บทที่ 20 ศึกจ้าวลมดำ

บทที่ 20 ศึกจ้าวลมดำ

ป่ายซานอ้าปากกว้าง แรงดูดมหาศาลเข้าโอบล้อมอสูรคลั่งไว้อีกครั้ง ร่างกายของอสูรคลั่งพลันแข็งทื่อไปชั่วขณะ

ป่ายซานฉวยโอกาสนั้นพุ่งทะยานเข้าใส่ทันที

"ฉึก!"

ร่างกายครึ่งหนึ่งของอสูรคลั่งมุดเข้าไปอยู่ในปากของป่ายซาน

"ไม่... เป็นไปไม่ได้..." อสูรคลั่งส่งเสียงขู่ฟ่ออย่างสิ้นหวัง

"ข้า... ข้าคือ... หนึ่งในสามขุนพลเอกของราชามหาลมดำ..."

น้ำเสียงของมันค่อยๆ แหบแห้งและจางหายไปในที่สุด

"อึก!"

ป่ายซานกลืนมันลงไปทั้งตัว พลังปีศาจภายในร่างกายพุ่งพล่านรุนแรงยิ่งกว่าครั้งใด ตบะของเขาบรรลุถึงจุดสูงสุดของขอบเขตกลั่นปราณรวมจิตขั้นปลายแล้ว

ทันทีที่กลิ่นอายของสามขุนพลดับสูญไป พายุพลังปีศาจอันทรงพลังก็ระเบิดออกมาจากยอดเขาลมดำ

เขาลมดำทั้งลูกสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น

"สวะตนใดรนหาที่ตาย บังอาจมาแตะต้องคนของข้าบนเขาลมดำแห่งนี้!"

เสียงคำรามดังกึกก้องมาจากยอดเขา

เป่าเอ๋อร์ตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว

"นายท่านป่าย ละ...นั่นคือราชามหาลมดำขรัย!"

มันชี้ไปทางยอดเขาพลางร้องไห้โฮ

ป่ายซานหรี่ดวงตาเรียวรีมองไปยังยอดเขา อดีตอารามเมฆดำในวันวาน บัดนี้หลงเหลือเพียงเศษซากปรักหักพังรายล้อม

ป่ายซานพักหายใจครู่หนึ่งจนพลังปีศาจสงบลง

เขาเงยหน้ามองอารามที่เห็นรางๆ ท่ามกลางหมอกสีดำ

ถึงเวลาคิดบัญชีกับเจ้าเสียที

ลมดำสายหนึ่งพัดผ่านมา ปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าป่ายซาน

หัวหมาป่าขนาดมหึมาโผล่ออกมา ร่างกายของมันใหญ่โตราวกับขุนเขาขนาดย่อม

มันจ้องเขม็งมาที่ป่ายซาน

ป่ายซานเองก็กำลังประเมินฝ่ายตรงข้าม กลิ่นอายชั่วร้ายบนตัวของมันนั้นเหนือกว่าสามอสูรลมดำไปมากนัก

กลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นบนร่างของมันทำให้ป่ายซานต้องยกระดับความระแวดระวังถึงขีดสุด

เป่าเอ๋อร์ตกใจจนสลบเหมือดร่วงลงจากหัวของป่ายซาน แต่ยังดีที่ป่ายซานใช้หางรับไว้ได้ทัน

"ที่แท้ก็คือเจ้า งูขาวตัวจ้อยที่บังอาจมาลองดีกับเขาลมดำของข้า"

ราชามหาลมดำพกพาจิตสังหารมาอย่างเปี่ยมล้น เป็นเวลาร้อยปีมาแล้วที่ในแถบชายขอบเทือกเขาแสนลูกแห่งนี้ ไม่มีปีศาจตนใดกล้ามาอาละวาดในเขตแดนของมัน

ป่ายซานแลบลิ้นงู แววตาสีทองเป็นประกาย

"หากเจ้ามิได้ละโมบคิดจะชิงหมู่บ้านป่ายซานก่อน เจ้ากับข้าก็คงต่างคนต่างอยู่ไปได้"

ราชามหาลมดำแหงนหน้าหัวเราะร่า

"ฮ่าๆๆ น่าขันนัก! พวกมนุษย์ชั้นต่ำเหล่านั้นถูกกำหนดมาให้เป็นอาหารอยู่แล้ว"

"การได้เป็นอาหารของข้าถือเป็นวาสนาของพวกมัน เจ้าที่เป็นเพียงงูตัวเล็กๆ กล้าดีอย่างไรมาสอดเรื่องของผู้อื่น?"

มันก้มมองป่ายซานราวกับมองแมลงที่ไม่รู้จักที่ตาย

จิตสัมผัสของป่ายซานยิ่งมายิ่งเย็นเยียบและดุดัน

"อย่างนั้นหรือ? ในเมื่อผู้อ่อนแอต้องถูกกลืนกิน เช่นนั้นเจ้าเองก็คงหนีชะตากรรมนั้นไม่พ้นเช่นกัน"

สิ้นคำกล่าว ร่างงูของเขาก็พุ่งออกไปดั่งสายฟ้าฟาด มุ่งตรงเข้าใส่ราชามหาลมดำทันที!

ชิงลงมือก่อนเพื่อชิงความได้เปรียบ!

"หมอกทมิฬกัดกร่อนกระดูก!"

ป่ายซานอ้าปากพ่นหมอกสีดำเข้มข้นออกมาในทันที เข้าปกคลุมร่างกายของราชามหาลมดำจนมิด

ไม่ว่าหมอกนี้จะผ่านไปที่ใด โขดหินและพืชพรรณต่างถูกกัดกร่อนจนละลายสิ้น

นี่คือวิชาปรีชาญาณโดยกำเนิดที่เขาได้รับมาจากปีศาจงูดำตนนั้น ซึ่งมีความเป็นพิษที่ร้ายแรงยิ่ง

ทว่า

ท่ามกลางหมอกสีดำกลับมีเสียงแค่นหัวเราะอย่างดูแคลนของราชามหาลมดำดังขึ้น

"เหอะ วิชาเด็กเล่น"

ทันทีที่มันกล่าวจบ พายุหมุนที่รุนแรงก็ระเบิดออกมาจากภายในหมอกดำ เป่าหมอกพิษทั้งหมดให้สลายไปในพริบตา

ราชามหาลมดำยืนอยู่นิ่งๆ โดยไร้ซึ่งบาดแผลใดๆ มันป้องกันพิษร้ายนี้ได้เพียงแค่ใช้พลังปีศาจคุ้มกายเท่านั้น

ง่ามสามง่ามที่มันพาดไว้บนบ่าเปล่งประกายเย็นเยียบ

"ใช้วิชาที่ขโมยเขามาอย่างนั้นหรือ? มีความสามารถเพียงเท่านี้ คิดจะมาโอหังต่อหน้าข้าเชียวหรือ?"

ดวงตาของราชามหาลมดำเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

รูม่านตาของป่ายซานหดตัวลงอย่างฉับพลัน

ในวินาทีที่หัวใจของเขาสั่นไหวนั้นเอง ราชามหาลมดำก็เคลื่อนไหว

ร่างของมันรวดเร็วเสียจนหลงเหลือเพียงภาพติดตา ง่ามเหล็กในมือพุ่งทะยานพร้อมเสียงหวีดหวิวฉีกอากาศ ฟาดลงมาที่หัวของเขาอย่างดุดัน!

แรงกดดันที่น่าสะพรึงกลัวทำให้เกล็ดทั่วร่างของป่ายซานตั้งชันขึ้น

เขาไม่เสียเวลาคิด แต่อาศัยสัญชาตญาณการต่อสู้บิดกายงูหลบออกด้านข้างอย่างสุดแรง

"ตูม!"

ง่ามเหล็กเฉียดร่างกายของเขาไปและกระแทกเข้ากับพื้นดินอย่างหนักหน่วง

แผ่นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ปรากฏหลุมขนาดยักษ์ลึกหลายสิบเมตรขึ้นในทันที

แรงกระแทกที่รุนแรงซัดร่างของป่ายซานจนปลิวออกไป

พละกำลังมหาศาลนัก!

ป่ายซานตั้งหลักได้พลางมองไปยังหลุมที่น่าสยดสยองนั้นด้วยความรู้สึกหวาดหวั่นในใจ มิอาจปะทะตรงๆ ได้ พละกำลังของปีศาจเฒ่าตนนี้เหนือกว่าเขามากนัก

"เจ้าแมลงตัวน้อย ทำได้เพียงแค่หลบไปหลบมาอย่างนั้นหรือ?"

ราชามหาลมดำดึงง่ามเหล็กออกจากหลุมได้อย่างง่ายดาย

มันแสยะยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียมพลางเยื้องกรายเข้ามาทีละก้าว

ป่ายซานมิได้ตอบโต้

ร่างงูของเขาเริ่มเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว เลื้อยวนรอบตัวราชามหาลมดำด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

"คมเขี้ยวพายุสลาตัน!"

กระแสใบมีดลมสีทองดำหวีดหวิวออกจากปากของเขา เชือดเฉือนเข้าใส่ราชามหาลมดำจากทุกทิศทุกทาง

"เคร้ง! เคร้ง!"

ใบมีดลมกระทบเข้ากับร่างของราชามหาลมดำจนเกิดประกายไฟต่อเนื่อง แต่มันกลับไม่สามารถแม้แต่จะระคายผิวหนังที่หนาและทนทานของมันได้เลย

"เปล่าประโยชน์"

ราชามหาลมดำไม่แม้แต่จะปัดป้อง ปล่อยให้ใบมีดลมเหล่านั้นจู่โจมเข้าใส่ร่าง

"พลังของเจ้านั้นอ่อนแอเกินไป"

มันขว้างง่ามเหล็กออกไปทันที!

ง่ามเหล็กแปรเปลี่ยนเป็นเส้นแสงสีดำ รวดเร็วยิ่งกว่าเสียง พุ่งตรงเข้าหาจุดตายเจ็ดนิ้วของป่ายซาน!

สัญญาณเตือนภัยดังกึกก้องในใจของป่ายซาน เขาบิดกายงูหลบได้เพียงเส้นยาแดงผ่าแปด รอดพ้นจากความตายมาได้อย่างหวุดหวิด

ง่ามเหล็กพุ่งปักเข้ากับหน้าผาสูงชันที่อยู่ไกลออกไป สั่นสะเทือนไปถึงยอดเขาทั้งลูก

ในจังหวะที่ราชามหาลมดำเตรียมจะเรียกง่ามเหล็กกลับคืนมานั่นเอง

ป่ายซานฉวยโอกาสในช่องว่างนี้

"กลืนภูผา!"

เขาอ้าปากกว้างอย่างกะทันหัน แรงดูดที่มองไม่เห็นเข้าโอบล้อมราชามหาลมดำไว้ทันที

คราวนี้เขาไม่ได้หวังจะกลืนกินฝ่ายตรงข้าม แต่ต้องการดูดซับพลังปีศาจของมัน!

ร่างกายของราชามหาลมดำชะงักไปเล็กน้อย เมื่อสัมผัสได้ว่าพลังปีศาจภายในกายกำลังรั่วไหลออกไปอย่างรวดเร็ว

"หืม?"

มันขมวดคิ้ว ประกายความประหลาดใจวาบผ่านดวงตา

นี่คือวิชาปีศาจชนิดใดกัน?

แม้พลังปีศาจที่ถูกดูดไปจะถือเป็นส่วนน้อย แต่มันก็ทำให้มันรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง

"เจ้ารนหาที่ตายเองนะ!"

ราชามหาลมดำคำรามกึกก้อง เพียงมันสะบัดมือ ง่ามเหล็กที่อยู่ไกลออกไปก็พุ่งกลับเข้าสู่มือในพริบตา

พลังปีศาจของมันระเบิดออก หลุดพ้นจากแรงดูดนั้นได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะพุ่งเข้าจู่โจมป่ายซานอย่างดุดันอีกครั้ง

ป่ายซานใช้วิธีเดิมซ้ำๆ คือใช้ "คมเขี้ยวพายุสลาตัน" คอยก่อกวน พลางเปิดใช้งานวิชา "กลืนภูผา" เพื่อดูดซับพลังปีศาจของฝ่ายตรงข้ามอย่างต่อเนื่อง

การโจมตีอันรุนแรงของราชามหาลมดำถูกเขาหลบเลี่ยงได้ครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความเร็วที่เขามี

ภายในหุบเขา เสียงกัมปนาทดังไม่ขาดสาย พื้นดินถูกซัดจนเป็นหลุมเป็นบ่อซากปรักหักพังไปทั่วบริเวณ

บาดแผลตามร่างกายของป่ายซานเริ่มมีมากขึ้นเรื่อยๆ

หลายครั้งที่เขาเกือบจะถูกแรงอัดกระแทกจากง่ามเหล็กซัดเข้าอย่างจัง

เขากำลังเดิมพัน

เดิมพันว่าเขาจะสามารถสูบพลังปีศาจของปีศาจเฒ่าตนนี้ให้หมดลงได้ก่อนที่มันจะไหวตัวทัน!

ราชามหาลมดำยิ่งสู้ก็ยิ่งรู้สึกร้อนรน

เจ้างูตัวเล็กตรงหน้าลื่นไหลราวกับปลาไหล ทั้งที่พละกำลังด้อยกว่าเขามากนัก แต่กลับหลบหลีกการโจมตีที่หมายเอาชีวิตของเขาได้เสมอ

และพลังปีศาจในร่างกายของมัน แม้จะรั่วไหลออกไปทีละน้อย แต่มันก็ไม่หยุดลงเลยแม้แต่วินาทีเดียว

ในที่สุดมันก็เริ่มรู้ตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เป้าหมายของเจ้างูตัวนี้คือการทำให้มันสิ้นแรง!

"ข้าดูแคลนเจ้าเกินไปจริงๆ"

ราชามหาลมดำหยุดการโจมตีลง ดวงตาของมันเปลี่ยนเป็นเย็นชาและเจ้าเล่ห์

"อย่างไรก็ตาม เกมควรจบลงได้แล้ว"

มันปักง่ามเหล็กลงบนพื้นอย่างแรง

มือทั้งสองข้างร่ายมหาตราธรรมที่ดูประหลาด

"แดนพินาศลมดำ!"

เสียงคำรามต่ำดังขึ้น

โดยมีมันเป็นศูนย์กลาง พายุปีศาจสีดำสนิทระเบิดออก พัดพาไปทั่วทั้งหุบเขาในพริบตา!

พายุหมุนสีดำครอบคลุมรัศมีไปไกลหลายสิบลี้

เพียงชั่วพริบตา หุบเขาก็ถูกปกคลุมด้วยลมปีศาจที่มืดมิด

พายุกรรโชกแรงส่งเสียงหวีดหวิวประดุจเสียงภูตผีปีศาจร้องไห้ระงม

ราวกับตกอยู่ในขุมนรกที่มืดมิด

ป่ายซานต้องการจะหลบหนี แต่กลับพบว่าพลังปีศาจของเขาถูกกดทับด้วยเขตแดนนี้ และความเร็วของเขาก็ลดลงอย่างมาก