บทที่ 15 เส้นทางแห่งศิลาจารึกมรณะ

บทที่ 15 เส้นทางแห่งศิลาจารึกมรณะ

"ไม่นะ... ไม่..."

"ทำไม! ทำไมแกถึงขยับตัวอีกแล้ว!"

"ทำไมต้องมาขยับเอาตอนที่พวกเรากำลังจะหนีด้วย!!!"

เหอจวินจ้องมองสตรีระบำวิญญาณด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

แกรก... แกรก... แกรก...

เส้นผมสีดำยาวรุงรังปลิวไสว มันพันธนาการศีรษะของเพื่อนร่วมงานเขาอย่างแน่นหนา

อึก... อึก...

เส้นผมยาวสีดำเหล่านั้นทำหน้าที่ราวกับหลอดดูด หลังจากพันรอบตัวเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเพียงไม่กี่นาที ร่างกายของเขาก็เหี่ยวแห้งลงไปหลายนิ้ว

ฉัวะ!

ในที่สุด ร่างของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็แตกโพล่งออกด้วยรอยใบมีด กลายเป็นหมอกโลหิตฟุ้งกระจายก่อนจะสลายตัวไปจนหมดสิ้น

"ไม่! ไม่!!!"

เหอจวินสั่นสะท้านด้วยความขวัญเสีย เขาปรารถนาจะหนีไปจากที่นี่ ทว่าร่างกายกลับแข็งทื่อจนไม่อาจขยับเขยื้อนได้แม้แต่ปลายนิ้ว

"มานี่สิ..."

"มานี่..."

สตรีระบำวิญญาณโบกมือเรียกเหอจวินพร้อมเส้นผมที่ปลิวไสว ร่างของเขาเดินเข้าไปหานางโดยไม่อาจขัดขืน

ฉัวะ!

วินาทีต่อมา แขนสีแดงฉานดั่งโลหิตพาดลงบนไหล่ของเขา เส้นผมสีดำไหลทะลักเข้าสู่ปาก จมูก และใบหู ร่างกายของเขาชักกระตุกและหดตัวลง เท้าทั้งสองข้างร่ายรำอย่างควบคุมไม่ได้ในขณะที่โอบกอดร่างอันชุ่มโชกไปด้วยเลือดของสตรีระบำวิญญาณ

หยด... หยด... หยด...

โลหิตสาดกระเซ็น

เพียงไม่นาน...

ฉัวะ!

หมอกโลหิตระเบิดออกอีกครั้ง

ภายใต้จันทร์เสี้ยวสีเลือด ณ ประตูทิศใต้ของเขตที่พักอาศัยหลินผิง มีเพียงเสียงฝีเท้า ตึก... ตึก... ตึก... ดังขึ้นอย่างสง่างาม เคล้าไปกับละอองเลือดที่โปรยปราย...

...

ตึก... ตึก... ตึก...

เขาวิ่งติดต่อกันเป็นระยะทางหลายกิโลเมตร

ร่างของกวนเย่ค่อยๆ กลับคืนสู่สภาพปกติในขณะที่เขายืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มแท่นหินหลุมศพ

เขาถอดเสื้อกันฝนสีเลือดออกแล้วโยนมันลงบนแท่นหินหลุมศพที่มีใบหน้ามนุษย์ซึ่งกำลังจับจ้องเขาอยู่ ใบหน้าบนแผ่นหินนั้นบิดเบี้ยวและน่าสยดสยอง มือหินข้างหนึ่งเริ่มยื่นออกมาจากพื้นดิน

ทว่าหลังจากถูกเสื้อชุ่มโชกไปด้วยเลือดฟาดเข้าที่ใบหน้า มันกลับนิ่งสนิทไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย!

อันที่จริง เมื่อเห็นถนนที่เต็มไปด้วยแท่นหินรูปหัวคนในตอนแรก กวนเย่ก็รู้สึกระแวดระวังอยู่บ้างตามสัญชาตญาณ

อย่างไรก็ตาม หลังจากวิ่งมาตลอดทาง กวนเย่พบว่าพวกมันไม่ได้ทำอันตรายใดๆ ต่อเขา เขาจึงไม่ได้ใส่ใจนัก

"บางที... ข้าอาจจะยังไม่ได้กระตุ้นเงื่อนไขการสังหารของพวกมัน?"

เมื่อคิดได้ดังนั้น กวนเย่จึงมองไปยังแท่นหินหลุมศพนับไม่ถ้วนที่ยังคงเรียงรายอยู่บนถนนเบื้องหน้า และตัดสินใจในทันที

"ตรวจสอบ!"

เป้าหมายการสังเกต: แท่นหินหลุมศพวิญญาณ

ความคืบหน้าการสังเกตปัจจุบัน: สิบเปอร์เซ็นต์

แท่นหินหลุมศพวิญญาณ: รูปลักษณ์ภายนอกเป็นมนุษย์ แต่แก่นแท้ยังคงเป็นแผ่นหินกายภาพ

ความสามารถ: ปัจจุบันยังไม่ทราบแน่ชัด!

เงื่อนไขการกระตุ้น: ปัจจุบันยังไม่ทราบแน่ชัด!

"ชิ..."

"พวกมันกระจายอยู่เต็มถนนทั่วเมืองแบบนี้ การสืบหาข้อมูลคงเป็นเรื่องยุ่งยากไม่น้อย"

"ช่างมันเถอะ!"

"การออกจากเมืองหลินเจียงสำคัญที่สุด!"

กวนเย่ละสายตาจากแผงควบคุมการสังเกตอย่างไร้ความหมาย แล้วหันไปมองขอบฟ้าอันเงียบสงัดในระยะไกลอีกครั้ง

ในขณะที่เขากำลังจะก้าวไปข้างหน้า เสียงตะโกนหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

"คุณกวน! คุณกวน!"

"รอ... รอฉันด้วย!"

แฮก... แฮก... แฮก...

เมื่อหันไปมอง เขาเห็นหวงยาถิงในชุดพนักงานขายวิ่งตรงมาหาเขาด้วยอาการหอบเหนื่อย ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและประหลาดใจ

"โอ้? เจ้าตามข้าออกมาจริงๆ หรือ"

"ใจกล้าไม่เบานี่..."

นี่เป็นเรื่องที่ค่อนข้างเหนือความคาดหมาย

กวนเย่ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะกล้าวิ่งออกมาในขณะที่เขาเข้าควบคุมสตรีระบำวิญญาณ เห็นชัดว่านางไม่ยินยอมที่จะนอนรอความตายอยู่ในเมืองหลินเจียงจริงๆ

"ให้... ให้ฉันตามไปด้วยได้ไหมคะ"

"ฉันให้เงินคุณได้นะ! คุณรู้ไหมว่าเมืองที่อยู่นอกเมืองหลินเจียงอาจจะไม่ได้..."

ทันทีที่หวงยาถิงมาถึง นางพยายามงัดข้อมูลที่มีอยู่น้อยนิดออกมาใช้เป็นข้อแลกเปลี่ยนสำคัญ

"หยุด!"

กวนเย่โบกมือพลางยักไหล่

"อยากตามก็ตามมา!"

"แต่เจ้าควรจำไว้อย่างหนึ่ง เจ้าไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับข้า หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ข้าจะไม่ปกป้องเจ้าเด็ดขาด!"

"เอ่อ... ค่ะ... เข้าใจแล้วค่ะ..."

ความดีใจบนใบหน้าของนางพลันมลายหายไปในทันที

หวงยาถิงรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่มีพันธะใดๆ ที่จะต้องปกป้องนาง

ในโลกยุควิบัติ การวิงวอนที่มากเกินไปอาจกลายเป็นเหตุผลให้อีกฝ่ายลงมือสังหารเจ้าได้เพียงเพราะความเห็นไม่ลงรอยกันเพียงครั้งเดียว

นางนิ่งเงียบลง ทำเพียงจ้องมองแผ่นหลังของชายเบื้องหน้าที่สามารถหนีรอดจากเหตุการณ์เหนือธรรมชาติได้ถึงสองครั้งติดต่อกัน ดวงตาของนางสั่นไหว ไม่อาจคาดเดาได้ว่านางกำลังคิดสิ่งใดอยู่...

ตึก... ตึก... ตึก...

จากทางด้านหลัง มีคนอีกสามคนวิ่งตามมาสมทบในเวลาไม่นาน

เมื่อมองไปยังคนทั้งสามนั้น ดวงตาของกวนเย่ก็หรี่ลงจนเป็นเส้นตรง

เลิ่งปิน, โหวหมิง, หวังฮั่นเจียน

ในบรรดาสามคนนี้ มีถึงสองคนที่เป็นศัตรูของเขา!

บางทีทั้งสามคนอาจจะตกลงกันมาแล้วในระหว่างทาง ทันทีที่ปรากฏตัว พวกเขาทั้งหมดต่างมองกวนเย่ด้วยรอยยิ้มจอมปลอม

"น้องชายกวน มาพรรคร่วมพวกกันเถอะ! เรื่องของที่ตกลงใส่ร้านของเจ้าก่อนหน้านี้มันเป็นอุบัติเหตุจริงๆ พวกเราไม่เกี่ยวข้องด้วยเลยสักนิด!"

"ใช่แล้ว! ทั้งหมดเป็นฝีมือของพวกคนตระกูลหวังที่หนีไปแล้วทั้งนั้น ตอนนี้พวกเราลงเรือลำเดียวกันแล้ว ต่อให้เคยมีเรื่องผิดใจกันบ้าง แต่มีคนเยอะย่อมดีกว่าใช่ไหมล่ะ"

"พวกเรามาจากเขตที่พักเดียวกันทั้งนั้น ยังไงเสียก็ต้องช่วยเหลือกันจริงไหม"

น้ำเสียงของพวกเขาเต็มไปด้วยคำแก้ตัวและคำพูดประจบสอพลอขณะที่เดินเข้ามาหา

กวนเย่นิ่งเงียบ ไม่ปฏิเสธและไม่ตอบตกลง

หวงยาถิงมองการตัดสินใจของกวนเย่ด้วยความประหลาดใจ นางรู้ดีว่าคนอย่างเขาที่มองกฎของสิ่งเหนือธรรมชาติออกถึงสองอย่าง มีหรือจะไม่รู้ว่าคนพวกนี้คือตัวการที่ทำลายร้านของเขา?

อย่างไรก็ตาม ในเมื่อกวนเย่ไม่เอ่ยปาก นางก็ไม่อาจซักถามสิ่งใดได้

ตึก... ตึก... ตึก...

กวนเย่เดินนำไปอย่างเงียบเชียบ ดวงตาของเขาบิดเบี้ยวไปอย่างประหลาด ในบางครั้งเขาสังเกตเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของเลิ่งปินและหวังฮั่นเจียน

พวกเขากำลังยิ้ม และกวนเย่เองก็กำลังหัวเราะเยาะอยู่ในใจเช่นกัน

ด้วยทักษะ "การควบคุมด้วยเสียง" ใครกันเล่าจะเหมาะสมไปกว่าคนพวกนี้ในการเป็น "ตัวตายตัวแทน" สำหรับการทดสอบกับดัก?

เมื่อมีตัวตายตัวแทนมาส่งให้ถึงที่ประกอบกับสิ่งเหนือธรรมชาตินับไม่ถ้วนในเมืองที่ต้องได้รับการทดสอบ มีหรือที่กวนเย่จะปฏิเสธ?

ความจริงแล้ว ในตอนที่หนีออกมาจากประตูทิศใต้ กวนเย่สามารถใช้ทักษะการควบคุมด้วยเสียงสั่งให้สตรีระบำวิญญาณบุกเข้าไปในป้อมรักษาความปลอดภัยเพื่อสังหารพวกเขาให้สิ้นซากได้ และเขาก็จะจากไปได้อย่างราบรื่น

ทว่า...

กวนเย่ไม่ได้ทำเช่นนั้น!

เพราะเขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าคนกลุ่มนี้จะต้องตามเขาที่มีวิธีเอาตัวรอดออกมาแน่ เพราะหวังจะพึ่งพาเขาเพื่อให้ออกจากเมืองหลินเจียง

กวนเย่คิดเรื่องนี้ไว้หมดแล้ว เขาจึงปล่อยพวกเขาไปและรอให้คนพวกนี้มาหาเอง

เขาจะไม่ต้องการ "ตัวตายตัวแทน" สำหรับการลองผิดลองถูกได้อย่างไร?

...

ตึก... ตึก... ตึก...

จันทร์เสี้ยวสีแดงแขวนเด่นอยู่บนฟากฟ้า สะท้อนทุกสรรพสิ่งเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต

แท่นหินหลุมศพบนทางเท้าวางระเนระนาดทั้งคดเคี้ยวและเอียงกะเท่เร่ เส้นทางที่ทอดยาวผ่านแท่นหินเหล่านั้นดูราวกับจะไม่มีที่สิ้นสุด

ในบางครั้งยังคงพองมองเห็นอาคารสูงโดยรอบ

ทว่าที่นั่น... กลับวังเวงและมืดมิดสนิท ไม่เหลือร่องรอยของความสว่างไสวและความพลุกพล่านในอดีตอีกต่อไป

"โอ๊ย!"

หลังจากเดินมานานเท่าใดไม่ทราบได้ ข้อเท้าของหวงยาถิงก็เกิดอาการบิดแข็งขึ้นมาอย่างกะทันหัน

นางล้มลงกับพื้นเสียงดัง ตึก และเริ่มคลึงข้อเท้าของตนเองอย่างต่อเนื่อง

ซี้ด...

"ไม่ควรจะเป็นแบบนี้... ฉันก็ขยับตัวตลอดนี่นา!"

"ทำไมข้อเท้าถึงได้แข็งทื่อแบบนี้?"

นางพยายามตบข้อเท้าของตนเอง แม้จะลุกขึ้นยืนได้แล้ว แต่ลักษณะการเดินของนางกลับดูผิดแปลกและทุลักทุเลราวกับคนพิการ

เมื่อเห็นนางเดินกะโผลกกะเผลกไปข้างหน้า กลับไม่มีใครในกลุ่มแม้แต่คนเดียวที่จะแสดงความเปร็นสุภาพบุรุษหรือเข้าไปช่วยเหลือเพราะความสวยของนาง

ในโลกยุควิบัติ สิ่งที่เรียกว่าพวกบ้าผู้หญิงนั้นไม่มีหลงเหลืออยู่อีกต่อไป

ซี้ด... ซี้ด...

ยิ่งหวงยาถิงเดินไปไกลเท่าใด นางยิ่งรู้สึกหวาดกลัวมากขึ้นเท่านั้น

ไม่ใช่เพราะมีแท่นหินหลุมศพอยู่รอบกายมากเกินไป แต่เป็นเพราะนางเริ่มพบความผิดปกติว่า เริ่มต้นจากข้อเท้าและตอนนี้ลามมาถึงน่อง ขาทั้งสองข้างของนางเริ่มแข็งทื่อและหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ!!!