บทที่ 20 - การทดสอบของตระกูล

บทที่ 20 - การทดสอบของตระกูล

พูดจากใจจริง หลงเฟยไม่อยากจะเผชิญหน้ากับหลงจ้านอู่อีกเลย

อย่างน้อยก็ก่อนที่เขาจะทะลวงถึงระดับกษัตริย์นักรบ เขาไม่อยากจะพบเจอศัตรูที่แข็งแกร่งผู้นี้

ทว่าตอนนี้หลงจ้านอู่กลับมายืนจังก้าอยู่ในลานบ้านของเขา ซ้ำเฉียวเฉียวยังต้องคุกเข่าอยู่บนพื้น หลงเฟยรีบตะโกนสั่งทันที "เฉียวเฉียว ลุกขึ้นมา"

พูดพลาง

หลงเฟยก็รีบปรี่เข้าไปพยุงเฉียวเฉียวให้ลุกขึ้น ดึงนางมาหลบอยู่ด้านหลัง จ้องมองหลงจ้านอู่อย่างระแวดระวังประหนึ่งเผชิญหน้ากับศัตรูตัวร้าย เอ่ยถามย้ำอีกครั้ง "เจ้ามาทำอะไรที่นี่"

หลงจ้านอู่มองดูลานบ้านที่เละเทะระเกะระกะ เต็มไปด้วยเศษกากสมุนไพรวิญญาณ มันแค่นเสียงเยาะ "ลำพังน้ำหน้าอย่างเจ้าน่ะหรือริอ่านจะหลอมโอสถ"

หลงเฟยแค่นเสียงหัวเราะสวนกลับไป "นายน้อยอย่างข้าจะหลอมอะไรมันไปหนักหัวเจ้าหรือไง หลงจ้านอู่ มีปุ๋ยอะไรก็รีบๆ ปล่อยมา ถ้าเจ้ามาเพียงเพื่อหัวเราะเยาะการหลอมโอสถของข้าล่ะก็ ถือว่าเจ้าทำสำเร็จแล้ว"

หลงจ้านอู่จ้องหน้าหลงเฟยเขม็ง พลางกล่าว "ข้าว่าเจ้าเป็นสวะต่อไปก็ดีอยู่แล้ว อุตส่าห์หนีออกไปจากตระกูลหลงแล้วแท้ๆ จะซมซานกลับมาหาที่ตายอีกทำไม"

"ในเมื่อเจ้าดึงดันจะกลับมา ข้าก็หมดหนทางช่วยแล้วล่ะ"

"อีกหนึ่งเดือนข้างหน้า เจ้าต้องเข้าร่วมการทดสอบของตระกูล หากสอบไม่ผ่าน ก็จงไสหัวออกไปจากตระกูลหลงซะ ตระกูลหลงไม่เลี้ยงดูเศษขยะ!"

สีหน้าของหลงเฟยตึงเครียดขึ้นมาทันที "การทดสอบของตระกูลอย่างนั้นหรือ"

"นายน้อยอย่างข้าดูเหมือนจะมีสิทธิพิเศษ ไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมกระมัง"

เขาคือผู้สืบทอดที่ถูกวางตัวไว้ เป็นว่าที่โหวเทวะมังกรในอนาคต ย่อมมีสิทธิ์ละเว้นการทดสอบ

หลงจ้านอู่ระเบิดเสียงหัวเราะลั่น "สิทธิพิเศษงั้นหรือ ฮ่าฮ่าฮ่า... หลงเฟย เจ้ายินหลงคิดว่าตัวเองยังเป็นหลงเฟยคนเดิมอยู่อีกงั้นหรือ ตอนที่เจ้ายังมีสายเลือดเทวะมังกร เจ้าย่อมมีสิทธิพิเศษไม่จำเป็นต้องเข้าร่วม แต่ตอนนี้เจ้ามีอะไรเหลืออยู่บ้าง จุดตันเถียนแตกซ่าน เส้นลมปราณอุดตัน ระดับการฝึกตนต่ำเตี้ยเรี่ยดิน เป็นตัวตลกของเมืองหั่วหลี เจ้ายังมีหน้ามาเรียกร้องสิทธิพิเศษพวกนี้อยู่อีกงั้นหรือ"

เยาะเย้ย!

เป็นการเยาะเย้ยถากถางอย่างโจ่งแจ้ง

ภายใต้แขนเสื้อ หลงเฟยกำหมัดแน่นแล้วแน่นอีก

หลงจ้านอู่กล่าวต่อ "หลงเฟย เจ้าไม่มีทางเลือกหรอก ครั้งนี้เจ้าเข้าร่วมก็ดีไป แต่ถ้าไม่เข้าร่วมล่ะก็..."

ในตอนนี้

สายตาของหลงจ้านอู่ตวัดไปมองเฉียวเฉียวที่หลบอยู่ด้านหลังหลงเฟย เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก "ข้าไม่ใช่หลงต้าเย่า วิธีการของข้าโหดเหี้ยมอำมหิตกว่ามันเป็นหมื่นเท่า"

"กรอด..." หลงเฟยกัดฟันดังกรอด "ข้าเกลียดที่สุดก็คือคนที่มาข่มขู่ข้านี่แหละ"

หลงจ้านอู่แสยะยิ้ม "ข้าก็ตั้งใจจะข่มขู่เจ้าอยู่แล้วนี่ไง"

หลงเฟยหรี่ตาแคบลง "ตกลง ข้าจะเข้าร่วม ทว่า... หลงจ้านอู่ ข้าขอเตือนเจ้าไว้ประโยคหนึ่ง คนที่กล้าข่มขู่ข้ามักจะอายุสั้นกันทุกคน"

พริบตาเดียว

ปราณกษัตริย์นักรบของหลงจ้านอู่ก็ถูกปลดปล่อยออกมา รังสีอำมหิตแผ่ซ่านเข้มข้น

หัวใจของหลงเฟยกระตุกวูบ ถูกปราณกษัตริย์นักรบกดทับจนอึดอัดแทบหายใจไม่ออก

และในพริบตาต่อมา

หลงจ้านอู่ก็รั้งปราณยุทธ์กลับไป แค่นเสียงหยัน "ข้าจะตั้งตารอ!"

พูดจบ

หลงจ้านอู่ก็เดินยิ้มกริ่มออกจากลานบ้านไป

"ฟู่..."

หลงเฟยทรุดฮวบลงกับพื้นราวกับหมดเรี่ยวแรง สบถด่า "มารดามันเถอะ โดนปราณกษัตริย์นักรบกดทับนี่มันทรมานชะมัด หลงจ้านอู่ เจ้าคอยดูเถอะ สักวันบิดาจะทะลวงส้วมเจ้าให้เละไปเลย!"

เฉียวเฉียวเอ่ยด้วยความกังวล "นายน้อย การทดสอบของตระกูลจัดขึ้นเพื่อศิษย์หัวกะทิของตระกูลหลงที่มีอายุยี่สิบปีขึ้นไปนะเจ้าคะ ท่านเพิ่งจะสิบหกปี หลงจ้านอู่บังคับให้ท่านเข้าร่วม ชัดเจนว่าเขากำลังกลั่นแกล้งท่านนะเจ้าคะ"

กลั่นแกล้งงั้นหรือ

นี่มันจงใจส่งเขาไปตายชัดๆ!

หลงเฟยยิ้มบางๆ พลางกล่าว "อย่ากังวลไปเลย นายน้อยของเจ้าเป็นใครกัน เรื่องแค่การทดสอบของตระกูลกระจอกๆ แบบนี้ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก"

ความทรงจำเกี่ยวกับการทดสอบของตระกูลยังคงแจ่มชัด

มันยากมาก!

สำหรับหลงเฟยในตอนนี้ มันยากลำบากแสนสาหัสเลยทีเดียว

ศิษย์หัวกะทิของตระกูลหลงล้วนมีระดับการฝึกตนตั้งแต่ปรมาจารย์นักรบขั้นห้าขึ้นไป แถมแต่ละคนยังมีกลิ่นอายสายเลือดมังกรอันเข้มข้น แข็งแกร่งหาใดเปรียบ

การที่หลงจ้านอู่บังคับให้เขาเข้าร่วม เห็นได้ชัดว่าต้องการอาศัยการทดสอบของตระกูลเพื่อกำจัดเขาทิ้ง

หลงเฟยลอบคิดในใจ "ยังมีเวลาอีกหนึ่งเดือน ในหนึ่งเดือนนี้ข้าต้องแข็งแกร่งขึ้นให้ได้"

ต่อให้หลงจ้านอู่ไม่บังคับให้เขาเข้าร่วม หลงเฟยก็ตั้งใจจะเข้าร่วมอยู่แล้ว

นั่นก็เพราะ

ของรางวัลสำหรับผู้ชนะอันดับต้นๆ ในการทดสอบของตระกูลนั้นมันช่างล่อตาล่อใจเหลือเกิน

นอกจากนี้

ระบบก็ยังมีคะแนนสะสมมอบให้เป็นรางวัลอีกด้วย เพียงแค่เหตุผลข้อนี้ หลงเฟยก็ต้องเข้าร่วมให้ได้

"เฉียวเฉียว เลิกกังวลได้แล้ว มากินซาลาเปาฝูหรงของโปรดของเจ้าดีกว่า" หลงเฟยส่งยิ้มให้ ภายในใจเริ่มวางแผนการเพื่อยกระดับความแข็งแกร่งของตนเองแล้ว

...

หนทางสู่ความแข็งแกร่งมีอยู่หลากหลายวิธี

การเลื่อนระดับการฝึกตน คือวิธีที่ตรงไปตรงมาที่สุด

ทว่ายังมีวิธีอื่นๆ อีก

อาวุธวิญญาณ หากมีอาวุธวิญญาณระดับสุดยอดไว้ในครอบครอง พลังรบก็จะพุ่งสูงขึ้น

อักขระยันต์ หากมียันต์ระดับสูง แค่ยันต์แผ่นเดียวก็สามารถสังหารศัตรูได้เป็นเบือ พลังรบก็จะพุ่งสูงขึ้นเช่นกัน

วิชาเชิดหุ่นเหิด ก็สามารถทำได้เหมือนกัน

...

เวลาหนึ่งเดือนนั้นสั้นนัก การจะบุกเข้าไปในเทือกเขาหั่วหลีอีกครั้งย่อมเป็นไปไม่ได้แล้ว

"ข้าต้องแข็งแกร่งขึ้น!"

"ต้องแข็งแกร่งขึ้นให้ได้" หลงเฟยสบถในใจอย่างแน่วแน่ "เริ่มจากวิชาอักขระยันต์นี่แหละ"

เวลาเป็นสิ่งมีค่า คิดปุ๊บก็ลงมือทำปั๊บ

ช่วงสาย

หลงเฟยไปหาซื้อชาดแดงและกระดาษยันต์ ซึ่งเป็นอุปกรณ์สำคัญในการเขียนยันต์

"มาลองทดสอบฝีมือกันหน่อย"

หลงเฟยรวบรวมสมาธิ ตวัดพู่กันลื่นไหลราวกับมังกรท่องคลื่น ถ่ายเทลมปราณลงไป วาดลวดลายลงบนกระดาษยันต์รวดเดียวจบ พร้อมกับปลดปล่อย 'วิชาอักขระยันต์' ออกมาด้วย

หนึ่งนาทีต่อมา

หลงเฟยรั้งพลังลมปราณกลับ เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายเต็มหน้าผาก ตวาดเสียงเข้ม "สำเร็จจงได้!"

"ติ๊ง!"

"เขียนยันต์ล้มเหลว ค่าความชำนาญ +1"

"บัดซบเอ๊ย!"

หลงเฟยหยิบกระดาษยันต์ที่ตัวเองเพิ่งเขียนเสร็จขึ้นมาดู มันดูไม่ได้เลยสักนิด ลายเส้นยึกยือราวกับผีขีดเขียน ภายในใจบ่นอุบ "มารดามันเถอะ ดูท่าว่าบิดาจะไม่มีพรสวรรค์ด้านวิชาอักขระยันต์เสียแล้ว เอาเถอะ ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น ความล้มเหลวคือยายทวดของความสำเร็จ บิดาจะฝึกมันต่อไปนี่แหละ!"

และแล้วก็เข้าสู่วงจรการฝึกฝนอันแสนยาวนานอีกครั้ง

"ติ๊ง!"

"เขียนยันต์ล้มเหลว ค่าความชำนาญ +1"

"ติ๊ง!"

"เขียนยันต์ล้มเหลว ค่าความชำนาญ +1"

"ติ๊ง!"

"เขียนยันต์ล้มเหลว ค่าความชำนาญ +1"

...

ทุกครั้งที่เขียน หลงเฟยล้วนตั้งใจอย่างเต็มที่ ไม่ได้เพียงแค่ปั่นค่าความชำนาญไปส่งๆ แต่พยายามสรุปหาสาเหตุของความล้มเหลวจากแต่ละครั้งด้วย

เพื่อนำไปปรับปรุงในครั้งต่อไป

ค่อยๆ พัฒนาขึ้นไปทีละก้าว

ไม่ได้หมายความว่าพอค่าความชำนาญเพิ่มขึ้น ระดับทักษะเพิ่มขึ้น แล้วจะสำเร็จได้ง่ายๆ เสียเมื่อไหร่

มันก็เหมือนกับการหลอมโอสถนั่นแหละ

เจ้าต้องคุ้นเคยกับคุณสมบัติของสมุนไพรวิญญาณ รู้จักสัดส่วนทองคำ ถึงจะสามารถหลอมโอสถระดับสุดยอดออกมาได้ วิชาอักขระยันต์ก็เช่นกัน

ล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า

ก้าวหน้าขึ้นทีละก้าวทีละก้าว

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

หลงเฟยเหงื่อท่วมตัว เหนื่อยหอบจนแทบขาดใจ ร่างกายราวกับจะแหลกสลาย โดยเฉพาะพลังจิตที่ถูกสูบไปจนทรมานแสนสาหัส

การหลอมโอสถ เขียนยันต์ หลอมศาสตรา... วิชาเสริมเหล่านี้ล้วนต้องผลาญพลังจิตทั้งสิ้น

การเขียนยันต์ต้องใช้สมาธิจดจ่ออย่างสูงส่ง วอกแวกเพียงนิดเดียวก็ล้มเหลวทันที ในกระบวนการนี้พลังจิตจะถูกสูบออกไปอย่างต่อเนื่อง หลงเฟยทรมานจนแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว

ทว่า

เขากลับไม่ยอมหยุดพัก

ในขณะที่เขียนยันต์ เขาก็ถือโอกาสฝึกฝนพลังจิตไปด้วย

สามชั่วโมงต่อมา

หลงเฟยก็ยังคงฝึกฝนต่อไป

ห้าชั่วโมงต่อมา เขาก็ยังไม่หยุด และก็ยังล้มเหลวไม่หยุดเช่นกัน

ทว่า

เขาเข้าใกล้ความสำเร็จไปทุกที สามารถเขียนลวดลายบนยันต์ได้เกือบจะสมบูรณ์แล้ว ขาดเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น

สิบชั่วโมงต่อมา

หลงเฟยก็ยังคงดันทุรังทำต่อไป

"หลงจ้านอู่ เจ้ารอรับกรรมได้เลย คิดจะบีบข้าให้ตายงั้นหรือ เดี๋ยวก็รู้กันว่าใครจะตายก่อน!"

"ติ๊ง!"

"เขียนยันต์ล้มเหลว ค่าความชำนาญ +1"

"ลุยต่อ!"

...

ณ เรือนของหลงจ้านอู่

"ฮ่าฮ่าฮ่า... หลอมโอสถล้มเหลว ตอนนี้ก็เปลี่ยนมาเขียนยันต์แทนงั้นหรือ มันคงจะสติฟั่นเฟือนไปแล้วสินะ" หลงจ้านอู่หัวเราะเยาะ ยิ่งมั่นใจว่าหลงเฟยก็ยังคงเป็นไอ้ขยะหลงเฟยคนเดิมไม่เปลี่ยน

"เขียนยันต์ล้มเหลว ต่อไปคงจะหันไปหลอมศาสตราล่ะสิ"

"หลงเฟยเอ๋ยหลงเฟย เจ้าจะเอาอะไรมาสู้กับข้างั้นหรือ ถ้าข้าเป็นเจ้า ข้าชิงผูกคอตายไปนานแล้ว"

"ฮ่าฮ่าฮ่า..."

หลงจ้านอู่ระเบิดเสียงหัวเราะลั่น ขอเพียงกำจัดหลงเฟยทิ้งไปได้ แล้วหันไปรับมือกับหลงจ้านไห่ ตระกูลหลงก็จะต้องตกมาอยู่ในกำมือของมันอย่างแน่นอน!

[จบแล้ว]