บทที่ 29 การเก็บเกี่ยวข้าวสาลี 1

วิธีการแบ่งพื้นที่เก็บเกี่ยวและกฎระเบียบต่างๆ ยังคงเป็นไปในรูปแบบเดิมไม่ผิดเพี้ยน

จุดเก็บเกี่ยวถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าพร้อมป้ายบอกพิกัดอย่างชัดเจน เช่น เขต... แถวที่... เจ้าหน้าที่ปักป้ายตามโซนที่แบ่งไว้ จากนั้นจึงกระจายตัวเลขแถวให้แต่ละคนอย่างเจาะจง

ใครจับสลากได้ตรงไหนก็เก็บตรงนั้น เหมือนกับการแบ่งที่ดินทำกินให้แต่ละบ้านในสมัยก่อน ใครจะเก็บได้มากหรือน้อยก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตาของตัวเองล้วนๆ

ไม่นานนัก เจียงสือก็ได้รับพิกัดพื้นที่เก็บเกี่ยวของเธอในครั้งนี้ คือ เขต H แถวที่ 235, 236 และ 237

สามแถว ไม่มากไม่น้อยเกินไป เพราะแต่ละแถวไม่ได้ยาวมากนัก ยาวประมาณ 10 เมตรได้

และช่างประจวบเหมาะที่ฉีหลี่จับสลากได้พื้นที่ในเขตเดียวกัน คือแถวที่ 241, 242 และ 243

ตำแหน่งที่เธอยืนอยู่ตอนนี้คือเขต G แถวที่ 270 ซึ่งห่างจากเขต H อยู่พอสมควร กะคร่าวๆ ว่าต้องเดินต่อไปอีกประมาณสิบกว่านาทีถึงจะถึงจุดเก็บเกี่ยวของเธอ

เจียงสือรู้สึกถึงแรงดึงเบาๆ ที่ชายเสื้อ ฉีหลี่นั่นเองที่สะกิดเธอ “พี่สือ จุดของเราอยู่ไม่ไกลกัน ไปด้วยกันเถอะครับ”

“ได้สิ ไปกันเถอะ”

ในที่สุดเจียงสือก็เดินมาถึงผืนนาที่เป็นส่วนของเธอ เธอหันไปบอกลาฉีหลี่ก่อนจะเดินเข้าไปในแถวข้าวสาลีที่ต้องเริ่มตรวจวัดในวันนี้

เมื่อครู่ตอนเดินมา เธอเห็นคนที่จับสลากได้พิกัดใกล้ๆ จุดลงรถเริ่มลงมือตรวจวัดกันไปบ้างแล้ว

ในขณะที่เธอเพิ่งจะมาถึงจุดหมาย

เจียงสือยืนนิ่งอยู่หน้าแถวข้าวสาลีของตนเอง เธอโน้มตัวลงมองรวงข้าวที่อยู่ตรงหน้า

ก้านข้าวสีทองอร่ามประดับด้วยรวงข้าวที่โน้มตัวลงต่ำ แต่ละรวงเต็มไปด้วยเมล็ดข้าวที่มีขนาดใหญ่พอๆ กับเม็ดเก๋ากี้

ลองนับดูคร่าวๆ แต่ละรวงมีเมล็ดข้าวประมาณ 30-35 เมล็ด ซึ่งถ้าเทียบกับในอดีตแล้ว จำนวนเมล็ดต่อรวงถือว่าน้อยมาก

หลังจากพิจารณาอย่างละเอียดพบว่า ต้นข้าวและรวงข้าวที่ผ่านการกลายพันธุ์มาแล้ว แม้เมล็ดจะใหญ่เท่าเม็ดเก๋ากี้ แต่โดยรวมแล้วมันก็ยังถือว่าเล็กอยู่ดี ทำให้เวลาตรวจวัดค่อนข้างลำบาก

ที่สำคัญคือ... มันเจ็บนิ้วมือมาก

เจียงสือสะพายถุงผ้าไว้ข้างหน้า จากนั้นเริ่มลงมือตรวจวัดเมล็ดข้าวบนรวงทีละเมล็ด เธอวัดไปห้าหกหลวง พบเมล็ดที่กินได้เพียง 5 เมล็ดเท่านั้น แถมทั้ง 5 เมล็ดนั้นยังมาจากรวงเดียวกันอีกต่างหาก

อัตราการเจอของกินได้มันต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดนี้เลยเหรอ

เมื่อเจียงสือเงยหน้าขึ้นหวังจะดูความคืบหน้าของคนอื่น เธอกลับพบว่าคนที่อยู่แถวข้างๆ ทิ้งห่างเธอไปสองช่วงตัวแล้ว

ให้ตายเถอะ!

พวกเขามีร่างแยกแบบเห้งเจียหรือไง ทำไมถึงได้รวดเร็วปานนั้น!

ตอนนี้ในหัวของเจียงสือเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามและไม่เข้าใจอย่างแรง

ตอนแรกเจียงสือยังดูไม่ออกว่าพวกเขาทำยังไง แต่พอสังเกตดีๆ เธอก็เห็นว่าคนแถวข้างๆ ใช้วิธีตัดรวงข้าวออกมาทั้งรวง แล้วบีบเอาน้ำเลี้ยงจากรอยตัดตรงโคนรวงหยดลงบนถาดตรวจวัดของนาฬิกาข้อมือแทน

หากผลระบุว่าเป็น "รังสีระดับปานกลาง" โอกาสที่เมล็ดข้าวบนรวงนั้นจะกินได้ก็มีสูงมาก ถึงตอนนั้นค่อยมาไล่ตรวจละเอียดอีกทีว่าเมล็ดไหนใช้ได้บ้าง

เจียงสือลองทำตามวิธีนั้นดู และพบว่าความแม่นยำสูงลิบลิ่ว

รวงข้าวที่เธอเคยตรวจไปก่อนหน้านี้ รวงไหนที่โคนรวงแสดงผลรังสีระดับสูง จะไม่พบเมล็ดที่กินได้เลยแม้แต่เมล็ดเดียว เรียกได้ว่าแทบไม่มีหวัง

แต่ถ้ารวงไหนขึ้นระดับปานกลาง ก็จะเจอเมล็ดกินได้ประมาณ 5-10 เมล็ด หรือบางรวงที่โชคดีหน่อยอาจเจอเมล็ดที่มีรังสีระดับต่ำเลยด้วยซ้ำ

หลังจากทดสอบไปสิบกว่ารวง เธอก็มั่นใจว่าวิธีนี้ได้ผลจริงและมีประสิทธิภาพรวดเร็วมาก

สมกับเป็นคนท้องถิ่นในดินแดนร้างจริงๆ เชี่ยวชาญเรื่องการเก็บของป่าหาเลี้ยงชีพสุดๆ

ตอนแรกเธอไม่เข้าใจว่าคนอื่นทำอะไรกัน แต่พอเข้าใจแล้วเธอก็ไม่รอช้าที่จะ "ครูพักลักจำ" มาใช้ทันที

เมื่อใช้วิธีที่ถูกต้อง ความเร็วในการเก็บเกี่ยวก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ถ้ารวงไหนแสดงผลรังสีระดับปานกลาง เธอจะตัดทั้งรวงใส่ถุงไว้ วิธีนี้ไม่เพียงแต่ช่วยลดเวลา แต่ยังสามารถหิ้วรวงข้าวทั้งหมดกลับไปนั่งไล่ตรวจละเอียดที่บ้านได้ด้วย

อย่างไรเสีย พี่ชายเธอก็อยู่ที่นี่ ต่อให้รวงข้าวที่เก็บมาจะหนักแค่ไหนเธอก็ไม่กลัว อีกอย่างเธอไม่ใช่เจียงสือคนเดิมที่อ่อนแออีกแล้ว ตอนนี้เธอมีพละกำลังเหลือเฟือ ต่อให้เจียงอวี้ไม่ว่างช่วยถือ เธอก็จัดการเองได้

แต่มีสิ่งที่ทำให้รู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง คือในระหว่างเก็บเกี่ยว บางครั้งจะเจอรวงข้าวที่มี "เพลี้ยกลายพันธุ์" เกาะอยู่ พวกมันเป็นสัตว์ลำตัวนิ่ม ตัวขาวๆ อวบๆ คล้ายกับหนอนไหม เห็นแล้วชวนให้รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

บางครั้งบังเอิญไปโดนตัวมันเข้าจนน้ำเลี้ยงในตัวมันไหลออกมา ถ้าไม่ได้สัมผัสโดนผิวหนังโดยตรงก็พอทนได้ แม้จะรู้สึกแย่แต่ก็ไม่ถึงกับสะอิดสะเอียน

ทว่า เมื่อน้ำเลี้ยงพวกนั้นหยดลงบนมือ เจียงสือแทบจะสติหลุด

เพราะน้ำเลี้ยงพวกนั้นมันเหนียวเหนอะหนะติดมือ น่ารังเกียจเป็นที่สุด

แต่ถึงจะรังเกียจแค่ไหน เธอก็ยังต้องตรวจเมล็ดบนรวงนั้นต่อไป ใครจะไปรู้ล่ะว่ารวงข้าวที่มีเพลี้ยเกาะอยู่ ผลการตรวจวัดกลับแสดงว่าเป็นรังสีระดับปานกลางเกือบทั้งหมด

ช่างเป็นโชคในคราวเคราะห์จริงๆ

"ติ๊ดๆ รังสีระดับปานกลาง แนะนำให้บริโภคในปริมาณที่เหมาะสม"

นี่มัน...

เจียงสือเจอเมล็ดที่กินได้บนรวงที่มีเพลี้ยกลายพันธุ์ต่อเนื่องกันสิบกว่ารวง แถมไม่ได้เจอแค่เมล็ดเดียว แต่เจอทีละหลายเมล็ดเลยด้วย

ดูท่าว่าการเจอเพลี้ยระหว่างเก็บเกี่ยวก็ไม่ใช่เรื่องแย่เสมอไป นี่อาจจะเป็นช่องทางทำมาหากินใหม่ก็ได้

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเต็ม เจียงสือเริ่มมีภูมิต้านทานต่อเจ้าเพลี้ยกลายพันธุ์พวกนี้แล้ว

จากตอนแรกที่เห็นแล้วต้องกระโดดหนีไปไกลๆ ตอนนี้เธอสามารถใช้มีดสั้นเขี่ยมันทิ้งได้อย่างหน้าตาเฉย ก่อนจะตรวจเมล็ดข้าวที่เหลือต่อ

แถมช่วงหลังๆ เธอยังเริ่มลองตรวจดูด้วยว่าเจ้าเพลี้ยกลายพันธุ์พวกนี้เป็นรังสีระดับปานกลางและกินได้หรือเปล่า

ยังไงพวกมันก็ถือเป็นอาหารโปรตีนสูงชนิดหนึ่ง เธอไม่กินแต่เจียงอวี้อาจจะกิน ถ้าเขาไม่กินก็ยังเอาไปขายได้

"ติ๊ดๆ รังสีระดับปานกลาง แนะนำให้บริโภคในปริมาณที่เหมาะสม"

"ติ๊ดๆ รังสีระดับปานกลาง แนะนำให้บริโภคในปริมาณที่เหมาะสม"

...

โอ้โห!

เธอเจอเพลี้ยกลายพันธุ์ที่รังสีระดับปานกลางติดต่อกันถึง 10 ตัว ไม่เสียแรงที่เธออุตส่าห์พับใบข้าวสาลีเป็นกล่องกรวยขนาดใหญ่เพื่อใส่พวกมันไว้

จนถึงตอนนี้ เวลาเก้าโมงเช้า ในถุงผ้าของเจียงสือประกอบไปด้วยเมล็ดข้าวที่กินได้ 58 เมล็ด, รวงข้าวรังสีระดับปานกลาง 42 รวง และเพลี้ยกลายพันธุ์รังสีระดับปานกลางอีก 19 ตัว

ถุงผ้าใบโตเริ่มตุงจนเกือบเต็ม ซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่าผลงานนี้ถือว่าดีหรือไม่ดี

ตอนนี้เจียงสือสังเกตเห็นว่าคนข้างๆ สองคนทิ้งห่างเธอไปไกลมากแล้ว และถุงของพวกเขาก็เต็มจนล้น

เมื่อเห็นผลลัพธ์ของคนอื่น เจียงสือก็รู้สึกอิจฉาอยู่บ้าง แม้จะไม่รู้ว่าในหนึ่งรวงจะมีเมล็ดที่กินได้เท่าไหร่ แต่ต่อให้อัตราการเจอแค่ 15% ก็นับว่าพวกเขาได้กำไรมหาศาลแล้ว

เจียงสือแม้จะอิจฉาแต่ก็ต้องก้มหน้าก้มตาดูแลพื้นที่ "หนึ่งไร่สามส่วน" ของตัวเองต่อไป

ดูเหมือนวันนี้จะเป็นวันโชคดีของเจียงสือ เพราะข้าวสาลีสามแถวที่เธอรับผิดชอบนั้นมีเพลี้ยกลายพันธุ์เกาะอยู่เกือบทุกต้น

เก็บเกี่ยวมานานขนาดนี้ เจียงสือเพิ่งจะจัดการไปได้ไม่ถึงหนึ่งในสามของพื้นที่ทั้งหมด

ภารกิจเก็บเกี่ยวข้าวสาลีกำลังดำเนินไปอย่างเข้มข้น

จู่ๆ ก็มีเงาดำพาดผ่านตัวเจียงสือ พร้อมกับมีวัตถุสีเขียวบางอย่างบดบังทัศนียภาพตรงหน้า เจียงสือไหวตัวทันที เธอพลิกมือตวัดมีดสั้นในมือพุ่งเข้าหาเจ้าของเงานั้นด้วยความรวดเร็ว

หลังจากปะทะกันได้ไม่กี่กระบวนท่า เจียงสือก็ถูกรวบตัวไว้

“ไม่เลว พัฒนาขึ้นนะเนี่ย รู้จักสวนกลับทันทีเลย” เจียงอวี้ใช้มือรับการโจมตีของเจียงสือไว้ได้ก่อนจะเอ่ยแซวพร้อมรอยยิ้ม

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เจียงสือก็ผ่อนคลายลงทันที พอเงยหน้าเห็นว่าเป็นเจียงอวี้ เธอก็รีบเก็บมีดสั้นและคลายการป้องกันออก

“พี่คะ พี่นี่เอง ไม่รู้เหรอว่าคนหลอกคนมันน่ากลัวกว่าผีหลอกอีกนะเนี่ย ทำเอาหนูตกใจหมด”

“ทำไมไม่ส่งข้อความมาบอกก่อนล่ะคะ อยู่ดีๆ ก็โผล่มาเลย” เจียงสือรับของบางอย่างที่เจียงอวี้ยื่นมาให้ ดูท่าทางจะคล้ายกับแตงกวา

“พอดีพี่เดินลาดตระเวนมาแถวนี้พอดี เลยแวะมาหาเลย”

“เป็นไงบ้าง ได้เยอะไหม?” เจียงอวี้มองไปที่ถุงผ้าที่บวมเป่งข้างตัวเจียงสือ

(จบตอน)