บทที่ 3 - ระบบนี้มันโคตรเจ๋งเลย

บทที่ 3 - ระบบนี้มันโคตรเจ๋งเลย

★★★★★

"???"

เฉินจิ่นมองดูภารกิจที่เด้งขึ้นมาแล้วกะพริบตาปริบๆ

เดี๋ยวนะ...นี่มันระบบปัญญาอ่อนหรือเปล่าเนี่ย

ล้อเล่นใช่มั้ย ภารกิจอะไรมันจะง่ายดายขนาดนี้ ภารกิจผู้เล่นใหม่ในเกมที่ผมเล่นยังยากกว่านี้อีก!

พ่อกับแม่ของเขาก็อยู่ข้างล่างไม่ใช่หรือไง อ้อ พ่อยังไม่เลิกงานนี่หว่า

แม้ในใจเฉินจิ่นจะแอบด่าทอ แต่เขาก็ยังอยากจะพิสูจน์ความจริงของไอ้ระบบเก่าคร่ำครึนี่อยู่ดี

เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันไป จริงๆ แล้วเมื่อกี้เขาแอบหยิกต้นขาตัวเองไปตั้งหลายรอบ ความรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ ทำให้เขารู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นตรงหน้าคือเรื่องจริง

แต่ไอ้ระบบเก่าแก่นี่...มันดูประหลาดพิลึก

"แม่ครับ~~"

เฉินจิ่นเดินลงไปข้างล่างอีกครั้ง เขามองซูหว่านอวี๋ที่เพิ่งคุยโทรศัพท์เสร็จแล้วอดถามไม่ได้ว่า "พ่อจะกลับมาตอนไหนเหรอครับ"

ขณะที่พูดเขาก็เปิดหน้าจอโฮโลแกรมของระบบรุ่นเดอะขึ้นมาด้วย

วิธีเปิดหน้าจอนี้ก็พิเศษมาก ราวกับมีโทรจิตสื่อถึงกันได้ แค่เขาคิดมันก็จะเด้งขึ้นมาทันที

ฉลาดล้ำเลิศ แต่ก็ไม่มากเท่าไหร่

"เอ๊ะ เสร็จไปห้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้วเหรอ"

ตรงช่องภารกิจมีแถบความคืบหน้าขึ้นมาห้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว

อันนี้ถือว่าออกแบบมาได้ใส่ใจผู้ใช้ดีแฮะ

ดูเหมือนว่าภารกิจนี้จะไม่มีช่องโหว่ให้เลี่ยงได้เลย บอกว่าอยู่เป็นเพื่อนพ่อแม่ก็คือต้องอยู่เป็นเพื่อนพ่อแม่จริงๆ ไม่ใช่อยู่เป็นเพื่อนแค่แม่คนเดียว

"ทำไม ตอนนี้ลูกแทบจะทนรอไม่ไหวอยากให้พ่อรู้แล้วใช่ไหมว่าลูกสอบปลายภาคได้สองร้อยเก้าสิบสามคะแนนน่ะ"

ซูหว่านอวี๋แกว่งโทรศัพท์มือถือไปมา เธอไม่เห็นเลยสักนิดว่าตรงหน้าเฉินจิ่นมีอะไรอยู่ "แม่ติดต่อครูสอนภาษาอังกฤษให้ลูกเรียบร้อยแล้วนะ!"

"หลังปีใหม่ เริ่มตั้งแต่วันที่สี่ไปเรียนพิเศษที่บ้านครูเขาเลย!"

"ไม่เอาน่าคุณตำรวจ..."

เฉินจิ่นเลียนแบบน้ำเสียงในซีรีส์ทีวีบี พอคิดถึงการเรียนพิเศษภาษาอังกฤษที่เหมือนคัมภีร์สวรรค์ อารมณ์ดีๆ ที่จะได้ฉลองปีใหม่ก็มลายหายไปในพริบตา

วันที่สอง...เหลือเวลาอีกแค่สัปดาห์เดียว สัปดาห์นี้เขาก็คงไม่ได้พักผ่อนหรอก คงต้องใช้เวลาไปกับการทำโจทย์และอ่านหนังสือแน่ๆ

ใครใช้ให้แม่ของเขาเป็นครูกันล่ะ เวลาเลิกเรียนกับเวลาเข้าเรียนถึงได้ตรงกันเป๊ะขนาดนี้

"ไปอ่านหนังสือไป วันนี้ท่องศัพท์ภาษาอังกฤษมาห้าสิบคำให้แม่ฟัง คืนนี้แม่จะสุ่มตรวจ!"

เฉินจิ่น "..."

เฉินจิ่นลากร่างที่เหมือนซากศพเดินไร้วิญญาณขึ้นไปชั้นบน บ้านของเขาอยู่ในตัวอำเภอ แม่ของเขาเป็นครูสอนอยู่ที่โรงเรียนประถมศูนย์กลางประจำอำเภอ

"abandon เอ-บี-เอ...abandon ล้มเลิก!"

"abdomen เอ-บี-ดี...abdomen ช่องท้อง!"

"..."

เฉินจิ่นถือหนังสือท่องศัพท์ด้วยน้ำเสียงหมดอาลัยตายอยาก

แต่ใจของเขาไม่ได้จดจ่ออยู่กับหนังสือเลย หูของเขาคอยผึ่งฟังความเคลื่อนไหวชั้นล่างตลอดเวลา

เฉินเสียนฉีพ่อของเขา ใช่แล้ว เสียนฉีเดียวกับเริ่นเสียนฉีนั่นแหละ พ่อเป็นหมอประจำคลินิก ปกติก็จะเลิกงานตรงเวลาเป๊ะทุกวัน ยกเว้นว่าจะต้องเข้าเวรหรือมีเหตุฉุกเฉิน

ตอนนี้ความคิดทั้งหมดในใจของเขาพุ่งเป้าไปที่ระบบเก่าแก่ที่เพิ่งเด้งขึ้นมาเมื่อกี้

จริงๆ แล้วที่เดินลงไปข้างล่างเมื่อกี้ เฉินจิ่นก็แอบทดสอบอะไรบางอย่างอยู่เหมือนกัน

เขาอยากลองดูว่าแม่จะมองเห็นหน้าจอโฮโลแกรมนี้ไหม และความจริงก็พิสูจน์แล้วว่ามีแค่เขาคนเดียวที่รับรู้ถึงมันได้ เรื่องนี้ยิ่งทำให้เฉินจิ่นตื่นเต้นจนเลือดลมสูบฉีด เขาอยากจะทำภารกิจที่ง่ายแสนง่ายนี้ให้เสร็จไวๆ จะได้รู้ว่ามีรางวัลอะไรซ่อนอยู่

เฉินจิ่นรู้สึกว่าไอ้ระบบพลิกชีวิตรุ่นเดอะนี่มันโคตรจะสุดยอดเลย

ถ้าเกิดมันให้รางวัลเป็นทักษะเชี่ยวชาญภาษาอังกฤษขึ้นมา เขาก็ไม่ต้องไปเรียนพิเศษแล้วไม่ใช่หรือไง

"เฉินจิ่น แกนี่มันคิดตื้นๆ จริงๆ เชี่ยวชาญภาษาอังกฤษแล้วมันจะได้อะไรวะ ให้รางวัลเป็นเงินสักหลายร้อยล้านไม่ดีกว่าภาษาอังกฤษหรือไง"

ในชั่วพริบตานั้นเฉินจิ่นก็รู้สึกว่าตัวเองถูกภาษาอังกฤษทรมานจนสมองมีปัญหาไปแล้ว ยังจะเอาทักษะเชี่ยวชาญภาษาอังกฤษอีกเหรอ มีเงินหลายร้อยล้านแล้วยังจะต้องดิ้นรนอะไรอีก!

จ้างสาวสวยขายาวใส่ถุงน่องสีดำมาเป็นล่ามภาษาอังกฤษให้ตอนกลางวัน แล้วตอนกลางคืนก็ให้มาแปลเสียงกระซิบข้างหู แบบนี้มันไม่ฟินกว่าหรือไง

เขาบ่นพึมพำกับตัวเองไปเรื่อยเปื่อย ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน เฉินจิ่นก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากชั้นล่าง เสียงของพ่อเฒ่าเฉินนั้นเขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี

ถึงชื่อจะเหมือนเริ่นเสียนฉี แต่เฉินจิ่นมั่นใจว่าพ่อของเขาหล่อกว่าเริ่นเสียนฉีตั้งเยอะ

อย่างน้อยก็คิ้วเข้มตาโต ตาโตกว่าพี่ฉีก็แล้วกัน

หน้าตาก็ดูดีมีชาติตระกูล จัดอยู่ในหมวดหนุ่มใหญ่สุดหล่อ ไม่อย่างนั้นคงสร้างผลผลิตหน้าตาหล่อเหลาอย่างเขาออกมาไม่ได้หรอก

อืม วัยสิบแปดปีก็เป็นวัยที่เด็กหนุ่มหน้าตาสดใสจะหลงตัวเองแบบนี้นี่แหละ

ตึกตึกตึก!

เฉินจิ่นเดินลงมาชั้นล่าง ก็เห็นชายวัยสี่สิบกว่าที่ดูแลรูปร่างตัวเองได้ค่อนข้างดีนอนเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนโซฟาในห้องรับแขก

ถ้าไม่ใช่เฉินเสียนฉีแล้วจะเป็นใครได้อีกล่ะ

"พ่อครับ!"

เฉินจิ่นร้องเรียก สัญชาตญาณสั่งให้เขามองไปที่หน้าจอจำลองตรงหน้าทันที

ข้างหูของเขาได้ยินเสียงติ๊งดังขึ้นมาแล้ว

[ภารกิจ] วางมือจากงานแล้วกลับบ้านไปอยู่เป็นเพื่อนพ่อแม่ (เสร็จสิ้น) [กรุณารับรางวัล]

"อืม!"

เฉินเสียนฉีขานรับโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองเลยสักนิด เนื้อหาในโทรศัพท์มือถือช่างน่าสนใจกว่าลูกชายที่เห็นหน้ากันทุกวันตั้งเยอะ

แต่เฉินจิ่นกลับหันหลังเตรียมเดินขึ้นไปชั้นบนเพื่อรับรางวัล เพราะถ้ายังไม่รีบชิ่งไปตอนนี้ พายุอารมณ์ของแม่ต้องพุ่งเป้ามาที่เขาแน่ๆ ไม่ใช่พ่อที่เพิ่งกลับมาถึงบ้านแล้วล้มตัวลงนอน

ตอนนี้อยู่ในช่วงเปลี่ยนผ่านเป้าหมายความโกรธ ทักษะการประเมินสถานการณ์ของเฉินจิ่นพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดดเมื่อเขาโตเป็นผู้ใหญ่

และก็เป็นไปตามคาด ยังไม่ทันจะถึงห้อง เฉินจิ่นก็ได้ยินเสียงบ่นด่าของแม่ที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยตลอดแปดร้อยปี "วันๆ กลับมาถึงก็รู้แค่จะนอนแหมะอยู่บนโซฟา เรื่องลูกทำเหมือนไม่ใช่เรื่องของตัวเองอย่างนั้นแหละ คุณรู้ไหมว่าเขาสอบปลายภาคได้คะแนนเท่าไหร่"

เอาล่ะ ประโยคหลังจากนี้ไม่จำเป็นต้องฟังแล้ว กลิ่นแรงใช่เล่นเลยนะนั่น

"รับรางวัล!"

เฉินจิ่นจ้องมองหน้าจอระบบที่เด้งขึ้นมาพร้อมกับคิดในใจ

ของพรรค์นี้จะมีประโยชน์หรือเปล่า ก็ต้องดูที่รางวัลด้านล่างนี้นี่แหละ

ติ๊ง!

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ คุณได้รับรางวัล——การดัดแปลงเสียง!]

[การดัดแปลงเสียง] ในฐานะยอดนักแสดง ทักษะการใช้เสียง การพูด การเคลื่อนไหว และการแสดงคือพื้นฐานสี่ประการของการแสดง การดัดแปลงเสียงจะค่อยๆ ปรับเปลี่ยนอย่างเงียบๆ ภายในระยะเวลาหนึ่งเดือนนับจากนี้ ซึ่งรวมถึงการดัดแปลงอวัยวะที่เกี่ยวข้องกับการออกเสียงทั้งหมด เช่น ปอด สายเสียง โครงสร้างช่องเสียง ผนังคอหอย กะบังลม เป็นต้น

"เชี่ย โคตรเจ๋งเลยดิ"

"เปลี่ยนเสียงได้ด้วยเหรอ"

เฉินจิ่นแอบสงสัยในรางวัลนี้อย่างมาก แต่วินาทีต่อมาเขากลับรู้สึกว่าลำคอของตัวเองตีบตันขึ้นมากะทันหัน

ทั่วทั้งร่างกายเหมือนถูกนวดคลึง เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างขึ้นแล้ว

"เดี๋ยวนะ ไหนบอกว่าจะค่อยๆ ปรับเปลี่ยนภายในหนึ่งเดือนไง...เอ๊ะ"

เฉินจิ่นกะพริบตาปริบๆ เขาคิดว่าเมื่อกี้ตัวเองคงหูแว่วไปแน่ๆ เพราะเสียงของเขา...มันเปลี่ยนไปจนไม่เหมือนเดิมจริงๆ

เขาลองพูดขึ้นมาประโยคหนึ่งตามสัญชาตญาณ "สวัสดีครับ!"

"ฮ่าฮ่า น่าสนใจดีแฮะ!"

ถึงแม้เฉินจิ่นจะรู้สึกว่ามันไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก แต่พอฟังดูแล้ว มันก็ช่าง...ไพเราะเสนาะหูขึ้นจริงๆ ด้วย

ก่อนหน้านี้เสียงของเฉินจิ่นจะออกแนวสดใสแต่แหลมสูงไปนิด แต่ตอนนี้ฟังแล้วรื่นหูกว่าเดิมเยอะเลย

"ให้ตายเถอะ ระบบนี่เป็นของจริงว่ะ!"

"ของจริงแท้แน่นอน ให้รางวัลที่จับต้องได้จริงๆ ด้วย!"

คราวนี้เฉินจิ่นเริ่มจะมองหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าด้วยความจริงจังขึ้นมาบ้างแล้ว

ไอ้ของเล่นชิ้นนี้ถึงจะดูพังๆ เก่าๆ แต่มันก็ให้ของดีจริงๆ แฮะ!

และในตอนนั้นเอง บนหน้าจอก็มีภารกิจใหม่เด้งขึ้นมา

[นายกลับมาถึงบ้าน มองดูพ่อแม่ที่ผมหงอกขาวและใบหน้าเหี่ยวย่น ความเศร้าสร้อยก็ปะทุขึ้นมาในใจอย่างอดไม่ได้!]

"ชมหน่อยไม่ได้เลยหรือไง!"

"จะให้ผมเศร้าทำไมเนี่ย พ่อแม่ผมยังหนุ่มยังสาวอยู่เลย!"

[ภารกิจ] อยู่เป็นเพื่อนท่านทั้งสองให้มากๆ

"แล้วรางวัลล่ะ ทำแบบไหนถึงจะเรียกว่าอยู่เป็นเพื่อนให้มากๆ อะ"

เฉินจิ่นถูกภารกิจของระบบปั่นหัวจนงงงวยไปหมด แต่ข้างหูกลับได้ยินเสียงคำรามของแม่นางสิงโตซูหว่านอวี๋ดังมาจากชั้นล่าง "เฉินจิ่น ลงมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

[จบแล้ว]