บทที่ 10 - ซูชิงเฉิงถูกจับตัว

บทที่ 10 - ซูชิงเฉิงถูกจับตัว

เฉินชางเซิงมองพวกเสิ่นว่านจวินด้วยสายตารังเกียจ แล้วหันไปสั่งหวังมู่ชิง "เอาตัวพวกมันไปให้หมด!"

"รับทราบค่ะ!" หวังมู่ชิงหันกลับไปสั่งทหารข้างกายทันที "คุมตัวพวกมันขึ้นเครื่องให้หมด ส่งตรงไปที่สนามบินเขตทหารจินหลิง! วันนี้จะส่งพวกมันไปเขตสู้รบ!"

คนกลุ่มนั้นร้องไห้คร่ำครวญด้วยความสิ้นหวัง ถูกทหารคุมตัวขึ้นเฮลิคอปเตอร์แยกย้ายกันไป บินตรงไปยังสนามบินเขตทหารทันที

...ขณะเดียวกัน ที่วิลล่าตระกูลซู

สมาชิกตระกูลซูเกือบทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า

และเสิ่นวั่ง ลูกชายคนรองของเสิ่นว่านซานก็อยู่ในนั้นด้วย!

หนำซ้ำยังนั่งอยู่ในตำแหน่งที่โดดเด่นที่สุด

ย่าซูทำหน้าประจบประแจงเอ่ยกับเสิ่นวั่งว่า "คุณชายเสิ่น ซูชิงเฉิงน่าจะใกล้ถึงแล้วล่ะ พอเธอมาถึง คุณก็พาเธอกลับไปได้เลย!"

เมื่อเสิ่นวั่งได้ยินดังนั้น ก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก้มดูเวลาแล้วแค่นหัวเราะเย็น "เดาว่าป่านนี้ ไอ้โง่เฉินชางเซิงนั่น คงจะโดนรุมฟันตายห่าไปแล้วล่ะ!"

เวลานั้น ซูชิงเฉิงก็เดินเข้ามาพอดี

ทันทีที่เข้าประตูมา เธอก็เห็นเสิ่นวั่งนั่งอยู่ในตำแหน่งประธาน จึงเอ่ยถาม "เสิ่นวั่ง? ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้?"

เสิ่นวั่งยิ้มกริ่ม เอ่ยตอบ "พี่สะใภ้ ที่ผมมาครั้งนี้ ก็เพื่อมารับพี่กลับไปที่ตระกูลเสิ่นไง รีบตามผมมาเถอะ"

เมื่อซูชิงเฉิงได้ยินดังนั้น ก็ขมวดคิ้วทันที "ฉันไม่ใช่พี่สะใภ้ของคุณ และยิ่งไม่มีทางกลับไปตระกูลเสิ่นกับคุณด้วย กรุณาให้ความเคารพกันหน่อย!"

ย่าซูตวาดเสียงเย็นขึ้นมาทันที "ซูชิงเฉิง แกอย่ามาทำตัวไม่รู้ที่ต่ำที่สูง แกคิดจริงๆ เหรอกว่าฉันจะยอมให้ไอ้สวะเฉินชางเซิงมันอยู่ในบ้านเราน่ะ? รอให้ตระกูลเสิ่นจัดการเฉินชางเซิงเสร็จ แกก็ต้องรีบจัดงานแต่งงานใหม่กับคุณชายใหญ่ตระกูลเสิ่นทันที!"

ซูชิงเฉิงเถียงกลับเสียงแข็ง "ไม่มีทาง! ต่อให้ฉันต้องตาย ฉันก็ไม่มีวันแต่งงานกับเสิ่นอ้าวเด็ดขาด!"

ซูเฉิงหรูผู้เป็นพ่อด่าทอ "ชิงเฉิง แกรีบยอมกลับตระกูลเสิ่นไปแต่โดยดี ไม่อย่างนั้นพวกเราจะตัดขาดความสัมพันธ์กับแก!"

เฝิงลี่ผิงก็พูดอย่างผิดหวังรุนแรงราวกับเกลียดเหล็กที่ไม่ยอมกลายเป็นเหล็กกล้า "ชิงเฉิง แกนี่โดนไอ้สวะเฉินชางเซิงหลอกจนหัวปักหัวปำจริงๆ ฉันจะบอกให้เอาบุญนะ ตอนนี้ตระกูลเสิ่นรู้ความจริงแล้วว่าเฉินชางเซิงมันแอบอ้างเป็นท่านเทพสงคราม ไม่แน่ว่าป่านนี้มันคงถูกคนตระกูลเสิ่นรุมตีตายไปแล้วล่ะ!"

เมื่อซูชิงเฉิงได้ยินดังนั้น ก็เกิดอาการตื่นตระหนกขึ้นมาทันที!

เธอหลุดปากถามด้วยความโศกเศร้าและแค้นใจ "ตระกูลเสิ่นลงมือกับชางเซิงแล้วงั้นเหรอ?"

เสิ่นวั่งตอบอย่างได้ใจ "ถูกต้อง คนที่ไปสังหารเฉินชางเซิงในครั้งนี้ คืออาสามเสิ่นว่านจวิน และยอดฝีมือของตระกูลเสิ่นอีกกว่าห้าสิบคน คนเยอะขนาดนั้น แค่ฟันมันคนละดาบ ก็คงสับมันจนเละเป็นไส้เกี๊ยวได้แล้วมั้ง..."

สีหน้าของซูชิงเฉิงเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง "พวกคุณ... พวกคุณเห็นชีวิตคนเป็นผักปลาแบบนี้ได้ยังไง!"

ว่าแล้ว เธอก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา หวังจะส่งข่าวไปเตือนเฉินชางเซิง

แต่ในจังหวะนั้นเอง

เสิ่นวั่งกลับพุ่งตัวเข้ามากระชาก แถบตบหน้าซูชิงเฉิงฉาดใหญ่ จากนั้นก็แย่งโทรศัพท์มือถือไป

"ไอ้ตัวไร้ยางอาย อีกเดี๋ยวก็จะได้เป็นคนของตระกูลเสิ่นแล้ว เวลาแบบนี้ยังกล้าทำตัวเป็นหนอนบ่อนไส้อีก รนหาที่ตายนักนะ!"

ซูชิงเฉิงถูกตบจนล้มลงไปกองกับพื้น เสิ่นวั่งรีบพุ่งเข้ามา จับมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ แล้วใช้กุญแจมือล็อคอย่างแน่นหนา เอ่ยเสียงเย็น "นังแพศยาก็ยังเป็นนังแพศยาอยู่วันยังค่ำ เด็กๆ ลากตัวนังนี่ขึ้นรถ กูจะพามันกลับตระกูลเสิ่น!"

...อีกด้านหนึ่ง

ที่วิลล่าหนานย่วน

เฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธจำนวนมหาศาลได้บินส่งเสียงคำรามจากไป มุ่งหน้าสู่สนามบินแล้ว แต่ในเขตวิลล่ายังคงมีทหารอยู่เกือบร้อยนาย พวกเขาได้ปิดล้อมบริเวณรอบวิลล่าเอาไว้อย่างแน่นหนา เพื่อป้องกันไม่ให้ใครมาสอดแนม

หวังมู่ชิงยืนอยู่ต่อหน้าเฉินชางเซิง เอ่ยด้วยความนอบน้อม "ท่านเทพสงคราม ตอนนี้ให้ฉันไปส่งท่านที่วิลล่าทังเฉินอี้ผิ่นเลยไหมคะ"

เฉินชางเซิงโบกมือ "ฉันรู้สึกว่าเรื่องมันชักจะทะแม่งๆ ชอบกล"

หวังมู่ชิงรีบถามเขา "ท่านเทพสงคราม ท่านกังวลเรื่องอะไรอยู่หรือคะ? จะให้ฉันนำคนไปที่ตระกูลเสิ่นตอนนี้เลยดีไหม แล้วจับคนตระกูลเสิ่นทุกคน ส่งไปเป็นเป้ากระสุนที่เขตสู้รบให้หมดเลย?!"

เฉินชางเซิงโบกมือ "ถ้าจัดการตระกูลเสิ่นง่ายๆ แบบนั้น มันก็จะเมตตาพวกมันเกินไปหน่อย"

พูดจบ เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา "ฉันจะโทรหาชิงเฉิง ถามดูว่าทางฝั่งเธอเป็นยังไงบ้าง"

ว่าแล้ว เขาก็กดโทรหาภรรยาของตนทันที

รออยู่พักใหญ่กว่าสายจะเชื่อมต่อ

แต่ทว่า เสียงที่ดังมาจากปลายสาย กลับเป็นเสียงของเสิ่นวั่ง

"ไอ้บ้าเอ๊ย เฉินชางเซิง? มึงยังไม่ตายอีกเหรอวะ? อาสามไม่ได้พาคนไปหามึงหรือไง?"

เฉินชางเซิงกล่าวเสียงเย็น "อาสามของแกเหรอ? อยู่ไหนล่ะ? หลงทางไปแล้วมั้ง?"

จากนั้น เฉินชางเซิงก็คาดคั้น "ทำไมโทรศัพท์ของชิงเฉิงถึงไปอยู่กับแกได้?"

"บัดซบ!" เสิ่นวั่งกัดฟันด่า "รอก่อนเถอะไอ้โง่ อีกไม่นานมึงได้กลายเป็นศพแน่! ส่วนซูชิงเฉิงก็กำลังจะถูกส่งขึ้นเตียงพี่ชายกู วันนี้แหละพี่กูจะจัดการมันซะ! ถือเป็นการส่งวิญญาณให้มึงไปในตัว!"

ซูชิงเฉิงดิ้นรนร้องตะโกน "ชางเซิง! ตระกูลเสิ่นส่งคนไปฆ่าคุณแล้ว! คุณรีบหนีไป!"

เสิ่นวั่งตบหน้าซูชิงเฉิงฉาดใหญ่ ด่าทอ "นังแพศยา! เวลาป่านนี้ยังจะปกป้องมันอีก! วอนโดนซะแล้ว!"

รังสีสังหารของเฉินชางเซิงปะทุขึ้นมาในพริบตา เขากล่าวเสียงหนัก "เสิ่นวั่ง แกมันรนหาที่ตายนักนะ!"

เสิ่นวั่งด่ากลับ "รนหาที่ตายงั้นเหรอ? คนที่รนหาที่ตายน่ะคือมึงต่างหาก ในเมื่อไอ้โง่อย่างมึงกล้ามาแกว่งเท้าหาเสี้ยนกับตระกูลเสิ่น ก็รอความตายไปซะเถอะ!"

พูดจบ เขาก็ชิงตัดสายไปดื้อๆ

ส่วนเฉินชางเซิงก็แผ่รังสีอำมหิตออกมาเต็มที่ในพริบตา!

เขาแหงนหน้าคำรามก้อง "หวังมู่ชิง ฟังคำสั่งฉัน ให้องครักษ์พิทักษ์ฟ้าทั้งหมดปิดถนนทุกสายในตัวเมืองเดี๋ยวนี้ แล้วลากคอเสิ่นวั่งออกมาให้ได้!"

"วันนี้ ฉันจะให้เสิ่นวั่งตายแบบไม่มีที่ฝังศพ!"

หวังมู่ชิงตะโกนตอบรับ "รับทราบค่ะ! ท่านเทพสงคราม!"

(จบแล้ว)