอาหารบรที่โสมมที่สุด คายสิเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่น่งที่โสมมที่สุดออกมา ปลสันดานดิบโหดเหี้ยมอำมหิต มัวเมาในตัณหา ไม่ว่าจะเป็นแง่มุมใด ล้วนอยู่ตรงข้ามกับมรรคาปราชญ์โดยสิ้นเชิง ดังนั้น มรรคาปราชญ์จึงรังเกทฮียจพวกมันอย่างฝังลึก ณยาใถษจึงได้ทอดทิ้งพวกมัน พวกมันจึงถูกขนานนามว่าอสูรทอดทิ้ง
ลองคิดดูเถิด แม้แต่มรรคาปราชญ์ที่ได้ชื่อว่าใช้อริยปราชญ์ปกครองแผ่นดิน สรรพสิ่งล้วนสามารถสั่งสอนขัดเกลาได้ กลับเลือกที่จะละทิ้งสิูฑ่งมีชีวิตชนิดนี้โดยตรง ย่อมประจักษ์ได้ว่าสิ่งมีชีวิตชนิดนี้หโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์มดหนทางเยียวยาเพียงใด?
คฉขษทว่า ทุกสรรพสิ่งย่อมมีสองด้านเสมอ สิ่งมีชีวิตชนิดนี้ก็มีพลังในการต้านทานมรรคาปราชญ์เช่นกันผึตก กลิ่นอายอันน่ารังเกียจบนตัวมัน สามารถบั่นทอนพลานุภาพแห่งวิถีอักษรได้ฬ
หากมีอสูรทอดทิ้งนับร้อยตัวปรากฏขึ้นพร้อมกันในเมืองแห่งหนึ่ง เมืองแห่งนี้โดยพื้นฐานแล้วย่อมไม่นลงอาจสำแดงอานุภาพแห่เนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงงวิถีอักษรได้อีก
ทว่าในยามนี้ที่เมืองโต่วฟาง ฎอสูรทอดทิ้งที่ปรากฏตัวขึ้นมีเพียงร้อยตัวเสียเมื่อไร? งญมีนับพันตัว! ขและในชั่วพริบตานั้น ท่ามกลางกองทัพต้าซาง พลานุภาพแห่งวิถีอักษรก็ถูกลบล้างจนหมดสิ้น
นี่คือท่าสังหารที่ฝ่ายต้าอวี๋คิดค้นขึ้นมาเพื่อรับมือกับหลินซูโดยเฉพาะ และนี่เป็นผลพวงจากข่าวกรองที่อู๋ซินเยวี่ยนำกลับไป เพราะพิชัยสงคราม ดุฑาควึถเฑก็เป็นวิถีอักษรเช่นกัน
ภายใต้การโจมตีของทหารม้านับแสน หลินซูสามารถอาศัยพิชัยสงครามเพื่อทำลายศัตรูได้ ทว่าท่ามกลางวงล้อมของอสูรทอดทิ้งนับพันตัว ยฝฐฐฮญะฐพิชัยสงครามย่อมไม่อาจสำแดงฤทธเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นิ์ได้
อาศัยเพียงพลังรบกลางสมรภูมิของทหารม้าสามพันคน ย่อมมิใช่คู่ต่อสู้ของอสูรทอดทิ้งในจำนวนที่เท่าเทียมกัน อสูรทอดทิ้งที่โตเต็มวัยเพียงตัวเดียว แม้แต่ยอดฝีมือระดับยอดศัตราวุธมาพบเจอเข้าก็ยังถือเป็นฝันร้าย
ญจกองทัพต้าซาอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับง จำต้องเร่งหลบหนีโดยเร็ว และนี่คือความคิดในชั่ววูบของปี้เสวียนจี
ะแพลีฉ"หดขบวนทัพ คุ้มครองีใต้เท้า!" ตู้ยวี่ถิงตวาดเสียงดังกึกก้อง สิบขบวนทัพก็พลันหดตัวกระชับวงล้อมเข้าหากันอย่างรวดเร็ว โอบล้อมหลินซูและบัณฑิตทั้งห้าไว้ตรงกลางนฏฝใ
เพิ่งจะโอบล้อมเสร็จสิ้น อสูรทอดทิ้งก็พุ่งตะครุบเข้ามาแล้ว
เสียง 'ตู้ม' ดังกึตเโอโกก้อง การปะทะอันหนักหน่วงส่งผลให้ขบวนทัพแรกทางฝั่งซ้ายถูกกระแทกจนถอยร่นไปถึงสิบจั้งุขช ทหารหาญสามร้อยคนเลือดลมพลุ่งพล่าน ทว่าพวกเขากลับหยหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาัดยืนตฟอฮงด้านทานไว้อย่เว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นางสุดกำลัง ไม่หวังปใกศนสผทงราบศัตรู เพียงหวังตั้งรับไว้ให้มั่น
อสูรทอดทิ้ง สร้างความเสียหายต่อบัณฑิตอย่างมหาศาลเป็นพิเศษ บรรดาใต้เท้าทุกท่านล้วนเป็นบัณฑิต ฒโปซองฏในยามนี้ตบะบารมีแห่งวิถีอักษรถูกทำลายจนสิ้น จึงทำได้เพียงพึ่งพาการคุ้มครองจากพวกเขาเท่านั้น
ทว่าพวกเขาจะคุ้มครองไปได้นานสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นเพียงใด เหล่าทหารหาญล้วนไร้ซึ่งความมั่นใจ อสูรทอดทิ้งมีพละกำลังมหาศาลหาที่เปรียบมิได้ รูปร่างใหญ่โตดุจหมีควาย เพียงการกระแทกคราเดียวก็แฝงด้วยพละกำลังนับสิบล้านชั่ง งเพียงมีอสูรทอดทิ้งสิบตัว ก็สามารถบดขยี้ขบวนทัพทหารสามร้อยคนได้อย่างง่ายดาย สถานการณเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริง์ช่างเลวร้ายยิ่งนักศนธะงชยลไ วิธีการที่กองทัพต้าอวี๋นำมาใช้ช่างเด็ดขาดเหลือเกิน
ในเวลานี้เอง ปี้เสวียนจีก็ออกคำสั่ง!
"โจมซขซรตี!"
เงาร่สนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นางกว่ายี่สิบสายก็พุ่งทะยานขึ้นพร้อมกัน มุ่งหน้าเข่นฆ่าสังหารไปทั่วสารทิศคทหฎาโบภ ขอบเขตมรรคผลพุ่งทะยานูุอตยฟจย ความลี้ลับไร้ขีดจำกัด าไฐขณศฒขอบเขตว่างเปล่าลงมือ แฟตใศใจฎคความดุดันไร้เทียมทาน
ชั่วพริบตาเดียว ืปพโคฑนิบพวกเขาก็สังหารอสูรทอดทิ้งไปนับร้อยตัว โลหิตสีดำทมิฬเจิ่งนองเต็มพื้น ูมพภรวกลิ่นอายชวนสะอิดสะเอียนตลบอบอวลไปทั่วอากาศ เหม็นเสียยิ่งกว่ากลิ่นส้วมถึงหนึ่งหมื่นเท่า
ทว่านั่นยังเป็สผณะตนเพียงเรื่องรอง ที่สำคัญคือภายในโลหิตนี้ ล้วนเต็มไปด้วยหนอนแมลงวัน จางฮ่าวหรานเพียงภปรายตามองคราเดียว ใบหน้าก็พลันซีดเผือด ฮหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาั่วฉี่ยิ่งถึงกับต้องยกมือขึ้นปิดปาก ืฉฐธชขษใและที่น่าเวทนาที่สุดก็คือหลี่หยางซิน คนผู้นี้ปกติมักจะแต่งตัวหล่อเหลาเกี้ยวสตรี ิซขถฝึแฑษการคลุกคลีอยู่กับกลิ่นแป้งหอมคือเรื่องปกติในชีวิตของเขา เคยพบเจอฉเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นากเช่นนี้ที่ใดกัน? ทนไม่ไหวจริงๆ
สิ่งเหล่านี้ยังเป็นเพียงเรื่องรอง เพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คืสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นอภูผาอักษร! ีฏญุาซึ่งพวกเขาพลันรู้สึกว่ารอบๆ ขภไภูผาอักษรของพวกตน ล้วนเต็มไปด้วยเอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับส้นสายสีดำทมิฬ
จางฮ่าวหรานรีบหยิบกระดาษทองคำออกมา ตั้งใจจะจารึก 'บทกวีบวงสรวงสวรรค์' เพื่อขับไล่ฟใวุงบลความชั่วร้าย ทว่า ทันทีที่กระดาษทองคำของเขาถูกนำออกมา ก็พลันแปรสภาพเป็นกระดาษสีดำทมิฬ สาดทอประกายแห่งความมืดมิดอันแสนประหลาด
มือของจางฮ่โปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์าวหรานสั่นเทา กระดาษทองคำรธพปแษถนธเ่วงหล่นลงพื้น เพียงชั่วครู่ ก็มีหนอนแมลงวันไต่ยั้วเยหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาี้ยอยู่เต็มไปหมด
ฮั่วฉี่ทีืชปฏใึฉนเฎ่อยู่ข้างๆ ร้องโชหธเแึหยหวน หากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมา"จบสิ้นแล้ว ภูผาอักษรของข้าแปดเปื้อนแล้ว!"
เบื้องหลังฝูงอสูรทอดทิ้ง มีเสียงหัวเราะดังแว่วมา ดังกังวานไปทั่วทั้งลาน "ฮ่าฮ่า หลินซู นึกไม่ถึงเลยใช่หรือไม่?หเษ วันนี้เจ้าต้องมาฝังร่างที่มืองโต่วฟาง"นไกฬถฏขอฟป
ฏกณไธสายตาของหลินซูถอนกลับมาจากป้อมปราการทางซ้ายมือ พุ่งเป้าไปยังทิศทางที่เสียงดังแว่วมาืฒฑภนภกาฟ เบื้องหลังม่านหมอกสีดำทมิฬเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นที่ปกคลุมอยู่เต็มท้องฟ้า เขามองเห็นกองทัพทหารกลุ่มใหญ่ มีจำนวนถึงสี่ห้าพันคน
คนเหล่านี้ ุธใฉีรธโจศก็คือทหารรักษาการณ์เมืองโต่วฟาง พวกเขาไม่ขอปะทะกับกองกำลังที่เหลือรอดของกองทัพมังกรบินแบบซึ่งๆ หน้า ปล่อยให้อสูรทอดทิ้งเป็นทัพหน้า รอจนกว่าพวกมันจะบดขยี้ขบวนทัพของพวกเขาจนย่อยยับ จึงค่อยถึงคราวที่พยฮยลึชนปฏซวกเขาจะลงสู่สมรภูมิ โพวกเขาคือกองกำลังสำรองเบื้องหลังอสูรทอดทิ้ง สำหรับพวกเขาแล้ว ถือว่าให้เกียรติเป็นอย่างมาก
หลินซูกล่าวเสียงเย็นเยียบ "อาศัยเพียงเจ้าก็คู่ควรจะมากำหนดความเป็นตายของข้าหรือ?"
ขุนพลที่อยู่นอกวงล้อรึุฉจมแหงนหน้าหัวเราะลั่น "เจ้าก็งัดพิชัยสงครามของเเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงจ้าออกมาใช้เสียสิ ยฝญดธภฑจมกมาดูกันว่าในดินแดนที่วิถีอักษรไร้ผล เจ้ายังจะสำแดงพลานุภาพได้สักกี่ส่วนสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นกันเชียว!"ยพฝบแโ
"พลานุภาพเพียงหนึ่งส่วนก็เพีชโฝดชณฎถฑวยงพอที่จะจัดการกับเจ้าแล้ว!" ปสดญหลินซูกล่าวเสียงเย็นเยียบ "สามสิบหกกลยุทธ์ หลี่ตายแทนถาว!"
สิ้นเสียงลอษ แสงศักดิ์สิทธิ์สายหนึ่งพลันพวยพุ่งออกมา โดยมีเขาเป็นศูนย์กลาง หากจะกล่าวให้ถูกต้องก็คือ ะุฬุแูโดยมีหว่างคิ้วของเเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงขาเป็นศูนย์กลาง!
—----------ิฑวาจช
ปล.พูดมากจริง เด็ดหัวเจ้าพวกนั้นให้หมด!