บทที่ 122 พี่ชาย จำเป็นต้องทำแบบนี้ด้วยหรือ?

บทที่ 122 พี่ชาย จำเป็นต้องทำแบบนี้ด้วยหรือ?

"สุภาพสตรี สุภาพบุรุษ และผู้ชมทุกท่านที่ไม่ได้เป็นทั้งสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ!"

"เพื่อนๆ ทุกท่านที่นั่งอยู่หน้าจอโทรทัศน์ และรับชมการแข่งขันผ่านแพลตฟอร์มถ่ายทอดสดทางอินเทอร์เน็ต!"

"สวัสดีครับทุกท่าน!"

"งานชุมนุมผู้ฝึกปราณรุ่นเยาว์ที่จัดขึ้นทุกๆ สี่ปี ในที่สุดก็มาถึงแล้ว เชื่อว่าทุกคนคงจะรู้สึกตื่นเต้นกันสุดๆ ไปเลยใช่ไหมล่ะครับ และเพื่อเป็นการอุ่นเครื่องก่อนงานชุมนุมใหญ่ การแข่งขันสะสมคะแนนของผู้ฝึกตนอิสระในเมืองเจียงเฉิงครั้งนี้ก็คงจะดุเดือดไม่แพ้กัน ผมสวี่จื่อ ผู้บรรยายที่จะมาร่วมลุ้นไปกับการแข่งขันครั้งนี้ไปพร้อมกับทุกคนครับ"

บนหน้าจอ ชายตาตี่ที่ตัดผมทรงลานบินหัวสี่เหลี่ยมกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะผู้บรรยาย เขาอายุราวๆ สามสิบปี สวมเสื้อโปโลสีฟ้า ใบหน้าดูจริงจังมากทีเดียว

หลังจากแนะนำตัวเสร็จ เขาก็ผายมือไปด้านข้าง อีกฝั่งของโต๊ะผู้บรรยายมีชายผมยาวในชุดฝึกสีขาวเงินนั่งอยู่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมไม่แพ้กัน ชายผู้นี้ดูอายุราวๆ ห้าสิบปี ผมสีดอกเลาเกล้ามวยนักพรตไว้กลางศีรษะแล้วปล่อยยาวสยายประบ่า คิ้วเข้มตาคมแฝงกลิ่นอายของเซียนอยู่จางๆ

ดูออกเลยว่า แม้ตอนนี้จะอายุมากแล้ว แต่ความหล่อเหลาก็ไม่ได้ถูกกาลเวลาทำร้ายไปเลย กลับยิ่งดูเหนือชั้นขึ้นไปอีก

"วันนี้เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่เราได้เชิญปรมาจารย์กัวจ้านหลู ผู้ฝึกกระบี่ชื่อดังแห่งเมืองเจียงเฉิง มาเป็นแขกรับเชิญในการบรรยายครั้งนี้ครับ" สวี่จื่อแนะนำอย่างเป็นทางการ

"สวัสดีครับทุกท่าน" ผู้ฝึกกระบี่ผมยาวทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ข้ากัวจ้านหลู ยินดีที่ได้มาเยือนที่นี่ครับ"

"ในฐานะผู้ฝึกตนอิสระ ปรมาจารย์กัวได้ฝ่าฟันอุปสรรคมาอย่างโชกโชนจนถึงทุกวันนี้ และได้ฝึกปรือจนถึงระดับหกขั้นสูงสุด ห่างจากขั้นเทพเจ้าเพียงก้าวเดียวเท่านั้น" สวี่จื่อถามขึ้น "หากมองย้อนกลับไปตอนที่ท่านเคยเข้าร่วมการแข่งขันสะสมคะแนนของผู้ฝึกตนอิสระ ท่านมีประสบการณ์อะไรอยากจะนำมาพูดคุยกับทุกคนบ้างไหมครับ?"

กัวจ้านหลูครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะตอบว่า "สำหรับสายผู้ฝึกตนอิสระ กฎของการแข่งขันสะสมคะแนนนั้นค่อนข้างผ่อนปรนมากทีเดียว เพื่อต้องการให้ทุกคนได้แสดงความแข็งแกร่งของตัวเองออกมาอย่างเต็มที่ แต่หลายคนมักจะเข้าใจผิดคิดว่าการแข่งขันสะสมคะแนนคือสมรภูมิของพวกวิชามาร ข้าอยากจะบอกทุกคนว่า มันไม่ได้เป็นเช่นนั้นเลย ในแต่ละครั้งผู้ที่คว้าชัยชนะไปได้ ย่อมต้องเป็นผู้เข้าแข่งขันที่มีความแข็งแกร่งที่แท้จริงมากที่สุด ไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง เล่ห์เหลี่ยมอุบายหรือการสร้างพรรคพวกมากมายแค่ไหน ก็สู้การบดขยี้ด้วยระดับการฝึกฝนไม่ได้หรอก"

"ความสง่างามและเปิดเผยต่างหาก คือท่วงท่าของแชมเปี้ยนที่แท้จริง!"

"ต้องขอขอบคุณคำกล่าวของปรมาจารย์กัวด้วยนะครับ ที่ทำให้พวกเราได้มีความเข้าใจใหม่ๆ เกี่ยวกับสายผู้ฝึกตนอิสระมากขึ้น" สวี่จื่อผายมืออีกครั้ง "เอาล่ะครับ ตอนนี้การแข่งขันได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ต่อไปขอเชิญทุกคนตามกล้องไปดูสถานการณ์ของผู้เข้าแข่งขันกันเลยครับ"

ความจริงแล้วสนามแข่งขันสะสมคะแนนนั้นตั้งอยู่ภายในดินแดนลี้ลับแห่งหนึ่ง

ในโลกนี้มีมิติที่สลับซับซ้อนและมีพื้นที่ที่แยกออกจากกันอยู่มากมาย ขนาดใหญ่ก็เรียกว่าเขตแดน ขนาดเล็กก็เรียกว่าดินแดนลี้ลับ เมื่อเกิดความผิดปกติของมิติขึ้น โลกมนุษย์ก็จะมีรอยแยกปรากฏขึ้นและเชื่อมต่อกับโลกต่างมิติเหล่านี้

ทันทีที่มีรอยแยกปรากฏขึ้น กรมควบคุมสิ่งเหนือธรรมชาติก็จะเข้าควบคุมอย่างรวดเร็ว บางแห่งก็จะถูกซ่อมแซมทันที บางแห่งก็จะถูกเก็บไว้เพื่อดูว่ามีทรัพยากรใดที่สามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้บ้าง

กรมควบคุมสิ่งเหนือธรรมชาติของทุกเมืองล้วนมีดินแดนลี้ลับน้อยใหญ่จำนวนนับไม่ถ้วนอยู่ในมือ ดินแดนลี้ลับแห่งนี้มีขนาดใหญ่พอๆ กับเขตหนึ่งของเมืองหมายเลขเจ็ดเลยทีเดียว ซึ่งถูกสร้างขึ้นมาเพื่อใช้เป็นค่ายกลสำหรับการแข่งขันสะสมคะแนนโดยเฉพาะ

บนท้องฟ้าของดินแดนลี้ลับมีลูกแก้วเรืองแสงขนาดใหญ่คล้ายลูกนิมิตสีทองคำแขวนลอยอยู่ ขณะที่มันเปล่งแสงออกมา มันก็มีฟังก์ชันในการส่งภาพกลับมาด้วย โดยสามารถจับภาพไปยังจุดใดของค่ายกลก็ได้ตามต้องการ จากนั้นก็จะแสดงภาพขึ้นบนกระจกด้านนอก และใช้กล้องบันทึกภาพส่งไปยังแพลตฟอร์มต่างๆ ต่อไป

วิธีนี้ทรงพลังกว่าแมลงวิเศษกล้องโดรนติดตามตัวของวั่งโยว มีเดียตั้งไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า

เมื่อม่านแสงที่ล้อมรอบดินแดนลี้ลับทั้งหมดตกลงมาอย่างฉับพลัน ผู้ฝึกตนอิสระรุ่นเยาว์กว่าสองร้อยคนก็ถูกส่งเข้าไปในค่ายกล และเริ่มการแข่งขันอันดุเดือดของพวกเขา

เวลาการแข่งขันคือหกชั่วโมง เมื่อหมดเวลา ก็จะปรากฏผู้โชคดีห้าสิบคนที่จะได้เข้าร่วมการแข่งขันรอบจริงของงานชุมนุมผู้ฝึกปราณรุ่นเยาว์ต่อไป

เวลาหนึ่งสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดการแข่งขันสะสมคะแนนก็เปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการ

สามเกลอแห่งสำนักงานวันนี้ก็ตื่นแต่เช้าตรู่ รีบมาที่สนามแข่งขันของกรมควบคุมสิ่งเหนือธรรมชาติ เข้าแถวรับการตรวจสอบ แล้วจึงเข้าไปในสนามแข่งขัน

เมื่อมีแสงจ้าสาดส่องลงมา ทุกคนก็กลายเป็นเงาดำแล้วหายวับไป เข้าสู่ดินแดนลี้ลับที่เปิดประตูรอรับอยู่

เมื่อม่านแสงหายไป เยว่เหวินในชุดฝึกรัดรูปสีดำ สะพายเป้ลายพรางใบใหญ่ ก็ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศภายในห้องใต้หลังคาของบ้านไม้หลังหนึ่ง

ทันทีที่ได้สติ เขาก็เรียกกระบี่ยาวออกมาเตรียมพร้อมระวังภัยก่อนเลย

แต่ละคนสามารถนำอาวุธหรือของวิเศษติดตัวเข้ามาได้หนึ่งชิ้น และระดับต้องไม่ถึงขั้นของวิเศษระดับจิตวิญญาณ สิ่งที่เยว่เหวินเลือกนำมาด้วยก็ต้องเป็นกระบี่บินเล่มนี้อย่างไม่ต้องสงสัย แม้มันอาจจะไม่ใช่ของวิเศษระดับสูงสุดที่เขามี แต่อิทธิฤทธิ์ที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาล้วนอยู่ที่กระบี่ จะไม่เอามาด้วยก็คงไม่ได้

——

หลังจากได้แผนที่การแข่งขันมา ทั้งสามคนในสำนักงานก็ปรึกษาแผนการรบสำหรับการแข่งขันสะสมคะแนนครั้งนี้กันมาตลอด แต่เงื่อนไขสำคัญของการทำตามแผนกลยุทธ์ทั้งหมดก็คือทั้งสามคนจะต้องมาพบกันให้สำเร็จ ขาดใครไปไม่ได้แม้แต่คนเดียว

ภายในค่ายกลดินแดนลี้ลับแห่งนี้ จุดตกของทุกคนจะเป็นแบบสุ่มทั้งหมด

แม้ว่าก่อนการแข่งขันจะมีหลายคนจับมือเป็นพันธมิตรหรือหาทีมกันไว้แล้ว แต่ทุกๆ ครั้งก็มักจะมีคนที่ตายกลางทางก่อนจะได้มาเจอกันอยู่เสมอ

โดยเฉพาะพวกที่รีบร้อนเดินทางไปหาเพื่อนร่วมทีม มักจะถูกพวกหมาป่าเดียวดายหน้าซื่อใจคดที่ซุ่มซ่อนอยู่ข้างทางลอบโจมตีได้ง่ายๆ

ดังนั้นเยว่เหวินจึงระมัดระวังตัวขั้นสุด ก่อนที่สามกระบี่จะรวมพลังกัน เขาจะไม่อนุญาตให้เกิดเหตุไม่คาดฝันใดๆ ขึ้นกับตัวเองเด็ดขาด หลังจากชักกระบี่ออกมาแล้ว เขาถึงค่อยแผ่สัมผัสเทวะออกไปเพื่อสำรวจห้องนี้

ที่นี่เป็นห้องใต้หลังคาที่ทำจากไม้ เขาอยู่ชั้นล่างสุด ภายในห้องมีข้าวของเครื่องใช้เรียบง่าย มีโต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้สองสามตัว มีตู้ไม้เรียงรายอยู่ริมกำแพง และบนหลังตู้มีกล่องเหล็กปิดสนิทอยู่ใบหนึ่ง

ของวิเศษส่วนใหญ่มักจะถูกวางไว้ในที่ที่เห็นได้ชัดเจน เยว่เหวินมองกล่องเหล็กใบนั้นพลางคิดในใจว่าข้างในน่าจะมีของอยู่

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะขยับตัว จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากชั้นบน

เขารีบหันปลายกระบี่ล็อกเป้าไปที่บันไดทันที แล้วเขาก็เห็นชายหนุ่มผมเกรียนหน้าตารูปร่างธรรมดาในชุดสีดำเดินลงมา ชายคนนี้ดูท่าทางตึงเครียดไม่แพ้กัน ในมือถืออาวุธสีทองรูปร่างคล้ายพลั่ว ระวังภัยมาทางเยว่เหวิน

"ซวยชะมัด" ชายหัวเกรียนพึมพำ

คนสองร้อยคนถูกสุ่มให้ตกลงมาในดินแดนลี้ลับที่กว้างใหญ่ขนาดนี้ พวกเขากระจายตัวกันออกไปอย่างรวดเร็ว โอกาสที่จะเจอศัตรูทันทีที่ลงพื้นนั้นมีน้อยมาก

การที่เยว่เหวินกับชายหัวเกรียนโผล่มาอยู่ในห้องใต้หลังคาเดียวกันตั้งแต่แรกแบบนี้ ถือเป็นเหตุการณ์ที่มีโอกาสเกิดขึ้นได้น้อยสุดๆ ไปเลย

"ข้าก็คิดว่าซวยเหมือนกัน" เยว่เหวินถือกระบี่จ้องอีกฝ่ายพลางถอยหลังไปที่ประตู "พี่ชาย ข้าจะถอยออกไป ยกห้องนี้ให้เจ้าค้นก็แล้วกัน"

"เยี่ยมไปเลยพี่ชาย" ชายหัวเกรียนยังคงถือพลั่วทองคำไว้แน่น ใบหน้าฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย "เราสองคนต่างก็ยังไม่ได้เริ่มค้นของ ไม่เห็นจำเป็นต้องสู้กันเลยเนอะ"

"ข้าก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน" เยว่เหวินเอื้อมมือไปเปิดประตู "ข้าจะเปิดประตูแล้วนะพี่ชาย"

"พอเจ้าออกไปแล้วก็ปิดประตูด้วยล่ะพี่ชาย" ชายหัวเกรียนบอก

ทั้งสองคนเผชิญหน้ากันอย่างตึงเครียด เยว่เหวินถอยออกไปพ้นประตูแล้วพูดว่า "ข้าจะปิดประตูแล้วนะพี่ชาย"

"ลาก่อนนะพี่ชาย" ชายหัวเกรียนพยักหน้ารับ

ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ประตูปิดลง สีหน้าของชายหัวเกรียนก็พลันเปลี่ยนเป็นดุร้าย พลั่วทองคำในมือพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกศรสีทองเจาะทะลุอากาศ! พุ่งชนบานประตูจนแตกกระจาย!

ตึง! ปัง!

การโจมตีอันรุนแรงและหนักหน่วงนี้กลับไม่โดนเยว่เหวิน หลังบานประตูนั้นว่างเปล่า!

"หืม?" ชายหัวเกรียนขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาใช้ฝ่ามือดึงอากาศเข้าหาตัว หัวพลั่วราวกับถูกดึงด้วยเส้นด้ายที่มองไม่เห็น พุ่งกลับมาหาเขาทันที

ในขณะที่เขากำลังสงสัยอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงตวาดดังลั่น "รับกระบี่!"

ชายหัวเกรียนรีบหันไปมองอย่างระมัดระวังทันที ทันใดนั้นแสงสว่างจ้าบาดตาก็สาดพุ่งออกมาจากด้านข้างประตู!

ฟิ้ว—

แสงสว่างวาบที่พุ่งเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้ชายหัวเกรียนตาพร่ามัวไปหมด

ทันใดนั้น ปราณกระบี่อันทรงพลังและดุดันก็ม้วนตัวพุ่งเข้ามา บดขยี้ร่างกายของเขาจนระเบิดแหลกละเอียดในพริบตา!

ตู้ม!

ในเสี้ยววินาทีที่สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนราง ชายหัวเกรียนก็รู้สึกถึงความไม่สมเหตุสมผลอย่างรุนแรง เดี๋ยวนะ แกเก่งขนาดนี้เลยเหรอวะเนี่ย?

ยังไงข้าก็สู้แกไม่ได้อยู่แล้วป่าววะ

งั้นแกก็ฆ่าข้าซะตั้งแต่แรกก็จบเรื่องแล้วไหม?

นี่ยังจะมาเผชิญหน้ากับข้าอยู่ตั้งนาน สองนาน แกล้งทำเป็นว่าถูกข้าลอบโจมตี แล้วก็ซ้อนแผนให้ข้าโดนวิชาแสงสว่างวาบของแกเล่นงาน สุดท้ายก็จัดการฆ่าข้าด้วยกระบี่เดียวเนี่ยนะ

พี่ชาย จำเป็นต้องทำแบบนี้ด้วยหรือ?

นี่แกคิดว่าการบดขยี้ข้าทั้งเรื่องสติปัญญาและระดับการฝึกฝนจะทำให้แกสะใจมากขึ้นอย่างนั้นหรือไง?

กระบี่นี้ฟันร่างของชายหัวเกรียนจนแหลกเป็นชิ้นๆ จู่ๆ ก็มีเสียงหยกอาคมแตกดังขึ้นในอากาศ เศษซากศพที่ปลิวว่อนไปทั่วก็หายวับไปพร้อมกัน เหลือเพียงเป้สะพายหลังว่างเปล่าใบเดียวทิ้งไว้ตรงนั้น

นี่คือผลของยันต์คุ้มกาย

"ลาก่อนนะพี่ชาย"

เยว่เหวินโผล่ออกมาจากด้านหลังประตูอีกฝั่ง แล้วเก็บกระบี่ยาวกลับคืน เขาค่อยๆ ปิดประตูอย่างใจเย็น แล้วเริ่มค้นหาของวิเศษในห้องใต้หลังคา

เมื่อครู่นี้ตอนที่บานประตูบังสายตา เขาถึงได้รู้ว่าไอ้หัวเกรียนนี่ต้องลอบโจมตีเขาแน่ๆ ศิษย์สำนักเซียนอาจจะยังมีพวกที่ใสซื่ออยู่บ้าง แต่ผู้ฝึกตนอิสระล้วนแต่เป็นพวกที่ต้องปากกัดตีนถีบดิ้นรนมาตลอดจนกว่าจะมีระดับการฝึกฝนมาถึงวันนี้ได้ ความเจ้าเล่ห์เพทุบายของพวกเขานั้นมีสูงลิบลิ่ว

จำเป็นต้องใช้ความคิดที่ชั่วร้ายที่สุดมาคาดเดาเจตนาของพวกเขา

ดังนั้นเขาจึงรีบหลบไปอีกด้านหนึ่งทันที และก็หลบการโจมตีได้จริงๆ พอไอ้หัวเกรียนลงมือ เขาก็สวนกลับด้วยวิชาแสงสว่างวาบพร้อมกับกระบี่บิน จัดการได้อย่างเด็ดขาดและหมดจด

ที่เขาไม่ลงมือโจมตีก่อน ก็เพื่อจะดูระดับฝีมือของไอ้หัวเกรียนนั่นเอง

ถ้าเจ้านั่นอยู่ขั้นพลังปราณคุ้มกาย เยว่เหวินจะหันหลังกลับแล้วหนีไปให้ไกลทันที เพราะตอนนี้ทุกอย่างเพิ่งเริ่มต้นขึ้น ทีมสามคนยังไม่ได้รวมตัวกัน การจะปะทะกับคู่ต่อสู้ที่อยู่ในระดับเดียวกันโดยตรงถือว่าไม่ฉลาดเอาเสียเลย

ต่อให้ฆ่าคนได้ ก็ไม่ได้อะไรกลับมาอยู่ดี

เขาไม่ใช่พวกฆาตกรโรคจิตแต่กำเนิดอย่างจ้าวซิงเอ๋อร์สักหน่อย

เมื่อเห็นไอ้หัวเกรียนเป็นฝ่ายลงมือก่อน ฝีมือก็อยู่แค่ระดับที่สามช่วงเริ่มต้นถึงระดับกลางเท่านั้น เยว่เหวินก็เลยเบาใจและโต้กลับ เอาชนะได้อย่างสบายๆ

ในบรรดาผู้เข้าแข่งขันสายผู้ฝึกตนอิสระเมืองเจียงเฉิงกว่าสองร้อยคนนี้ ผู้ที่อยู่ในขั้นพลังปราณคุ้มกายมีเพียงส่วนน้อยเท่านั้น ส่วนใหญ่จะอ่อนแอกว่าเยว่เหวิน

แต่ถ้าเกิดแจ็กพอตแตกขึ้นมาล่ะ?

ถ้าไอ้หัวเกรียนนั่นเป็นยอดฝีมือที่ซ่อนตัวอยู่ เยว่เหวินจะไม่ซวยเอาเหรอ? ในเมื่ออยากแย่งชิงอันดับหนึ่ง ก็ต้องระมัดระวังตัวให้มาก ยิ่งเป็นที่แคบๆ แบบนี้ ยิ่งต้องระวังอย่าให้พลาดพลั้งได้

หลังจากค้นดูรอบหนึ่งแล้ว เยว่เหวินก็มั่นใจว่าของวิเศษเพียงชิ้นเดียวในบ้านหลังนี้ ก็คือเหรียญตราโบราณที่อยู่ในกล่องเหล็กชั้นล่างนั่นเอง เหรียญทองแดงทรงกลมมีคราบดินแห้งกรังติดอยู่เต็มไปหมด บนนั้นมีลวดลายสัญลักษณ์อะไรสักอย่างวาดอยู่

สามวันก่อน คณะกรรมการจัดการแข่งขันได้เผยแพร่รายชื่อของวิเศษทั้งหมดในการแข่งขันออกมา เยว่เหวินแค่ดูผ่านๆ ตาก็จำได้คร่าวๆ หมดแล้ว

เหรียญตราโบราณเหรียญนี้ น่าจะมีมูลค่าห้าสิบคะแนน ถือว่าเป็นของวิเศษระดับกลางค่อนไปทางต่ำ แต่มันใช้พื้นที่ไม่มาก เยว่เหวินก็เลยโยนมันลงเป้ไป

ด้วยของที่เก็บเกี่ยวมาได้เล็กๆ น้อยๆ นี้ เขาก็เดินออกจากบ้านไม้ไปอีกครั้ง

ดูเหมือนว่าเขาจะอยู่ในเขตป่าเขาทางทิศตะวันตกของแผนที่ ท่ามกลางป่าทึบ มีบ้านไม้สร้างแบบห้องใต้หลังคากระจายอยู่ประปราย ภายในนั้นซ่อนของวิเศษเอาไว้ การตกลงมาตรงนี้ก็ถือว่าค่อนข้างดีทีเดียว ไม่เหมือนกับพื้นที่โล่งกว้างเหนือน้ำ ที่แทบจะตกปุ๊บก็โดนคนเป็นฝูงล็อกเป้าหมายปั๊บเลย

จุดนัดพบที่ทั้งสามคนในสำนักงานตกลงกันไว้คือช่วงกลางของหุบเขาทางทิศใต้ ซึ่งเป็นช่องเขาที่มีรูปร่างพิเศษ เยว่เหวินไม่ได้ไปค้นบ้านหลังอื่นต่อ แต่รีบมุ่งหน้าไปที่นั่นทันที

จะรีบร้อนค้นของไปทำไมกัน

มีคนตั้งมากมายช่วยค้นให้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอไง?

การจะบินไปที่นี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน ก็เหมือนกับในเขตแดนรกร้างนั่นแหละ ถ้าไม่จวนตัวจริงๆ ห้ามใช้การเหินเวหาเด็ดขาด พอขึ้นไปบนฟ้าปุ๊บทุกคนก็จะมองเห็นทันที ใครต่อใครก็คงอยากจะลองวิชากันทั้งนั้นแหละ แล้วถ้าเกิดโดนสอยร่วงลงมาล่ะ จะทำยังไง?

เยว่เหวินก็เลยถือกระบี่ไว้ในมือ ใช้วิชาตัวเบาวิ่งฝ่าสายลมมุ่งหน้าลงใต้ไปอย่างรวดเร็ว ร่างของเขาเคลื่อนไหวว่องไวราวกับเป็นเพียงภาพติดตา

บนโต๊ะผู้บรรยาย เนื่องจากลูกแก้วยักษ์กำลังจับภาพไปที่ผู้เข้าแข่งขันที่มีชื่อเสียงหลายคน ในตอนแรกจึงไม่ได้ให้มุมมองมาทางฝั่งของเยว่เหวินเลย

แต่เพราะไอ้หัวเกรียนนั่นตายเร็วเกินไป จึงดึงดูดความสนใจมาได้บ้าง

"โอ้?" สวี่จื่ออุทานด้วยความประหลาดใจ "เปิดเกมมาไม่ถึงหนึ่งนาที ก็มีคนถูกคัดออกแล้วงั้นเหรอ? เรามาดูโฉมหน้าของผู้ชนะกันดีกว่าครับ"

มุมมองเพิ่งจะสลับมาที่เยว่เหวิน ซึ่งเขากำลังเรียกกระบี่บินที่ปล่อยออกไปกลับคืนมาพอดี

——

"ผู้ฝึกกระบี่งั้นหรือ?" กัวจ้านหลูตาเป็นประกาย "มิน่าล่ะถึงได้กำจัดศัตรูได้เป็นคนแรก สมกับเป็นผู้ฝึกกระบี่ที่เด็ดขาดและโหดเหี้ยมของเราจริงๆ"

"ดูเหมือนปรมาจารย์กัวจะลำเอียงเข้าข้างผู้ฝึกกระบี่เป็นพิเศษเลยนะครับเนี่ย?" สวี่จื่อยิ้มบางๆ

"แน่นอนอยู่แล้ว" กัวจ้านหลูกล่าวด้วยเสียงดังกังวาน "ผู้ฝึกกระบี่ลงมือเฉียบขาด ตรงไปตรงมา ไม่เกรงกลัวศัตรูที่แข็งแกร่ง ไม่เล่นเล่ห์เหลี่ยม นี่แหละคือตัวตนที่สอดคล้องกับวิถีแห่งเต๋ามากที่สุด ผู้ฝึกกระบี่ท่านนี้หน้าตาหล่อเหลาเอาการ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นผู้มีพรสวรรค์รุ่นเยาว์ของฝ่ายธรรมะ ข้าขอเอาใจช่วยเขาอย่างเต็มที่เลยล่ะ"

"เอาล่ะครับ" สวี่จื่อรับช่วงต่อ "งั้นเรามาตั้งตารอดูกันดีกว่าครับว่าผู้ฝึกกระบี่สุดหล่อท่านนี้จะทำผลงานอะไรให้เราได้เห็นกันต่อไป!"