ตอนที่ 15 : อย่ามาท้าทายฉัน

ตอนที่ 15 : อย่ามาท้าทายฉัน

ในตอนนี้

หลินหวั่นเอ๋อร์ก็นั่งลงบนตำแหน่งข้างคนขับอย่างเป็นธรรมชาติ เธอส่งยิ้มอันแสนหวานให้ฉู่หลิงแล้วพูดว่า “พวกเราจะไปไหนกันดีคะ?”

ฉู่หลิงหันไปมองหลินหวั่นเอ๋อร์ที่กำลังยิ้มแย้มอย่างมีเสน่ห์ สายตาของเขาก็ทำให้หลินหวั่นเอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงขึ้นมา

พี่หลิงมองอะไรอยู่กันนะ?

มองกันแบบนี้มันน่าอายจะตายไป!

แต่ว่า พี่หลิงนี่... หน้าตาดีจริงๆ เลยนะ

ความหล่อของฉู่หลิงนั้น เป็นความหล่อที่... พิเศษมาก ยิ่งมองก็ยิ่งดูดี ยิ่งมองก็ยิ่งน่าดึงดูดใจมากขึ้นเรื่อยๆ

โดยเฉพาะวีรกรรมเมื่อครู่ที่เขาช่วยเธอไล่พวกแมลงวันออกไป มันช่างเท่สุดๆ ไปเลยไม่ใช่เหรอ?

เมื่อนึกถึงท่าทางของคนรวยรุ่นที่สองคนนั้นที่วิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต เธอก็รู้สึกประทับใจมาก

หลินหวั่นเอ๋อร์รู้สึกว่าในใจของเธอมีความคิดนับพันแล่นผ่านไปมา หัวใจของเธอก็ราวกับมีกวางตัวน้อยเต้นระรัวอยู่ข้างในจนเต้นผิดจังหวะไปหมด

“หวั่นเอ๋อร์...” ฉู่หลิงเอ่ยขึ้น

หัวใจของหลินหวั่นเอ๋อร์เต้นแรงยิ่งขึ้นไปอีก นี่เขากำลังจะพูดเรื่องสำคัญอะไรหรือเปล่า? หืม?

ใบหูเล็กๆ ขาวนวลของเธอเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาจนกลายเป็นสีชมพูระเรื่อ

ในตอนนั้นเธอก็เริ่มรู้สึกเขินอายขึ้นมา เธอจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานและนุ่มนวลว่า “ค่ะพี่หลิง... พี่... พี่มีอะไรจะพูดกับฉันเหรอคะ?”

ตอนนี้หวั่นเอ๋อร์รู้สึกว่าร่างกายของเธอสั่นสะท้านเล็กน้อย เธอกำลังรอให้ฉู่หลิงพูดต่อ

วินาทีต่อมา

“เธอยังไม่ได้คาดเข็มขัดนิรภัยเลย!”

หลินหวั่นเอ๋อร์ : “.......”

ให้ตายเถอะ นี่ฉันไม่ได้เข้าใจผิดไปเองครั้งใหญ่เลยเหรอเนี่ย?

มันน่าอายจนอยากจะมุดแผ่นดินหนีเลยจริงๆ!

เขาแค่เตือนให้เธอทำตามกฎจราจร ให้คาดเข็มขัดนิรภัยตอนนั่งข้างคนขับก็เท่านั้นเอง

หลินหวั่นเอ๋อร์เอ๋ยหลินหวั่นเอ๋อร์ ตื่นได้แล้ว!

ในขณะที่เตือนตัวเองให้ตื่นจากภวังค์ หลินหวั่นเอ๋อร์ก็พยายามดึงสายเข็มขัดนิรภัย แต่เธอกลับพบว่าเธอหาที่เสียบไม่เจอ

ตำแหน่งของเข็มขัดนิรภัยของรถหรูแบบนี้ มันไม่เหมือนกับรถคันอื่นหรือยังไงกันนะ?

ฉู่หลิงยังไม่ได้ออกรถ เขารออยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ยังไม่เห็นว่าหวั่นเอ๋อร์คาดเข็มขัดนิรภัยสักที พอหันไปมองเขาก็เห็นอีกฝ่ายที่กำลังง่วนหาอะไรบางอย่างอยู่ที่ข้างเบาะ

และในมือขวาของหลินหวั่นเอ๋อร์ก็ยังคงกำสายเข็มขัดนิรภัยเอาไว้แน่น

พอฉู่หลิงเห็นแบบนั้นเขาก็หลุดหัวเราะออกมาทันที นี่หาที่เสียบเข็มขัดนิรภัยไม่เจอสินะ?

เมื่อเห็นดังนั้นฉู่หลิงจึงโน้มตัวเข้าไปหา มือซ้ายก็ยื่นไปดึงสายเข็มขัดนิรภัย

หลินหวั่นเอ๋อร์ไม่คิดเลยว่าฉู่หลิงจะโน้มตัวเข้ามาหาแบบกระทันหันแบบนี้ ร่างกายของเธอจึงพิงกับพนักพิงโดยอัตโนมัติ

แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างถึงขีดสุด

ท่าทางแบบนี้ มันดูเกินไปไหม? ในพื้นที่แคบๆ ภายในรถแบบนี้ เธอไม่มีที่ให้หลบเลยนะ

พี่หลิงกำลังจะกอดเธองั้นเหรอ?

แต่ฉู่หลิงกลับเพียงแค่ดึงสายเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้เธอ “ที่เสียบมันอยู่ตรงนี้ มันถูกกระเป๋าของเธอทับเอาไว้น่ะ”

ประโยคที่เรียบง่ายเพียงประโยคเดียว กลับทำให้หลินหวั่นเอ๋อร์หน้าแดงก่ำด้วยความอายอีกครั้ง

หวั่นเอ๋อร์พองลมที่แก้มอย่างงอนๆ ดวงตาที่ดำสนิทและเป็นประกายของเธอก็จ้องมองไปที่ฉู่หลิง “พี่หลิง พี่นี่มันเป็นพวกผู้ชายทื่อๆ เหมือนท่อนไม้ในตำนานเลยใช่ไหม?”

“หึหึ ในเน็ตยังแกล้งทำเป็นคนหื่น น่าอายจริงๆ เลย”

ฉู่หลิงมีสีหน้าจนใจ หมายความว่ายังไงกันนะ?

ไม่รู้จักความโรแมนติก แถมยังเอาใจผู้หญิงไม่เป็นอีกงั้นเหรอ?

จากนั้น ฉู่หลิงก็ใช้ปลายนิ้วเชยคางของหลินหวั่นเอ๋อร์ขึ้นมาทันที ในพริบตานั้นดวงตาทั้งสองคู่ก็ประสานกัน

แม้แต่ฉู่หลิงเองก็ยังสัมผัสได้ว่าร่างกายของหลินหวั่นเอ๋อร์นั้นสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างรุนแรง จากนั้นใบหน้าของเธอก็แดงก่ำขึ้นมาทันที ท่าทางของเธอเหมือนกับกระต่ายตัวน้อยที่กำลังตื่นตระหนกไม่มีผิด

จากนั้น ฉู่หลิงก็โน้มตัวเข้าไปใกล้หลินหวั่นเอ๋อร์

หลินหวั่นเอ๋อร์ก็มองดูฉู่หลิงที่ค่อยๆ โน้มตัวเข้ามาหา เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกโอบล้อมไปด้วยไอร้อนจากร่างกายของเขา เธอรู้สึกเสียใจแล้วจริงๆ ที่เมื่อกี้ไปท้าทายฉู่หลิงแบบนั้น

หรือว่า วันนี้ จูบแรกของเธอจะต้องมาเสียไปบนรถคันนี้กัน?

เมื่อคิดได้ดังนั้น เธอจึงหลับตาลงด้วยความประหม่า พร้อมจะยอมรับในทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้น

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง

ก็มีสายลมพัดผ่านใบหูของเธอไปวูบหนึ่ง จนทำให้ร่างกายของเธอสั่นสะท้านขึ้นมาทันที

“ถ้าไม่ใช่เพราะพื้นที่ในรถมันแคบไปหน่อยล่ะก็ วันนี้เธอหนีไม่รอดแน่ คราวหน้าถ้ายังมาท้าทายฉันอีก ผลลัพธ์จะเป็นยังไงเธอก็น่าจะรู้นะ”

ฉู่หลิงมองดูท่าทางของหวั่นเอ๋อร์ หลังจากพูดจบเขาก็หัวเราะร่าออกมาอย่างชอบใจ ท่ามกลางเสียงหัวเราะของเขา รถก็แล่นมุ่งหน้าไปยังห้างว่านต๋าพลาซ่าทันที

หลินหวั่นเอ๋อร์ฟังคำพูดเมื่อครู่ของฉู่หลิงแล้วก็อยากจะตอบโต้กลับไปใจจะขาด แต่เธอกลับไม่กล้าทำ

เพราะยังไงซะ อาวุธของเธอก็ถูกเขาเก็บไปจนหมดแล้ว

แล้วเธอจะยังมีสิทธิ์อะไรไปทำท่าทางข่มขวัญเขาได้อีกล่ะ?