บทที่ 24 - เสียงมังกรคำรามสะเทือนฟ้า

บทที่ 24 - เสียงมังกรคำรามสะเทือนฟ้า

สมาคมการค้าเฟิงหยวน

หลิ่วเฟิงวางอักขระยันต์แปดแผ่นและโอสถรักษาอาการบาดเจ็บระดับสุดยอดสิบเม็ดลงบนโต๊ะ โค้งกายลงอย่างนอบน้อม เอ่ยว่า "คุณหนู สายตาท่านเฉียบแหลมยิ่งนัก"

"เขาคืออัจฉริยะโดยแท้!"

"แม้ระดับพลังบ่มเพาะจะไม่สูงส่ง แต่ทั้งการหลอมโอสถและสร้างอักขระยันต์ ต่อให้เป็นปรมาจารย์ทั่วไปก็ยังไม่อาจเทียบเคียงได้"

ยามที่เอ่ยปาก หลิ่วเฟิงยังคงเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น

อักขระยันต์ระดับสุดยอด

อักขระยันต์ที่มีคุณสมบัติถึงสามธาตุ ได้แก่ ธาตุมายา ธาตุลม และธาตุน้ำ หากนี่เป็นผลงานของคนสามคนก็ยังไม่นับว่าเท่าไหร่ ทว่าของทั้งหมดนี้ล้วนมาจากฝีมือคนเพียงคนเดียว นั่นย่อมไม่ใช่เรื่องธรรมดาแล้ว

หญิงสาวสวมผ้าคลุมหน้าเอ่ยเสียงเรียบ "ท่านทำได้ดีมาก มีเขาอยู่ การที่สมาคมการค้าเฟิงหยวนของเราจะผูกขาดตลาดโอสถและตลาดอักขระยันต์ของราชวงศ์หั่วหลีก็คงอยู่อีกไม่ไกลแล้ว"

"ถ่ายทอดคำสั่งของข้าลงไป"

"เริ่มปล่อยข่าวลือไปทั่วทั้งเมือง นำอักขระยันต์ระดับสุดยอดเหล่านี้ไปโปรโมทให้เป็นจุดเด่น ในเมื่อเขาชอบเงินทอง ครั้งนี้ก็ให้เขากอบโกยให้เต็มที่ ทำเช่นนี้เขาจะต้องซาบซึ้งใจสมาคมการค้าเฟิงหยวนของเราเป็นแน่"

หลิ่วเฟิงพยักหน้ารับ "ขอรับ!"

...

ความรู้สึกของการมีเงินก้อนโตติดตัวมันช่างทำให้ใจตุ๊มๆ ต่อมๆ เสียจริง

หลงเฟยรู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่ามีคนกำลังสะกดรอยตาม หัวใจของเขาเต้นแรงกว่าปกติมากนัก

เขาเดินวนเวียนไปมาอยู่หลายรอบจนแน่ใจว่าไม่มีใครตามมาถึงได้กลับเข้าจวน

หลังจากพักผ่อนอย่างเต็มอิ่มไปหลายชั่วยาม

กลางดึก

หลงเฟยเดินออกไปที่ลานเรือน

"ฟู่... ฟู่..." เขาปรับจังหวะลมหายใจ ภายในใจสงบลงอย่างรวดเร็ว

เขาตรวจสอบคุณสมบัติของตนเอง

ผู้เล่น: หลงเฟย

ระดับ: ปรมาจารย์นักรบขั้นหก

ค่าประสบการณ์: 19780/250000

ค่าลมปราณ: 1300 (เต็ม)

ทักษะ: วิชาคางคก (ศักดิ์สิทธิ์) เพลงดาบพิฆาตมังกร (ศักดิ์สิทธิ์) เพลงดาบพื้นฐาน วิชาหลอมโอสถ วิชาอักขระยันต์...

ค่าพลังงาน: 100

คะแนนสะสม: 290

สัตว์เลี้ยงต่อสู้: เสี่ยวไป๋ (สัตว์เทวะ)

...

ชุดข้อมูลคุณสมบัติต่างๆ ปรากฏขึ้นในหัวของหลงเฟย

"ค่าลมปราณหนึ่งพันสามร้อยแต้ม!" หลงเฟยพึมพำกับตัวเอง จากนั้นก็คำนวณเล็กน้อย สามนาทีต่อมา

หลงเฟยก็ขยับตัวอย่างรวดเร็ว

บนโต๊ะ หลงเฟยตวัดพู่กันลื่นไหลราวมังกรทะยาน เขานำ 'โลหิตแก่นแท้มังกรวารีขั้นเก้า' ออกมา วาดลวดลายและสลักอักขระอย่างต่อเนื่อง ทุกรอยขีดเขียนล้วนทุ่มเทสุดกำลัง

"ฟึบ ฟึบ ฟึบ..."

"ฟึบ ฟึบ ฟึบ..."

เหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายเต็มหน้าผากของหลงเฟยและหยดติ๋งลงมาเบื้องล่าง

ค่าลมปราณถูกผลาญไปอย่างรวดเร็ว

"วิ้ง วิ้ง..."

เสียงระเบิดดังสั่นสะเทือนในห้วงคำนึงอย่างต่อเนื่อง สมาธิของหลงเฟยจดจ่อเข้าสู่โลกแห่งอักขระยันต์อย่างสมบูรณ์

รอยพู่กันสุดท้ายถูกตวัดลากอย่างแรง

ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง

"โฮก..."

เสียงมังกรคำรามดังกึกก้องกัมปนาททะยานขึ้นสู่ห้วงนภา ระเบิดเสียงสนั่นหวั่นไหวอยู่เหนือจวนตระกูลหลง

ในเวลาเดียวกัน

ใบหน้าของหลงเฟยซีดเผือด ร่างกายอ่อนยวบลงไปกองกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง ในมือของเขากำอักขระยันต์ที่เพิ่งสร้างเสร็จหมาดๆ เอาไว้แน่น แววตาเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นสุดขีด "สำเร็จแล้ว"

"สำเร็จแล้ว!"

"ฮ่าๆๆ... ข้าทำสำเร็จแล้ว!"

โลหิตแก่นแท้มังกรวารีขั้นเก้ามีพลังงานมหาศาลเกินกว่าที่โลหิตพยัคฆ์เขี้ยวดาบจะเทียบติด ทั้งยังมีพลังสะท้อนกลับที่รุนแรงยิ่ง หลงเฟยต้องกัดฟันอดทนจนถึงขั้นตอนสุดท้าย

โชคดีที่ทำสำเร็จ

โลหิตแก่นแท้มังกรวารีขั้นเก้ามีเพียงหยดเดียวเท่านั้น หากล้มเหลวก็คือสูญเปล่าทันที

จากนั้น

หลงเฟยก็รีบตรวจสอบคุณสมบัติของอักขระยันต์ทันที

อักขระยันต์: ยันต์มังกรวารีเหินเวหา

ระดับ: ขั้นสาม (ระดับศักดิ์สิทธิ์)

เงื่อนไขการใช้: ลมปราณ 1500 แต้ม

อานุภาพ: สังหารผู้ฝึกยุทธที่อยู่ต่ำกว่าระดับกษัตริย์นักรบขั้นห้าได้ในพริบตา!

"อึก!"

หลงเฟยลอบกลืนน้ำลาย "สังหารผู้ฝึกยุทธระดับต่ำกว่ากษัตริย์นักรบขั้นห้าในพริบตา ฮ่าๆๆ... โคตรสะใจเลยโว้ย หลงจ้านอู่ ระดับพลังบ่มเพาะของบัดซบอย่างเจ้าอยู่ขั้นไหนกันแน่วะ!" หลงเฟยตื่นเต้นจนแทบคลั่ง

มียันต์มังกรวารีเหินเวหาแผ่นนี้ก็เท่ากับมีเครื่องรางคุ้มภัยชั้นยอด วันหน้าหากเจอกับหลงจ้านอู่ก็ไม่ต้องหวาดกลัวอีกต่อไปแล้ว

ทว่า

มีสิ่งหนึ่งที่หลงเฟยรู้สึกขัดใจเล็กน้อย

การจะกระตุ้นอักขระยันต์แผ่นนี้ต้องใช้ลมปราณถึง 1500 แต้ม แต่ตอนนี้เขามีเพียง 1300 แต้ม จึงยังไม่อาจใช้งานได้

กระนั้น

หลงเฟยก็ไม่ได้กังวลมากนัก ขาดค่าประสบการณ์อีกเพียงหกพันแต้มเขาก็จะเลื่อนระดับได้แล้ว หากทะลวงสู่ระดับปรมาจารย์นักรบขั้นเจ็ดได้ ค่าลมปราณย่อมพุ่งถึง 1500 แต้มอย่างแน่นอน

"นอนดีกว่า!"

"ในที่สุดก็จะได้นอนหลับสนิทเสียที" หลงเฟยเบิกบานใจยิ่งนัก เมื่อก่อนหลงจ้านอู่เปรียบเสมือนภูเขาลูกใหญ่ที่กดทับอยู่ในใจเขา ตอนนี้ในที่สุดก็ผ่อนลมหายใจได้เสียที

...

เขาอาจจะหลับสนิท ทว่าทั่วทั้งเมืองหั่วหลีกลับปั่นป่วนวุ่นวายเพราะเสียงมังกรคำรามเมื่อครู่

"เสียงมังกรคำราม ดังมาจากทางจวนตระกูลหลง"

"มีศิษย์ตระกูลหลงปลุกโลหิตแก่นแท้เทวะมังกรตื่นขึ้นมาได้อีกแล้วหรือ"

"ไปสืบ ไปสืบมาเดี๋ยวนี้เลย!"

"ห้ามปล่อยให้ตระกูลหลงมีนักรบเทวะมังกรปรากฏตัวขึ้นอีกเด็ดขาด ห้ามเด็ดขาด!"

...

จวนตระกูลหลงสว่างไสวขึ้นมาในพริบตา

หลงจ้านอู่ขมวดคิ้วแน่น

องครักษ์นายหนึ่งรีบเข้ามารายงานอย่างร้อนรน "ผู้อาวุโสใหญ่ ไม่พบสิ่งใดผิดปกติเลยขอรับ"

ใบหน้าของหลงจ้านอู่ดุดันขึ้น "เมื่อครู่นี้มีเสียงมังกรคำรามดังก้องปานนั้น จะไม่พบสิ่งใดผิดปกติได้อย่างไร"

เสียงมังกรคำรามหมายถึงการตื่นขึ้นของโลหิตแก่นแท้เทวะมังกร

แม้เสียงมังกรคำรามเมื่อครู่จะดูอ่อนแรงไปบ้าง แต่นั่นก็คือเสียงมังกรคำรามอย่างแท้จริง ต้องมีนักรบเทวะมังกรตื่นขึ้นมาอย่างแน่นอน นี่หมายความว่าตระกูลหลงได้ให้กำเนิดนักรบเทวะมังกรคนใหม่แล้ว

และในขณะเดียวกัน!

นี่ก็หมายความว่าเขากำลังจะมีศัตรูคนใหม่เช่นกัน

หลงจ้านเหย่เดินเข้ามาในห้องโถง เอ่ยว่า "พี่ใหญ่ เสียงมังกรคำรามเมื่อครู่ดังมาจากภูเขาด้านหลัง จะเป็นไปได้หรือไม่ว่าไอ้เด็กหลงเฟยนั่นฟื้นฟูโลหิตแก่นแท้เทวะมังกรกลับมาได้แล้ว"

องครักษ์นายนั้นรีบเอ่ยเสียงเบา "พวกเราเพิ่งไปที่เรือนของหลงเฟยมาขอรับ มันกำลังนอนหลับอุตุอยู่ในห้อง กรนเสียงดังสนั่น คงไม่ใช่เขารหรอกขอรับ"

"เอ๊ะ"

หลงจ้านอู่นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า "จุดตันเถียนแตกสลาย เส้นเอ็นตีบตัน โลหิตแก่นแท้เทวะมังกรถูกสูบออกไปหมดแล้ว ไม่มีทางฟื้นฟูกลับมาได้หรอก ไม่น่าจะใช่เขา"

หลงจ้านเหย่พยักหน้าเห็นด้วย "แล้วจะเป็นใครกันล่ะ"

"จะเป็นคนของหลงจ้านไห่หรือไม่"

นี่คือสิ่งที่หลงจ้านอู่กังวลที่สุด

หลงจ้านไห่คือรักษาการผู้นำตระกูล แม้ภายนอกจะดูเหมือนกำลังเข้าฌานปิดด่าน ทว่าภายในตระกูลหลงกลับมีคนสนิทและศิษย์สายตรงของเขาอยู่ไม่น้อย

หากเป็นคนของหลงจ้านไห่ สถานการณ์ย่อมไม่เป็นผลดีต่อเขาแน่

กล้ามเนื้อหางตาของหลงจ้านอู่กระตุกเบาๆ เขาเอ่ยเสียงเหี้ยม "ไม่ว่ามันจะเป็นใคร ป้ายคำสั่งสยบปักษาในอีกสามวันข้างหน้า ข้าจะต้องชิงมาให้ได้!"

...

ภายในห้องลับ

หลงจ้านไห่เองก็สะดุ้งตื่นเพราะเสียงมังกรคำราม "เสียงมังกรคำราม นักรบเทวะมังกรตื่นขึ้นอย่างนั้นหรือ"

"เป็นใครกันแน่"

...

ภายในห้องลับของท่านบรรพชน

ท่านทวดเองก็เบิกตากว้าง "เสียงมังกรคำรามหรือ ดูท่าข้าคงต้องออกจากฌานเร็วกว่ากำหนดเสียแล้ว!"

...

มังกร ไม่ได้ปรากฏตัวในราชวงศ์หั่วหลีมาเนิ่นนานแล้ว

ในตระกูลหลง นอกจากคนรุ่นปฐมบรรพชนที่เคยเห็นมังกรตัวเป็นๆ ก็ไม่มีใครเคยเห็นอีกเลย ดังนั้นเสียงคำรามของมังกรวารีจึงตบตาพวกเขาได้ ตบตาทุกคนในเมืองหั่วหลีได้อย่างแนบเนียน

ค่ำคืนนี้ช่างปั่นป่วนวุ่นวายยิ่งนัก

ขั้วอำนาจทุกฝ่ายต่างสืบหาวี่แววของเสียงมังกรคำรามเมื่อครู่

แม้แต่ราชวงศ์หนานกงก็ยังไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันทั้งคืน

จวนโหวเทพจูเก๋อ

หอฝึกยุทธสกุลหลี่

จวนชินอ๋องหนานกง

ยอดฝีมือของสี่เสาหลักต่างก็อดหลับอดนอนตลอดทั้งคืน

เสียงมังกรคำราม หมายถึงการตื่นขึ้นของนักรบเทวะมังกร นี่คือสิ่งที่พวกเขากริ่งเกรงที่สุด

ตระกูลหลงเพิ่งจะถูกทำลายนักรบเทวะมังกรไปหนึ่งคน ทำให้สูญเสียกำลังหลักไปอย่างหนัก ครั้งนี้กลับมีนักรบเทวะมังกรปรากฏตัวขึ้นมาอีกคนอย่างนั้นหรือ

พวกเขาเริ่มหวาดหวั่นขึ้นมาแล้ว

ขณะเดียวกัน

ท่ามกลางคลื่นใต้น้ำในเมืองหั่วหลี เสียงมังกรคำรามนี้ก็ทำให้คลื่นใต้น้ำที่กำลังเชี่ยวกรากชะลอตัวลง การแย่งชิงอำนาจอย่างลับๆ ของแต่ละฝ่ายค่อยๆ สงบลงไปไม่น้อย

นี่นับว่าช่วยซื้อเวลาให้ตระกูลหลงได้มากทีเดียว

...

แน่นอนว่า

หลงเฟยไม่มีทางรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นภายนอกเลยแม้แต่น้อย

เขาอดหลับอดนอนมาหลายวัน ตอนนี้เขาแค่อยากจะนอนหลับยาวๆ สักสามวันสามคืนเท่านั้น

...

เวลาล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว

พริบตาเดียวก็ผ่านไปสามวัน

งานประมูลของสมาคมการค้าเฟิงหยวนได้เริ่มขึ้นแล้ว

สี่เสาหลัก ชนชั้นสูง ราชวงศ์หนานกง รวมไปถึงกลุ่มทุนจากแคว้นอื่น ต่างก็มารวมตัวกันอย่างพร้อมหน้า!

[จบแล้ว]