60 - ผมรับได้ทุกอย่าง แต่รับไม่ได้เพียงอย่างเดียว….

60 - ผมรับได้ทุกอย่าง แต่รับไม่ได้เพียงอย่างเดียว….

มีผู้ป่วยจำนวนมากในโรงพยาบาลและร่างกายของพวกเขาอ่อนแอเป็นอย่างมาก หากพบเจอกับสิ่งชั่วร้าย พวกเขาจะไม่มีทางรอดชีวิตได้อย่างแน่นอน

นี่คืออาณาเขตของฉัน พวกแกคิดว่าจะทำอะไรก็ได้หรือ?

หลี่ไหลฟู่มองไปรอบๆและพบไม้กอล์ฟด้ามหนึ่ง เขาเหวี่ยงมันสองสามครั้งด้วยความรู้สึกที่ยอดเยี่ยม เมื่อเขาออกจากสำนักงานเขาก็โทรเรียกตำรวจอย่างรวดเร็ว

เขาไม่ได้ไปที่แผนกผู้ป่วยในเพื่อฆ่าสิ่งชั่วร้าย

แต่ในฐานะรองผอ.ของโรงพยาบาล เขามีหน้าที่ปกป้องผู้ป่วยและเพื่อนร่วมงานทุกคน แม้ว่าเขาจะทำอะไรไม่ได้แต่การให้คำปรึกษาก็ไม่ได้กินเรี่ยวแรงอะไร

เมื่อมาถึงชั้นล่าง

หลายคนต่างก็พยายามหนีตายออกจากโรงพยาบาลด้วยความกลัว

“เรียกหัวหน้ารปภแล้วไปกับผม” หลี่ไหลฟู่ตะโกนใส่รปภหนุ่มคนหนึ่ง

แม้ว่าเขาจะตะโกนเสียงดังแต่ไม่มีใครใส่ใจคำพูดของเขาเลย มีเพียงคนขับรถคนเดิมเท่านั้นที่หยิบท่อนเหล็กแล้วรีบวิ่งตามเขามา

“ผอ.ครับ ผมอยู่ที่นี่แล้ว”

หลี่ไหลฟู่พยักหน้ามองคนขับ พวกเขารีบวิ่งไปที่ชั้น 10 ของหอผู้ป่วยในโดยไม่รอพนักงานรักษาความปลอดภัย

ทางเดินบนชั้นสิบ

หลี่อั้งฝันถึงชีวิตในอนาคต เขามีความสุขมาก ด้วยครอบครัวอันอบอุ่นความปรารถนาของเขาจะถูกเติมเต็ม

แต่ตอนนี้ความหวังของเขาพังทลาย แฟนสาวสุดสวยในดวงใจของเขาหายไปแล้ว

ตอนนั้นเขารู้สึกไม่สบายใจว่าทำไมแฟนสาวของเขาถึงดูเหมือนจะไม่สบายมาก

เขาอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนและปลอบโยน แต่ทันใดนั้นเขาก็พบว่าผิวเรียบเนียนของแฟนสาวกลับมีเส้นขนงอกออกมา

เมื่อเขามองลงไปเขาแทบจะหัวใจวายตาย

เขารีบวิ่งออกจากห้องผู้ป่วยในขณะที่หญิงสาวคนนั้นคว้าข้อเท้าของเขาเพราะความเจ็บปวด

เขาล้มลงกับพื้นในทางเดินและต้องการจะวิ่งหนีต่อ แต่หญิงสาวยังคงบีบข้อเท้าของเขาอย่างรุนแรงในขณะที่เธอร่ำร้องว่า

“หลี่อั้ง อย่าทิ้งฉันนะ คุณบอกว่าคุณรักฉัน”

ในตอนนี้ของเหลวสีเขียวไหลทะลักออกจากใบหน้าของหญิงสาว มันมีลักษณะคล้ายกับเหล่าหวังไม่ผิดเพี้ยน

"ผมรักคุณ...แต่ก่อนหน้านี้คุณสวยมาก"

เมื่อเห็นอดีตแฟนสาวของเขากลายเป็นแบบนี้ ใบหน้าของหลี่อังก็ซีดเผือดด้วยความตกใจ จากนั้นเขาก็เตะใบหน้าแฟนสาวจนสุดแรงราวกับพวกเขาไม่เคยรักกันมาก่อน

เขาดิ้นหนี ลุกขึ้น ในตอนนั้นเองที่เขามองเห็นบัตร ATM ซึ่งเขามอบให้เธอก่อนหน้านี้ตกอยู่บนพื้น

เขารวบรวมความกล้าหยิบบัตรเอทีเอ็มใส่กระเป๋าเสื้อ ก่อนจะวิ่งออกจากที่นี่อย่างไม่ลังเล

หญิงสาวมองการกระทำของหลี่อั้งด้วยความตกตะลึง เธอเคยคิดว่าเขาเป็นคนโง่เขลามาโดยตลอด แต่ทำไมเหตุการณ์ถึงเป็นแบบนี้ไปได้?

หลี่อั้งส่งเสียงร่ำร้องในขณะที่เขาวิ่งไปข้างหน้า

เขาเคยรักผู้หญิงคนนี้ ไม่ว่าเธอจะเป็นอย่างไรเขาก็ยอมรับได้เสมอ เรื่องเดียวที่เขายอมรับไม่ได้คือความอัปลักษณ์ของเธอ…

หลี่ไหลฟู่กำลังยืนอยู่ที่ทางเดินพร้อมกับคนขับรถ

“เจ้าสิ่งชั่วร้าย นี่คือโรงพยาบาลกลางเมืองเอี๋ยนไห่ ในฐานะรองผู้อำนวยการของที่นี่ ฉันหลี่ไหลฟู่จะไม่อนุญาตให้แกแตะต้องคนไข้ของฉันได้”

หลี่ไหลฟู่ถือไม้กอล์ฟ เขย่าเสื้อคลุมสีขาวด้วยมือข้างหนึ่ง และพูดอย่างโกรธเคือง

แต่แล้วใบหน้าของเขาซีดขาวด้วยความกลัว

สิ่งชั่วร้ายนี้ไม่ได้น่ารักเหมือนปลาหมึกเมื่อเขาเจอคราวที่แล้ว

ในตอนนั้นเองที่หลี่อั้งวิ่งไปหาหลี่ไหลฟู่เพื่อขอความช่วยเหลือ

เขารู้สึกโชคดีเป็นอย่างมากที่รวบรวมความกล้าดึงบัตร ATM กลับมาได้ ไม่อย่างนั้นเงินที่เขาสะสมมาตลอดชีวิตคงหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย

“รองผอ.หลี่ ช่วยผมด้วย สัตว์ประหลาดตัวนี้น่ากลัวมาก เธอเกือบจะกินผมแล้ว”

หลี่อั้งรู้สึกหวาดกลัวอย่างมาก สัตว์ประหลาดที่อยู่ตรงหน้าทิ้งเงาดำไว้ในจิตใจของเขาชนิดที่ล้างยังไงก็ไม่ออก

หลี่ไหลฟู่ขมวดคิ้วและพูดว่า “เธอเป็นแฟนของคุณไม่ใช่เหรอ คุณพอจะช่วยพูดกับเธอได้หรือเปล่า”

หลี่อั้งเกือบจะร้องไห้ออกมา “รองผอ.หลี่ เรื่องแบบนั้นมันจะเป็นไปได้ยังไง”

หลี่ไหลฟู่กำไม้กอล์ฟแน่น หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความกลัว แม้ว่าเขาจะเผชิญหน้ากับปลาหมึกด้วยความกล้าหาญแต่ครั้งนั้นเขาก็ไม่ได้หวาดกลัวถึงขนาดนี้

สาเหตุหลักมาจากสิ่งร้ายที่อยู่ตรงหน้าเขาน่าเกลียดเกินไป มันเป็นความกลัวที่ผสมผสานกับความน่าขยะแขยง

“ออกไปซะ ปล่อยที่นี่ให้เป็นหน้าที่ของเรา”

เมื่อเขาพูดคำเหล่านี้หลี่ไหลฟู่ก็รู้สึกว่าจิตวิญญาณของเขาถูกกระตุ้น ตอนนี้เขาไม่เพียงแต่เป็นรองผอ.เท่านั้น แต่ยังเป็นผู้ปกครองของครอบครัวใหญ่ด้วย

เขาเผชิญหน้ากับศัตรูที่โหดร้ายโดยไม่หลบเลี่ยง หากเขาวิ่งหนีไปกับคนอื่น เขาเชื่อว่าตำแหน่งผอ.ที่เขารอคอยมาหลายปีคงหายสาบสูญไปเช่นกัน

มีเหงื่ออยู่ในฝ่ามือของเขา โชคดีที่คนขับรถยังยืนอยู่ข้างๆ มันทำให้เขามีพลังที่ไม่สามารถบรรยายได้ เขาสาบานในใจว่าหลังจากเรื่องนี้

‘ถ้าฉันไม่เลื่อนตำแหน่งให้คุณทันทีฉันหลี่ไหลฟู่จะแก้ผ้าในสวนสาธารณะให้ทุกคนได้เห็น’

ลูกน้องคนนี้เป็นคนดีและซื่อสัตย์ เขาจะหาคนที่ดีแบบนี้ได้จากไหนอีก?

หากคุณมีใครบางคนที่คอยอยู่เคียงข้างในช่วงเวลาที่เกิดเหตุร้าย คนคนนั้นจะทำให้คุณมีพลังลึกลับที่ผลักดันตัวเองไปข้างหน้าอย่างไม่สิ้นสุด

“กลัวเหรอ?” หลี่ไหลฟู่ถาม

คนขับพูดอย่างเฉียบขาดว่า “เมื่อผมอยู่ข้างรองผอ. ต่อให้ข้างหน้าเป็นกองเพลิงผมก็ไม่กลัว”

การกอดต้นขาของรองผอ.ถือเป็นความโชคดีที่สุดในชีวิตของเขา เขาไม่กลัวอันตรายใด ๆ แม้ว่าเขาจะเสียสละ แต่รองผอ.ก็จะให้ความช่วยเหลือครอบครัวของเขาไปตลอดชีวิต

การที่เขายังมีชีวิตอยู่มันไม่แน่ว่าเขาจะสามารถทำให้ภรรยา ลูก และข้อที่แก่ชราของเขามีชีวิตที่ดีได้ แต่การตายอย่างกล้าหาญแบบนี้ผลประโยชน์ที่ครอบครัวของเขาจะได้รับแม้แต่ตัวเขาก็ยังคาดไม่ถึง

"ตกลง." หลี่ไหลฟู่พูดอย่างเฉียบขาดและตบไหล่ของคนขับรถก่อนจะกล่าวว่า

"คุณชื่ออะไร"

มันเป็นความผิดของเขาเองที่ไม่เคยให้ความสำคัญกับคนขับรถที่ซื่อสัตย์คนนี้

"หวงกวน หวงที่แปลว่าเหลือง กวนที่แปลว่ามงกุฎ"

คนขับรู้ว่าเขาทำสำเร็จแล้ว เมื่อรองผอ.ถามชื่อก็แสดงว่าเตรียมจะเลื่อนตำแหน่งให้เขา

หลี่ไหลฟู่พยักหน้าและจำชื่อของหวงกวนไว้