Chapter 24 Evaluation (Part 2)

Chapter 24 Evaluation (Part 2)

เวลาที่เหลือก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว พวกเราผ่านไปอย่างราบรื่นโดยไม่มีอันตรายต่อชีวิตของเรา.

อันตรายที่ใหญ่ที่สุดคือฝนที่ตกมาเป็นบางครั้ง เราต้องตากฝนจนชุ่มฉ่ำร่างกายของพวกเราที่กำลังวิ่งกลับไปยังถ้ำที่อยู่หลังน้ำตกก่อนหน้า โชคที่ลิงแดงหลายร้อยตัวได้หายไปหมดแล้ว

ตอนนี้โกซางได้ไปแล้ว มันจึงสงบ

แฮซูและยูนโฮตัดสินใจที่จะเป็นพี่สาวกับน้องชายกันและทั้งสามคนก็ใกล้ชิดกัน จุนชอยก็ยังเป็นคนที่เก็บตัวเหมือนเดิม.

อย่างไรก็ตามหลังจากวันนั้นแฮซูก็เปลี่ยนไป เธอพยายามอย่างหนักทุกอย่าง.

ทันทีที่ผมได้กระต่ายมาเธอได้เรียนรู้เกี่ยวกับวิธีทำจากผม เธอไม่กระพริบตาเมื่อตอนที่เธอลอกหนังและควักเครื่องในมันออกมา

ไม่เพียงแค่เธอจะทำอาหารทั้งหมดแล้ว เธอยังเอาเบอร์รี่ป่าที่เธอพบตอนออกไปสำรวจรอบๆกลับมาอีกด้วย

ในช่วงที่ว่างปราศจากอันตรายจุนชอยเริ่มที่จะฝึกซ้อมศิลปะการต่อสู้ ยูนโฮออกกำลังกายและแฮซูก็เข้าไปหาผลไม่ในป่าเหมือนเคย.

ผมมีเวลาในการจัดระเบียบและทำความเข้าใจกับสกิลของซิลและผมก็ได้เรียนรู้จากการสอบครั้งนี้

อย่างแรก การสื่อสารทางไกล

สามารถให้ซิลส่งคำพูดไปยังอีกคนนึงได้ในระยะ900เมตร และยังสามารถทำให้คนๆนึงได้ยินแค่เสียงของเราเท่านั้น.

อย่างที่สอง กำจัดเสียง

เป็นสกิลที่จัดการเสียงรบกวน ผมใช้วิธีนี้เข้าไปในกลุ่มของลิงแดงและฆ่าหัวหน้าของพวกมัน

อย่างที่สาม กำจัดกลิ่น

มันเป็นวิธีไม่ให้มีกลิ่นของผมลอยไปในอากาศ การใช้กำจัดเสียงและกำจัดกลิ่นรวมกัน มันทำให้ผมสามารถจับกระต่ายด้วยมือเปล่าได้

อย่างที่สี่ เพิ่มความเข้มข้นของออกซิเจน

มันเป็นวิธีการเพิ่มออกซิเจนเพื่อให้ง่ายกับการจุดไฟ แต่ผมก็คิดไปถึงการระเบิดในการต่อสู้ ตัวอย่างเมื่อผมรวบออกซิเจนมากพอแล้วผมก็โยนคบไฟ

อย่าที่ห้า คมมีดสายลม

มันเป็นวิธีที่จะจัดการทุกตัวที่เข้ามาใกล้ผม มันทำความเสียหายได้เป็นอย่างมากดังนั้นมันก็ใช้พลังเยอะมากเช่นกัน ดังนั้นผมต้องใช้เวลาจวนตัวจริงๆเท่านั้น

‘ฉันยังมีชีวิตได้จนถึงตอนนี้ต้องขอบคุณซิล.’

ซิลมีประโยชน์อย่างมาก!

ผมคิดว่าตัวเองโชคดีที่ได้เลือกอัญเชิญสปิริตเป็นสกิลหลัก

สิ่งอื่นๆอย่างออร่ามันมีความจำเป็นมากกับพวกที่มีศิลปะการต่อสู้อย่างจุนชอย แต่มันไม่มีประโยชน์กับคนธรรมดาอย่างผม.

และเราก็ผ่านช่วงเวลาลำบากและที่หน้าถ้ำก็มีประสอบปรากฎขึ้น.

“ว้าว ในที่สุดมันก็จบ.”

มีรอยยิ้มบนใบหน้าของยูนโฮ

“สิ่งแรกที่ฉันจะทำหลังจากกลับไปคือการอาบน้ำ” แฮซูพูด.

อีกครั้งที่เรายังมีทางเลือกของเราและยังอยู่ที่นี่

มันไม่สามารถเปลี่ยนชุดชั้นในหรือถุงเท้าของเราได้เมื่อยู่ทีนี่ พวกเราต่างรู้สึกแย่

“ไปเถอะ.”

ผมแพ๊คกระเป๋าและเปิดประตูนำพวกเขาเข้าไป

***

ปู๊นนน ปู๊นน ปู๊นนนนนนนนน

“ว้าว! ขอแสดงความยินดีด้วย!”

เรามาที่นี่อีกครั้ง

ไอ้หนอนสารเลวกำลังเป่าแตรและถามเรื่องนู่นนี่นั่น.

และไม่ใช่แค่ผมเท่านั้น แต่ทุกคนก็มองไปที่เทวดาน้อยด้วยใบหน้าที่รังเกียจอย่างเห็นได้ชัด.

มันเป็นเรื่องปกติที่เราจะโกรธ หลังจากที่พวกเราไปทรมาณเหมือนกับหมาและต้องกลับมาดูการแสดงห่วยๆแบบนี้.

“ทุกคนมองฉันด้วยดวงตาที่น่ารัก ทุกคนคิดถึงฉันมากใช่มั๊ย?”

เทวดาน้อยได้ราดน้ำมันบนกองไฟแห่งความโกรธของพวกเรา.

“ไอ้ห่า หยุดและกลับมาประเมิณเราเร็วๆ”

คำพูดของผมทำให้เทวดาน้อยยักไหล่ของเขาเท่านั้น

“แแต่การประเมิณเสร็จแล้ว?ตรวจสอบกระดานของคุณ”

“เรียกกระดาน”

คลาส: 5

คาม่า: +900

ภารกิจ: เอาชีวิตรอดในเวลาที่กำหนด (เสร็จสิ้น)

จำกัดเวลา: –

คลาส 5 , 900 คาม่า. นี่เป็นเกรดที่ดีไม๊? ผมสงสัยว่าคนอื่นได้อะไรมั่ง?

“แน่นอนมันเป็นเกรดที่ดี”

เทวดาน้อยอ่านใจของผม

ขณะนั้นผมก็ตกใจและถอยหลังพร้อมกับกัดฟันแน่น

“นายแค่อย่ามาอ่านใจของฉันและขัดจังหวะที่ฉันกำลังคิด?”

จานั้นเทวดาน้อยก็พึมพัม (ละเว้น) หลังจากคำพูดของผมและเปลี่ยนการพูดอีกครั้ง.

“จากการสอบคิมฮยอนโฮได้ถูกบัญทึกใหม่อีกครั้ง ในการสอบครั้งที่สองจากคนทั้งหมด คุณได้รับคะแนนมากที่สุด.”

“เกรดดีที่สุดเท่าที่เคยมีมา? ฉัน?”

“ใช่ ไม่เคยมีผู้เข้าสอบคนไหนได้รับคาม่า900แต้มจนถึงตอนนี้”

“900 คาม่า.”

“โห้ ว้าว.”

ทุกคนอุทานและมองมาที่ผม

เทวดาน้อยนยังพูดต่อ

“คุณได้รับคาม่ามากที่สุดจากผู้เข้าสอบคนอื่นๆ ตาของฉันไม่ผิด ฉันบอกแล้วว่าคุณมีความสามารถ.”

“…”

“ดูจากการกระทำของคุณ คุณเข้าไปในค่ำคืนแห่งความตายและฆ่าลิงแดงโร๊ดและคุณก็ได้กำจัดคนที่ไม่ให้ความร่วมมือและทำให้ทีมไขว้เขว่.”

ไขว้เข่ว นั่นคือคำอธิบายของโกซาง

“ทุกการกระทำ ทุกวินาที คุณได้ตัดสินใจอย่างชัดเจนและคำนวนมันอย่างรอบคอบ มนุษย์ทั่วๆไปจะทำอะไรแบบนี้เหมือนกับฮยอนโฮได้ไหม? ตอนนี้คุณรู้แค่ว่าคุณไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา แต่เป็นมนุษย์ที่พิเศษกว่าทุกคน?”

“…”

ผมไม่มีอะไรจะตอบกลับ ภายในหัวมีแต่ความซับซ้อน ผมแน่ใจว่าผมได้ฆ่าโกซางจริงเนื่องจากเขาพยายามข่มขืนแฮซู มันเป็นโอกาศดีสำหรับมัน โอกาสที่ละเว้นโทษทันณ์จากการฆาตกรรม…

บางทีผมอาจจะชอบเทวดาน้อยและผมก็ไม่ชอบท่าทางโอเว่อร์ของมัน แม้ว่าผมจะคิดว่าตัวเองอ่อนแอและก็อ่อนแอกับคนทั่วไป.

“ตอนนี้เราจะต้องประเมิณคนอื่นอีกหรือไม่? ผู้เข้าสอบ จุนชอย,ยูนโฮและแฮซูได้รับคาม่า 400,300,200 ตามลำดับ.”

เกรดของสามคนนั้นยังเทียบไม่ได้กับของผม แต่ว่าเกรดของจุนชอยต่ำกว่าที่ผมคิดไว้ ผมสงสัยว่าทำไม.

“คุณได้ใช้ความแข็งแกร่งของคุณไปเท่าไรในการสอบครั้งนี้? มันถึงได้รับการประเมิณว่าเป็นเกรด2 ลองมองดูการสอบของคุณ คังจุนชอย.”

เทวดาน้อยกระพือปีกเข้าหาจุนชอย

“คุณคงสงสัยใช่มั๊ยว่าทำไมเกรดถึงต่ำกว่าที่คุณคิด.”

“จริง.”

“บทบาทของคุณคือการช่วยเหลือกลุ่มจากอันตราย แต่ในทางตรงกันข้ามคุณมัวแต่ยุ่งเกี่ยวกับภารกิจตัวเอง.”

“ยุ่งเกี่ยว?”

คิ้วของจุนชอยกระตุก.

“คุณปล่อยให้โกซางทำอะไรตามใจคนเดียว? มันไม่ใช่ปัญหาที่จะแก้ไขได้จากคำพูดของคุณ?”

“…”

“แน่นอนว่าทุกสิ่งทุกอย่างไม่ได้เกิดขึ้นอย่างอัตโนมัติสำหรับการเรื่องยุ่งยาก แต่การสอบของจุนชอยทำให้เกิดความแตกต่างของกลุ่มและนำความสับสนเข้ามาในกลุ่มของคุณ.”

มันอยู่ที่หน้าของจุนชอยที่ดูเหมือนจะถามเทวดาและเขาก็ยังอธิบายต่อไป.

“คุณสามารถห้ามผู้เข้าสอบโกซางได้ แต่คุณก็ไม่สนใจคนอื่นด้วยความรู้สึกของคุณเอง คุณอนุญาติในการจัดลำดับของกลุ่ม มันเป็นไปอย่างไม่เป็นระเบียบและปล่อยให้โกซางเป็นส่วนที่ขัดแย้ง.”

“คุณหมายความว่าอย่างไร?”

“หากคุณไม่ได้มีส่วนร่วมในการตัดสินใจในช่วงต้น คิมฮยอนโฮจะใช้ปืนและสปิริตของเขาในการคุกคามชีวิตของโกซางเพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องกังวลอีกต่อไปแลัวบางทีสถานการณ์นี้เขาอาจจะไม่ถูกฆ่า.”

“…”

“ดีถ้างั้นมีอะไรอยากรู้อีกไหม? ถ้าไม่ฉันจะส่งคุณกลับบ้าน.”

“เดี๋ยวก่อน!”

แฮซูยกมือขึ้นและพูด

“นี่มันคืออะไร? คุณรำคาญ.”

“อืม…รำคาญ…”

ใบหน้าของแฮซูแสดงถึงความเจ็บปวด

“ฉันจะบอกเรื่องนี้อย่างรวดเร็ว คุณสงสัยว่าทำไมคุณถึงมีคาม่า200ในเมื่อคุณไม่ได้ทำอะไร นั่นเป็นเพราะวิธีนึงที่จะประเมิณว่าคุณมีความสามารถแค่ไหนและดูว่าคุณสามารถทำมันได้เท่าไร ผู้เข้าสอบลีแฮซูคุณไม่ได้มีความสามารถไปมากกว่าหนู แต่ทุกอย่างทั้งหมดนั้น คุณได้ทำงานหนักจริงๆ คุณเยี่ยมไม๊?”

“โห…”

งั้นจากที่เธอมี -50 ก็จะเหลือคาม่า150 ขอบคุณพระเจ้า ทำงานอย่างหนักและคุ้มค่ากับการจ่ายออก.

ความโชคดีของเธอก็เหมือนกับลาภลอยของผมและผมก็มีความสุข

“โอเค งั้นก็กลับบ้าน”

เทวดาเหมือนกับไม่อยากทำงานมากไปกว่านี้แล้วเขารีบส่งเราออกจากประตูสอบ

ขณะที่คุณเริ่มออก ผมก็รีบตะโกน

“เดี๋ยวก่อน! เดี๋ยวก่อน!”

ทั้งสามคนหยุดและมองกลับมา

“ก่อนที่จะออกไปผมจะให้ข้อมูลในการติดต่อสักหน่อย ความจริงแล้วมันเป็นเบอร์มือถือของผมดังนั้นโปรดจำไว้และติดต่อผม ในช่วงพักเราควรที่จะพบปะและปรึกษากันกับการสอบครั้งต่อไปของเรา.”

“โอ้ ได้.”

“ฉันไม่ได้คิดถึงมันเลย”

จุนโฮและแฮซูเห็นด้วย.

“อ่าา ฉันคิดว่าคุณจะลืมและฉันจะได้หัวเราะทีหลัง น่าเสียดาย.”

ไอ้สารเลว (ก่อนการสอบ ครั้งแรกที่มันถามพระเอกเกี่ยวกับการสอบครั้งที่สองว่าอีก2%คืออะไรและพระเอกก็ตอบได้ก่อนที่จะได้คาม่า2แต้มและเข้าสู่การสอบครั้งที่สอง/ไรต์)

ผมมองไปที่เทวดาตัวน้อยและกัดฟันแน่น

หลังจากที่ทั้งสามคนจำเบอร์โทรของผมได้แล้วก็กลับไปที่โลกแห่งความจริง.

***

“ลูกชาย…”

ผมเปิดตาของผมก่อนที่จะเห็นคุณป้ามีเหมาะกับการขายไก่ทอดอย่างมากในสายตาของผม.

“อะไรแม่?”

“นี่มัน5โมงเช้าแล้วยังจะนอนอีกหรอ?”

“…ความจริงแล้วคนฉลาดต้องนอนเยอะๆ.”

“มันเกี่ยวกับนโปเลียน?”

“ชายคนนั้น? เขาเป็นพวกแพ้ความสูง ผมหมายถึงไอสไตน์ ผมต้องนอน10ชั่วโมงต่อวัน.”

“ลูกชาย.ฉันรู้ว่าฉันพูดว่าจะปล่อยให้พักจนถึงสิ้นเดือนนี้ แต่ถ้าเธอรู้สึกหิวก็แค่พยายามอีกนิดหน่อยก็ดี โอเค?”

“โอเค แม่ กับการพูดในการเป็นดาวรุ่งในธุรกิจไก่ทอด ผมจะไปออกกำลังกายทุกวัน.”

“เอาหล่ะ ทำตามที่ตัวเองพูดด้วย ฉันจะไปที่ธนาคารก่อนที่จะไปร้าน”

“โอเค เดินทางปลอดภัย.”

แม่เดินออกจากบ้านและมันก็ว่างเปล่า ผมมองไปที่ครัวและตู้เย็นที่มีน้ำและอาหารหลายอย่างมีราเมนที่ซ้อนกันอยู่ในตู้กับข้าว มีไข่และกิมจิกับเบียร์มากมายที่อยู่ในตู้เย็น.

“ฉันกลับมาแล้วจริงๆ.”

คิดว่ามันง่ายหรือไงที่จะได้รับอาหารและเครื่องดื่ม

ผมเดินไปและไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน

“โอ้แม่ ขอบคุณที่เลี้ยงดูผมเป็นอย่างดี การเปิดมันออกและกินเป็นอะไรที่ยากที่สุดในชีวิต.”

ผมตอกไข่ใส่ราเมนและกระทั่งใส่ข้าวลงไปก่อนที่จะคนมันด้วยกัน

ผมกินและเติมมันเข้าไปอีก แม้กระทั่งดื่มเบียร์เมื่อโทรศัทพ์ของผมสั่น ผมตรสจและได้รับข้อความจากมัน

(TN: จะใช้เครื่องหมาย ‘[ ]’ เป็นกรอบข้อความ.)

[นี่ฮยอนโฮโอปป้า? นี่แฮซู ^^]

แฮซูติดต่อหาผมทันที แม่กระทั่งใส่ใบหน้ายิ้ม.

[คุณพึ่งตื่นหรอ? ตอนนี้ผมพึ่งกินข้าวใส่ราเมนพร้อมกับไข่และผมกำลังกินเบียร์อยู่ lol]

[ฮ่าฮ่า ฟังดูดี! บิบิมบับสำหรับฉัน! ต้องใส่พริกแดงเยอะๆ]

(TN: Bi-bim-bap is served as a bowl of warm white rice topped with namul(sautéed and seasoned vegetables) and gochujang (chili pepper paste), soy sauce, or doenjang, a fermented soybean paste. A raw or fried egg and sliced meat (usually beef) are common additions. The hot dish is stirred together thoroughly just before eating.)

[กินก่อนเถอะ^^ โอ้และอย่าพึ่งใช้คาม่าปล่อยมันไว้ก่อน เดี๋ยวเรามาปรึกษากันทีหลังว่าจะทำแผนอย่างไร]

[ตกลง ^^ ถ้าคุณติดต่อจุนโฮได้บอกฉันด้วย]

[โอเค]

ผมบันทึกเบอร์ของแฮร์ซู. จากนั้นผมก็พิมพ์ว่า ‘แฮซู <3’ ผมจะบัญทึกเป็นหมายเลขโทรด่วนเบอร์ 1. ใครสน? ไม่มีใครสนใจโทรศัพท์ของผมอยู่แล้ว.

หลังจากที่ผมกินเสร็จแล้วผมก็เปิดแล็ปท๊อปเก่าๆและออนไลน์

มีสิ่งที่ต้องทำในการเตรียมพร้อมครั้งต่อไป.

‘โอ้ ฉันเกือบลืมเหลือเวลาเท่าไร?’

ผมเรียกกระดานของผม.

-ชื่อ: คิมฮยอนโฮ

-คลาส: 5

-คาม่า: +900

-ภารกิจ: พักจนกว่าจะถึงกรสอบครั้งต่อไป.

-จำกัดเวลา: 15 วัน

-คุณสามารถรับรางวัลจากคาม่าได้ เมื่อได้รับรางวัลแล้วเปิดกระดานและคุณเพียงพูดว่า ‘รางวัลคาม่า’.

ครึ่งเดือน

ระยะเวลานานขึ้นหลังจากการสอบครั้งล่าสุด

และเมื่อคิดว่ายังเหลือเวลาอีกมากมาย หัวใจของผมรู้สึกแข็งแรงขึ้น.

‘ฉันต้องใช้เวลาเหล่านี้อย่างชาญฉลาด หลังจากเสร็จนี้ฉันต้องไปขึ้นเขา.’

ผมตัดสินใจและดันพื้นทุกวัน

แม้ว่าก่อนสอบครั้งที่สองผมยังได้ออกกำลังกายไม่ถึง10วันมันยังช่วยผมได้มากขนาดนี้ ต้องขอบคุณการเดินขึ้นเขาทำให้ผมชำนาญเมื่อยู่ในป่าและร่างกายของผมก็มีความอดทนเพิ่มขึ้น

ผมออนไลน์และเข้าเว็บไซต์เกี่ยวกับการชุมนุมทุกอย่าง