บทที่ 5 ความเร็วในการฝึกซ้อมที่ไม่คงที่

บทที่ 5 ความเร็วในการฝึกซ้อมที่ไม่คงที่

แม้จะยังไม่ได้เซ็นสัญญา แต่ คิตะซาน แบล็ค ก็เปลี่ยนสรรพนามการเรียกขานไปแล้ว กองแฟ้มและม้วนวิดีโอเทปตั้งสูงที่เธอถือมาด้วยก็คือข้อมูลที่เธอเคยพูดถึง

ยาสุอิ มาโคโตะ ขอให้ โทไค เทโอ ช่วยจัดหามาให้เมื่อช่วงบ่าย

ต่างจากสถาบันอื่น ประธานนักเรียนของสถาบันเทรเซนมีอำนาจค่อนข้างมาก เธอสามารถจัดการเรื่องต่างๆ ในนามของสถาบันได้อย่างเต็มที่โดยไม่จำเป็นต้องผ่านคณะกรรมการโรงเรียนหรือประธานบริหาร

รวมไปถึงอำนาจในการจัดการคลังข้อมูลของสถาบัน ซึ่งข้อมูลหลายอย่างในนั้นเป็นข้อมูลที่บุคคลภายนอกไม่สามารถเข้าถึงได้

ยาสุอิ มาโคโตะ ในตอนนี้เป็นเพียงเด็กใหม่และยังไม่มีสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลเหล่านั้น แต่เมื่อได้รับการอนุมัติจาก โทไค เทโอ ก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร

"ขอบใจที่เหนื่อยนะ คิตะ"

หลังจากเปิดประตู ยาสุอิ มาโคโตะ ก็เดินตรงเข้าไปในห้องนั่งเล่นและชี้ไปที่พื้นอย่างไม่ใส่ใจนัก

"วางไว้ตรงไหนก็ได้ เดี๋ยวผมไปเอาน้ำมาให้"

"อ๊ะ โอ๊ะ โอเคค่ะ... ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะเทรนเนอร์ ท่านประธานเลี้ยงเครื่องดื่มน้ำผึ้งฉันมาเยอะแล้ว ฉันยังไม่หิวน้ำเลยค่ะ"

"งั้นก็ทำตัวตามสบายนะ... กินอะไรมาหรือยัง"

"ยังเลยค่ะ..."

คิตะซาน แบล็ค ส่ายหน้า ก่อนจะทำหน้าตาสดใสขึ้นมา

"ฉันบอกท่านประธานไปแล้วด้วยว่าช่วงสองสามวันนี้ฉันจะดูแลเทรนเนอร์เอง มีอะไรให้ช่วยบอกได้เลยนะคะเทรนเนอร์!"

"ไม่มีอะไรหรอก ทำตัวตามสบายเถอะ"

ยาสุอิ มาโคโตะ หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วถามว่า "ให้ผมสั่งอาหารเดลิเวอรีให้ไหม"

"เทรนเนอร์กินแต่อาหารสั่งกลับบ้านตลอดเลยเหรอคะ"

คิตะซาน แบล็ค ชะงักไปเล็กน้อย พลางกวาดสายตามองไปรอบห้องอย่างลืมตัว

นอกจากรองเท้าสองสามคู่แล้ว ก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นตรงทางเข้าเลย ทว่าในห้องนั่งเล่นกลับมีของวางอยู่มากมาย ทั้งหนังสือและวิดีโอเทปที่เกี่ยวกับสาวม้าและเทรนเนอร์ ต้นฉบับเอกสารที่เขียนด้วยลายมือจำนวนมาก และมีแล็ปท็อปวางอยู่บนโต๊ะหน้าโซฟา

แม้จะมีของเยอะ แต่ยกเว้นหนังสือหลายเล่มที่กางทิ้งไว้บนโซฟา ข้าวของอย่างอื่นก็ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่ได้ดูรกหรือเกะกะทางเดินแต่อย่างใด

ถ้าจะให้พูดละก็ ถังขยะดูจะเต็มเอี้ยดไปด้วยกระดาษต้นฉบับที่ถูกขยำทิ้งกับกล่องอาหารเดลิเวอรีที่ประทับตรา "เกรย์เฮาส์"

"ทำอาหารกินเองมันยุ่งยากน่ะ แล้วก็มีร้านอาหารอยู่ตรงถนนข้างล่างสถาบันที่ทำอาหารอร่อยมากแถมยังส่งเร็วด้วย ผมชินแล้วล่ะ"

ยาสุอิ มาโคโตะ วางโทรศัพท์มือถือลงบนโซฟา เขาทรุดตัวลงนั่งและหยิบข้อมูลที่ คิตะซาน แบล็ค วางไว้มาพลิกดูอย่างลวกๆ

"ถ้าคุณไม่ชอบอาหารสั่งกลับบ้าน ผมก็คงรั้งคุณไว้กินมื้อเย็นด้วยไม่ได้หรอกนะ"

"เอ๊ะ? ไม่เป็นไรค่ะ"

คิตะซาน แบล็ค โบกมือปฏิเสธพัลวัน ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมา

"งั้นฉันจะสั่งอาหารเองค่ะ! เทรนเนอร์คงหมายถึงร้าน 'เกรย์เฮาส์' ใช่ไหมคะ"

"ร้านนี้ได้รับคำชมในสถาบันเยอะมากเลยค่ะ ถ้าคนไม่กินข้าวในโรงอาหาร ก็มักจะไปที่นั่นกัน"

"อ๊ะ! ร้านนี้มีพวกรุ่นพี่เป็นคนเปิดด้วยนะคะ ไม่รู้ว่าเทรนเนอร์เคยเจอพวกเธอไหม... เอ๊ะ?"

ขณะที่เธอกำลังเปิดแอปพลิเคชันสั่งอาหารในโทรศัพท์ เธอก็เห็น ยาสุอิ มาโคโตะ เปิดแล็ปท็อปบนโต๊ะ จากนั้นก็เปิดทีวีและเครื่องฉายวิดีโอในห้องนั่งเล่น คิตะซาน แบล็ค จึงเกิดความสงสัยขึ้นมา

"เทรนเนอร์ กำลังทำอะไร..."

"ดูการแข่งขันจากสนามแข่งโตเกียว แล้วก็เปรียบเทียบข้อมูลของคุณไปด้วยน่ะ"

ยาสุอิ มาโคโตะ เลือกวิดีโอเทปม้วนหนึ่งใส่ลงในเครื่องเล่น เขานั่งพิงโซฟา วางปึกเอกสารไว้ข้างคอมพิวเตอร์ แล้วอธิบายอย่างไม่ใส่ใจว่า

"การฝึกซ้อมของคุณไม่เคยถูกบันทึกไว้ ผมก็เลยใช้วิธีนี้เพื่อทำความเข้าใจสถานการณ์เบื้องต้นของคุณก่อน"

"ในคลังข้อมูลมีบันทึกภาพจากหลายมุมกล้อง ซึ่งหาดูได้ยากในอินเทอร์เน็ตหรือที่อื่น ข้อมูลของผู้เข้าแข่งขันแต่ละคนในทุกๆ การแข่งขันก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวด้วย"

"การใช้สิ่งเหล่านี้มาเปรียบเทียบจะช่วยให้เข้าใจสถานการณ์ของคุณได้ง่ายขึ้น แต่หลังจากเซ็นสัญญาแล้ว ผมคงต้องขอดูการวิ่งของคุณด้วยตาตัวเองอย่างแน่นอน"

ขณะที่พูด ยาสุอิ มาโคโตะ สังเกตเห็นว่าความสนใจของ คิตะซาน แบล็ค เกือบทั้งหมดพุ่งเป้าไปที่การแข่งขันที่กำลังฉายอยู่ เขาจึงลอบพยักหน้าอยู่ในใจ

การวิ่งคือสัญชาตญาณของสาวม้า และยังเป็นความปรารถนาอีกด้วย

ทว่าแม้จะมีสัญชาตญาณและความปรารถนาเหมือนกัน แต่ในหมู่สาวม้าก็ยังมีความแตกต่างกันอยู่ดี

ตัวอย่างเช่น สาวม้าหลายคนที่เขาเคยเจอที่บ้านเกิดไม่ได้มีความกระตือรือร้นในการแข่งขันมากนัก อย่างน้อยก็ไม่ได้จดจ่อเหมือนอย่างที่ คิตะซาน แบล็ค เป็นเวลาที่มีการแข่งขัน

จากมุมมองนี้ สาวม้าคนนี้ก็มีรากฐานด้านจิตวิญญาณแห่งการแข่งขันที่ยอดเยี่ยมอยู่แล้ว

สิ่งที่กำลังฉายอยู่ตอนนี้เป็นเพียงบทสัมภาษณ์ก่อนการแข่งขัน จะดูหรือไม่ดูก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรมากนัก ดังนั้น ในขณะที่กำลังชื่นชมเธออยู่ในใจ ยาสุอิ มาโคโตะ ก็เหลือบมองโทรศัพท์ในมือของ คิตะซาน แบล็ค ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาจากโซฟา แล้วกดสั่งอาหารเดลิเวอรีมาสองที่อย่างเงียบๆ

หลังจากนั้น เขาก็เริ่มป้อนข้อมูลเพื่อคำนวณในคอมพิวเตอร์ โดยเปรียบเทียบวิดีโอกับข้อมูลต่างๆ

สำหรับการแข่งขัน ข้อมูลที่ตรงไปตรงมาที่สุดคือความเร็ว และที่สำคัญที่สุดมีสามประเภท ได้แก่ ความเร็วในการออกตัว ความเร็วในการวิ่งรักษาฝีเท้า และความเร็วในช่วงสามสไตรด์สุดท้าย

ความเร็วในการออกตัวคือเวลาตั้งแต่ประตูเปิดจนถึงปฏิกิริยาตอบสนองของสาวม้า ในทางทฤษฎี ขีดจำกัดของเวลาตอบสนองคือศูนย์จุดหนึ่งวินาที โดยมีค่าเฉลี่ยอยู่ที่ศูนย์จุดสองห้าวินาที

ความแตกต่างตรงนี้มักถูกนำมาใช้ในช่วงต้นเกมเพื่อแย่งชิงตำแหน่ง และในระดับหนึ่ง มันก็ส่งผลต่อแท็กติกที่จะถูกนำมาใช้หลังจากนั้นด้วย

ความเร็วในการวิ่งรักษาฝีเท้าคือช่วงที่กินเวลานานที่สุด โดยทั่วไปหมายถึงความเร็วที่อยู่ระหว่างการแย่งชิงตำแหน่งในช่วงต้นเกมและช่วงโค้งสุดท้าย

ความเร็วในช่วงนี้ของการแข่งขันส่วนใหญ่จะอยู่ระหว่างสิบห้าถึงสิบเจ็ดเมตรต่อวินาที โดยความแตกต่างจะขึ้นอยู่กับปัจจัยต่างๆ เช่น ระยะทางในการแข่งขัน ระดับของผู้เข้าแข่งขัน และสภาพสนามแข่ง

ความเร็วในช่วงสามสไตรด์สุดท้าย หรือที่รู้จักกันในชื่อความเร็วสูงสุด จะถูกนำมาใช้เพื่อตัดสินผู้ชนะในช่วงหกร้อยเมตรสุดท้าย

ระยะทางนี้สามารถผันผวนได้บวกลบสองร้อยเมตร ขึ้นอยู่กับระยะทางในการแข่งขัน แท็กติก และสถานการณ์ ซึ่งความเร็วก็จะเปลี่ยนแปลงไปตามนั้น

เมื่อเทียบกับข้อมูลความเร็วที่แสดงในวิดีโอ สถิติของ คิตะซาน แบล็ค ในคลังข้อมูลไม่ได้โดดเด่นอะไรนัก ทั้งความเร็วสูงสุดและความเร็วเฉลี่ยของเธอต่ำกว่าอย่างเห็นได้ชัด

ทว่า ยาสุอิ มาโคโตะ ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจ เพราะข้อมูลก่อนหน้านี้เป็นข้อมูลจากการแข่งขันอย่างเป็นทางการ ในขณะที่ข้อมูลของเธอเป็นเพียงข้อมูลจากการฝึกซ้อม และยังเป็นข้อมูลก่อนการเปิดตัวอีกด้วย

สิ่งที่เขาสนใจเป็นหลักคือความผันผวน ซึ่งก็คือค่าความแปรปรวนของกลุ่มข้อมูลชุดเดียวกัน

ยิ่งค่าความแปรปรวนน้อย ชุดข้อมูลก็จะยิ่งมีความเสถียร ในทางกลับกัน ยิ่งค่าความแปรปรวนมาก ชุดข้อมูลก็จะยิ่งไม่เสถียร

หลังจากคำนวณและตรวจสอบซ้ำไปซ้ำมามากกว่าสิบครั้ง ข้อสรุปก็ชัดเจน ข้อมูลการฝึกซ้อมในปัจจุบันของ คิตะซาน แบล็ค มีค่าความแปรปรวนสูง ซึ่งหมายความว่าความเร็วของเธอไม่คงที่

แน่นอนว่าสถานการณ์นี้สามารถอธิบายได้ด้วยระดับการควบคุมพละกำลังของเธอ แต่นั่นยังไม่เพียงพออย่างแน่นอน

ความเร็วเป็นเพียงแค่เปลือกนอก การควบคุมพละกำลังก็เป็นเพียงเหตุผลหนึ่ง เหตุผลอื่นๆ หากแจกแจงออกมา ก็รวมถึงการนำออกซิเจนไปใช้ อัตราส่วนไขมัน ลักษณะการก้าวเท้า นิสัยการจัดระเบียบร่างกายขณะวิ่ง เป็นต้น ซึ่งแต่ละอย่างล้วนส่งผลต่อประสิทธิภาพในการฝึกซ้อมและการแข่งขันอย่างเป็นทางการ

หลังจากทดลองใช้อัลกอริทึมและข้อมูลอื่นๆ เพิ่มเติม ยาสุอิ มาโคโตะ ก็ได้ข้อสันนิษฐานที่นอกเหนือไปจากเรื่องระดับพละกำลังอย่างรวดเร็ว

"คิตะ คุณเคยฝึกฝนเกี่ยวกับ 'สไตรด์' ที่ใช้ในการแข่งขันเป็นการเฉพาะมาก่อนไหม"

"ลุยเลย! ลุยเลย! ลุย... หืม?"

ตอนที่ ยาสุอิ มาโคโตะ เอ่ยถาม คิตะซาน แบล็ค กำลังดูวิดีโออย่างเมามัน เธอส่งเสียงเชียร์สาวม้าในจอเสียงดังลั่นราวกับว่าตัวเองกำลังอยู่ในสถานที่จริง

"สไตรด์เหรอคะ...? ฉันเคยเรียนในห้องเรียนมาบ้าง แต่ว่า..."

เธอเกาหัวด้วยความเขินอายเล็กน้อย "ฉันไม่เคยมีเทรนเนอร์มาก่อน แล้วพวกรุ่นพี่ที่บ้านก็ไม่ได้สอนฉันด้วยสิคะ..."

ยาสุอิ มาโคโตะ จมอยู่ในห้วงความคิด

ก่อนหน้านี้เขาพอจะจำได้คร่าวๆ และเขาก็เพิ่งดูข้อมูลมา คิตะซาน แบล็ค เกิดในครอบครัวใหญ่ และนอกจากเธอแล้วก็ยังมีสาวม้าคนอื่นๆ ในครอบครัวอีก

ทว่าในบรรดาคนเหล่านั้นไม่มีใครที่โดดเด่นเป็นพิเศษเลย ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่จะไม่มีใครเจาะจงชี้ให้เห็นถึงปัญหานี้

"เทรนเนอร์คะ ถ้าฉันยังไม่เชี่ยวชาญเรื่องสไตรด์ การแข่งขันที่กำลังจะมาถึงของฉัน..."

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูขัดจังหวะคำพูดของ คิตะซาน แบล็ค และในขณะเดียวกัน โทรศัพท์ของ ยาสุอิ มาโคโตะ ก็ดังขึ้น