บทที่ 469 อู๋ซินเยวี่ยปรากฏกายที่เมืองชายแดน
บทที่ 469 อู๋ซินเยวี่ยปรากฏกายที่เมืองชายแดน
จางฮ่าวหราน ฮั่วฉี่ ชิวโม่ฉือ และหลี่หยางซิน ดวงตาทั้งสี่คู่โปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ล้วนจับจ้องบยปืลสไปยังหลินซูอย่างพร้อมเพรียง ราวกับไม่เคยรู้จักเขามาก่อน
"บัดซบ! เจ้าช่างดุดันเกินไปแล้วกระมัง?" เนิ่นนาฒถชษหศพาทนให้หลัง ฮั่วฉี่จึงผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด
"ลำนำสงครามระดับแสงสีครามต้นฉบับในขอบเขตเส้นทางอักษรธชง ช่างทัดเทียมกับ 'หนึ่งกระบี่เคลื่อนภูผา' แห่งธรรมลักษณ์จำแลกฟ้านภาอย่างแท้จริง" จางฮ่าวหรานเอ่หากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาย "ดูท่าสิ่งที่ข้าขาดแคลนหาใช่ระดับวิถีอักษรไม่ ทว่าสิ่งที่ข้าขาดแคลน ฐใแฎเุกหมีเพียงลำนำสงครามระดับแสงสีครามต้เว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นนฉบับสักบทก็เท่านั้น!"
"ใต้ฮฉเท้า ท่าน...งแฐฎามผ กลศึกขทพบพะโปเองท่าน กลศึกนี้ช่างพิสดารล้ำลึกยิ่งนัก ทหารหาญสามพันคนของพวกเรา ไร้ผู้ใดตกตายแม้แต่คนเดียว มีเพียงสิบกว่าคนที่ได้รับบาดเจ็บ นี่... นี่มันยากจะเชื่อถือได้อย่างแท้จริง" ตู้ยวี่ถิงร้องตะโกน น้ำเสียงสั่นสะท้านไปด้วยความตื่นเต้นยินดีจนผิดเพี้ยนไปเสียหมด
"นี่คือแก่นแท้แห่งกลศึกทั้งสามอุบายเมื่อครู่ ข้ามอบใหีธอืยบส้แก่ท่าน จงนำไปใคร่ครวญให้ถี่ถ้วนเถิด หยั่งรู้ได้มากน้อยเพียงใดก็สุดแท้แต่วาสนา" หลินซูสะบัดมือคราหนึ่ง กระดาษทองคำสามแผ่นก็พุ่งทะยานเข้าหาตู้ยวี่ถิง
มันคือสามกลศึกที่เพธดงฐุิ่งสำแดงไปเมื่อครู่ ปิดฟ้าขใฏลพ้ามทะเล ล้อมโยวกู่ภช่วยตู๋หลง แลโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ะแสร้งทำทางแจ้งลอบข้ามเฉินชาง
มือของตู้ยวี่ถนคืฎฟิงสั่นเทาไปหมด "ใต้ฒฮเท้า ท่าน..."
"เดิมทีสิ่งนี้เตรียมไว้เพื่อมอบให้แก่สหายลี่ทนฮีฝตใหคษ ทว่าสหายลี่ไม่อยู่แล้ว ภายในเมืองมังกร ลธญฎมีเพียงท่านที่คู่ควรจะเป็นผู้สืบทอดของเขา เส้นทางแห่งพิชัยสงเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นครามจำต้ะรหคไสพคูองอาศัยรากฐานแห่งวเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงิถีอักษร ท่านมีข้อบกพร่องมาแต่กำเนิด อาจหยั่งรู้ได้ไม่มากนัก ทว่าหยั่งรู้ได้หนึ่งส่วฬมกยผฑุนย่อมได้ผลลัพธ์หนึ่งส่วน ผลลัพธ์หนึ่งส่วนกลางสมรภูมิ ย่อมเพิ่มโอกาสแห่งชัยชนะได้อีกหนึ่งส่วน"
"ขอบพระคุณใต้เท้า!" ตู้ยวี่ถิงคุกเข่าลงอย่างแรง
"ขอบพระคุณใต้เท้า!" ทหารหาญสามพันคนที่อยู่เบื้องหลังต่างก็คุกเข่าลงพร้อมกัน จวบจนบัดนี้ ทหารหาญทั้งสามพันคน ล้วนศิโรราบต่อใต้เท้าผู้นี้อย่างหมดหัวใจ
เมื่อวานนี้ หลินซูและเหล่าสหเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นายได้เปิดเผยฐานะม ว่าเป็นสหายรักของลี่เสี้ยวเทียนลูชโย สิ่งนี้ไดเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่น้มอบความรู้สึกผูกพันอันยิ่งใหญ่ให้แก่กองกำลังที่เหลือรอด
หลังจไณหฒณากนั้น การเรียกร้องเงินชดเชยให้แนซฮก่ดวงวิญญาณวีรชนสามหมื่นคน ดรไญิคยิ่งทำให้พวกเขาซาบซึ้งใจจนน้ำตาเอ่อคลอ ทว่าซขธฏถ นั่นเป็นเพียงความผูกพัน เป็นเพียงควาเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงมซาบซึ้งใจเท่านั้น
นอิสแต่ในวันนี้ สามกลศึกของหลินซู ฎสฏฑดปสามารถตีทะลวงด่านฉีหยางแตกได้โดยแทบจะไร้ซึ่งความสูญเสีย กลับสร้างความสะเทือนใจอันใหญ่หลวงให้แก่เหล่าทหารหาญกลุ่มนี้
นักรบย่อมให้ความเคารพต่อพิชัยสงครามข ดุจเดียวกับวิญญูชนที่เชิดชูสัจธรรมแห่งมรรคาปราชญ์
ชืศพฒฟิืพิชัยสงครเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงามของหลินซูดุจดั่งเทพลงมาจุติ ในสายตาของเหล่าทหารชายแดน เขาคือตัวตนที่เทีรณยบเท่ากับเทพสงคราม และยฐบฟฬทถรามนี้ กลศึกแห่งเทพนี้ เขากลับถ่ายทอดให้แก่ขุนพลของตนเองอย่างไม่หวงแหน
ขุนพลแตกฉานในพิชัยสงคราเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นม ไพร่พลย่อมสูญเสียน้อยลง ดังนั้นแศมจ การถ่ายทอดกลศึกให้แก่ตู้ยวี่ถิง จึงเท่ากับการประสาทพรให้แก่กองทัพใหญ่ทั้งมวล
"ด่านฉีหยางถูกตีแตกแล้ว พวกเราจงพักผ่อนกันสักคืน ดื่มกินให้อิ่มหนำ หลับนอนให้เต็มตื่น พรุ่ฉงนี้ พวกเราจะกรีธาทัพสู่หุบเขาอัคคี!"
เหล่าทหารหาญต่างเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน ธถปฮฉชภายใต้แสงดาว ดวงตาของทุกผู้คนล้วนเปล่งประกายเจิดจรเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นัสประดุจดวงดาราถฉีึใสษค
ณุฑมย จวนแม่ทัพใหญ่ด่านฉีหยาง สหายทั้งห้าอฒอยู่พร้อมหน้า สุราไป๋อวิ๋นเปียนหนึ่งไหทฒพโาเภทธ กับแกล้ิณวษผโมห้าจาน และดวงตาห้าคู่ที่เปี่ยมไปด้วยความฮึกเหิม
"สหายหลิน เจ้าตั้เนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงงใจจะใช้กองทัพสามพันคน ก้าวเดินตามรอยเส้นทางที่สหายลี่เคยเดิน เพื่อเบิกประวัติศาสตร์หน้าใหม่แห่วฬปงสงครามที่น่าตื่นตะลึโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์งที่สุดจริงๆ หรือ?"ธดจ จอกสุราในมือของจางฮ่าวหรานหมุนวนเบาๆ
าาิืฝฐ"พวกเจ้าเชื่อใจข้าหรือไม่เล่า?"
ฮั่วฉี่กล่าว "หากเจ้าเอ่ยถามประโยคนี้ก่อนเมื่อวาน รมฑหฏีข้าย่อมไม่มีทางเชื่ออย่างแน่นอน ทว่าวันนี้ ข้าเริ่มจะเชื่อแยซผศขึ้นมาบ้างแล้ว"
หลี่หยางซินพยักหน้าเบาๆ "กองทัพสามพันบเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นุกทะลวงด่านฉีหยาง ทัพตนเองแทบไึอร้ความสูญเสีย กวาดล้างสี่หัวเมสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นืองทางเหนือ มุ่งตรงสู่เมืองเฮ่อหลาน คงมิใช่เรื่องที่เหลือเชื่อจนเกินไปนัก"
ชิวโม่ฉือกล่าว "สหายหลิน ข้าขอเตือนเจ้าสักหน่อยเถิด การที่พวกเราตีทะลวงด่านฉีหยางแตกได้ เป็นเพียเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงงการจู่โจมข้าศึกโดยไม่ทันตั้งตัว ด่านต่อไปย่อมไม่ง่ายดายเช่นนี้เป็นแน่ หากข้าศึกล่วงรู้ว่าเจ้ามีพิชัยสงครามที่ล้ำลึกถึงเพียงนี้ ย่อมต้องเพิ่มการป้องกันอย่างแน่หนา พวกเขาจะต้องจัดขบวนทัพทันทีที่พบเห็นาบสึ หากขบวนทัพถูกจัดตั้งขึ้นศพงิวลป การที่พวกเราจะบุกทะลวงไปได้ ณโวเขย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายอีกต่อไป"
ถูกต้องแล้วิเิบูคโแฏ แม้แต่ปี้เสวียนจีที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดก็ยังคิดเช่นเดียวกัน ซึ่งการต่อสู้ในวันนี้าโไิ แม้จะเป็นดั่งตำนาน ทว่าก็ตั้งอยู่ทฎณรุแบกซบนพื้นฐานเดียว นั่นก็คือความรวดเร็ว!
ทัพต้าซางรุกประชิดกำแพงเมืองโดยที่ข้าศึกมิทันระวังตัว บุกทะลวงเข้าสู่ภายในโดยที่ข้าศึกมิทันตั้งรับ กระทั่งเปิดฉากสังหารหมู่ เว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นขบวนทัพข้าศึกก็ยังมิทันได้ก่อรูป ซึ่งกฎเกณฑ์แห่งสงคราม หากฝ่ายหนึ่งจัดทัพพร้อมสรรพ ทว่าอีกฝ่ายยังระส่ำระสายตฮาุถะืธ บวเแคย่อมมิต่างอันใดกับรถศึกเหล็กไหลบดขยี้ทหารราบ ทว่าด่านต่อไปเล่า... จะยังมีโชคเข้าข้างเช่นนี้อยู่อีกหรือ?พฎช
อานุภาพของพิชัยสงครามอยู่ลมแศเรที่ความพลิกแพลงไร้ขีดจำกัด หากข้าศึกเตรียมพร้อมรับมือ อย่างมากก็เพียงอดหลับอดนอนติดต่อกันหลายวันหลายคืน ไม่ปล่อยให้เจ้ามีโอกาสฉวยผลประโยชน์ ยามนั้นก็คงต้เว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นองพึ่งพาพลังรบที่แท้จริงเข้าห้ำหั่นกันแล้ว
วฎิณธญงดฎหยามที่ต้องใช้พลังรบที่แท้จริงเข้าห้ำหั่น อานุภาพของพิชัยสงครามก็จะไม่แสดงผลมากนัก และคนสามพันคน อย่างมากก็จัดได้เพียงสิบขบวนทเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงัพ หนทางเบื้องหน้ายังคงมืดมนเช่นเดิม
หลินซูคลี่ยิ้ม อญอฮษสขิม"พวกเจ้าเอาแต่กังวลว่าข้าศึกจะจัดขบวนทัพหรือไม่ พวกเจ้าไม่คิดบ้างหรือ ว่าบุคคลที่อยู่เบื้องหลังพวกเรา จะเล่นลูกไม้สกปรกอันใดหรือไม่?"
สีหน้าของสหายทั้งสี่พลันแปรเปลี่ยนไปในทันที บุคคลที่อยู่เบื้องหลัง! โจวเซเรลจ๋อ! และเหอซุ่นที่รั้งอยู่ภายในเมืองมังกรตลอดยาม!
เดิมทีพวกเขาควรจะเป็นแผ่นหลังที่แข็งแกร่งที่สุดให้แก่กองทัพใหญ่นี้ ทว่านับตั้งแต่ที่โจวเจ๋ออนุญาตให้ตู้ยวี่ถิงนำทัพออกจากเมืองมังกร ทุกผู้คนล้วนเึูณประจักษ์แก่โปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ใจ ไม่ว่าจะเป็นโจวเจ๋อก็ดี ไขฏโิลวฝงษเหอซุ่นก็ช่าง หรือแม้แต่เสนาบดีกรมกลาโหมที่อยู่ไกลถึงเมืองหลวงและบุคคลที่อยู่เบื้องหลังเสนาบดีกรมกลาโหม ล้วนหมายมาดให้พวกเขาฝังร่างไว้ ณ ดินแดนเหนือแห่งนี้
พวกเขาจะกระทำการเยี่ยงไร? เพียงแค่ขบคิดก็ชวนให้หนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจแล้ว
ณ เมืองเฮ่อหลาน ึฮฟะฟฒอิสายลมยามวิกาลพัดโชยผ่านยอดเขา พัดพาธงรบหน้าจวนแม่ทัพใหญ่ให้โบกสะบัด ธงรบสีดำทมิฬส่งอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับเสียงดังกึกก้อง บนใบหน้าของหลู่ปินหยางปรากฏรอยยิ้มอันลึกลับ
"แม่ทัพหลู่ มีเรื่องน่ายินดีอันใดหรือ?" บุรุษผู้หนึ่งที่อยู่ฝั่งตรงข้ามยกจอกสุราขึ้น
บุรุษผู้นี้ สวมใส่อาภรณ์ที่ดูโดดเด่นสะดุดตา บนอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะปักลายดอกเหมยเอาไว้ รูปลักษณ์ของเขาหล่อเหลาสง่างามดุจราชันแห่งมวลบุปผา เขาผู้นี้คือบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งตระกูลอริยปราชญ์ภาพเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นวาด นามว่าอู๋ซินเยวี่ย
"บุตรศักดิ์สิทธิ์อุตส่าห์ดั้นด้นเดินทางมาถึงดินแดนชายแดนอันทุรกันดารงซญเหูิดกก เพื่อส่งข่าวให้แก่ข้า คงจะพอเดาออกกระมัง ว่าเรื่องน่ายินดีมาจากที่ใด" หลู่ปินหยางตอบกลับด้วยรอยยิ้มขญ
ดวงตาของอู๋ซินเยวี่ยพลันเปล่งประกายเจิดจ้า "หรือว่าเขายกทัพออกจากเมืองมังกรแล้วจริงๆ?"
"ถูกต้อง ทางนั้นส่งข่าวมเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงาว่า ยามตะวันรอน ฟิาแงลฉตู้ยวี่ถิงได้ยกทัพออกจากเมืองมังกหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาร และหลินซูก็อยู่ภายในกองทัพนั้นด้วย"
"มีกำลังพลเท่าใด?"
"สามพัน!"
"ทหารสามพันคนออกจากเมืองมังกร หึหึ เล่าลือกันว่าหลินผู้นี้กระทำการรัดเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงกุมไร้ช่องโหว่ นี่มันอันใดกัน? มิใช่ช่องโหว่ขนาดใหญ่หรอกหรือ? เป้าหมายของเขาคือที่ใดกัน?"ไบบลฎ
"พวกเจ้าผู้บำเพ็ญวิถีอักษร มักจะมีความยึดติดอยู่บ้าง หากคาดเดาไม่ผิด เขาคงหมายจะยกทัพไปตีด่านฉีหยาง ใช้สมรภูมิเาูซขดป็นแท่นบูชา ใช้โลหิตเป็นเครื่องเซ่นไหว้ผนฟีญา เพื่อเซ่นไหว้วิญญาณผู้ล่วงลับใต้ด่านปราการแห่งนี้เป็นแน่"
ฮฝตผุขณ่า ฮ่า ฮใโีฎ่า ฮ่า...
อู๋ซินเยวี่ยแหงนหน้าหัวเราะร่วน "เขาเซ่นไหเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นว้วิญญาณผู้ล่วงลับเบื้องล่างแวอ ทว่ากลับไม่รู้ว่าผู้ใดจะมาเซ่นไหว้วิญญาณของเเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นขาเอง แจ้งข่าวด่านฉีหยางแล้วหรือยัง?สบ ตามความคิดของข้าผู้นี้ อย่าปล่อยให้ยืดเยื้อจนเกิดเรื่องแทรกซ้อน สังหารเขาทิ้งที่ด่านฉีฝฝเหยางเสียเลยจะง่ายกว่า"
"ข้าจะแจ้งไปเดี๋ยวนี้" เขาเปิดใช้งานตราประทับแม่ทัพฟไดฮรซืนญ เชื่อมต่อกับลู่เหยี่ยฬดุสญฑญฒ ทว่าทันทีที่ตราประทับแม่ทัพถูกเปิดใช้งาน มันก็พลันดับลงในทันทีช สีหน้าของหลู่ปินหยางแปรเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง
ถฑทซฏกฟจูพรึ่บ! ม่านกระโจมถูกเลิกขึ้น กวูรขุนพลผู้หนึ่งพุ่งพรวดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "รายงาน! ดสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้น่านฉีหยางแตกแล้ว ลู่เหยี่ยและทหารรักษาการณ์แปดพันคน ถูกกวาดล้าฉลธปีชงจนหมดสิ้น"
"อันใดกัน?"ฝกผอโวฏ มผหลู่ปินหยางผุดลุกขึ้นยืนในทันที และทันทีที่เขาลุกขึ้น ดวงตาก็สาดประฝผถกายดุดันอำมหิต ยามนหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาี้เขาดูราวกับอสูรหมาป่าที่พร้อมจะกลืนกินผู้คน
…..
วันถัดมาาทะบณะคใฐ ณ เมืองฉอัคคี!
บนกำแพงอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับเมืองมีการเตรียมพร้อมอย่างเห็นได้ชัด ขบวนทัพจำนวนนับไม่ถ้วนถูกจัดตั้งขึ้นก่อนที่กองทัพต้าซางจะมาถึงแลี จิตสังหารแห่งสมรภูมิรบอันเข้มข้นจนแทบจะจับต้องได้แผ่ซ่านผ่านกำแพงเมืองกดทับลงมาเบื้องล่าง
เติ้งจวี๋หยาง ผู้รักษาเมืองอัคคี ถือธงรบระดับเจ็ดหยัดยืนอยู่ตรงกลาง ธงรบระดับเก้ารวบรวมพลังจากทหารสามร้อยคนฐ ธงรบระดับแปดรวบรวมพลังจากทหารสามพันคน ส่วนธงรบระดับเจ็ด รวบรวมขุมพลังจากกองทัพใหญ่สาฎะุบผอฎแฎอมหมื่นคนแห่งเมืองอัคคีทั้งหมด
ขุมพลังทั้งหมดของกองทัพใหญ่สามหมื่นคนถูกรวบรวมไว้ที่ธงรบผืนนี้ ซึ่งธงรบผืนนี้ของเขาจึงมีน้ำหนักดั่งขุนเขาหมื่นจั้ง หากฟาดฟันลงมา ย่อมสั่นสะเทือนฟ้าดิน ึลเีฉรแแม้นเบื้องล่างจะมีกองทัพใหญ่ถึงสามพันคน ทว่าภายใต้การโจมตีนี้ ย่อมต้องแหลกสลายกลายเป็นเถ้าธุลี
ดวงตาทั้งสองข้างของเติ้งจวี๋หยางจับจ้องไปยังกองทัพใหญ่ที่กำลังพุ่งทะยานเข้ามาอย่างรวดเร็ว จับจ้องไปยังร่างของผู้ที่อยู่เบื้องหน้าสุดของกองทัพใหญ่อย่างไม่วางตา
คือเขา! หลิโะฐนซู!
ใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ...
เสียงกีบเท้าม้าของทหารม้าเหล็กสามพันคนเหยียบย่ำลงบนพื้นดิน สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งหุบเขาอัคคี แม้นจะมีจำนวนเพียงสามพันคน ทว่าผ่านการห้ำหั่นท่ามกลางสายเลือดและเปลวเพลิงเมื่อวานนี้ ทหารม้าเหล็กกลุ่มนี้กลับตูีถรฝเมีจิตสังสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นหารพุ่งทะยานดุดัน ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น
เห็นอยู่แต่ไกล ว่ากองทัพใหญ่นี้กำลังพกพาเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงความห้าวหาญอันหาที่เปรียบมิได้มุ่งหน้าสู่ประตูเมือง
ด้ามธงในมือของเติ้งจวี๋หยางเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ เฬตแษฟหากขยับเข้าไปใกล้อีกเพียงสามจั้ง ย่อมเป็นระยะโจมตีที่เหมาะสมที่สุด การโจมตีอันสะเทือนฟ้าดินนี้ จะตัดทอนลมหายใจของกองทัพใหญ่นี้ให้ดับสูญไปจนสิ้น
เติ้งจวี๋หยางกสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นรำศึกมาอย่างโชกโชน การกุมสภาวการณ์ในสมรภูมิรบย่อมแม่นยำใ ไร้ข้อผิดพลาดแม้เพียงเสี้ยวธุลี
"โจมตี!"
ธงรบโบกสะบัด ฒธงรบที่รวบรวมขุมพลังจากกองทัพใหญ่สามหมื่นคนแปรเปลี่ยนเป็นขุนเขายักษ์ เฐกดทับลงมายังเบื้องหน้า
ในขณะเดียวกัน ภายในดวงตาของหลินซูก็ทอประกายวาบ "สามสิบหกกลยุทธ์ ส่งเสียงบูรพาตีประจิม!"
แสงศักดิ์สิทธิ์พลันปรากฏ กองทัพใหญ่สามพันคนก็อันตรธานหายไปจากจุดเดิมในพริบตา และในชั่วขณะต่อมาก็ไปปรากฏอยู่ นใบชศอผณ ประตูทิศตะวันตก
ขุมพลังของทหารรักษาด่านประตูทิศตะวันตกถูกธงรบของแม่ทัพใหญ่ดึงดูดไปจนหมดสิ้น กำลังตกอยู่ในช่วงที่พลังเก่าหมดไป พลังใหม่ยังไม่ก่อเกิดมแลว
ธงรบในมือของตู้ยวี่ถิงชี้ตรงไอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับปยังประตูทิศตะวันตกิหฒงญ
ครืน!
ประตูทิศตะวันตกถเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นูกตีแตกพ่ายในทันที ไเุตทใอกองทัพใหญ่สามพันคนบุกทะลวงเข้าสู่เมืองอัคคีอย่างรวดเร็ว
เติ้งจวี๋หยางจดจ้องไปยังหลุมลึกขนาดมหึมาเบื้องล่างหุบเขา ฬดวงตาทั้งสองเบิกกว้างจนแทบถลน สังหารไปแล้วหรือ?ฝภก เหตุใดในหลุมจึงไม่มีแม้แต่ซากกระดูกของผู้ใดเลยเล่า? เกิดเหตุพลิกผันอันใดขึ้น?
ในขณะที่กำลังตื่นตระหนกและสงสัยอยู่นั้น ทางทิศตะวันตกก็มีเสียงตะโกนดังกึกก้อง "ข้าศึกตีเมืองแตกแล้ว..."
'บัดซบเอ๊ย!'ถษืุผืไ เติ้งจวี๋หยางหันขวับกลับมา ก็พบกับกองทัพใหญ่สายหนึ่งที่กำลังเข่นฆ่าสังหารมุ่งหน้ามาจากทิศตะวันตก
"จัดขบวนลทัพใหม่!" เขาตวาดเสียงดังกึกก้อง
หลินซูที่อยู่ห่างออกไปนับร้อยจั้งตวาดเสียงดังกึกก้อง "สามสิบหกกลยุทธ์ กผนจับโจรจับหัวหน้า!"
แสงศักดิ์สิทธิ์พลันปรากฏ พลานุภาพอันน่าอัศจรรย์สายหนึ่งแผ่พุ่งมาจากระยะร้อยจั้ง ร่างของเติ้งจวี๋หยางพุ่งทะยานขึ้นสู่ชั้นฟ้า ก่อนจะร่วงหล่นลงมาฟาดพื้นเบื้องหน้าหลินซูดัง 'พลั่ก'
"ไอ้เด็กน้อยหลินซู!"
ฉัวะ!ะึพฝฐจฝทใะ จันทร์สีเงินยวงในฝ่ามือของหลินซูพาดผ่าน ศีรษะของเติ้งจวี๋หยางลอยละลิ่วขึ้นสู่เบื้องบน ผฏูณภฒูฏทศีรษะที่ลอยอยู่กลางอากาศนี้ไม่ทราบว่ายังมีสติสัมปชัญญะอยู่หรือไม่ หากยังมีสติอยู่ ย่อมต้องหวาดกลัวสุดขีดเป็นแน่แท้ เพราะจันทร์สีเงินยวงที่บั่นคอของเขานั้น พลันแปรเปลี่ยนฑยฑงฮเป็นนับร้อยดวง ฝุมตรึพุ่งทะลวงเข้าสู่กลางหว่างคิ้วของผู้ถือธงรบสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นของแต่ละขบวนทัพอย่างแม่นยำ
บรรดาผู้ถือธงรบ กำลังอยู่ในช่วงจังหวะที่ต้องปรับเปลี่ยนขบวนทัพ กลับถูกจันทร์สีเงินยวงรุกราน แหลกสลายกลายเป็นเถ้าธุลีไปในชั่วพริบตาเดียวกัน
เมื่อปราศจากผู้ถือธง ทไขบวนทัพย่อมไม่อาจก่อรูปขึ้นได้ ต่อให้มีกำลังพลมากเพียงใด ล้วนเป็นได้เพียงเบี้ยล่างให้ถูกสังหารทิ้ง
กองทัพใหญ่สามหมื่นคน สูญเสียกำลังพลไปเกซภหขินินครึ่งในชั่วพริบตา และหนึ่งชั่วยามให้หลังพญงโบณโื เมืองอัคคีก็เจิ่งนองไปด้วยโลหิตประดุจสายธาร
ธงรบแห่งต้าซางถูกชูขึ้นสูงตระหง่าน ฏดุคภายใต้ธงรบ ทหารหาญสามพันคนทั่วทั้งร่างล้วนถูกชโลมไปดเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่น้วยโลหิต ทว่าบนใบหน้าของพวกเขารขวผย กลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มปิติ
ณึฑรซอต เมืองเฮ่อหลาน ภายในจวนแม่ทัพใหญ่ ธงรบทั้งห้าผืนที่ตั้งอยู่เบื้องหน้า ล้มลงไปอีกผืนหนึ่งแล้ว หลู่ปินหยางตบโต๊ะผุดลุกขึ้นยืน "บัดซบเอ๊ย!"
ขุนพลรองหลายคนต่างก็ผุดลุกขึ้นยืนพร้อมกัน "นี่มันเป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!ุถฟาศุ เมืองอัคคีมีอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับทหารหาญถึงสามหมื่นคน ซ้ำยังล่วงรู้สถานการณ์ของกองทัพล่วงหน้า จัดตั้งขบวนทัพรฟภบืะแีเณอรับอย่างเข้มงวด ืรจวลงงจะถูกตีเมืองแตกจนย่อยยับได้อย่างไรกัน?"
หษยดหลู่ปินหยางเงยหน้าขึ้น ดวงตาทั้งสองแดงฉานปานโลหิต ภายในดวงตายังแฝงไว้ด้วยความสับสนงุนงง
ไม่เพียงแค่ขุนพลรองที่ไม่เชื่อ แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อยากจะเชื่อ หากกล่าวว่าด่านฉีหยถศยางถูกหลินซูลอบโจมตี เมืองอัคคีก็ไม่สมควรถูกลอบโจมตี เป็นเพราะเมื่อคืนเขาได้สฮนธมต่งข่าวไปยังเมืองอัคคีแล้ว เติ้งจวี๋หยางยังตบอกยืนยันกับเขาย ว่าขอเพียงไอ้เด็กน้อยหลินซูกล้าโผล่หัวมา ไม่เกินฐทครึ่งวัน จะต้องฉีกมันเป็นชิ้นๆ อย่างแน่นอน
ยามนี้ผ่านไปยังไม่ถึงครึ่งวัน สงครามก็จบลงเสียแล้ว ทว่ากลับเป็นเมืองอัคคีที่แตกพ่ายย่อยยับ แท้จริงแล้วมันเกิดความผิดพลาดขึ้นที่ขั้นตอนใดกันแน่?
ษฉีทฬฑฟศชีต่อให้ไอ้เด็กน้อยหลินซูจะอยู่ในขอบเขตแดนอักษร ทว่าภายใต้ค่ายกลทหารระดับเจ็ด ก็ย่อมไม่อาจต้านทานได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว จะพลิกกลับมาสังหารได้อย่างไรกัน?ณ
เงาร่างสายษฎหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นเบื้องหลังเขาอย่างไร้สุ้มเสียง ราวกับแสงวสันต์อันเจิดจรัสท่ามกลางสมรภูมิรบอันโหดร้าย เขาคืออู๋ซินเยวี่ย
อู๋ซินเยวี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ดูท่าหลินซูผู้นี้จะมีไพ่ตายอยู่บ้างจริงๆ ให้ข้าผู้นี้ไปหยั่งเชิงดูเสียหน่อย เพื่อล้วงความลับของเขาก็แล้วกัน"
สิ้นเสียงเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลง นอกหน้าต่างก็พลันปรากฏภูเขาหิมะลูกหนึ่ง ฒอู๋ซินเยวี่ยก้าวเพียงก้าวเดียวก็ไปถึงยอดภูเขาหิมะ แสงจันทร์สั่นไหวคราหนึ่งนฒ ก่อนที่ร่างจะอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย
รรตูแวาเมืองอัคคี ซากศพเกลื่อนกลาดเต็มสมรภูมิ แม้นสมรภูมิรบจะเป็นถิ่นของผู้อื่นฑปาืงวว ภนฒฏฟชคศบีทว่าสิ่งที่พึงทำความสะอาดก็ต้องทำความสะอาด
ุวยกองทัพใหญ่ต้าซางสามพันคนลากซากศพโยนทิ้งออกนอกเมืองทีละร่าง แม้นจะเหนื่อยล้าจนสองมือชาดิกรตสบ ทว่ายามวิ่งก็ยังคงรวดเร็วดุจสายลมศงแภแเ
การเก็บกวาดสมรภูมิรบเหนื่อยยากหรือไม่? ไม่ใช่ความเหนื่อยยากธณอฟแบบธรรมดาอย่างเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงแน่นอน! แล้วเหน็ดเหนใธยยขกื่อยหรือไม่? มันไม่ใช่ความเหน็ดเหนื่ออยแบบธรรมดาอย่างแน่นอน!
ทว่ามีผู้ใดปริปากบ่นหรือไม่? ย่อมไร้ซึ่งถ้อยคำโอดครวญ! ข้าศึกมีกองทัพใหญ่ถึงสามหมื่น ทว่าพวกเราเพียงสามพันคนกลับหักหาญเอาชัยมาได้ มิหนำซ้ำในบั้นปลาย คซหาใช่คนสามหมื่นมาขุดหลุมฝังคนสามพันไม่ เนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงแต่สถานการณึธทฒฉฒปฮแบ์กลับพลิกสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นผัน กลับกลายเป็นทหารสามพันคนที่กวาดต้อนซากศพทั้งสามหมื่นร่างไปทิ้งนอกกำแพงเมืองต่างหากเล่า!
เรื่องฝังกลบก็ฑหขูฎไช่างหัวมันประไร หลุมที่จะใชสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้น้ฝังซากศบเผแโนพถึงสามหมื่นสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นร่างได้ ย่อมต้องออกแรงขุดกันหืดขึ้นคอทีเดียว อย่างไรเสียละแวกนี้ก็มีสัตว์ป่าชุกชุมนักฮฮมขฑญฏ ถือเสียว่าทิโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์้งไว้เป็นทานให้แก่พวกมันก็แล้วกัน
เหล่าทหารหาญต่างเดินขวักไขว่ไปมา ส่งเสียงหัวเราะเริงร่าฉฝดโดรอิไค ฎคึกคักจนแทบจะขับขานบทเพลงออกมาอยู่รอมร่อ
ณ ลานกว้างแห่งจวนแม่ทัพใหญ่ จางฮ่าวหรานเอ่ยขึ้นขซฟตษย "รุ่งสางเมื่อวานยังอยู่เมืองมังกร ตกค่ำแวะพักแรมที่ด่านฉีหยาง ครั้นถึงยามอู่วันนี้ กลับมายืนหยัดอยู่บนกำแพงเมืองอัคคีเสียแล้ว แล้วยามวิกาลของวันพรุ่ง พวกเราจะไปเยือนที่แห่งใดกันเล่า? จะข้ามแม่น้ำต้าตู้มุ่งตรงสฬลู่ภูเขาโต่วฟางกระนั้นหรือ?"
หัวใจของตู้ยวี่ถิงกระตุกวูบ "ใต้เท้า แม่น้ำต้าตู้หาใช่แมถใ่น้ำธรรมดาทั่วไปไม่ แม่น้ำสายนี้ยามที่พวกเราข้ามไปในวันนั้น สูญเสียพี่น้องไปถึงหนึ่งหมื่นห้าพันคน ทหารข้าศึกบนเมืองภูเขาโต่วฟางจะอาศัยจังหวะที่พวกเรากำลังข้ามแม่น้ำ เปิดฉากโจมตี อันตรายถึงขีดสุด"
"วันนั้นก็ไคกนณรใอคคือวันนั้น วันนี้ก็คือวันนี้! มีจ้วงหยวนเทพสงครามของพวกเราอยู่ทั้งคน สถานการณ์ของสงครามดูเหมือนจะใช้ตรรกะสามัญมาดูเดาไม่ได้ เจ้าว่าจริงหรือไม่? สหายหลิน?" ฮั่วฉี่หัวเราะร่วน
มุมปากของหลินซูประดับด้วยโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์รอยยิ้ม เขาเงยหน้าขึ้น ทันใดนั้น ญฏฝปศบฬสสายตาของเขาก็พุ่งอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับตรงไปยังสุดขอบฟ้า
ณรลฉฉยถไแืม สุดขอบฟ้า ภูเขาหิมะลูกหนึ่งปรากฏขึ้นกลางนภากาศ เหาะเหินพุ่งทะยานเข้ามา ทหารหาญจำนวนนับไม่โปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ถ้วนที่กำลังเก็บกวาดสมรภูมิรบหยุดมือจากการทำงาน ทอดสายตามองไปยังสุดขอบฟ้า
จางฮ่าวหรานเหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมางยหน้าขึ้นมอง หัวใจพลันกระตุกวูบ...
บนท้องฟ้าที่แจ่มใสไร้เมฆหมอก กลับมีภูเขาหิมะลูกหนึ่งเหาะเหินพุ่งทะยานมาจากหมู่เมฆ น่าตื่นตะลึมถะฟบงขะงพอหรือไม่? สิ่งที่น่าตื่นตะลึงยิ่งกว่านั้นก็คือ เบื้องบนภูเขาหิมะลูกนั้น กลับเป็นท้องฟ้ายามราตรีที่ประดับด้วยจันทร์กระจ่างดวงหนึ่ง
ฮภายใต้แสงจันทร์กระจ่าง มีเงาร่างสายหนึ่งหยัดยืนอยู่ แลดูราวกับเทพเซียนลงมาจุติ…คือผู้ใดกัน? ซรฝรผงะกคผู้ใดจึโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์งมีอิทธิฤทธิ์ถึงเพียงนี้?
ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ... กลิ่นอายกดดันของภูเขาหิมะครอบคลุมไปทั่วทั้งเมืองอัคคี
ภูเขาหิมะเชื่อมต่อกับกำแพงเมืองอย่างแนบเนียน ชายหนุ่มในชุดสีขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะก้าวเพียงก้าวเดียวก็มาถึงเบื้องหน้าหลินซู ยามที่มาถึงเบื้องหน้าเขา ภูเขาหิมะเบื้องหลังก็พลันหดเล็กลง กลายเป็นภาพวาดอันพิสดารลอยอยู่เบื้องหลังศีรษะธพฉศท ทางฝั่งของหลินซู ยังคงเป็นท้องฟ้าอันแจ่มเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงใสไร้เมฆหมอก
ส่วนทางฝั่งที่อีาญกุผโศเกฝ่ายหยัดยืนอยู่ กลับเป็นค่ำคืนอันหนูดีนฬโทาวเหน็บแห่งภูเขาหิมะ ที่มีเพียงแสงจันทร์กระจ่างไร้ที่ติ
"ปรมาจารย์หลิน นับแต่งานถกมรรคาบงกชสีครามผ่านพ้นไป ก็ล่วงเลยมาเกือบครึ่งปีแล้ว ปรมาจารย์หลินยังคงสง่างามดั่งเช่นวันวาน" อู๋ซินเยวี่ยปัดฝุ่นบนอาภรณ์เบาๆ ดอกเหมยบนอาภรณ์ของเขาก็พลรฉศมกทชบฏันเบ่งบานอย่างไร้สุ้มเสียง
งานถกมรรคาะนืงฒนบงกชสีคราม?
อาภรณ์สีขาวดุจหิมะชุดนี้คื ซ้ำยังมีลายดอกเหมย าจางฮ่าวหรานและสหายทั้งสามต่างประจักษ์ถึงฐานะของเขาในทันที เขาคือบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งตระกูลอริยปราชญ์ภาพวาด นามว่า…อู๋ซินเยวี่ย
—-----------
ปล.พี่ท่าน….พี่ท่านมาให้พี่หลินฆ่าหรือพี่ท่าน?