บทที่ 7 - สัตว์เทวะเสี่ยวไป๋

บทที่ 7 - สัตว์เทวะเสี่ยวไป๋

เสียงแจ้งเตือนดังกังวานขึ้นอีกครั้ง

"ติ๊ง!"

"ขอแสดงความยินดี ผู้เล่น 'หลงเฟย' ได้รับสัตว์เลี้ยงต่อสู้ 'ลูกหมาป่าขาว'"

"ติ๊ง!"

"ขอแสดงความยินดี ผู้เล่น 'หลงเฟย' เปิดระบบสัตว์เลี้ยงต่อสู้ ได้รับรางวัลค่าประสบการณ์ 100 แต้ม ลมปราณ 10 แต้ม"

สัตว์เลี้ยงต่อสู้: ลูกหมาป่าขาว (วัยเยาว์)

ระดับ: สัตว์เทวะ

คำอธิบาย: ครอบครองพลังแห่งราชันหมาป่าที่แข็งแกร่งไร้เทียมทาน สามารถอัญเชิญฝูงหมาป่ามารับใช้ได้

"บัดซบเอ๊ย!"

"สัตว์เทวะเชียวหรือ มารดาของมันเป็นเพียงสัตว์อสูรขั้นเก้า แต่มันกลับเกิดมาเป็นถึงสัตว์เทวะ หรือว่าจะเป็นเพราะผลไม้วิเศษฟ้าดินนั่น" หลงเฟยตกตะลึงเป็นอย่างมาก

การที่สัตว์อสูรขั้นเก้าจะเลื่อนระดับกลายเป็นสัตว์เทวะนั้นยากเย็นแสนเข็ญ หากไม่มีวาสนาอันยิ่งใหญ่หล่นทับ ชาตินี้ทั้งชาติก็คงหมดหวัง ทว่าลูกหมาป่าขาวตัวนี้เพิ่งจะลืมตาดูโลก เมื่อกลืนกินผลไม้วิเศษฟ้าดินเข้าไปก็เลื่อนระดับเป็นสัตว์เทวะในทันที พลังอานุภาพของผลไม้วิเศษฟ้าดินช่างแข็งแกร่งเหลือคณานับจริงๆ

ทว่า

หลงเฟยเองก็นับว่าโชคดีที่ไม่ได้ละโมบกินมันเข้าไป ไม่อย่างนั้นด้วยระดับการฝึกตนและสภาพร่างกายของเขาในตอนนี้ คงไม่อาจรองรับพลังงานอันมหาศาลของผลไม้วิเศษฟ้าดินได้ ร่างกายคงถูกพลังงานอัดกระแทกจนระเบิดแหลกเป็นจุลไปแล้ว

ลูกหมาป่าขาวซุกตัวอิงแอบอยู่ในอ้อมอกของหลงเฟย มันนอนหลับสนิทอย่างแสนหวาน ราวกับเห็นหลงเฟยเป็นมารดาบังเกิดเกล้าของมันไปแล้ว

หลงเฟยเผยรอยยิ้มบางๆ พลางพึมพำกับตัวเอง

"นับจากวันนี้เป็นต้นไป เจ้าก็คือน้องชายของข้าหลงเฟย ข้าจะดูแลปกป้องเจ้าไปตลอดชีวิต"

พร้อมกันนั้นเขาก็หันไปกล่าวกับร่างของแม่หมาป่าขาว

"เจ้าจงจากไปอย่างสงบเถิด ข้าจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมารังแกเสี่ยวไป๋ได้เป็นอันขาด"

รังแกสัตว์เทวะงั้นหรือ

บนโลกใบนี้จะมีสักกี่คนที่กล้ารังแกสัตว์เทวะ

มันไม่ไปรังแกชาวบ้านเขาก็นับว่าสวรรค์คุ้มครองแล้ว

แน่นอนว่า

ตอนนี้เสี่ยวไป๋ยังเป็นเพียงลูกสัตว์วัยเยาว์ ต่อให้มีระดับถึงสัตว์เทวะก็เปล่าประโยชน์ มันจำเป็นต้องเติบโต และต้องทะลวงระดับเฉกเช่นเดียวกับหลงเฟย พลังของมันถึงจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ และวิวัฒนาการไปตามลำดับ

หลงเฟยนำเสี่ยวไป๋เข้าไปไว้ในมิติสัตว์เลี้ยงต่อสู้ มันยังคงนอนขดตัวหลับสนิทอย่างสบายอารมณ์

"อัปเลเวล ต้องอัปเลเวล!"

"ต้องอัปเลเวลทักษะทุกอย่างที่อัปได้ให้หมด"

เรื่องด่วนที่สุดในตอนนี้คือการเลื่อนระดับ

หนทางเดียวที่จะทำให้เขาสามารถยกดาบพิฆาตมังกรขึ้นมาได้คือการอัปเลเวล ขอเพียงระดับเพิ่มขึ้น กำลังแขนของเขาก็จะเพิ่มตามไปด้วย ถึงตอนนั้นดาบพิฆาตมังกรที่หนักอึ้งถึงหนึ่งหมื่นสามพันชั่งก็จะถูกเขายกขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย

...

"ตูม!"

"วิชาคางคก การรัดเกลียวสังหาร!"

"เปรี้ยง!"

"ขอแสดงความยินดี ผู้เล่น 'หลงเฟย' สังหาร 'แมลงปีกเหล็ก' ได้รับค่าประสบการณ์ 90 แต้ม ลมปราณ 9 แต้ม ค่าพลังงาน 1 แต้ม"

"เพลงดาบพิฆาตมังกร"

"กระบวนท่าที่หนึ่ง ท่าเบิกหนัง"

เขาใช้ท่อนไม้แทนดาบ ขับเคลื่อนด้วยพลังลมปราณ หวดท่อนไม้ฟาดฟันลงไปอย่างแรง กระแทกเข้าใส่สัตว์อสูรตัวหนึ่ง ในขณะเดียวกันบนท่อนไม้ก็ปรากฏปราณดาบสะสมขึ้นมาหนึ่งชั้น ซึ่งมีเพียงหลงเฟยเท่านั้นที่มองเห็น

สัตว์อสูรตัวนั้นหนังเปิดเนื้อแตก ถูกสังหารโหดในพริบตา

"ติ๊ง!"

"ค่าความชำนาญ +1"

"แฮ่..." หลงเฟยเหงื่อแตกพลั่ก ทั่วทั้งร่างอ่อนระทวยราวกับหมดเรี่ยวแรง เพลงดาบพิฆาตมังกรผลาญพลังจิต พละกำลัง และพลังลมปราณไปอย่างมหาศาล ทว่าพลังทำลายล้างของมันกลับรุนแรงทะลุพิกัด

"ไม่ว่าจะยากเย็นแค่ไหน ข้าก็ต้องฝึกฝนต่อไปให้ได้ ยิ่งระดับทักษะสูงขึ้นเท่าไร พลังทำลายล้างก็จะยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น"

เจ็บปวด แต่ก็มีความสุข

เขาเดินหน้าเข่นฆ่าอย่างต่อเนื่อง เมื่อระดับการฝึกตนเพิ่มสูงขึ้น หลงเฟยก็เริ่มหันมาล่าสัตว์อสูรขั้นสอง ทุกครั้งที่ลงมือ เขาจะเปิดฉากด้วย 'เพลงดาบพื้นฐาน'

ตามด้วย 'วิชาคางคก' และปิดท้ายด้วย 'เพลงดาบพิฆาตมังกร'

ค่าความชำนาญของทักษะค่อยๆ เพิ่มพูนขึ้นทีละนิดทีละหน่อย

ห้าเดือนต่อมา

"ติ๊ง!"

"ขอแสดงความยินดี ผู้เล่น 'หลงเฟย' เลื่อนระดับ ระดับปัจจุบันคือ ปรมาจารย์นักรบขั้นห้า"

"ติ๊ง!"

"ขอแสดงความยินดี ผู้เล่น 'หลงเฟย' เพลงดาบพื้นฐานเลื่อนเป็นขั้นแปด"

"ติ๊ง!"

"ขอแสดงความยินดี ผู้เล่น 'หลงเฟย' วิชาคางคกเลื่อนเป็นขั้นสอง"

"ติ๊ง!"

"ขอแสดงความยินดี ผู้เล่น 'หลงเฟย' เพลงดาบพิฆาตมังกรเลื่อนเป็นขั้นหนึ่ง"

เสียงแจ้งเตือนดังกังวานขึ้นติดต่อกันหลายครั้ง

หลงเฟยตรวจสอบค่าสถานะต่างๆ ภายในใจก็ลอบตื่นเต้นยินดี

"ค่าพลังทำลายล้างเพิ่มขึ้นหมดแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า... ปรมาจารย์นักรบขั้นห้า ในหมู่ศิษย์รุ่นเยาว์ของตระกูลหลง ใครมันจะกล้ามาประลองกับข้าบ้าง"

"ถึงเวลาที่ข้าหลงเฟยจะกลับไปชำระแค้นแล้ว!"

จากบ้านมานานกว่าครึ่งปี ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในตระกูลหลงยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขาแทบทุกวัน

สายเลือดเทวะมังกรถูกยอดฝีมือลึกลับสูบออกไป

ท่าทีของคนในตระกูลหลงที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ทุกคนต่างรุมเหยียบย่ำ เยาะเย้ย ถากถาง แม้แต่บ่าวรับใช้ชั้นต่ำอย่างหลี่ซานก็ยังกล้าข่มเหงรังแกเขา

ซ้ำยังถูกพวกลูกหลานชนชั้นสูงในเมืองหั่วหลีหัวเราะเยาะ

ภาพเหล่านั้นฉายซ้ำไปซ้ำมาในความทรงจำของเขา

ตลอดระยะเวลาห้าเดือนกว่าในเทือกเขาหั่วหลี หลงเฟยพร่ำบอกตัวเองทุกวันว่าต้องฝึกฝนอย่างหนัก ต้องบุกกลับไปทวงแค้น และต้องทำให้ไอ้พวกที่เคยเหยียบย่ำเขาทุกคนต้องคุกเข่าร้องขอความเมตตาให้จงได้

...

ยามวิกาล

หลงเฟยก่อกองไฟ ย่างเนื้อสัตว์อสูร กลิ่นหอมเกรียมลอยเตะจมูก เมื่อโรยเกลือพริกไทยและยี่หร่าลงไป กลิ่นหอมก็ยิ่งยั่วน้ำลายจนยากจะห้ามใจ

"จ๊อก..."

เสี่ยวไป๋นอนซบอยู่ข้างกายหลงเฟย ดวงตาทั้งสองข้างจดจ่ออยู่ที่เนื้อย่างบนเตา น้ำลายไหลยืด จ้องมองตาไม่กะพริบเลยแม้แต่น้อย

เวลาห้าเดือนกว่าที่เติบโตมา ระดับของเสี่ยวไป๋ไม่ได้เพิ่มขึ้นเลย ทว่ามันกลับถูกหลงเฟยขุนจนอ้วนท้วนสมบูรณ์ กลายเป็นลูกหมาน้อยเนื้อแน่นตัวกลมปุ๊ก ขนสีขาวปุกปุย น่ารักน่าชังเป็นอย่างยิ่ง

"เสร็จแล้ว!"

หลงเฟยเอ่ยขึ้น เตรียมจะหยิบเนื้อย่างออกจากเตา

ทันใดนั้น

เงาสีขาวสายหนึ่งก็พุ่งวาบผ่านตัวเขาไป

มันคาบเนื้อย่างบนเตาไปอย่างรวดเร็ว กัดงับแล้วกระชากออก ก่อนจะกลืนลงท้องไปในรำคาเดียว

ราวกับไม่รู้จักคำว่าร้อนเลยแม้แต่น้อย

พอกินเสร็จก็กระดิกหาง ดวงตากลมโตจ้องมองหลงเฟยตาแป๋ว พลางส่งเสียงออดอ้อน

"เจ้านาย ขออีก"

"ไอ้ตะกละเอ๊ย!"

"ของอร่อยเขาไม่กินกันแบบนั้นหรอก มันต้องค่อยๆ ละเลียดชิมทีละนิดสิวะ"

เสี่ยวไป๋พยักหน้าหงึกๆ อย่างเอาเป็นเอาตาย

หลงเฟยยิ้มบางๆ ก่อนจะนำเนื้อชิ้นที่สองขึ้นย่างบนเตา

พอเนื้อสุก เสี่ยวไป๋ก็พุ่งมาคาบไปอีกแล้ว และกลืนลงท้องไปในคำเดียวเหมือนเดิม ชิ้นเนื้อย่างนั้นใหญ่กว่าตัวมันเสียอีก หลงเฟยรู้สึกสงสัยจริงๆ ว่าเสี่ยวไป๋มันยัดเข้าไปได้ยังไง พอกินเข้าไปแล้วเนื้อพวกนั้นมันหายไปอยู่ส่วนไหน เพราะพุงมันก็ยังดูแฟบเหมือนเดิม

สัตว์เทวะงั้นหรือ

ข้าว่านี่มันสัตว์เทวะจอมตะกละชัดๆ!

หลังจากยัดเนื้อย่างเข้าไปติดต่อกันถึงสิบกว่าชิ้น เสี่ยวไป๋ถึงจะยอมอิ่มหนำสำราญ มันวิ่งกลับเข้าไปนอนหลับปุ๋ยในมิติสัตว์เลี้ยงต่อสู้ของหลงเฟยอีกครั้ง

พอกินอิ่มก็นอนหลับ

"หมาป่าบ้าอะไรวะเนี่ย นี่มันหมูชัดๆ" หลงเฟยสบถยิ้มๆ เขาเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน ภายในหัวหวนนึกถึงเด็กสาวคนหนึ่ง... เฉียวเฉียว

"ไม่รู้ว่าป่านนี้เจ้าจะเป็นอย่างไรบ้าง"

"เฉียวเฉียว รอข้าก่อนนะ ข้ากำลังจะกลับไปหาเจ้าแล้ว"

ถึงเวลาต้องกลับไปเสียที

...

เมืองหั่วหลี ณ เขตสลัมทางฝั่งตะวันตกของเมือง

"เรียนท่านพ่อบ้านใหญ่ นังหนูเฉียวเฉียวซ่อนตัวอยู่ในเขตสลัมแห่งนี้ขอรับ นางต้องรู้แน่ว่าไอ้ขยะหลงเฟยซ่อนตัวอยู่ที่ไหน" องครักษ์ต่างแซ่ของตระกูลหลงผู้หนึ่งรายงาน

หลงต้าเย่ามีรูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์ ทว่าระดับการฝึกตนของมันกลับไม่ธรรมดา มันบรรลุถึงปรมาจารย์นักรบขั้นแปด เมื่อบวกกับเคล็ดวิชาเฉพาะของตระกูลหลง พลังฝีมือของมันจึงทัดเทียมกับปรมาจารย์นักรบขั้นเก้าระดับสูงสุดเลยทีเดียว

หลงต้าเย่าขมวดคิ้วแน่น

"ไปลากตัวนังเฉียวเฉียวออกมาให้ข้า"

"หลงเฟย ไอ้ขยะสวะตระกูลหลง บังอาจนักที่กล้าฆ่าหลานชายของข้า อย่าให้ข้าหาตัวเจ้าเจอเชียวนะ ไม่อย่างนั้นล่ะก็ ข้าจะสับเจ้าให้ตายทั้งเป็น!"

...

เทือกเขาหั่วหลี เมฆดำบดบังแสงจันทร์

ทันใดนั้นเอง

เสียงทุ้มต่ำทรงพลังก็ดังก้องกังวานไปทั่วผืนป่า

"ค้นหาให้ทั่ว พวกมันต้องอยู่แถวนี้แน่"

"พวกนางโดนควันมายาหลอมโลหิตเข้าไป หนีไปได้ไม่ไกลหรอก"

"สาวงามแห่งสำนักเฉาเทียนทั้งหลาย รีบไสหัวออกมาซะดีๆ ข้าจะทะนุถนอมพวกเจ้าเป็นอย่างดีเลยล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า..."

...

หลงเฟยเบิกตาโพลง

"ใครกัน"

พริบตาเดียว

กระบี่เย็นเยียบก็พาดเข้าที่ลำคอของเขา

"ห้ามส่งเสียง ไม่อย่างนั้นข้าจะฆ่าเจ้าทิ้งซะ!"

[จบแล้ว]