บทที่ 10: พวกคุณทำธุระกันต่อเถอะ...

บทที่ 10: พวกคุณทำธุระกันต่อเถอะ...

ตอนนี้อ้ายฉางฮวนตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ลู่จ้านเคอเป็นพวกไม่ยอมแพ้จนกว่าจะบรรลุเป้าหมาย ถ้าเธอไม่ยอมกิน เขาก็คงจะถือค้างไว้อยู่อย่างนั้นจริงๆ

เมื่อตระหนักได้เช่นนี้ เธอจึงหลับตาปี๋แล้วอ้าปากรับชิ้นปลาเข้าไป พลางท่องในใจอย่างเงียบๆ ว่า "ฉันจะทน ฉันจะทน ฉันจะทน ทน ทน"

เธอหยิบช้อนขึ้นมาตักน้ำซุปคำโตอย่างแรง แต่ลู่จ้านเคอกลับคว้าช้อนของเธอไปอีกครั้ง แล้วนำน้ำซุปนั้นเข้าปากตัวเองหน้าตาเฉย

อ้ายฉางฮวนถึงกับอึ้งกิมกี่ไปเลย

ความสัมพันธ์ของพวกเขาพัฒนาไปถึงขั้นที่สามารถใช้ช้อนซดน้ำซุปคันเดียวกันได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ลู่จ้านเคอเมินเฉยต่อสีหน้าตกตะลึงของอ้ายฉางฮวน เขาหันไปหาหยางอันซินแล้วพูดว่า "ฝีมือทำอาหารของพี่สะใภ้ยิ่งวันยิ่งอร่อยขึ้นเรื่อยๆ นะครับ ซุปถ้วยนี้ยอดเยี่ยมมากจริงๆ รสชาติเป็นเอกลักษณ์มากครับ"

"..." ตอนนี้ในใจของอ้ายฉางฮวนก็มีรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์สุดๆ เหมือนกัน

หยางอันซินพูดพร้อมรอยยิ้ม "ซุปจะอร่อยแค่ไหน ก็เทียบไม่ได้กับความสัมพันธ์ที่หวานชื่นของพวกเธอสองคนหรอกจ้ะ"

ซ่งซื่อจางประกาศเสียงดังลั่นว่าเขาเองก็ต้องรีบหาภรรยาบ้างแล้ว "ผมล่ะอิจฉาจริงๆ"

มือของตู้ยวี่เฉิงที่ถือแก้วไวน์อยู่ค่อยๆ กำแน่นขึ้น จากนั้นเขากระดกไวน์ในแก้วจนหมดรวดเดียว

เมื่อมื้อค่ำสิ้นสุดลง ซ่งซื่อจางและตู้ยวี่เฉิงก็เมามายกันพอสมควรแล้ว

คนหนึ่งยังคงส่งเสียงโวยวายเฮฮา ในขณะที่อีกคนฟุบหลับไปกับโต๊ะอย่างเงียบๆ

เผยหมู่และภรรยายังต้องดูแลซ่งซื่อจางที่เมาแอ๋ พวกเขาจึงฝากฝังตู้ยวี่เฉิงไว้กับลู่จ้านเคอ

มือของตู้ยวี่เฉิงกำเสื้อของลู่จ้านเคอเอาไว้แน่น ดึงยังไงก็ไม่ออก

หลังจากพยายามอีกครั้ง ลู่จ้านเคอก็ยังแกะตู้ยวี่เฉิงออกจากตัวไม่ได้ เขาเหลือบมองอ้ายฉางฮวนแล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "ดูเหมือนฉันคงต้องพาเขากลับไปที่บ้านเราแล้วล่ะ เธอว่ายังไง?"

อ้ายฉางฮวนไม่เข้าใจว่าทำไมลู่จ้านเคอถึงต้องถามความเห็นเธอ แต่เธอคิดว่านี่เป็นโอกาสอันดีที่จะได้คุยกับตู้ยวี่เฉิงตามลำพัง

เธอจึงตอบตกลงอย่างง่ายดายทันที "ไม่มีปัญหา"

หลังจากบอกลาเผยหมู่และภรรยา ลู่จ้านเคอก็พยุงตู้ยวี่เฉิงเดินออกไป โดยมีอ้ายฉางฮวนเดินตามหลังมาติดๆ

เมื่อถึงบ้าน ลู่จ้านเคอก็พาก็ตู้ยวี่เฉิงเข้าไปในห้องพักแขก จากนั้นก็หันมาสั่งอ้ายฉางฮวน "ไปเอากะละมังใส่น้ำมาที"

อ้ายฉางฮวนรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่ไม่ได้อยู่ดูแลตู้ยวี่เฉิง แต่เธอก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย

เมื่อเธอยกน้ำเข้ามาในห้องพักแขก ตู้ยวี่เฉิงก็นอนอยู่บนเตียงแล้ว กระดุมเสื้อตรงหน้าอกถูกปลดออกสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกที่แดงระเรื่อเล็กน้อยและลำคอเรียวยาวของเขา

เธอไม่เคยเห็นรูปร่างของฉินจ้านมาก่อนเลย ดังนั้นในตอนนี้จึงยากที่จะฟันธงว่าตู้ยวี่เฉิงกับฉินจ้านเป็นคนคนเดียวกันหรือไม่

เมื่อเห็นอ้ายฉางฮวนจ้องมองแผงอกของตู้ยวี่เฉิง ลู่จ้านเคอก็ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะพูดขึ้น "เธอออกไปก่อนเถอะ"

อ้ายฉางฮวนเมินสายตาขุ่นเคืองของเขาและดึงดัน "คุณคนเดียวจัดการไม่ไหวแน่ๆ ค่ะ ฉันจะอยู่ช่วย"

"เขาเป็นผู้ชาย เธออยู่ด้วยมันจะไม่สะดวกเอา รบกวนกลับไปที่ห้องเถอะ" ลู่จ้านเคอตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่แข็งไม่เบา

"อ้อ งั้นก็ได้ค่ะ มีอะไรก็เรียกฉันนะคะ" อ้ายฉางฮวนตอบรับอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

หลังจากกลับมาที่ห้องนอน เธอก็รีบต่อสายหาจี้ซิงฝานทันที

"ซิงฝาน ฉันเจอฉินจ้านแล้ว! นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะอยู่ที่นี่ด้วย" อ้ายฉางฮวนพูดด้วยความตื่นเต้นสุดขีด

จี้ซิงฝานไม่ได้มองโลกในแง่ดีเหมือนเธอ เธอสาดน้ำเย็นเข้าใส่ทันที "ไม่มีรูปก็ไม่มีความจริง ส่งรูปมาให้ฉันดูได้ไหมล่ะ?"

"เรื่องนั้น..." อ้ายฉางฮวนไม่มีรูปถ่ายจริงๆ "ตอนนี้เขาอยู่กับลู่จ้านเคอ ถ้าเธอไม่เชื่อ เดี๋ยวฉันแอบไปถ่ายรูปมาให้เธอดูเอง"

"จะถ่ายรูปทำไมล่ะ? วิดีโอคอลมาเลยสิ!" จี้ซิงฝานเสนอวิธีที่ตรงไปตรงมายิ่งกว่า

"ตกลง ห้ามส่งเสียงนะ" อ้ายฉางฮวนกระซิบตอบ เธอถือโทรศัพท์และย่องเบาเข้าไปใกล้ห้องพักแขก

ประตูห้องพักแขกแง้มอยู่ เธอค้อมตัวลงแล้วแอบมองเข้าไปข้างใน เห็นลู่จ้านเคอกำลังเช็ดหน้าให้ตู้ยวี่เฉิง จากนั้นทั้งสองคนก็เริ่มขยับเข้าใกล้กันมากขึ้น มากขึ้น และใกล้กันมากขึ้นเรื่อยๆ

อ้ายฉางฮวนรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเล็งกล้องไปที่คนทั้งสองข้างใน

ในตอนนั้นเอง ตู้ยวี่เฉิงที่อยู่บนเตียงก็ขยับตัวเล็กน้อย ดูเหมือนกำลังเรียกชื่อของลู่จ้านเคอ

เขาดิ้นรนอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยสติสัมปชัญญะที่เลือนราง "ทำไมนาย... ถึงแต่งงานกับเธอ?"

ลู่จ้านเคอเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ฉันเองก็มีความจำเป็น... ความจริงแล้ว นี่ก็เพื่อความหวังดีต่อนายนะ"

"หวังดีกับฉันบ้าบออะไรวะ?" ประกายตาสีแดงวาบขึ้นในดวงตาของตู้ยวี่เฉิง จู่ๆ เขาก็จู่โจมใส่ลู่จ้านเคอ พลิกตัวกดร่างของลู่จ้านเคอเอาไว้ใต้ร่างของเขาอย่างแรง

ปากของจี้ซิงฝานที่อยู่ปลายสายอ้ากว้างจนแทบจะยัดไข่เข้าไปได้ทั้งใบ โอ้มายก๊อด ทำไมถึงมีฉากเลิฟซีนชายรักชายเกิดขึ้นในบ้านของอ้ายฉางฮวนได้ล่ะเนี่ย?

ตู้ยวี่เฉิงโน้มตัวเข้าใกล้ไปอีกนิด "นายก็รู้ดีว่าคนที่ฉันรักคือ..."

"กรี๊ดดดดดด!!!!" จี้ซิงฝานที่ควรจะเงียบเสียง กลับกรีดร้องออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่ผ่านทางโทรศัพท์ ขัดจังหวะ 'การพูดคุยอันลึกซึ้ง' ของชายหนุ่มทั้งสองข้างใน

จะไม่ให้จี้ซิงฝานตื่นเต้นได้ยังไงล่ะ? เธอไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่า ลู่จ้านเคอ สามีของอ้ายฉางฮวนจะเป็นเกย์ แถมยังกอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่บนเตียงกับผู้ชายคนอื่นอีกต่างหาก

อ้ายฉางฮวนไม่รู้เลยว่าอารมณ์ของจี้ซิงฝานกำลังพลุ่งพล่านแค่ไหน เธอรู้เพียงแค่ว่าตัวเองโดนจับได้เข้าแล้ว

สองคนที่อยู่บนเตียงหันขวับมามองเธออย่างรวดเร็ว

อ้ายฉางฮวนโบกโทรศัพท์ไปมาอย่างเก้อเขิน "เอ่อ คือว่า... ฉันแค่กำลังถ่ายเซลฟี่อยู่น่ะค่ะ พวกคุณ... ทำธุระกันต่อเถอะ..."

พูดจบ เธอก็เตรียมจะวิ่งหนี แต่ในจังหวะสำคัญ ขาของเธอกลับหมดแรงเอาดื้อๆ

เป็นเพราะเธอนั่งยองๆ นานเกินไปจนขาชา เมื่อหันหลังจะวิ่งหนี เธอจึงหนีไม่พ้น ซ้ำยังล้มหน้าคะมำลงไปกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ