Chapter 25 Proposition (Part 1)

Chapter 25 Proposition (Part 1)

(TN: เขาเขียนบล๊อคโพสของเขา)

[ชื่อเรื่อง: ฝันแปลกๆ.

เนื้อหา: เมื่อคืนผมมีฝันแปลกๆ.

โลกสีขาวที่ว่างเปล่าและไม่มีอะไร เทวดาน้อยที่น่ารังเกียจและกระพือปีกเหมือกกับนกกระจอก เขาพูดไร้สาระต่างๆไม่ว่าจะเป็นคำบัญญัติที่เกี่ยวกับการสอบ.

อย่างไรก็ตามผมก็ขอให้เขาบอกลอตโต้กับผม! สัปดาห์นี้ผมจะขูดลอตโต้ของผม. ถ้าผมได้รางวัลใหญ่มันคือของจริง. (ด้วยความสัตย์) ผมหวังว่าทุกคนจะมีความฝันดีๆ 55+]

ใช่ นี่น่าจะเพียงพอ.

โลกสีขาว,เทวดา,คำบัญญัติ,การสอบ.

ผมอาจจะละเลยมันถ้าผมเขียนความจริงดังนั้นผมจึงตั้งใจเขียนเกี่ยวกับลอตโต้ลงไป แต่เพื่อที่ผู้เข้าสอบจะรู้และติดต่อผมผ่านเมล

หลังจากคัดลอกข้อความนี้ไปยังที่ต่างๆ แล้วผมก็ใส่รองเท้าออกจากบ้านเพื่อไปลุยป่า.

ระหว่างทางที่ขึ้นเขาแทโจผมได้รับการติดต่อจากยูนโฮ

-นี่เป็นเบอร์ของฮยอง-ฮยอนโฮ ถูกมั๊ย?

“ความจริงแล้ว นายพึ่งตื่น.”

-ใช่ ฮยอง คุณได้เบอร์ติดต่อจากนูน่าแฮซูหรือยัง?

“ช่าย.”

-ตอนนี้คุณกำลังทำอะไรอยู่?

“ฉันกินข้าวแล้วตอนนี้กำลังเดินลุยป่า.”

-ลุยป่า?

“มันคือการออกกำลังกายเหมือนกัน”

-จริงดิ? หลังจากที่ได้รับบัฟเลเวล2แล้วผมก็ไม่ได้สนใจการออกกำลังกายหรืออะไรสักอย่างเลย.

หืม? หลังจากที่ผมได้ยินแล้วมันก็สมเหตุสมผล ถ้าคุณใช้แต้มจากคาม่าคุณก็สามารถได้รับบัฟร่างกายทางกายภาพและมีร่างกายที่แข็งแกร่ง มันไม่อาจที่จะปฎิเสธได้ว่าการได้ร่างกายที่แข็งแรงจากรางวัลหลังจากการทำงานอย่าง.

“ตอนนี้ฉันได้ยินมันเหมือนกับไม่สมเหตุสมผล อย่างไรก็ตามสิ่งนี้ผมได้ทำมันทุกวันดังนั้นผมก็จะทำมันต่อไป โอ้ นายได้ใช่คาม่าแล้วหรือยัง?”

-ไม่ ผมยังไม่ได้ใช้เลย

“งั้นก็ตอนนี้ปล่อยมันไปก่อน ลองมาเจอกันแล้วค่อยปรึกษาและตัดสินใจอย่างรอบคอบ.”

-ต้องอย่างงั้น แล้วเมื่อไหร่จะได้เจอกัน?

“ผมไม่แน่ใจ ผมจะโทรหานายในภายหลัง.”

-โอเค ฮยอง.

ผมโทรเสร็จและบัญทึกหมายเลขของยูนโฮ ในที่อยู่บุ๊คมาร์คไปในกลุ่ม ‘Arena’ และย้ายหมายเลขของแฮซูเข้ามาอยู่ในกลุ่มนี้ด้วย.

ดูเหมือว่าร่างกายของผมจะดีกว่าเดิมเล็กน้อย การเข้าถึงยอดเขาแทโจและลงมาก็ไม่ได้ยากเท่าที่ผมเคยเจอ ผมสามารถเดินขึ้นลงเขาได้โดยไม่ต้องพัก

‘จากนั้นก็อีกครั้งเราลองมาเทียบการต่อสู้กับสัตว์ก่อนที่จะมาเป็นมนุษย์ เหล่านี้เหมือนกับการแบ่งเค้ก.’

หลังจากที่ผมกับบ้านและอาบน้ำเสร็จ

สั่น สั่น.*Sef

โทรศัพท์ของผมสั่น ผมตรวจสอบหมายเลขและคนที่โทรเข้ามา.

‘ใครโทรเข้ามาตอนนี้?’

ผมตัดสินใจหยิบมันขึ้นมา

“ฮัลโหล?”

-ฉันเอง.

ถ้าคุณพูดแบบนี้กับผม ผมจะต้องรู้ว่าคุณเป็นใคร?

… มันคือสิ่งที่ผมต้องการพูด แต่ผมรู้ได้จากเสียงว่าใครโทรเข้ามา.

“คังจุนชอย?”

-ใช่.

“โอ้ นี่เป็นสิ่งที่ดีที่คุณโทรมา ผมได้ติดต่อกับคนอื่นๆถ้าคุณสามารให้ข้อมูลในการติด…”

-ตอนนี้ผมยังไม่มีโทรศัพท์ ในวันข้างหน้าหากผมจะต้องการติดต่อคุณ ผมจะทำมันเอง.

“โอ้ โอเค?”

ผมสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น?

-มันเป็นการดีที่จะได้เจอคนอื่น บ้านคุณอยู่ที่ไหน?

“มันอยู่ที่ชอยนัน คุณสามารถมาได้ทางรถไฟชอยนันหรือว่าจะมาทางขนส่งชอยนัน”

-ผมจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้ ผมจะติดต่อคุณมาผมไปถึง.

“อะไร? เดี๋ยวก่อน เดี๋ยว…!”

-ตุ๊ด.

จบการโทร.

ผมได้แต่ตัดสินใจเก็บมันไว้ในตอนนี้ แต่มันก็ยังดีที่อย่างน้อยเขาติดต่อผมก่อน ดูเหมือนว่าหลังจากที่ได้รับประเมิณอย่างรุนแรงของเทวดาน้อยเขาเลยเปลี่ยนใจปรับเปลี่ยนรูปแบบ.

ผมยกเวทและดูความคิดเห็นหลังจากที่ผมโพสต์ลงอินเตอร์เน็ตของผมและเวลาผ่านไป.

อีกครั้งที่เลขหมายไม่สามารถระบุว่าเป็นใครได้โทรเข้ามา

“ใช่ คังจุนชอย ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน?”

-สถานีชอยนัน ที่ทางออกตะวันตก.

“โอเคผมจะไปที่นั่นเร็วๆนี้.”

ผมเปลี่ยนเสื้อผ้าและออกไปข้างนอก

ผมเดินเอื่อยๆที่ทางออกตะวันตกของสถานีชอยนัน และก็มีบางคนมาแตะที่ไหล่ของผมจากข้างหลัง ผมกันกับไปและจุนชอย

“ไปเถอะ.”

“ได้ คุณกินอะไรมาหรือยัง?”

“ยังเลย.”

“ผมก็เหมือนกัน มีร้านอาหารอยู่ใกล้ๆเราสามารถไปทานอาหารได้…”

“เราสามารถหาอาหารได้ ผมต้องการคุยโดยไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ.”

“โอ้ โอเค งั้นก็เอามันแบบนั้นแหละ.”

จุนชอยบอกว่าเขาไม่สนใจอาหารแบบไหน ดังนั้นเราจึงซื้อพิชช่าและโคล่า จุนชอยต้องมีสถานที่ในใจเพราะว่าเขาเดินนำไปยังอาคารที่เป็นแหล่งช๊อปปิ้งใกล้เคียง ผมตามเขาไปและขึ้นบันไดไปยังดาดฟ้า

เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครอยู่บนดาดฟ้านี้

“ผมไม่มีทางเลือกอื่น ตอนนี้ผมกำลังถูกไล่ล่า ผมขอโทษสำหรับความไม่สะดวกของคุณ”

“คุณกำลังพูดว่าถูกล่า มันเป็นตำรวจ?”

“ทั้งตำรวจและแก๊งอินชอน.”

ผมเคยคิดเหมือนกัน แต่ดูเหมือนว่าสถานการณ์มันจะซับซ้อน

เราหยิบพิซซ่าคนละชิ้นและกินมัน

ขณะที่เรากินจุนชอยก็พูด

“ผมทำให้เกิดเหตุการณ์ที่ไม่พึงประสงค์ในครั้งล่าสุด.”

“ไม่ต้องห่วง มันไม่มีอะไร”

“ผมขอโทษ:เนื่องจากผมมัวคิดแต่เรื่องของตนเอง.”

“ไม่ นั่นมันไม่จริง ไม่จำเป็นต้องคิดถึงเรื่องเหล่านั้นที่ไอ้เทวดาพูด”

“ไม่ มันเป็นการตัดสินที่ถูกต้อง ผมทำให้กลุ่มอึดอัด ผมแน่ใจว่าผมสามารถควบคุมไอ้คนประหลาดโกซางด้วยคำพูดได้.”

“แต่มันเป็นเพราะคุณเป็นผู้นำในการต่อสู้เกียวกับชีวิตและยังมีชีวิตอยู่ นั่นคือเหตุผลที่คุณมีคาม่าถึง400 คุณมีส่วนร่วมซึ่งเป็นเหตุผลให้คุณได้รับรางวัลโดยไม่ต้องโต้แย้ง แต่สิ่งที่ทำให้คุณไขว้เขวคุณอาจจะไม่ได้รับอะไรเลย”

“บางที.”

จุนชอยยิ้มน้อยๆด้วยความขมขื่น

“เนื่องจากคุณเป็นผู้นำของเราดูเหมือนว่าคุณต้องฟังสถานการณ์ของผม.”

“ไม่ หมายความว่าไงที่ว่าผมเป็นผู้นำ…”

“ไม่ใช่แค่เทวดา แต่ผมก็จะทำตามการตัดสินใจของคุณ เพื่อให้เราผ่านการสอบทั้งหมดคุณต้องเป็นผู้นำของเรา ผมขอขอบคุณล่วงหน้า.”

“ดี,โอเค ผมก็ขอบคุณคุณเหมือนกัน”

ไม่มีทางเลือกอื่นผมต้องรับหน้าที่เป็นผู้นำ ตั้งแต่ที่ผมเป็นผู้นำกลุ่มนี้

“ผมเป็นคนที่ได้รับฝึกในศิลปะการต่อสู้มาจากเซี่ยงไฮ้.”

และเรื่องราวของจุนชอยก็เริ่มต้นขึ้น

***

ชีวิตของจุนชอยเริ่มเปลี่ยนไปเมื่อเขาช่วยเพือนที่ต่ำต้อยของเขา

เมื่อเพือนของเขากู้เงินและกำลังถูกคุกคามชีวิตจากพวกอันธพาล จุนชอยไม่มีทางเลือกนอกจากเข้าไปแทรกแซงเพื่อช่วยชีวิตเพือนของเขา.

การใช้นายหน้าในขณะที่เขาเข้าเมืองอย่างผิดกฎหมายในการส่งเพือนในเกาหลี เขาเข้าต่อสู้กับแก๊งค์และส่ง15คนเข้าโรงพยาบาล.

ในที่สุดเขาก็ดันกลายเป็นเป้าหมายของแก๊งด้วยและไม่มีทางเลือกนอกจากหนีมาที่เกาหลีกับเพือนของเขา

ปัญหาก็ยังคงตามมา.

เพือนของเขากับเขาได้กลายมาเป็นคนงานในโรงงานอินชอน แต่เนื่องจากว่าเขาหนีเข้าเมืองมาอย่างผิดกฎหมายพวกเขาจึงไม่ได้เงินชดเชย.

หลังจากที่เอาชนะเจ้าของโรงงานเพือนและจุนชอยกำลังมองหาวิธีที่จะเอาชีวิตรอดได้ จากนั้นเขาก็เข้าร่วมกับแก๊งอินชอน

เพือนคนนี้ได้กลายมาเป็นสมาชิกแก๊ง แต่ทักษะของจุนชอยเป็นที่น่าประทับใจและเป็นหัวหน้ากาดให้กับหัวหน้าแก๊งแบบพิเศษ.

“แล้วทำไมคุณถึงถูกไล่ล่าโดยแก๊งในตอนนี้?”

หลังจากที่ผมถามจุนชอยตอบผมอย่างขมขื่น

“ปรากฎว่าแก๊งเชี่ยงไฮ้ที่ฉันมีเรื่องด้วยได้แพร่กระจายไปในอินชอนโดยมีไชน่าทาวน์เป็นศูนย์กลาง แก๊งอินชอนได้ทำข้อตกลงกับพวกเลวนั่นและได้แสดงความเป็นมิตรที่พวกเขาให้ผมกับเพือน.”

“โอ้…”

“และจากนั้นเพือนและผมได้ตาย แต่ผมมีโอกาศได้อยู่ต่อโดยการสอบ.”

“และมันเกิดอะไรกับเพือนของคุณ?”

“เขาเลือกเส้นทางอีกเส้น ผมได้ยินมาจากเทวดา เขาเหนื่อยเกินกว่าที่จะมีชีวิตต่อไป”

“… และมันเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น?”

“ก่อนอื่นเลยผมก็อัดหัวหน้าแก๊งอินชอนจนเป็นอัมพาตครึ่งตัว ผมจัดการคนกว่า15คน ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงตามล่าผมเพื่อที่จะแก้แค้นหนึ่งในสองคนนั้น(จุนชอยหรือเพือน).”

(TN: Half paralyzed.)

มันเป็นเรื่องที่เย็นยะเยีอก

หลังจากที่ได้การควบคุมออร่าแล้ว การแก้แค้นของจุนชอยคงจะสามารถทำได้โดยไม่มีปัญหา

“ต้องขอบคุณมันตอนนี้ผมถูกตำรวจไล่ล่า แต่ผมไม่แคร์ ผมจะกลายเป็นแข็งแกร่งยิ่งขึ้นด้วยคาม่า400แต้ม ที่ผมได้รับในตอนนี้.”

“โอ้ คุณใช้คาม่า400 แต้ม มันยังอยู่ไหม?”

“ผมใช้ไปแล้ว.”

ควับ.

มันจะดีกว่าที่จะใช้หลังจากเจอกลุ่ม

“คุณสามารถบอกได้ไหมว่าใช้กับอะไรไปบ้าง?”

“ผมต้องบอกคุณ ผมใช้400คาม่าไปกับการเพิ่มบัฟความแข็งแกร่งปานกลางเลเวล1.”

แปปนะ ผมคิดว่าผมฟังผิด

“ปานกลาง? ไม่มีเลเวล?”

“มันปรากฎออกมาหลังจากมีร่างกายเลเวล5เป็นปานกลางเลเวล1 ผมยังคงมีร่างกายเริ่มต้นเลเวล5ด้วย.”

ตอนนี้การคุมออร่าเลเวล4และเพิ่มพลังกายภาพปานกลางเลเวล1! ผมรู้สึกหวาดกลัวกับความสุดยอดของจุนชอย ชายคนนี้แข็งแกร่งแค่ไหนนะ?

“งั้นเลเวลปากลางนี่มันประมาณไหน?”

“ดูเหมือนว่ามันจะเกินระดับของมนุษย์ไปมาก ผมสามารถรู้สึกได้เลยว่าความแข็งแกร่งของผมเกินกว่ามนุษย์ไปแล้ว”

จุนชอยมองลงไปจากตึก5ชั้น

“ถ้าผมโดดลงไปจากตรงนี้คิดว่ามันง่ายไปไหม?”

“นั่นมันน่าทึ่งจริงๆ.”

“มันเพราะสิ่งที่ผมเลยประสบมา นั่นทำให้ผมแยกจากคนอื่น แต่มันเป็นความคิดที่ผิด จากนี้ไปผมจะร่วมกับคุณตลอดไป ผมจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ เพราะอย่างนั้นผมหวังว่าผมจะช่วยเหลือได้มากพอในการสอบครั้งต่อไป”

“ได้ ผมขอบคุณและหวังว่าจะเป็นไปอย่างนั้น แต่คุณไม่มีที่ไปหรือ? นี่มันเย็นมากแล้วนะ.”

“หลังจากที่ผมมีความแข็งแกร่งปานกลางเลเวล1 ร่างกายของผมต้านความเย็นได้ มันไม่ใช่ปัญหา.”

“แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็มั่นใจว่าคุณจะต้องกิน หลังจากนี้เป็นอย่างน้อย”

ผมเอาเงิน40เหรียญออกจากกระเป๋าของผม น่าแปลกใจที่จุนชอยใช้เงินอย่างอดทน

“ผมขอบคุณคุณ.”

“อย่าพูดอย่างนั้น ผมยังหวังกับการสอบครั้งต่อไป.”

“ความจริงแล้ว ผมได้วางแผนที่จะอยู่ชอยนันและผมจะโทรหาคุณตอนกลางวันทุกวัน.”

“ได้ โปรดทำมัน หาดมีอะไรต้องการมากกว่านี้โทรหาผม…”

แต่แล้วก็มีคนโทรหาผมและมันเป็นหมายเลขที่ไม่รู้จัก.

“ใครเนี่ย? ขอโทษนะผมขอเวลาแปป.”

“รับเถอะ.”

ผมขอโทษและรับโทรศัทพ์

“ฮัลโหล?”

-นั่นใช่คิมฮยอนโฮรึป่าว?

มันเป็นเสียงของผู้หญิงวัยทำงาน.

“ผมเอง.”

-ฉันติดต่อคุณหลังจากที่อ่านโพสต์แล้ว

คำพูดเหล่านั้นทำให้หัวใจของผมหล่นลงพื้น.

คำที่ผมโพสต์? นั่นหมายความว่าเธอติดต่อผมหลังจากที่อ่านโพสต์ทางออนไลน์ แต่คุณได้เบอร์โทรนี้มาได้อย่างไร?

“คุณคือใคร? คุณได้เบอร์นี้มาได้อย่างไร?”

-ฉันขอโทษที่โทษหาคุณหลังจากที่ออกมาจากสีฟ้า ฉันเป็นนักวิจัยArenaของเกาหลีชื่อว่าชาจีเฮ.

“ศูนย์วิจัยกลางArenaเกาหลี?”

ด้วยคำพูดของผมจุนชอยเปลี่ยนไป

“มันเป็นสถาบันของรัฐ?”

-ใช้แล้ว ด้วยการสนับสนุนของประเทศเรากำลังให้ความช่วยเหลือผู้เข้าสอบเหมือนกับฮยอนโฮคิม

เลดี้จีเฮยังพูดต่อโดยที่ผมประหลาดใจสุดๆ

-ดูเหมือนว่าคุณจะออกไปจากสถานนีชอยนัน ฉันไปหาพวกคุณได้ไหม?

“คุณรู้ได้อย่างไรว่าผมอยู่สถานีชอยนัน!”

-เราเพิ่งได้รับตำแหน่งจากการโทรนี้

“คุณเป็นใคร!”

ขณะที่ผมโกรธจีเฮตอบกลับ

-ถ้าคุณรู้สึกไม่ดีเกี่ยวกับเรื่องนี้ฉันขอโทษ มันเป็นการเคลื่อนไหวอย่าวฉับพลันและไม่ได้คิดล่วงหน้าแต่ออย่างใด คุณอาจจะมีช่วงเวลาที่เหลือไปจนถึงการสอบครั้งต่อไปเท่าที่ควรหรอ?

“…”

ไม่นานหลังจากโพสต์ออนไลน์พวกเขาพบข้อมูลที่ติดต่อของผมและมีการระบุตำแหน่งจากการโทรของฉัน คงเป็นความจริงที่ผู้หญิงคนนี้มาจากสถาบันของรัฐบาล

-ฉันอยู่บนถนนวงแหวนรอบนอกมุ่งหน้าไปยังชอยนัน มันจะเป็นไปได้ไหมที่จะพบกันได้ทันที? แน่นอนฉันเดินทางไปที่นั่นเพียงลำพัง.

ตอนนี้ผมโทรเสร็จแล้ว

ผมถามจุนชอย

“ผมควรจะทำอย่างไร? เธอบอกว่าเป็นคนของรัฐบาลและชักชวนผู้เข้าสอบ และตอนนี้เธอกำลังมาที่นี่.”

“คนแบบไหน?”

“หญิงสาวคนนึง และตอนนี้เธอกำลังมาหาเราด้วยตัวคนเดียว”

“สถาบันแห่งชาติ…”

จุนชอยกังวลมาก

ในที่สุดเขาก็พูด

“งั้นไปเจอเธอ”

“เราต้องทำแบบนั้น?”

“ดูเหมือนว่าเธอเป็นคนของรัฐบาลและพวกเขาก็รู้รายละเอียดของคุณอยู่แล้วมันเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้”

“นั่นก็จริง.”

“ก่อนอื่นก็ไปพบเธอด้วยตัวเอง ผมจะดูรอบๆให้และถ้ามีอะไรน่าสงสัยผมจะทำตามสถานการณ์.”

“ตกลง.”

เมื่อจุนชอยเป็นคนคุ้มกันผมหัวใจของผมก็รู้สึกแข็งแรงและไม่กลัวใครน่าไหน

ผมโทรหาจีเฮอีกครั้ง

-คุณตัดสินใจแล้วหรือยัง?

“ใช่ ผมจะพบคุณ แต่ผมมีเงื่อนไขอย่างหนึ่ง คุณอาจจะทำอะไรไม่ดี? พูด,ลักพาตัวผมหรือ…”

-จะไม่มีอย่างนั้นแน่นอน

“ผมเชื่อคุณได้ไหม?”

-คิดอย่างมีเหตุผล.

จีเฮถอนหายใจอย่างเงียบและพูก

-ฉันจะสามารถใช้ความรุนแรงกับผู้เข้าสอบได้หรือเปล่า?

อ่า จริงด้วย