บทที่ 11 - ต้องการชีวิตของแก

บทที่ 11 - ต้องการชีวิตของแก

หลังจากนั้นทันที คำสั่งต่างๆ ก็ถูกประกาศออกไป ถนนทุกสายในเมืองถูกปิดล้อมทั้งหมด เฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธกว่าร้อยลำบินวนเวียนอยู่เหนือน่านฟ้าของเขตเมืองอย่างต่อเนื่อง ในขณะเดียวกัน รถหุ้มเกราะหลายร้อยคันจากเขตสู้รบโดยรอบก็ได้รับคำสั่งเรียกตัวฉุกเฉิน พวกเขาออกปฏิบัติการทันที ปิดล้อมเมืองจินหลิงทั้งเมืองเอาไว้อย่างแน่นหนาราวกับกำแพงเหล็ก

เวลานี้เสิ่นวั่งยังไม่รู้ตัวเลยว่า เพราะเขาลักพาตัวซูชิงเฉิง เมืองจินหลิงทั้งเมืองจึงได้เริ่มการประกาศกฎอัยการศึกแล้ว

รถยนต์กว่าสิบคนของตระกูลเสิ่นจัดขบวนคุ้มกันรถของเสิ่นวั่งไว้ตรงกลาง กำลังมุ่งหน้ากลับไปยังตระกูลเสิ่นด้วยความเร็วสูงสุด

ตอนนั้นเอง บนท้องฟ้าก็ปรากฏเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธจำนวนมากบินโฉบไปมา เสิ่นวั่งรู้สึกประหลาดใจและคิดในใจว่า "นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นวะ? ทำไมในเมืองถึงมีเฮลิคอปเตอร์ของกองทัพเยอะขนาดนี้? ซ้อมรบหรือไง?"

ขณะที่กำลังคิด เขาก็พบว่าที่ถนนด้านหน้า มีรถถังหนักหลายคันปรากฏขึ้น รถถังเหล่านั้นปิดกั้นถนนจนมิด ไม่อนุญาตให้รถยนต์คันใดผ่านไปได้

เสิ่นวั่งยิ่งประหลาดใจมากขึ้น ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "ทำไมถึงเอารถถังออกมาวิ่งบนถนนด้วย? นี่มันจะทำอะไรกันแน่?"

ระหว่างที่พูด เขาก็รีบกลับรถทันที นำขบวนรถมุ่งหน้าไปอีกทิศทางหนึ่ง

แต่ในวินาทีนั้นเอง เขาก็สังเกตเห็นว่ามีเฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่ลำหนึ่งอยู่ด้านหน้า กำลังพุ่งดิ่งลงมาหาเขาอย่างรวดเร็ว

เฮลิคอปเตอร์หยุดนิ่งกะทันหันที่ความสูงหลายสิบเมตร จากนั้น ก็มีเงาร่างของคนผู้หนึ่งกระโดดลงมาจากประตูห้องโดยสาร ทิ้งตัวลงมาตรงๆ!

ซูชิงเฉิงก็ตกตะลึงกับภาพตรงหน้าเช่นกัน!

เพราะในความเข้าใจของเธอ การกระโดดลงมาจากความสูงขนาดนี้ ต่อให้ไม่ตาย อย่างน้อยก็ต้องพิการ!

ทว่า ในชั่วพริบตา เมื่อชายคนนั้นเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นเรื่อยๆ เธอก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อพบว่าผู้ชายที่กระโดดลงมาจากเฮลิคอปเตอร์นั้น แท้จริงแล้วก็คือสามีของเธอ... เฉินชางเซิง!

วินาทีนี้ หัวใจของซูชิงเฉิงสั่นสะท้านอย่างรุนแรง!

เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่า ในช่วงเวลาที่เธอไร้ที่พึ่งและสิ้นหวังที่สุด เฉินชางเซิงจะปรากฏตัวขึ้นมาจริงๆ!

แถมยังปรากฏตัวด้วยวิธีการที่น่าตกตะลึงจนอ้าปากค้างขนาดนี้!

เธออดไม่ได้ที่จะถามตัวเองว่า "เขา... เขามาช่วยฉันงั้นเหรอ?! เขามาช่วยฉันจริงๆ ใช่ไหม?! เพื่อช่วยฉัน ถึงกับต้องเสี่ยงอันตรายขนาดนี้ เขาโง่หรือเปล่าเนี่ย..."

เสิ่นวั่งก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เขาฝันไปก็ยังไม่คิดเลยว่า เฉินชางเซิงไม่เพียงแต่ยังไม่ตาย แต่ยังกระโดดลงมาจากเฮลิคอปเตอร์และพุ่งตรงมาหาเขา!

สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวสุดขีดในชั่วพริบตา ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้สติ ก็ได้ยินเสียงดังสนั่น เฉินชางเซิงร่วงหล่นลงมาจากกลางอากาศ เหยียบลงบนฝากระโปรงหน้ารถยนต์หรูของเสิ่นวั่งอย่างแรง!

ฝากระโปรงหน้ารถยุบตัวลงไปลึกทันที รถทั้งคันหยุดชะงักอย่างกะทันหัน!

ตามมาด้วยแรงเหวี่ยงมหาศาลที่ทำให้ท้ายรถลอยกระดกขึ้น ก่อนจะกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง!

แรงกระแทกมหาศาลนี้ ทำให้ผู้หญิงบอบบางอย่างซูชิงเฉิงสลบไปในทันที

แม้เสิ่นวั่งจะยังไม่สลบ แต่เขาก็รู้สึกหน้ามืดตาลาย ทรมานอย่างหนัก

เมื่อเขามองไปที่เฉินชางเซิงซึ่งยืนอยู่หน้ารถ ในใจก็ร้องตะโกนขึ้นมาว่า "นี่... นี่มันเป็นไปได้ยังไงวะ!"

เสิ่นวั่งสติแตกไปแล้ว!

"ไอ้เฉินชางเซิงคนนี้ มันยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?! ทำไมมันถึงมีพลังมหาศาลขนาดนี้?!"

ในเวลานี้ เฉินชางเซิงยืนอยู่บนฝากระโปรงรถ มองทอดสายตาลงมายังเสิ่นวั่ง รังสีอำมหิตในดวงตาไม่ถูกปิดบังแม้แต่น้อย

เขาชกกระจกหน้ารถจนแตกละเอียด คว้าคอของเสิ่นวั่งแล้วลากตัวเขาออกมา

"เสิ่นวั่ง วันนี้ ข้าต้องการชีวิตของแก!"

วินาทีนี้ ในใจของเสิ่นวั่งเต็มไปด้วยความสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด

เขามองดูรถถังทหาร นักรบที่ติดอาวุธครบมือ รวมถึงเฮลิคอปเตอร์ที่อยู่เหนือหัว ในใจก็ตระหนักถึงความจริงข้อหนึ่งได้แล้วว่า

แท้จริงแล้วเฉินชางเซิงก็คือเทพสงคราม!

ตระกูลเสิ่นของพวกเขา ถูกตระกูลซูหลอกเข้าให้แล้ว!

หรือจะพูดให้ถูกคือ ตระกูลซูก็ถูกเฉินชางเซิงหลอกด้วยเหมือนกัน!

เสิ่นวั่งมองเฉินชางเซิง ร้องขอความเมตตาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "เฉินชางเซิง โอ้ ไม่สิ ท่านเทพสงคราม! ขอร้องล่ะ ปล่อยข้าไปเถอะ ข้าไม่กล้าแล้ว ข้าไม่กล้าอีกแล้วจริงๆ!"

เฉินชางเซิงบีบคอเขาไว้ เมื่อนึกถึงภาพเมื่อห้าปีก่อน ที่พ่อและพี่ชายถูกตระกูลเสิ่นบีบบังคับให้กระโดดลงมาจากตึกสูง แววตาของเขาก็ยิ่งเย็นเยียบ รังสีอำมหิตพุ่งพล่านโดยไม่ปิดบังแม้แต่น้อย

เฉินชางเซิงแค่นเสียงเย็นชา แล้วเอ่ยปาก "เสิ่นวั่ง คนตระกูลเสิ่นของพวกแก ไม่ช้าก็เร็วข้าก็ต้องคิดบัญชีทีละคนอยู่แล้ว วันนี้แกโชคดีนักนะ ที่ได้เดินล่วงหน้าไปก่อนทุกคน!"

เสิ่นวั่งตกใจจนร้องไห้โฮ ตะโกนลั่น "ไว้ชีวิตด้วยเถิดท่านเทพสงคราม! ไว้ชีวิตข้า ข้าจะเป็นหมาให้ท่าน จะเป็นวัวเป็นม้าให้ท่าน จะเชื่อฟังท่านทุกอย่าง..."

เฉินชางเซิงพูดด้วยความเหยียดหยาม "จะเป็นหมาให้ข้า แกยังไม่คู่ควร!"

เมื่อเห็นว่าการร้องขอชีวิตไม่ได้ผล เสิ่นวั่งจึงตะโกนสั่งลูกน้องหลายสิบคนที่อยู่รอบๆ ทันที "รีบฆ่ามันซะ! เร็วเข้า!"

ทว่า ในวินาทีต่อมา คนหลายสิบคนเหล่านี้ก็ถูกทหารหน่วยรบพิเศษพร้อมอาวุธครบมือล้อมจับทันที ทุกคนถูกบังคับให้เอามือกุมหัวและคุกเข่าลงกับพื้นทีละคน

เฉินชางเซิงมองเสิ่นวั่งด้วยความสนใจ ยิ้มแล้วถามว่า "แกยังมีคำสั่งเสียอะไรอีกไหม?"

เสิ่นวั่งสั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความหวาดกลัว ส่ายหน้าไม่หยุด ปากก็พร่ำบ่นว่า "อย่า... อย่าฆ่าข้า... ข้าไม่อยากตาย... ข้า..."

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินชางเซิงก็ส่ายหน้าด้วยความรังเกียจ แล้วพูดเสียงเรียบ "พูดไปพูดมาก็มีแต่เรื่องไร้สาระพวกนี้ เก็บเอาไว้ไปพูดช้าๆ บนเส้นทางสู่ปรโลกก็แล้วกัน!"

พูดจบ เขาก็บิดนิ้วมือ เสียงกระดูกลั่นดังกร๊อบ คอของเสิ่นวั่งถูกบิดหักทันที กลายเป็นเพียงศพไร้วิญญาณ

เฉินชางเซิงโยนศพของเสิ่นวั่งทิ้งไปด้านข้าง แล้วอุ้มภรรยาที่สลบไสลไม่ได้สติออกมา เมื่อพบว่าซูชิงเฉิงเพียงแค่สลบไป เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เวลานี้ หวังมู่ชิงเดินเข้ามา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ท่านเทพสงคราม จะให้จัดการกับศพของเสิ่นวั่งยังไงคะ? แล้วคนอื่นๆ ของตระกูลเสิ่น จะให้ฆ่าทิ้งพร้อมกันเลยไหม?"

เฉินชางเซิงอุ้มซูชิงเฉิงไว้ สั่งการด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ส่งศพของเสิ่นวั่งไปที่ตระกูลเสิ่น บอกพวกมันว่านี่คือดอกเบี้ยที่เฉินชางเซิงคนนี้มาทวงคืน ส่วนคนอื่นๆ ก็ส่งไปเป็นเป้ากระสุนปืนใหญ่ที่สนามรบให้หมด"

(จบแล้ว)